Yönetmen:Joe D’Amato
Senaryo:Joe D’Amato, George Eastman
Oyuncular:Tisa Farrow, Saverio Vallone, Serena Grandi, Margaret Mazzantini, Mark Bodin, Bob Larsen, Rubina Rey
Yapım Yılı: 1980
Ülke: İtalya
Note: You can rate this post by visiting the site.

Konu: Buio Omega ile favori korku filmlerim listeme giriş yapan Joe D’Amato’dan bir başka korku filmi daha. Aslında yönetmenin bu ikisi dışında bildiğim kadarıyla başka bir korku filmi daha yok. Joe D’Amato’nun bu iki film dışındaki filmleri porno türünde. Buio Omega tam olmasa da, özellikle Antropophagus tam bir Trash örneği. Bir grup İtalyanca konuşan turist (İtalyanca konuşuyor olmaları İtalyan oldukları anlamına gelmiyor, büyük olasılıkla Amerikalılar) Yunanistan tatillerine yat kiralayarak devam ederler. Kiraladıkları yatla da, içlerinden birinin arkadaşlarının yaşadığı ve “yılın bu mevsiminde sessiz sakin bir cennet parçası” olarak nitelendirdiği, Ege Denizi’ndeki bir adaya doğru yola çıkarlar. Adaya vardıklarında, buradaki kasabanın tamamen terk edilmiş olduğunu görürler. Hatta cesetler de bulurlar. Geri dönmek isteyen turistlerin yatları, akıntıya kapılıp adadan uzaklaşmıştır. Adada mahsur kalan turistler, buradaki arkadaşlarının evlerine giderler, ancak orası da boştur. Evde arkadaşlarının kör kızını, çıldırmanın eşiğinde bulurlar. Kız, herkesin öldürüldüğünü söylemektedir ve tüm bu zaman boyunca, kokusundan tanıdığı bu katilden dolaplara saklanarak kurtulmuştur. Turistler katili durdurabilmenin hayatta kalabilmek için tek yolları olduğunu düşünürler. Tepedeki büyük evin içindeki gizli bir odada, katilin kanlı geçmişi ve tüm bu şiddetin nedenini gösteren kanıtlar bulurlar. Başroldeki Tisa Farrow, Mia Farrow’un kız kardeşi. Yönetmen bu filmde, Buio Omega ile kıyaslanmayacak kadar düşük standartlarda çalışmış: ışık ve görüntü oldukça kötü. (Buio Omega müzikleri Goblin imzalı misal). Filmin başlangıcındaki gerilim atmosferi ve kurulum çok iyi, ancak ortalarından sonra sürekli benzer sahneler devreye giriyor ve film iyice Trash kimliğine bürünüyor. Tam bir istismar örneği: yamyamlık ve gore, ara sıra uç noktalara çıkıyor. Özellikle manyağın, hamile kadının bebeğini karnından çıkarıp elma gibi yemesi iğrençti.

Related Post

Yönetmen:Joe D’Amato
Senaryo:Ottavio Fabbri, Giacomo Guerrini (öykü)
Oyuncular:Kieran Canter, Franca Stoppi, Cinzia Monreale
Yapım Yılı: 1979
Ülke: İtalya
Note: You can rate this post by visiting the site.

Konu: Anne ve babası o küçükken bir trafik kazasında ölmüş olan Frank Wyler, büyük serveti ile ve orta yaşının üzerindeki hizmetçisi Iris ile birlikte bir başına yaşamaktadır. Hayatında tek sevdiği kişi olan sevgilisi Anna, hastanede ölür (Aslında Anna’nın ölümüne sebep olan, Frank’le aralarında sapık bir ilişki olan Iris’in voodoo büyüleridir). Anna’ya o ölürken, “ölümün bile kendilerini ayıramayacağı” sözünü veren Frank, Anna’nın cesedini mezarını açarak kaçırır. Cesedi iç organlarını boşaltarak dolduran Frank, onu bir kukla gibi baş köşeye oturtur. Büyüleri sonucunda isteğine kavuşmuş olan ve Frank ile arasında kimse kalmamış olan Iris ise bu duruma hoşgörüyle yaklaşmaktadır. Frank’le evlenme hayalleri kuran Iris, Frank’in bazı genç kadınları manyakça bir biçimde öldürdüğü durumlarda da ona cesetleri parçalaması ve yok etmesi noktasında büyük destek verecektir.

