Yönetmen:Bob Clark
Senaryo:Roy Moore
Oyuncular:Olivia Hussey, Keir Dullea, Margot Kidder, Andrea Martin
Yapım Yılı: 1974
Ülke: Kanada
Note: You can rate this post by visiting the site.

Korku Filmleri Yorumu: Geçen yıl izlediğim tüm filmler içinde sanırım en heyecan verici olanlar şunlardı: Sympathy for Mr. Vengeance (Chan Wook Park), Fallen Angels (Wong Kar Wai), Bittersweet Life (Woon Ji Kim), Pan’ın Labirenti (Guillermo Del Toro – Bu Cuma nihayet dünya prömiyerinden neredeyse bir yıl sonra ülkemizde de vizyona giriyor) ve 74 yapımı Black Christmas. Ama özellikle bir korku sineması tutkunu oluşum nedeniyle üzerimde en büyük sarsıntı yapan filmin de Black Christmas olduğunu belirtmeliyim.

Black Christmas’ı bu kadar geç seyretmiş olmamın geçerli nedenleri var aslında. Bir kere öncelikle korku sinemasındaki slasher (kanlı cinayet) türünü çok fazla hazzetmem. Diğer bir neden de Carpenter’ın kendini meşhur eden Halloween serisini, bu film, yani Black Christmas üzerine kurduğunu bilmemdi. Açıkçası Halloween da çok fazla sevdiğim bir seri değildir. Çünkü korku türünü işlevsel olduğu zaman seviyorum, yani korkuttuğu zaman. O adrenalin ve gerilim duygusuna bağımlıyım. Ancak örneğin Halloween ya da Jason vb gibi ikonik kötücül figürler üzerine yüklenen ve kötülüğü ehlileştirerek popularize etmek yoluyla katilleri birer anti-kahraman suretinde yeniden sunan bu tür “slasher” yapımları bu gerilim duygusunu yok ediyor ve korkuyu ehil bir popüler tüketim aracına indirgiyorlar. Halbuki kontrol edilemeyen ve ikonik olmayan, dışında duramaycağınız bir korku biçimi bence çok daha etkili. Neyseeee…

2006′da bir tekrar çekimi yapıldı Black Christmas’ın. Üzerine bir de Vietnam Savaşı’nın popüler korku sinemasının doğuşuna etkileri üzerine bir okuma yapıyordum ki Bob Clark’ın ismiyle karşılaştım. Aslen Kanadalı bir yönetmen olan Clark yine 74 yılında çektiği Dead of Night isimli zombi filmiyle bu fenomenin tam kalbine nüfuz etmiş ve Vietnam’ın, Korku Kültürü üzerine etkisini en etkin biçimde sosyal bir sorunun gırtlağını sıkarak irdelemiş bir yönetmen olarak karşıma çıktı. (Vietnam’dan evine zombi olarak dönen ve ölmek isteyen ancak ölemeyen bir askerin üzerine kurduğu bir korku-dram) Yönetmenin aynı yıl içinde çektiği Black Christmas ise, kendinden sonraki korku sinemasını çok büyük öçlüde etkilemiş başlı başına BİR FENOMEN. Yani Bob Clark, popüler korku sineması açısından bir yılda çektiği bu iki filmle çok büyük bir fenomen.

Ancak Black Christmas’ın da aslında UĞURSUZ ya da LANETLİ FİLMLER başlığı altında irdelenmesi gerektiğini düşünüyorum. Çünkü Dead of Night’ın aksine, Black Christmas ile Clark, çok büyük tepki çekmiş. Özellikle Hiristiyan ve tutucu kesimler kendisini kutsal ve mutlu bir zaman olan yılbaşı dönemini bir korku ve işkence periyodu olarak sunduğu ve o dönemki özgürlükçü gençliğin tutucu kesimle sürtüşmesini bu denli sert bir biçimde ele aldığı için çok fazla eleştirmişler. Film ABD’de vizyona girdiğinde de başka bir isimle girmek zorunda kalmış zaten. Ama sonrası Clark için hiç hoş olmamış. Sadece iki filminden de olsa yola çıkarak diyebilirim ki Clark, müthiş bir korku sineması ustasıymış. Özellikle BC’daki gerilimi daha önce hiçbir filmde bu denli yoğun biçimde hissetmediğimi söylemeliyim. Ve bu bir tesadüf olamaz. Adam gerçekten bir gerilim ustası. Ama buna karşılık Clark’ın sonraki filmografisine bakıldığına bu filmdeki anlatım başarısı, ve her iki filmdenki tematik özgünlüğe kıyas dahi olmayacak bir sıradanlıkla karşılaşıyoruz. Büyük bir yönetmen adayı böylece yapımcı sinemasına düşen gelenekselin ve hazımsızlığın gölgesinde yok edilmiş.

