Yönetmen:Ryuhei Kitamura
Senaryo:Tsutomu Takahashi (Manga), Ryuhei Kitamura
Oyuncular:Hideo Sakaki, Ryo, Kyoki
Yapım Yılı: 2002
Ülke: Japonya
Note: You can rate this post by visiting the site.

Korku Filmleri Yorumu: Bu adam gerçekten bomba bir aksiyon yönetmeni. Alive’ı ise pek tutmadım. Çok kötü bir senaryo olmuş. Yine bir manga serisinden uyarlama (kitamura’nın tüm filmleri öyle sanırım, versus u bilmiyorum ama). Senaryo beni benden aldı, öyle diyim. Film hafiften Cube filmini andıran bir sette ve kurguda gelişiyor. Başlar tamam, kabul edilebilir. İdam mahkumu bir arkadaş var, tam idam edeceklerken klasik soru: “Bak istersen keselim biletini ama istersen gel senin için güzel bir projemiz var” hikayesi.Adamımız kabul ediyor tabi. Sonra bir bakıyor, cube’daki gibi bir odada, karşısında başka bir proje mahkumu, kuzu kuzu oturuyorlar. Adamımız sevgilisine tecavüz eden altı adamı ve sevgilisini vahşice öldürmüş (pek de masum değil) diğeri ise kadınlara tecavüz edip öldüren bir seri katil. Enteresan bir ikili. İlk başta krallar gibi birkaç gün geçiriyorlar ama sonra iş ciddiye biniyor.İlk başta das experiment, ya da cube gibi insan karakterini irdeleyen bir film gibi görünürken sonra birden bilim kurguya dönüşüyor. Uzaylı bir güç, hükümet ajanları, 51. bölge, hayalet sevgili, uzaylı orangutanlar… şşşt noluyoruz. Kitamura da burada çuvallamış. Sürekli birileri gelip yeni birşeyler söylüyor ve öykü tuhaf bir bulamaca dönüşüyor. Komik ve gereksiz. Oysa kitamura setini güzel kurmuş, başını sonunu iyi hesaplamış. Güzel icatlar yaratmış. Demek ki öyküdeki hızlı bir akışla baş edemiyor. Sanırım koca bir manga serisini tüm filme yedirmeye çalışmışlar ve şekere doymuş bir bardak çayın dibindeki şeker katmanı gibi bir görüntü oluşmuş. Bu filmle Kitamura’nın da tiyatroya dönük bir yanının olduğunu gözlemledim. Ve bir sonraki izlediğim filmi de bu gözlemimi destekledi. Dolayısıyla Kitamura aslında daha minimal öykülerin yönetmeni olabilir diyebilirim. Gökyüzünü sadece son sahnede görebilirsin, çünkü tüm film bir odada geçiyor. Müzikler başdöndürücü.

Gökhan Toka

Film:

Korkutuculuk:

Gerilim:

Kan & Revan:

Related Post

Yönetmen:Ataru Oikawa
Senaryo:Ataru Oikawa, Kei Oishi, Takamasa Sato
Oyuncular:Noriko Nakagoshi, Arata Furuta
Yapım Yılı: 2007
Ülke: Japonya
Note: You can rate this post by visiting the site.

Konu: Bazı TV kanallarında Garez’in yönetmeninden diye sunulan bu filmin Garez’le aslında bağı yok. Konu neredeyse birebir aynı olduğu için zannedersem böyle bir yakıştırma yapılmış. Mariko’nun gayet neşeli bir bayan olan kız kardeşi, arkadaşlarıyla parti yaptığı bir sırada birden dellenerek kendini 1303 nolu apartman dairesinin balkonundan aşağı atmıştır. Mariko bu intiharın ardındaki sırrı çözmek için 1303 nolu daireye taşınır. Garez’in iş yaptığını gören bir takım Japon, bunun apartman dairesindeki versiyonunu yapalım demiş olabilirler. Yönetmen Atoru Oikawa aslında Tomie serisinin ilk filminin yönetmenidir. Filmin başlangıçtak gerilimi iyi olsa da daha sonra, köşe bucak bilinen öykü ve sonlara doğru da iyice anlamsızlaşan ve darmaduman olan korku unsuru nedeniyle güdük bir filme dönüşüyor. Bu filmin vizyona sürülmesinin altında da bazı dağıtımcı firmaların Garezin başarısı üzerinden prim elde etme ve bilerek ve isteyerek film ve Garez arasında ilişki söylentisi yaymak üzerinde izah edilebilecek bazı komplovari finansal nedenler yatıyor olabilir. Çünkü bu film aslında doğrudan videoya çekilmiş, vizyona girmesi amacıyla çekilmemiş düşük bütçeli bir yapım.