Related Post

Yönetmen:Ruggero Deodato
Senaryo:Gianfranco Clerici
Oyuncular:Robert Kerman, Francesca Ciardi, Perry Pirkanen, Luca Barbareschi, Salvatore Basile, Carl Gabriel Yorke
Yapım Yılı: 1980
Ülke: İtalya
Note: You can rate this post by visiting the site.

Konu: Amazonlara, ilkel yamyam kabileleri ile ilgili belgesel çekmeye giden bir ekip kaybolur ve kendilerinden uzun süre haber alınamaz. Ekibin akibetini öğrenmek isteyen Professor Harold Monroe Amazonlar’a yolculuk yapar ve kaybolanların izini sürer. Ormanın derinliklerindeki Yanomamo kabilesi tarafından hoş karşılanan profesör, ekipten geriye kalan yegane kalıntıları bu kabileden alır: Film kasetlerini. New York’a döndükten sonra, Profesör kasetleri seyretmeye koyulur. Bu ham çekimlerde gördüğü kadarıyla, ekip üyeleri istedikleri görüntüleri alabilmek için kabile üyelerine resmen işkence etmişler ve çok kötü davranmışlardır. Profesörün itirazına rağmen, etik olmasa da bu çalışmayı yayınlamak isteyen TV kanalı, Profesör onlara ekibin sonunu ve yerlilerin korkunç intikamını gösteren son görüntüleri de izlettikten sonra oha falan olurlar. Birkaç yıl öncesine kadar pek çok ülkede yasak olan (halen bazı ülkelerde yasak) Cannibal Holocaust, yönetmeninin tutuklanmasına dek giden pekçok nahoş ve çalkantılı olaya sebebiyet vermişti. İtalyanların özellikle korku ve şiddet istismarı konusundaki liderliklerini tüm dünyaya müjdeleyen bu yapım, modern ya da değil, şiddetin her insanın içindeki doğal bir birikim olduğunu idda eden bir kült film.

Related Post

Yönetmen:Michele Soavi
Senaryo:George Eastman, Sheila Goldberg
Oyuncular:Barbara Cupisti, David Brandon, Loredana Parrella, Robert Gligorov, Giovanni Lombardo Radice, Martin Philips, James Sampson, Ulrike Schwerk, Mary Sellers, Jo Ann Smith, Piero Vida, Clain Parker
Yapım Yılı: 1987
Ülke: İtalya
Note: You can rate this post by visiting the site.

Konu: Argento’nun en iyi öğrencisi Michele Soavi’nin ilk filmi. Dellamorte Dellamore ‘nin yönetmeni Soavi, bu ilk filmi ile de oldukça başarılı. Özellikle Star TV test yayın dönemlerine denk gelmiş kitleler, Deliria’nın (namı diğer Stagefright veya Bloody Bird) o kapsamdaki komşum bir vampir vb filmlerle birlikte gece yarısı kuşağı kapsamında döndüğünü hatırlayacaklardır. Küçük bir tiyatro grubu, hangardan bozma bir tiyatroda oyunlarını sahneye koymaya hazırlanmaktalar. Provalarda işler yolunda gitmemekte, yönetmen ve oyuncular arasında sürekli bir sinir harbi yaşanmaktadır. Provalar geceye sarkar. Bu arada dışarı çıkmış olan bayan oyunculardan birinin gözüne kazma saplanır. Polis gelir. Polis etrafı güvenlik kordonuna alır. Katilin halen yakınlarda olabileceği ihtimaline karşı da bir polis eskortu kapıya bırakılır. Normal şartlarda bu trajedik olay karşısında provaların bitmesi gerekmektedir. Ancak yönetmen ve yapımcı, bu cinayetin oyunları için iyi bir reklam olabileceğini düşünürler. Kapıları kilitleyen yönetmen kimsenin dışarı çıkmasına izin vermeyecektir. Bu arada bilmedikleri, katilin de içeride kilitli olduğudur. Soavi’nin tarzına uygun olarak (kısmen tabi bu vizyonda Argento beslemesi de bulunmakta) bu apaydınlık ve rengarenk filmdeki (sahne ışıkları altında) cinayet sahneleri muhteşem. Kafaya kuş maskesi takmış olan katilin sırasıyla hemen her türlü alet ve edavat ile (kazma, balta, bıçak, matkap…) ve her türlü kan revan, kafa, kol, bacak eşliğinde cinayetler işlediğini görüyoruz. Gerilim dozu, kan revan dozu, aksiyon, heyecan; herşey yerli yerinde. Çok iyi ve kaliteli bir slasher örneği.