Clark’ın Black Christmas sonrası en büyük başarısı ise oldukça trajikomik bir biçimde “A Christmas Story” adlı, aile değerleri vb gibi saçmalıkları ılıman ve esprili bir dilde irdelediği gerzek bir komedi. Afaroz edilen birinin dine yeniden kabul edilme çabası olarak değerlendirileblir bu yapım. Ama her ne olursa olsun Black Christmas, bir yaratıcı ve usta yönetmenin gücünü ve geleceğini emen, çok güçlü çekim kuvvetine sahip karanlık ve uğursuz bir kütle.

Film, yılbaşından hemen önce, kızlar yurdu gibi nitelendirilebilecek bir evde geçiyor. Eve sapık telefonları geliyor (ve telefonlar gerçekten de çok sinir bozucu ve sapıkça) ve oluşacak gerilim kasırgasının ilk esintileri böylece sunulmuş oluyor. Tatil dönemi olduğu için kızların büyük bölümü ailelerinin yanına gidiyorlar ancak tek tük de olsa evde kalacak olan asıl kızlarımız için eziyet ve ölümden beter gerilim dolu saatler beklenmekte. Tek bir şey söyleyeceğim bunun dışında, bu filmin doğrudan konusu ile ilgili olarak: BU Film, “telefonla arayan sapık katil aslında evin içinde!!!” – the killer is in the house!!! (çatı katında) uygulamasının korku sinemasındaki ilk örneğidir :))

Kutsal ve kutlu tatilde evlerine gidip mutluluğa gömülmek yerine, belirsiz geleceklerini, kürtaj olup olmamayı, uyuşturucuyu, ağız dolusu küfürler eşliğinde inceleyen, cinsel özgürlükleri muntazaman teslim edilmiş elde kalan bu bir avuç huzursuz kızımız için Yılbaşı tüm belirgin sınırları ve gerçeğin bir hayli berisinde kalmış masalsı fluluğu ile bir zıtlaşma kutubudur. Film arka planına oldukça silik bir biçimde oturttuğu bu anlam üzerinde müthiş bir gerilim gücüne erişiyor. Hayatımda gördüğüm en sinir bozucu katil tiplemesi ile karşı karşıyayım. Telefon konuşmalarında ve son ses, canhıraş, bütünüyle anlamsız !!! çığlıkları ile katil, şimdiye dek gördüğüm en asab bozucu ve sinir yıpratıcı sunumu gerçekleştiriyor. Asıl katlanılmaz olanı da olaylara büyük ölçüde onun, yani katilin gözünden bakıyor oluşumuz. Bu kadar antipatik ve bu kadar asab bozucu bir vizörü göz olarak kabul etmek rahatsızlık hissinin daha da büyümesine neden oluyor. Film aslında, ey sen bu kızları yargılayan ve ahlaksızlıkla suçlayan toplum, ey sen kutlu ve mutlu etliye sütlüye dokunmayan pasif izleyici, şimdi onların biletlerini kes, cezalarını ver onların, katil sensin diyor ve lafın ne kadar boş olduğunu gösteriyor. Kimse kimseyi cezalandıramaz ya da yargılayamaz çünkü salt ahlak ya da hak bir diğerini diğerinden daha az zavallı yapmaz.

Eğer 70′li yılların bağımsız kuzey amerika korku sinemasına yabancı iseniz bu filmdeki pek çok unsuru yadırgayabilirsiniz. Evet gerilirsiniz, o kesin, hem de çok gerilirsiniz ama yine de bu yadırgama ve yakıştıramama hissi olacaktır. Bu hissin oluşmasına neden olacak olan şey, filmdeki gülmece unsurlarının absürdlüğü ve dizimidir. Örneğin yurt müdiresi, polis müfettişi, memuru ve polis merkezindeki absürd-komik diyaloglar bu hissi doğurabilir. Bu film, bu yöntemi kullanışı itibarıyla yine aynı ekole ait olan Wes Craven’ın Last House On The Left filmini andırıyor örneğin. Bu biçimi en iyi şöyle anlatabilirim: Bu alıştığımız, günümüz korku sinemasında örneklerini sıkça gördüğümüz popüler bir korku-komedi biçimi değil. Günümüzün korku-komedi olarak nitelendirilebilecek türündeki komedi unsuru filmin ayrıştırılamaz, senaryo ve öykü düzleminde bile var olan asıl bir parçasıdır. Absürdite biçimin ta kendisidir. Oysa 70 ler bağımsız korku sinemasında bu sunum çok daha farklı işler. Absürdite filmin öz ve asıl parçası değildir. Senaryonun özünden bağımsızdır ve bu nedenle öyküyü ya da gerilimi indirgemek amacıyla kullanılamaz. Absürdite bu filmlerde, filmin içinde, aslında gereksiz ve hatta kusur gibi görünen küçük parçalar biçiminde ortaya çıkar. Filmde gereksiz gibi görünen, aslında düpedüz birer komedi filmine aitmiş gibi görünen bazı karakterler ve olaylar aracılığı ile verilir ve sağlanır; buna karşılık film ve öykü tüm gerilimi ve ciddiyeti ile akmaktadır.