Gökhan Toka

Film:

Korkutuculuk:

Gerilim:

Kan & Revan:

Related Post

Yönetmen:Kinji Fukasaku
Senaryo:Kinji Fukasaku, Koushun Takami (roman)
Oyuncular:Tatsuya Fujiwara, Aki Maeda, Takashi Kitano, Taro Yamamoto, Chiaki Kuriyama
Yapım Yılı: 2000
Ülke: Japonya
Note: You can rate this post by visiting the site.

Konu: Film yakın bir gelecekteki Japonya’da geçer. 21. yüzyılın başlarında Japon ekonomisi tamamen çökmüş ve ülke kaoso sürüklenmiştir. Suç ve şiddet kontrol edilemez haldedir. Gençler kontrolden çıkmışlardır ve geleneksel toplum kendi gençlerinden korkar durumdadır. Buna karşılık hükümet toplum üzerindeki kontrolü sağlayabilmek için yeni bir eğitim programını devreye almıştır: Battle Royale. Ülkedeki tüm okullardaki dokuzuncu sınıflar bir kura çekimine tabidirler. Her yıl bu kura çekimi ile belirlenen bir sınıf, Battle Royale’e katılmak zorundadır. Battle Royale’de sınıftaki gençler, terk edilmiş bir adada hayatta kalmak için savaşırlar. Ölümüne savaşacakları kişiler de yine birbirleri olacaktır. Üç gün süren Battle Royale’in sonunda hayatta yalnızca bir öğrenci kalmalıdır.

Related Post

Yönetmen:Kenta Fukasaku, Kinji Fukasaku
Senaryo:Kenta Fukasaku, Norio Kida
Oyuncular:Tatsuya Fujiwara, Ai Maeda, Sonny Chiba, Takeshi Kitano
Yapım Yılı: 2003
Ülke: Japonya
Note: You can rate this post by visiting the site.

Korku Filmleri Yorumu: Kurayla seçilen şanssız liseli japon gençlerinin hükümet programı destekli bir tv show’u için birbirlerini boğazladıkları bu filmi türün meraklılarına tavsiye ederim. tabi böyle bir tür ve bunun meraklıları varsa. :) sonuçta körpe dimağlar osakayı tokyoyu anlayıp “birbirimizi öldüreceğimize başkaldıralım kahpe düzene” diyorlar ve alabildiğine anarşist alabildiğine terörist bir son. Terörizme dair mesajlar da doğrudan ABD’ye yollanıyor, ilginç. Ne var ki japon insanı bu gibi konularda ne yaparsa yapsın turist, ya da öyle hissediliyor, bu yüzden samimi gelmiyor. İlki kadar iyi bir film değil, haddinden fazla iddalı. yer yer epey usandırıcı ve hatta komik oluyor. o kadar komik oluyor ki görmen lazım. ama ilkini çeken yönetmen Kinji Fukasaku bu filmin çekimleri sırasında ölünce filmi oğlu tamamlamıştı. o yüzden film parça parça gerçekten iyi olsa da genelde çuvallıyor. yoksa açık alan ateş hattı sahneleri maşallah er ryan’ı aratmıyor. bu filmde ABD başkanı rolü Quentin Tarantino’ya teklif edilmiş, o da kibarca reddetmiş.

Gökhan Toka

Film:

Korkutuculuk:

Gerilim:

Kan & Revan:

Related Post

Yönetmen:Takeshi Miike
Senaryo:Itaru Era
Oyuncular:Kenichi Endo, Shungiku Uchida, Kazushi Watanabe
Yapım Yılı: 2001
Ülke: Japonya
Note: You can rate this post by visiting the site.