Related Post

Yönetmen:Renato Polselli
Senaryo:Renato Polselli
Oyuncular:Mickey Hargitay, Rita Calderoni, Raul Lovecchio
Yapım Yılı: 1972
Ülke: İtalya
Note: You can rate this post by visiting the site.

Konu: Kafadan sakat bir psikolog olan Dr. Herbert Lyutak kadınlara karşı şiddetli duygular beslemektedir. Arabasıyla yoldan kaldırdığı kadınlara sonu cinayetle biten cinsel eziyetler uygulayan adam, bir yandan da bu cinayetlerin sırrını çözmeye çalışan basiretsiz polis ekibine katili bulmaları konusunda destek olmaktadır. Herbert aynı zamanda güzel bir de karısı olan evli bir adamdır. Karısının da en az kendisi kadar sapık olduğunu öğrenmek Herbert’i çok şaşırtacak olmasına rağmen, sapık bir katil olduğunu bile bile bu adamla evli kalabilmeyi asıl sapıklık olarak değerlendiren biz izleyiciler için çok şaşırtıcı değildir. Bir süre sonra Dr. Lyutak şehirde kendisine benzer yöntemlerle cinayet işleyen bir başka katil daha olduğunu fark eder ve bu kez polise gerçekten destek olmaya karar verir.

Korku Filmleri Yorumu: Korku sinemasındaki İtalyan Giallo alt türünün esin kaynağının, çıkış noktasının, Alfred Hitcock’un Psycho (Sapık) filmi olduğu bilinen bir gerçektir. Giallo’da bu anlatı biraz çarpıtılmış, daha görsel-grafik bir hal almış ve polisiye yönü ağırlık kazanmıştır. Whodunnit (Kim Yaptı?) odaklı anlatı Giallo’nun odağına oturur. Giallo türünün temeli psikolojik korku temelli bir eser olan Sapık’a dayanmasına rağmen, bu türde yapılan ürünler daha çok polisiye tarza yakındırlar ve bu anlamda Sapık’dan farklılaşırlar.

Buna karşılık Giallo türünde etiketlenebilen Delirium, polisiye tarzıyla hemen aynı ağırlıkta psikolojik korku – karakter korkusuna da el atıyor ve bu anlamda özel bir film. Açılış sahnesinden itibaren katilin kim olduğu biliniyor ve hatta film Dr. Lyutak’ın kurbanını öldürdüğü sahneyle açılıyor. Belli bir noktaya kadar bir karakter korkusu gibi gelişiyor. Ancak belli bir noktadan sonra (hemen hemen filmin ikinci yarısından başlayarak) Giallo’ya benzemeye başlıyor. İkinci katilin kim olduğu kağıt üzerinde bilinmediği ve filmin geri kalan süresinde araştırıldığı için bu filmin Giallo başlığında ele alınması da bu açıdan doğru. Ancak film Giallo’ya dönüştükten sonra da psikoljik korku anlatısından vaz geçmiyor. Klasik bir Giallo’nun, bu sitede de incelediğim Buio Omega (Beyond Darkness) filmiyle birleştirilmiş bir hali gibi. Ayrıca filmin cinsel istismarcı havası da var.

Tuhaf bir şey ama filmdeki oyunculukların çok kötü olması filmin amacına ulaşmasını kolaylaştırıyor. İkinci katilin kim olduğu senaryo gereği çok belli olmasına rağmen, kötü ve son derece abartılı oyunculuk sayesinde izleyici dikkati hemen dağılıveriyor. Apansız parlamalar, haykırmalar, ağlayıp zırlayıp, kendini yerden yere atmalar, alakasız yerlerde boş boş bakmalar… (Hatta çatıda bir kovalama sahnesi vardı ki ne zamandır böyle gülmemiştim: Polis kazık gibi dururken birden koşmaya karar verir: Koşma, öne eğilen bir kafa ve arkasına montajlanan, iki adet borunun üzerinden hop hop zıplama sahneleri ile aktarılır). Böylece film bir noktasından sonra başlangıçta emin olduğunuz katilin kimliğinden artık emin olamadığınız bir hale bile dönüşüyor. Sonunda da olabilecek en saçma ve abartılı biçimde sona eriyor. Genel olarak bu filmde yaşanan olaylar, bizim Türk kültüründe “rezillik” adını verdiğimiz, aile içinde yaşanan bir takım mahrem olayların abartılı bir formatta uluorta deşifre edilmesi olayının bir benzeridir. Bir adliye önü sahnesi, bir apartman boşluğu bağrış çağrışı, bir ana cadde saç baş yolmasıdır. İtalyanlar psikolojik korku yapalım, karakter korkusu irdeleyelim derken Akdeniz sıcaklığından ödün verememiş ve rezillik çıkarmışlardır. Bu filmden hareketledir ki, belki de Giallo’nun neden “Giallo” olduğu ve sınırlarının psikolojik korkuyu dışarıda bırakacak biçimde neden bu kadar keskin çizildiği daha iyi anlaşılabilir.