Gereksiz gibi görünen bu absürdite parçalarının işlevi ise aslında çok açıktır. Hem Last House On The Left’de hem de Black Christmas’da (tesadüfen her ikisinde de Polistir bu komedinin kaynağı – bunun aslında toplumsal anlamda alt mesajları da vardır – ciddi olması ilk gereken bu zatlar ciddiyetin doruk yaptığı gerilim türünde komedi kralıdırlar) absürdite, algısal zıtlık bilinci yaratacak kutuplar oluşturmak amacıyla kullanılır. Keza film aslında saf korku ve gerilim üzerinedir. Ancak içerisine yerleştirilen ve filmin geneline yayılmaktan alıkonan absürdite ve komedi adacıkları, bu gerilim ve korku hissinin çarpımlanarak katsayılarla artmasına yarayan algısal referans noktaları oluştururlar.

Son söz: MUTLAKA GÖRÜN: Black Christmas, izlediğim en iyi on korku filmi listesine hiç habersiz ve hesapsız giriverdi, oldukça da haklı biçimde girdi. SAf SAF SAF gerilim. Müthiş bir film. Eskiden gerçekten de korku filmi çekiyorlarmış, şimdiki Holywood saçmalığına ve özel efekt budalalığına dayanamıyorum.

Gökhan Toka

Film:

Korkutuculuk:

Gerilim:

Kan & Revan:

ÖNEMLİ DİPNOT: Nereden aklıma geldi tam bu zamanda Clark’ın bu filmini yorumladım bilmiyorum ama az önce okuduğum bir haberle çok şaşırdım. Ben bu yazıyı yazdıktan bir gün sonra Clark ölmüş:

Sarhoş Şöför Dehşeti

Yönetmen Bob Clark ve oğlu trafik kazasında öldü! (5 Nisan 2007)
A Christmas Story, Children Shouldn’t Play With Dead Things ve Black Christmas gibi kült filmlerin yönetmeni Bob Clark, oğlu ile birlikte bulunduğu arabanın sarhoş bir şöförün kullandığı kamyona çarpması sonucu yaşamını yitirdi.
67 yaşındaki sinemacı, aktif olarak film yapmaya devam ediyordu. Spring Broke isimli bir komedi filmi üzerinde çalışıyor, remake’i hazırlanan Howard Stern’s Porky’s filminin senaryosunu elden geçiriyordu.
Sinemacının 22 yaşındaki aktör ve müzisyen oğlu Ariel ise babasının çektiği Baby Geniuses filminde rol almıştı.
24 yaşındaki şöför Hector Velazquez-Nava, olaydan sonra tutuklandı.

Related Post

Yönetmen:Vincenzo Natali
Senaryo:André Bijelic, Vincenzo Natali, Vincenzo Natali
Oyuncular:Nicole de Boer, Nicky Guadagni, David Hewlett
Yapım Yılı: 1997
Ülke: Kanada
Note: You can rate this post by visiting the site.