Konu: Japon gençliğinin yoldan çıkması ve toplumsal yozlaşma üzerine haberler yapmış olan, bu konuya takıntılı eski bir haber spikeri ve onun bu takıntı nedeniyle yapısal bozgunla sınadığı ailesine gizemli bir yabancı konuk olur. Biz ona “Misafir Q” deriz. Misafir Q’nun gelişi ile eroin bağımlısı bir anne, anneye fiziksel işkence yapmaktan zevk alan erkek çocukları, fahişe bir kız, fahişe kızıyla para karşılığı yatan babadan oluşan bu “müthiş” aile çok değişecektir.

Korku Filmleri Yorumu: Bu filmi altına koyabilecek uygun bir başlık bulabilmek hiç kolay değil. Aslında bu, sadece bu film için değil, bir çok Takeshi Miike filmini sınırlandırırken karşılaşılan bir olanaksızlık. Bu tür bir gruplandırma bu adamın filmleri için mümkün değil. Bu nedenle de Takeshi Miike filmlerinin bazı ortak özelliklerinden yola çıkarak tamamen bağımsız ayrı bir ana gruplandırma başlığı belirlemek durumunda kaldım. Bu gruba “yapı bozuculuk” adını verdim. Yapı bozuculuk ile kastım nedir? Ana başlıklara baktığımızda kişilik korkusu (personality horror) adlı bir başlık görüyoruz. Henry vb seri katil filmlerinin bazıları görsel sertliklerinden ziyade sergiledikleri kişiliklerin korkunçluğu ile korkuturlar. Yapı bozuculuğu da benzer biçimde düşündüm ama belii bir kişilikle sınırlandırmadan, genel kabul gören toplumsal bir yapının bir antitezinin sergilendiği ve sınandığı filmler için kullanabiliriz. Yapı bozuculuk, en oturmuş görünen ve tartışılmayan toplumsal yapı ve değerleri alaşağı ederek hayal gücünün sınırsızca sınandığı filmleri gruplamak için kullanabileceğim uygun bir başlık olabilir. Peki ama bu türden soyut bir sınama bir korku filmi ortaya çıkarabilir mi?

Aslında yapı bozuculuk yarattığı sınırsızlık ölçüsünde, modern toplumsal yapılarda ve baskın kültürel normlarda dile getirmeye dahi cesaret edilemeyecek alternatif olasılıkları düşündürerek izleyiciyi arasına sıkıştığı güvenli düşünsel kalıpların dışına çıkmaya ve dolayısıyla korkuya götürebilir. Bu grubu bazı Miike filmleri için özel tasarlamadım elbette. Aklıma bazı Luis Bunuel, Haneke, Lynch filmleri de geldi. Ortak özellikleri sürrealizm olabilen bir dizi film. Sürrealizm başlı başına bir korku biçimi değildir, korkuyla sınırlı ve özdeş değildir çünkü. Ama bu tür filmlerin yapmaya çalıştıklarına, amaçlarına baktığımızda, orada toplumsal genel geçer düzenler açısından korkutucu olan hedeflerini görüyoruz. Ki bu da gayet politik bir hedef olan yapı bozumudur. Örneğin Luis Bunuel’in Exterminating Angel filminde, tamamı burjuva konukların yemek sofrasından bir türlü kalkamamaları ve görünmez bir engelle gayet sürreal biçimde engelleniyor olmaları gibi. Visitor Q da benim için bu tür bir “uydurma” grup başlığı altında toparlayabileceğim şimdilik ilk örnek oldu. Bu filmi elbette ki Kişilik Korkusu altında toparayabilmek de mümkün. Ama bu durumda filmin esas korkutma amacından ve büyük resimden uzaklaşılmış olunur. Çünkü burada korkutucu olan ekranda sergilenen karakter değil, yapı bozuculuğu aracılığı ile korkutulan izleyicinin kendi karakteridir ve yapı bozumuna verdiği olumlu tepkidir.