Korku Filmleri Yorumu: Klastrofobik alt yapılı filmlerin içinden keşfedilmesi gereken bir seri. Saw serisi ile talihsiz bir benzerlik yüzünden ilgiyi fazla üzerinde tutamamış önemli bir yapım. Birbirini tanımadığı anlaşılan 7 kişilik bir grup, ölümcül tuzaklarla dolu küp şeklinde bir mekanik oluşumda bir araya gelir. Filmin açılış sahnesi, seri boyunca farklı şekillerde karşılaşacağımız sahnelerin en dikkate değer sahnesidir. İzleyici üzerinde şok etkisi yaratması için konuya ani ve beklenmedik dalış yapan bu ilk 5 dakikayı kapsayan sahne, bir yandan sabır gerektiren diğer yandan matematik kuramlarını, karakterlerin içlerinde bulundukları düzenekle bağdaştıran kurgunun gerilimle örülmesi için isabetli bir ilk adımdır. Birbirini tanımayan insanların orada bulunma nedenlerini sorgulamaları, diğer yandan tuzaklardan kurtulma ve küp dışına çıkma mücadelesi, bir diğer yandan ise dışarının bilinmezliği ile içerinin güvensizliği, karakterlerin bozulmaya başlayan psikolojisi üzerinden verilerek tam bir kaosa dönüşecektir. Gerilen sinirleri ile yanlış adımlar atmaya başlayan 6 kişi, gruba aynı şekilde dahil olan otistik gencin kendine özgü kaygılarını anlamlandırmaya çalışırken, matematik konusunda bilgi sahibi olan zeki genç kızın çabaları sorulara cevap verecek midir? Karakterlerin hiç biri oraya nasıl geldiklerini hatırlamamaktadır üstelik. Filmin çok fazla sorusu var ve buna verebileceği çok az cevabı. Tüm cevaplar izleyicisinin insiyatifine bağlı olarak değişebiliyor. Sosyal içerikli bir alt metin de olabilir bu, sistem ve adalet eleştirisi de, bilim-kurgu filmlerinde rastladığımız uçuk deneyleri konu edinmiş de olabilir, yada hiçbiri olmayabilir.Mesaj vermek kaygısı gütmediğini açıkta kalan boşlukları doldurmayarak hissettiriyor. Mesaj almak isteyene de engel olmadan almak istediği mesajı veriyor. Samuel Beckett’ın Godot’su yıllarca tartışıldı Godot neyi simgeliyor şeklinde. İşte filmdeki Küp metaforu da bir şeyi simgeliyor ama neyi? şeklinde bir mesaj dahi almış olmanız olasıdır. “ Yok artık o kadar da değil” dediğiniz duyar gibiyim. O halde film size görmeyi seçtiğiniz kadarını göstermiştir. Böyle ilginç bir yapım işte. Cupe serinin ilk bölümünde sizi bir sürü soru işareti ile baş başa bırakır, bir birinden ürkütücü tuzak ve ölüm sahneleri aklınızda kalırken, büyük ihtimal beğendiyseniz Cube2 ( Hypercube) ü izlemeye başlamışsınızdır.

Serinin ikinci bölümü, en sıra dışı bölümdür. Her iki bölümden de ayrıksı. Tema, paradoxlar, paralel evrenler ve kuantum fiziğinden gücünü alırken, bu konulara uzak olan izleyicisi için kafa karıştırıcı ve anlaşılmaz bulunur. Yine birbirini tanımayan bir grup insan, tasarımı ilk bölümden biraz farklı bir düzenekte uyanır. Tasarım şekilsel ayrıksılıklar gösterse de, oluşum yine küptür. Ancak bu kez bilimin gidebileceği en uç noktadan tasarlanmıştır. “Uzay-zaman” kuramından biçimlenecek kadar hemde. Düzenekte hapis kalan yeni karakterler arasında ortak yönler keşfedilecek, soru işaretleri üstüne bilimsel açılımlar da eklenerek bilinmezlik arttıkca artacak ve serinin bence en klas bölümü olarak kalacaktır Cube2. Aynı zamanda finali en iyi bölümdür kanımca.

Ve son bölüm Cube zero, filme bir de sevgi öyküsü iliştirir. Bunun dışında küp dışındaki işleyişi, sistemin çalışanlarını, kurbanların sonlarına ve orada bulunma nedenlerine dair az da olsa soruları cevaplar yada cevaplar gibi görünür. Bir tür “en başa dönüş” bölümüdür bu anlamda. Ancak serinin genel bütünlüğüne yakışmayan bölümdür, gizemi çözmeye yardım etmekten çok apar topar bitirme eğilimi taşır. Hypercube gibi sıra dışı bir bölümden sonra hangi akla hizmet çekilmiştir diye düşünülmesi muhtameldir. Sonuç olarak keşke olmasaydı dediğim bölümdür Cube zero.

Melisa Aydın

Related Post

Yönetmen:Bob Clark
Senaryo:Alan Ormsby
Oyuncular:Richard Backus, John Marley, Lynn Carlin, Anya Ormsby, Jane Daly
Yapım Yılı: 1974
Ülke: ABD, Kanada, İngiltere
Note: You can rate this post by visiting the site.

Konu: Brooks ailesi Vietnam’da savaşan oğulları Andy’nin ölümünü mektupla öğrenirler. Bu haberle yıkılan bayan Brooks, bunu kabul edemez ve tüm gece boyunca “sakın ölme Andy” der. Bu haberi almalarından birkaç gün sonra Andy sırtında çantası ve üzerinde üniforması ile çıkagelir. Andy’nin eski neşesinden eser yoktur. Kimseyle görüşmek istemez, hatta döndüğünü kimseye söylememeleri için ailesini tembih eder. Andy tüm günü odasında ve karanlıkta geçirmekte, yalnızca geceleri dışarı çıkmaktadır. Civarda işlenen vahşi cinayetler sonrasında aile oğulları Andy’den şüphelenmeye başlar.

Related Post

Yönetmen:Andrew Currie
Senaryo:Andrew Currie, Robert Chomiak, Dennis Heaton (öykü)
Oyuncular:Carrie-Anne Moss, K’Sun Ray, Billy Connolly, Dylan Baker
Yapım Yılı: 2006
Ülke: Kanada
Note: You can rate this post by visiting the site.

Konu: Ambiyans olarak 1950′lerin Amerikasını seçmiş olan bu filmde olan olaylar ise bir hayli fantastik. Uzayda yapılan ve yolunda gitmeyen bir deney sonucunda dünyaya yayılan radyasyon, ölülerin zombi olarak dirilmesine neden olmuştur. Akabinde patlak veren ve “zombi savaşları” adı verilen bir savaşla, yaşayan insanlar zombilere üstünlük sağlamayı başarmışlardır. Hatta bununla da kalmayıp, geliştirilen yeni bir teknoloji ile zombilere elektronik bir tasma takılmakta ve zombiler asgari ücretle çalışılan her türlü iş için (ev işleri, temizlik, gazete dağıtmak, her türlü ayak işi) mükemmel birer aday haline getirilmektedir. Artık toplumda insanların statüsü, sahip oldukları köle zombilerin sayısı ile doğru orantılı biçimde belirlenmektedir. Babaları (Dylan Baker) zombilerden korktuğu için hiç zombileri olmayan Robinson ailesi, evin hanımının (Carrie-Anne Moss) yoğun ısrarları sonucunda ilk zombilerini (Billy Connolly) nihayet edinir. Çok farklı bir çocuk olan küçük Robinson (K’Sun Ray) ve Fido adını verdiği bu zombi arasında birçok mahalle sakininin ölmesine neden olacak müthiş bir dostluk doğacaktır.

Related Post

Yönetmen:John Fawcett
Senaryo:John Fawcett, Karen Walton
Oyuncular:Emily Perkins, Katharine Isabelle, Kris Lemche, Mimi Rogers
Yapım Yılı: 2000
Ülke: Kanada, ABD
[Ratings]

Konu: Bridgette ve ablası Ginger, 15 ve 16 yaşlarında iki genç kızdırlar. Banliyöde, kısıtlı bir çevrede yaşayan ve çevrelerindeki diğer kızlardan bir hayli farklı olan kızkardeşler, yalnızlıklarını ancak birbirleri sayesinde azaltabilmektedirler. Ölümle ve karanlık ne kadar ton varsa hepsiyle ilgili olan kardeşler, komşularının köpeklerini parçalayan gizemli bir yaratık mahalleyi tehdit edince de ilgi alanlarından uzak durmazlar. Gece yarısı ormanda parçalanmış köpekleri görüntülemeye çalıştıkları bir sırada, yaratık Ginger’a da saldırır ve onu kötü şekilde yaralar. Bu badireyi böylece atlatan ve bu olayı kimseye söylemeyeye karar veren kardeşlerden Bridgette, ablasındaki yaraların olağanüstü biçimde hızla iyileştiğini fark ettiğinde çok şaşırır. Bir süre sonra yaralarından kıl tüy çıkmaya başlayan Gİnger’daki değişiklikler bununla da sınırlı kalmayacaktır.

Korku Filmleri Yorumu: Korku sinemasının en büyük besin kaynağı şüphesiz ki canavarlardır. Her ne kadar biz sitemizde Kurt Adamlar konusunu başlı başına altındaki filmlerin sayısal bolluğu sebebiyle bir ana-konu yaptıysak da bu durum, kurt adam konusunun da Canavarlar ana başlığına tabi olduğu gerçeğini değiştirmiyor.