Miike’ın tüm filmlerinde, düşünce ve sergilemedeki sınır tanımazlık bir tür yapı tehditini de beraberinde getirir. Ancak Visitor Q haricindeki tüm filmlerinin odağında izlenebilir bir öykü çizgisi bulunur. Visitor Q’da ise, yapı bozma amacı ve film arasında herhangibir takip edilebilir alternatif öykü çizgisi yok. Bu film salt tehditten oluşmaktadır.

Film, “Hiç babanızla seks yaptınız mı” sorusuyla başlıyor. Sonrasında fahişelik yapan küçük kızın babasıyla seks yaptıkları sahne ile açılıyor. Bir hayli uzun süren bu sahne izleyiciyi büyük bir tuzağın içine çekmeyi amaçlıyor. Ağırlık olarak bakıldığında filmin eşit önemdeki benzer sahneleri bundan çok daha kısadır. Bu sahne uzundur, yavaş akar, nedeni izleyiciyi azdırmak istemesidir. Bu çok garip ve hatta iğrenç gelebilir. Ama şöyle bir durum var: Ekranda baba-kız oldukları idda edilen iki kişi var ve ara sıra baba “bu çok yanlış” dese de sevişiyorlar. İzleyici bunu bir noktaya kadar alır ve bu yanlışlığı olanca sertliği ile hatta mide bulantısı ile kabul eder. Ama bir noktadan sonra ekrandaki görselliğin etkisine girecektir. Ne de olsa bu sadece bir filmdir. Ama tez ortadadır. Teze rağmen bu sekans izleyicinin geçici dikkatini çekmeyi başarabilir. Bu noktada, izleyicinin hissedebileceği karakter korkusu kendi karakterine yönelik olandır. Bir ensest görüntüsünü izlemekten keyif aldığını fark eden izleyici kendinden korkar.

Film sonrasında, “Hiç Annenizi dövmeyi düşündünüz mü?” sorusuyla devam eder ve izleyiciye yönelttiği tehditlerini çeşitlendirir.

Filmde ensest, aile içi şiddet, uyuşturucu kullanımı, zina, fahişelik, hatta nekrofili, olağan ve kabul gören bir sıradanlık ve alenilikte yaşanan olaylardır. Miike ailedeki tüm karakterleri sırayla izleyicinin kullanımına sunar. Birinin takip edilmez aykırılıkta ve agresiflikte sunulduğu noktada bir başka karakter resesif (çekinik) bir formatta sunulur ve izleyicinin pasif dikkatini bir sonraki değiş tokuşa kadar taşır. Her karakter çarpıktır ama bu çarpıklığın anlaşılması izleyici açısından zaman alıcıdır. İzleyici karakterin gerçekten çarpık ve ahlaki açıdan izlenemez olduğunu kavrayıncaya kadar uzunca bir süre sanki öyleymiş gibi karakteri istekle kabul ve takip eder. Her bayrak değişimi izleyici bakışının kendi kendini aldattığı birer andır.

Bu çarpık karakterlerin sıradanlık eksenini oluşturdukları bu yapının bozumu Visitor Q sayesinde olur. Garip bir yabancı birden bire hayatlarına girer, yemek sofralarına tek kelime etmeden oturur. Kimi zaman başlarına taşla vurarak ve izleyicinin vicdanını ve arzusunu yerine getirerek bu çarpıklığa karşı durur. Kimi zaman ise onların oyunlarına katılarak izleyiciye ihanet eden bir karakter de o olur. Filmin sonları geldiğinde, Visitor Q’nun da yardımına koştuğu bu devinimler sayesinde, filmin başlarında çok büyük ölçüde yadırganabilecek gariplikler artık izleyicinin açılan algısı sayesinde rahatça kabul edilebilir hale gelmiştir.

Film, bir öze dönme ve küçülme ritüeli ile son bulur. Tüm aile, çıkış noktaları olan, her şey çarpılmadan önce bir zamanlar bilinçsizlikle var oldukları bir utero huzuruna geri dönerler ve bundan çok da mutludurlar.

Birçok Miike filmi izlemiş olmama rağmen içlerinden en yırtıcı ve en tehditkar olanın bu film olduğunu söylemeliyim. Oldukça sürreal görünmekle birlikte amacının netliği ve politikliği sayesinde, Miike’ın sürrealizmi eksen olarak kullanan birçok filmine göre çok daha net ve anlaşılır bir film. Ama kesinlikle güvenli bir film değil. Bu filmin, yönetmenin en iyi bulduğum iki filmi Audition ve Katil Ichi ile aynı kalitede olduğunu düşünüyorum.

Gökhan Toka

Film:

Korkutuculuk:

Gerilim:

Kan & Revan:

Related Post

Yönetmen:Hiroyuki Kitakubo
Senaryo:Kenji Kamiyama, Katsuya Terada
Oyuncular:Youki Kudoh, Saemi Nakamura
Yapım Yılı: 2000
Ülke: Japonya
Note: You can rate this post by visiting the site.

Konu: Yıl 1966. Japonya halen ABD denetimi altındadır. Saya, insan kılığında gezen yaratık ve vampirleri ortaya çıkararak yok eden gizli bir uluslararası örgütün Japonya şubesinde görev alan bir avcıdır. Samuray kılıcı ile ortamdan ortama akan Saya’ya yeni bir görev verilir. Yakınlardaki Amerikan hava üssünde bir takım vampirlerin cirit attığı bildirilmiştir. Saya, bir öğrenciymiş gibi buradaki liseye kaydedilir. Sınıf arkadaşlarının vampir olabileceğinden şüphelenen Saya, biletlerini Halloween gecesi kesmeye karar verir. Ancak kol kırılıp yen içinde kalamayacak ve olaya daha büyük ve daha kötü bir yaratık da maydanoz olacaktır. Buffy the Vampire Slayer’ın bir nevi animasyon ve Japon malı uygulamasını andıran bu yapım, ne yazık ki biraz kısa: 48 dakika.

Related Post

Yönetmen:Takeshi Miike
Senaryo:Yasushi Akimoto (Roman), Minako Daira
Oyuncular:Kou Shibasaki, Anna Nagata
Yapım Yılı: 2003
Ülke: Japonya
Note: You can rate this post by visiting the site.

Korku Filmleri Yorumu: Miike tıpkı popüler yakuza filmleri yaptığı gibi 2003′de cevapsız arama ile popüler-ticari korku sinemasını da denemişti. İmge ve çağrışım metodu ve beklenmeyeni sunarak korkutmak yerine bu filmde klasik hayalet öyküsü metodunu kullanıyor. Cep Telefonunuz çalmaya başlıyor. Açtığınızda karşıda kendi sesinizi duyuyorsunuz; arayan da sizin numaranız. Ve tam öldüğünüz anda söylediklerinizi duyuyorsunuz. Standart bir J-horror öyküsünü de kendine özgü uslubu ile burada özgün bir anlatıya dönüştürdüğünü görüyoruz. Ancak bunu yaparken türün olmazsa olmazlarını da layığıyla yerine getiriyor. Miike hem kendi dünyasından sessiz ve sakin imgeler kullanırken hem de diğer yandan türün kimyasal zorunluluklarını da yerine getirmekten çekinmemiş. Cevapsız arama, Miike’ın anlık yüklemeleri ile bazı bölümlerinde bitmek bilmeyen ve gerçekten ürpertici – acımasız bir korku bombardımanına dönüşüyor. Tıpkı grudge’da olduğu gibi. Yalnız grudge’dan farklı olarak burada Miike esanslı olarak sunulan, tatmin edici sayılabilecek bir öykü var. Açık söylemek gerekirse, Holywood bu filmi yeniden çekmek için can atıyor olmalı. Tüm mantıksal ve kurgusal işleyişi ile Tam istedikleri film. Ancak ne yaparlarsa yapsınlar buradan, bu filmde olduğu gibi bir atmosfer ve anlatı çıkaramayacaklar. Her çekik gözlü insan japon değildir, her japon filmi aynı değildir, her yönetmen Miike değildir ve Miike gibi bir yönetmen de bırakın amerika sinemasını, dünya sinemasında bile nadir bulunur. Bu filmi de korkutucu yapan ve klasik bir hayalet öyküsünün bildik sığlığı içinden tutup çıkaran kişi miike’dan başkası değildir. Örneğin terk edilmiş hastane binasındaki bitmek bilmeyen heyecan dolu korku bombardımanı ve tv stüdyosundaki ölüm sahnesindeki mükemmel anlatı onun ustalığının birkaç kanıtı. Dolayısıyla buradaki öyküyü araklaması Holywood’a utanç ve klişe dolu bir uyarlama dışında hiçbirşey kazandırmayacaktır. Miike gibi bir yönetmen ve böyle bir yönetmenin yetişmesine olanak verebilecek özgür ortamı sağlayamadıkça… Gerçekten de, piyasadaki popüler korku sineması örnekleri içinde izleyip de gönül rahatlığı ile korkulabilecek nadir filmlerden bir tanesi. Kendine has stili ve derinliği olan usta bir yönetmenin popüler korku sinemasına vurduğu bu damgayı da mutlaka görünüz.
İşte yapılmakta olan Holywood uyarlaması, yanılmamışım varmış. 2007′de sinemalarda. Yazık… Çok yazık.