Canavarlar konusu ile ve spesifik olarak kurt adamlar konusu ile alakalı herhalde binlerce film üretilmiştir. Korku okur yazarları ise türün dinamiğini, amaçlarını ve estetiğini genellikle bu ana konu üzerinde yorumlamaya gayet normal bir biçimde meyillidirler. Noel Carrol önemli kitabı, Korku Felesefesi’nde (Philosophy of Horror) “canavar”‘ın ve çoğu zaman korku unsurunun kendisinin, tüm toplumsal ve algısal mevcut sınırlara ve kalıplara meydan okuyan bir olgu olduğunu ve bu düzen tanımazlığı nedeni ile de korkutucu olduğunu söyler. Örnek: Zombi = ölü ya da diri değildir. Örnek: kurtadam = insan ya da hayvan değildir.

Korku unsurları toplumsal düzenlerin, geçerli düşünce sistemlerinin, akılcılığın, pragmatizmin sınırlarını yıkmaya eğilimlidir ve topluma yönelik birer tehdit olarak yazılıp okunabilirler. Hal böyleyken pekçok birbirinden farklı okuma biçimi, dönem dönem çeşitli yazarlar tarafından önerilmiştir. Bunların içinde korkunun ve korku kültürünün felsefi temelli olduğu, politik temelli olduğu, sosyolojik temellere dayandığı ve piskolojik temelli olduğu gibi argümanlar bulunur. Psikoanalitik incelemeler gerçekleştiren bazı uzmanlar ise korku filminin okumalarının psikoanalitik tezler üzerine yapılacağını savunurlar. Ginger Snaps (Kurt Kızlar) filmi, sanırım böyle düşünen, ve korku filmini psikoanalitik kuramlar çerçevesinde ele alanların en çok referans verebilecekleri filmlerden biri.

Basit bir teenage kurtadam öyküsü gibi görünen bu film, aslında 1957 tarihli “I was a teenage Werewolf” filmiyle başlayıp devam eden, “kurtadamlık” konusunun gotik bir tema olmaktan çıkarılıp anlam açısından psikolojik temeller üzerine yeniden inşa edildiği bir trenddeki, bence en başarılı film. Çünkü bu amacına ulaşmakta hem çok dolaysız davranıyor hem de çok başarıyla kuruluyor.

Gotik temelden uzaklaştırılan konu, burada bir çeşit deformasyon korkusuna (body horror) dönüşüyor. Kişinin kendi vücudunu kontrol edememekten duyduğu korku. Büyüme döneminin başlangıcındaki, ergenlik dönemindeki genç kız için bu çok önemli ve gerçek bir korku.

Filmde kızların kurtadam saldırısına uğradıkları ve Ginger’in dönüşümünün başladığı gün aynı zamanda Ginger’in ilk adetini gördüğü gün. Bundan sonra olanlar, o ana kadar çevrelerinden farklı olan ve birbirlerine sığınmış olan bu son derece yakın iki kardeşin, birinin değişimi ile nasıl birbirlerinden uzaklaştıklarının anlatısı oluyor. Ginger’in önünde engelleyemediği bir dönüşüm var. Bu süreçte giderek daha fazla bir biçimde, hormonlarının etkisi ile başka bir varoluşa geçiyor. Bu kadın olma süreci. Çünkü Ginger’ın bir kuyruğunun çıkmasını, kıllanmasını vs bir kenara bıraktığımızda, onda gördüğümüz değişim daha çok dişileşmesi, o zamana kadar iki kardeş birlikte nefret ettikleri ciks kızlara daha fazla benzemesi, ve uzak durdukları erkeklerden ayrı kalamaz hale gelmesi biçiminde oluyor.

Bridgette ise umutsuzca ablasındaki bu değişimi engellemeye çalışıyor. Onun korkusu ise yalnız kalmak. Çünkü o da bir ergen ve ablasındaki değişim onu geride yapayalnız bırakıyor. Filmde bu büyüme süreci ve onun korkularının anlatısının dışında, değişik ufak alegoriler de mevcut. Ergenlik dönemindeki çeşitli arayışlar ve açmazlar küçük çarpıtılmalarla devreye alınıyor. Örneğin uyuşturucu ile ilgili çok ilginç bir sunumda olduğu gibi. Gençlerin, kızkardeşler haricindeki birçoğunun uyuşturucu kullandıklarını görüyoruz. Gençlere uyuşturucu sağlayan bir satıcı olan Sam ise (Kris Lemche) benzer bir biçimde, filmin ilerleyen bölümlerinde Bridgette’a da Ginger’daki değişimi engelleyecek gümüş içerikli bir kimyasal üretirken görünüyor. Bu okuma, uyuşturucunun korku dolu bir büyüme ve dünyayı kendinizin daha aktif olduğu bir yeni düzende yeniden anlamlandırmaya çalışma ve onun içinde yer bulup ayakta kalmaya çalışma sürecinde yaşanabilen korkuların aşılmasında bir araç olarak kullanılabildiği düşüncesini akla getiriyor.