Gökhan Toka

Film:

Korkutuculuk:

Gerilim:

Kan & Revan:

Related Post

Yönetmen:Renpei Tsukamoto
Senaryo:Yasushi Akimoto (Roman), Minako Daira
Oyuncular:Mimura, Yu Yoshizawa, Renji Ishibashi
Yapım Yılı: 2005
Ülke: Japonya
Note: You can rate this post by visiting the site.

Korku Filmleri Yorumu: Bir devam filmi olarak başarılı sayılabilir. İlk filmdeki öykünün ve tekinsizliğin fazlasıyla bozulduğunu ve bütün orijinalliğinden arındırıldığını görüyoruz. Burada tam anlamıyla The Rİng, Grudge ya da The Eye’daki gibi klasik bir öykünün (küçük kıza yamuk yaparlar, kız da intikam alır) hiçbir yerine dokunulmadan sunulması söz konusu. Hani ikisini arka arkaya izleyince şöyle hissediyor insan: Bu film aslında ilk filmmiş, sonra yapımcılar ikinciyi çekerken öyküyü farklı biçimde sunması için Miike’ı işe almışlar ve Miike ikinci film olarak aslında ilk olan filmi çekmiş… Film bir korku filmi olarak, herşeyden bağımsız olarak düşünüldüğünde korku sineması izleyicisinin beklentisini yerine getirebiliyor. Fazlasıyla mekanik ve işlevsel. Sanırım amerikalıların yapacakları yeniden çevrim de bundan çok farklı olmayacak. Hatta filmi Miike’ın katkısından arındırarak aptallığı mükemmelen kuşanmak istiyorlarsa bu ikinci filmi birinci filmmiş gibi çekmelerinde fayda var. Daha az yorulurlar. Burada öyküyü daha net anlaşılır bir aşk öyküsünün sürüklediğini görüyoruz ki tam Holywood’un ilgisini çekebilecek katkı maddesi. Yalnız şu orijinal olmadığını söylediğmiiz filmin kötücül sonu ve karabasanlar yaratan çıkışsızlığından hareketle, ne kadar na-orijinal olursa olsun, amerikan stili bir na-orijinallik karşısında bu tür bir na-orijinalliğin aslında ne kadar da Orijinal durduğunu söylemeliyiz. Gerçekten de bir korku filmine yaraşır güzel bir son.

Gökhan Toka

Film:

Korkutuculuk:

Gerilim:

Kan & Revan:

Related Post

Yönetmen:Manabu Asou
Senaryo:-
Oyuncular:Maki Horikita, Itsuji Itao, Yun-seok Jang
Yapım Yılı: 2006
Ülke: Japonya
Note: You can rate this post by visiting the site.

Konu: Lisede okuyan bir grup Japon genci, hep birlikte sınıfçanak Güney Kore gezisine giderler. Ancak ekipte bir kişi eksikleri vardır: Makai Asuka. Asuka adlı genç bayan, hoyrat ve kaba sınıf arkadaşlarının bitmek bilmeyen alay ve aşağılamalarına bir noktaya kadar sabredebilmiş, ancak o bir noktadan sonra intihar etmiştir. Bu olayın üzerinden kısa bir süre geçmesine rağmen yapılan bu gezide ise herkesin neşesi yerinde gözükmektedir. Ta ki Asuka’nın hayaleti gençlere musallat oluncaya kadar. Cevapsız Arama formatına uygun olarak, gençler aldıkları cep telefonu mesajlarında öldükleri anda söyledikleri o “son sözlerini” işitmekte, eğer almış oldukları mesajı bu süre zarfında başkasına göndermez ve virüsü yaymazlar ise, vaat edilen zaman ve biçimde, ölmektedirler. İkinci filmin sonunda sevdiceğini kaybetmiş ve sırf bu sinir bozucu cep telefonu melodisini bir daha duymamak için “sağır olmayı” tercih etmiş olan genç, kızlardan birine yardım eder. İlk iki filmde, uygulamanın altında, gizliden gizliye takip edilebilir formatta tutulmuş olan, modern çağdaki iletişimsizlik ve güvensizlik korkusu, bu filmde “kör gözün parmağına” misali ağdalı, yineleyen ve bayıcı bir formda çınlatılmış. İnanılmayacak kadar sıkıcı ve bayıcı bu filmin, o kadar iyi film vizyona sokulmazken, salt seri filmi olduğu için yakın zamanda sinemalarımızda oynatılmış olduğuna inanmak güç. Umarız “Final” olur.

Related Post

Yönetmen:Norio Tsuruta
Senaryo:Kôji Suzuki (öykü), Naoya Takayama, Norio Tsuruta
Oyuncular:Daniel Gillies, Yoshino Kimura, Ryo Ishibashi, Miho Ninagawa, Ethan Amis
Yapım Yılı: 2007
Ülke: ABD, Japonya
Note: You can rate this post by visiting the site.

Konu: Küçükken kardeşiyle birlikte sandal sefası yaptıkları sırada, sandalları alabora olan ve kurtarmak için pek de fazla gayret etmediği küçük kardeşi Sean gözlerinin önünde pisi pisine boğulmuş olan Jack Miller tüm hayatı boyunca o anı ve suçluluğunu hatırlamıştır. Bu travmatik olay dolayısıyla ara sıra korkunç hayaller gören ve denizden feci şekilde tırsan, büyümüş de kocaman bir avukat olmuş olan Jack, iş dolayısıyla, dört bir yanı deniz olan Japonya’da ikamet etmektedir. Buradaki, karanlık işlerle iştigal ettiği her halinden belli olan bir müvekkili (Ryo Ishibashi) Jack’i biraz emrivaki bir biçimde haftasonu yapacağı yat gezisine davet eder. Bu teklifi istese de geri çeviremeyecek durumda olan Jack, müvekkili ve müvekkilinin kız arkadaşı Yuri (Yoshino Kimura) hep birlikte tekneyle okyanusa açılırlar. Ancak okyanusun dibi hayalet kaynamaktadır ve bu minik gezi, üçlü için pek eğlenceli biçimde sonlanmayacaktır. İğrenç, ilgi çekici, komik, çarpıcı, tüm bölümlerini izlediğim Masters of Horror serisinin bu kapanış bölümü, nihayet kelime anlamıyla “korkunç” bir bölüm. Son derece ilgi çekici bir iş olan Premonition filminin yönetmeni Norio Tsurata, ikinci sezondaki Japon korku sinemasını temsil etme görevini, bu işi ilk sezonda yapan Takashi Miike’dan almış. Takashi Miike’ın “Imprint” bölümünü “aşırı şok edici” buldukları için yayınlamayan yapımcılar, bu kez istedikleri türde, daha kolay tüketilebilir temsil gücü yüksek bir J-Horror örneğini diziye son bölüm olarak da olsa oturtmayı başarmışlar. Japonların korku sinemasındaki en önemli oyuncuları Ryo Ishibashi’nin şenlendirdiği Dream Cruise, kabusvari havası, dar alandaki bir kedi fare oyununu andıran yüksek gerilim ve aksiyon içeriği ile kaçırılmaması gereken bir bölüm.

Related Post