Kanada yapımı korku filmlerinin hepsinin ortak özelliği sayılabilen ölgün bir doğal ışık etrafındaki bıkkın tonlamada geliştirilen görüntü yönetimini çok başarılı buldum. Ortamı ve kardeşlerin psikolojisini başarıyla aktarıyor. Aynı zamanda bu film, çok çok çok güzel bir jenerik müziğine, ve jeneriğe de sahip. Ortalamanın biraz üzerinde bir gerilim ve kan&revan haddine sahip, çok başarılı bir biçimde işlenmiş ve aktarılmış, farklı bir kurtadam filmi. Kendi başına çok bütün bir film. Bundan sonra bu filme devam çekmek, bazılarını beğensek de gerçekten de çok gereksiz bir hareket. Duygusal, çok etkileyici ve çok içten, bütün bir film.

Gökhan Toka

Film:

Korkutuculuk:

Gerilim:

Kan & Revan:

Related Post

Yönetmen: The Vicious Brothers
Senaryo: The Vicious Brothers
Oyuncular: Sean Rogerson, Juan Riedinger, Ashleigh Gryzko
Yapım Yılı: 2011
Ülke: Kanada
Note: You can rate this post by visiting the site.

Konu: TV için ucuz bir hayalet avı programı yapan “Grave Encounters” çekim ekibi, 6. bölümü çekmek üzere terk edilmiş bir akıl hastanesine giderler. Program sunucusu, iki kameraman, bir teknisyen, bir de medyum rolündeki oyuncudan oluşan 5 kişilik ekip, şovun inandırıcı olması için binanın bekçisinden kendilerini binaya kilitlemesini isterler. Her kata kameralar yerleştirilir ve gece çekimi başlar. Ekip bir süre sonra binanın “gerçekten de” hayaletli olduğunu fark edecektir. Üstelik binanın kendisi de canlıdır ve dışarı çıkmalarına izin vermeyecektir. Korku içinde geçen saatlerin sonunda saatleri sabahı göstermesine rağmen güneşin doğmadığını görürler. Dahası içlerinde dolaştıkları bina sürekli değişmekte, dış kapılar karanlık koridorlara açılan iç kapılara dönüşmektedir. Ekip için çıkış yolu yoktur ve büyük olasılıkla 6. bölüm programlarının son bölümü olacaktır.

2011′de “found footage” türünde çok fazla film çekildi. Öyle ki, “Karadedeler Olayı” ile Türk korku sineması bile bu türde üretim yaptı. “Grave Encounters”, “Troll Hunter” ile birlikte 2011′in bu türdeki en başarılı iki filminden biriydi.

Related Post

Yönetmen:J. Lee Thompson
Senaryo:John C. W. Saxton
Oyuncular:Melissa Sue Anderson, Glenn Ford, Lawrense Dane
Yapım Yılı: 1981
Ülke: Kanada
Note: You can rate this post by visiting the site.

Korku Filmleri Yorumu:

Film bana Dario Argento filmlerini çağrıştırır. Katilin siyah deri eldivenli olması, ölüm sahnelerindeki kadrajların yakın plana alınması, işlenen cinayetlerin giallo filmlerine benzeyen işleyişi olması gibi özellikleri vardır.Korku sineması takipçileri, izleme şansı bulmuşlar ise muhtemelen video kaset furyası dönemine denk gelmiştir. B-movie kategorisine alabileceğimiz filmin, günümüz teen-slasher filmlerini de çağrıştırdığı göz önüne alınırsa, B-movie filmlerinin ileriye dönük öngörüleri dolayısıyla aslında bir çok filme ilham noktası, çıkış kaynağı olması açısından önemsenmesi gerekir diye düşünüyorum. Film izleyiciyi geren, düşünmeye , ipuçları toplamaya sevkeden başarılı bir korku filmidir. Melissa Sue Anderson, geçmişin sevilen Tv dizisi “Küçük Ev” deki Marry Ingalls rolüne göre pek de masum sayılmayan bir kimlik sergiler.Bu yüzden, aktristin o yıllarda izleyiciyi oldukça şaşırtmış olması muhtameldir.Psikolojik sorunları olan ve arkadaş çevresine karşı negatif duygular hisseden genç kız ve bir anda başlayan cinayetler serisi ve elbetteki temaya dair yüksek ipucu veren filmin adından dolayı” karakterin doğum günü” filmin çatısını oluşturur. Filmin son sahneleri, zamanımızın izleyicilerinin “süpriz son”lara çok düşkün olanları için oldukça dikkate değer.Kıyıda köşede, video kaset kiralanan dükkanların tozlu raflarında kalmış film hem zamanına göre teknik anlamda da iyi, hem bugün bile izlendiğinde beğenilme ihtimali yüksek bir filmdir, bulabilirseniz izlemenizi tavsiye ederim.

Melisa Aydın

Film:

Korkutuculuk:

Gerilim:

Kan & Revan:

Related Post

Yönetmen:Antoine Thomas
Senaryo:Mariano Baino, Alan Smithy
Oyuncular:Sean Clement, Simonetta Solder
Yapım Yılı: 2011
Ülke: Kanada, İtalya
Note: You can rate this post by visiting the site.

Konu: Brian’a çılgın bir bilimkadını olan annesinden dağ başında devasa bir bina miras kalır. Nedense karda kışta ormanda yarım saat yürüyüp binayı onunla birlikte keşfetmek için birçok uzak arkadaşı gönüllü olmuştur. Hep birlikte giderler ve keşfede ede, en sonunda gizli geçitlerin ardındaki gizli labaratuarları ve annelerinin yarattığı hilkat garibelerini bulurlar. Sonra da kaçıp hayatlarını kurtarmaya çalışırlar.

Ne demeye vizyona sokulduğunu anlamadığımız, televizyonda karşılaşılsa gönül rahatlığıyla kanal değiştirilebilecek, CGI ve kötü oyunculuk üzerine kurulu, zayıf bir korku filmi.

Related Post

Yönetmen:Uwe Boll
Senaryo:Mark A. Altman, Dan Bates, Dave Parker
Oyuncular:Jonathan Cherry, Tyron Leitso, Ona Grauer, Jürgen Prochnow
Yapım Yılı: 2003
Ülke: ABD, Kanada, Almanya
Note: You can rate this post by visiting the site.

Konu: Bir takım kızlı erkekli genç insan, nedense kıyıdan bir hayli uzaktaki bir adada yapılan tekno partisine katılmak için seferber olurlar. Adaya gidebilmek için dolambaçlı yollardan bir tekne kiralayan gençler, adanın kötü şöhretinden pek haberdar değildirler. Adaya vardıklarında parti marti olmadığını gören gençler “parti dağıtan” zombilerin saldırısına uğrarlar. İlk saldırıdan kurtulabildikleri kadarıyla kurtulan gençler, sığındıkları binada kendileri gibi başka bazı kurtulmuş gençlerin de olduğunu fark ederler. Gençler, teknelerinin kaptanı ve peşlerinden adaya kadar gelen bir polis memuru birlikte türlü aksiyon numaraları ile zombileri alt etmeye çalışırlar. Bu film, video oyunundan film yapma furyasının yol açtığı elim sonuçlara güzel bir örnek. Benim özellikle anlamadığım konu ise, bu kadar kötü bir filmin “devamının” da 2005 yılında çekilmiş olması…

Related Post

Yönetmen:George Mihalka
Senaryo:Stephen A. Miller, John Beaird
Oyuncular:Paul Kelman, Lori Hallier, Neil Affleck, Keith Knight, Thomas Kovacs
Yapım Yılı: 1981
Ülke: Kanada
Note: You can rate this post by visiting the site.

Konu: Küçük bir madenci kasabası olan Nova Socia büyük bir Sevgililer Günü partisine hazırlanmaktadır. Bu parti 20 yıldan beri, küçük kasabada düzenlenecek ilk sevgililer günü partisi olacaktır. 20 yıl önce, en son düzenlenen parti sırasında bir kaza meydana gelmiş ve birçok madenci, tünellerdeki bir patlama sonucunda ölmüşlerdir. Bu kazanın nedeni, güvenlikten sorumlu vatandaşın işi gücü bırakıp partiye katılmış olmasıdır. Kazadan sağ salim kurtulabilen tek madenci olan Harry Warden daha sonra kafayı sıyırıp partiye katılan herkesi doğramıştır. Warden akıl hastanesine götürülürken kasabada sevgililer günü kutlanmaması konusunda geri kalanları uyarmıştır. Ancak aradan 20 yıl geçmiştir ve sevgililer bicir bicir böcekler gibi kıpraşmaya, iğrenç yuvalarından dışarı çıkıp dolanmaya başlamışlardır. Yalnız şu var ki, Harry Warden tepelerinden çok kötü bakacak, kalp şeklindeki hediye kutularının içlerine kaplerini dolduracaktır.

Gökhan Toka

Film:

Korkutuculuk:

Gerilim:

Kan & Revan:

Related Post