Gökhan Toka

Film:

Korkutuculuk:

Gerilim:

Kan & Revan:

Related Post

Yönetmen:Michele Soavi
Senaryo:Gianni Romoli, Tiziano Sclavi (roman)
Oyuncular:Rupert Everett, Anna Falchi, Francois Hadji-Lazaro
Yapım Yılı: 1994
Ülke: İtalya, Fransa, Almanya
Note: You can rate this post by visiting the site.

Konu: İtalya’nın kuzeyindeki Buffalora kasabasının mezarlığı, emin ellere emanettir. Francesco Dellamorte (Rupert Everett) ve yardımcısı yarım akıllı dilsiz şişko Gnaghi. İkilinin mezarlığa gelen ölüleri gömmek dışında, görev tanımlarında aslında yer almayan bir işleri daha vardır: mezarlarından çıkan ölüleri (zombileri) öldürmek. Ölülerin mezarlarından çıktıklarından ikilinin dışında kasabada kimsenin haberi yoktur; doğrusu bu ya, bunu Dellamorte öyle pek de fazla önemsememektedir. Bu durumu gerekli mercilere bildirebilmesi için bir form doldurması gerekmiştir, ama Dellamorte form doldurmak yerine ölüleri dom dom kurşunuyla vurmayı daha kolay bulacak tipte, Dylan Dog figüründe bir adamdır. Soyadındaki küçük bir harf değişikliği ile ismi Dellamorte (ölüm) yerine Dellamore (aşk) olabilecek olan Dellamorte, gerçek yaşamında da ölüm ve aşk uçları arasında gidip gelir. Kocasını yeni kaybetmiş bir kadına aşık olan Francesco, ruhundaki ölümcül ve karanlık yan ile kadını tavlamayı başarır. Ne var ki aşıklar aşklarını yaşamaya fazla fırsat bulamayacaklardır. Kadının mezardan dönen kocası kadıncağızı öldürürken, Dellamorte’yi de kafasında tuhaf sorular ve açmazlarla başbaşa bırakır. Ölümü yöneten ve ona hükmeden bir adam, nasıl olur da aşkta ve yaşamda hep kaybeder? Kaybettiği sevgilisi karşısına farklı farkı biçimlerde tekrar tekrar çıkan Dellamorte kadınını her seferinde yeniden kaybettiğinde, aşk ve ölüm arasındaki sınırlarını da yitirir. Artık mezardan çıkan ölüleri vurmakla, sokakta yürüyen yaşayanları vurmak arasında bir farkın olmadığı inançsızlıktadır. Yönetmen, Michele Soavi’nin 1994′de çektikten sonra, bir daha üzerine hiç film çekmediği Dellamorte Dellamore (Cemetery Man) gerçekten de üzerine söz söylenmeyecek, sinema işindeki son noktalardan biri. Sürrealizmin yumuşak bir zemininde gezinen bu muhteşem kara komedi, 90′lı yılların en güzel filmlerinden biri. Filmde, Dellamorte’nin zombileri dom dom kurşunu ile, Sezen Aksu’nun “hadi bakalım kolay gelsin, bir acayip ince iş, sen seni bil sen seni, sonra öcüler yer seni” biçimindeki muazzam şarkısı eşliğinde, bir yandan da telefonda arkadaşı Franco ile hayatın inceliklerinden konuşurken vurduğu sahneden bahsederesek, zannederiz ki filmin beyin tokatlayan havası daha net anlaşılacaktır. Bu filmi seven Santa Sangre’yi sever, ayrıca bu filmi bir seveni biz on severiz.

Related Post

Yönetmen:Nicolas Roeg
Senaryo:Daphne Du Maurier (Öykü), Allan Scott
Oyuncular:Donald Sutherland, Julie Christie
Yapım Yılı: 1973
Ülke: İngiltere, İtalya
Note: You can rate this post by visiting the site.

Korku Filmleri Yorumu: Bu film nicedir arşivimde duruyordu. nereden nasıl geldi bilmiyorum. bilirsin bu konuda muazzam hafızam vardır. hangi filmi nerden aldım, nerde ne zaman kiminle izledim gün ve gün hatırlarım. bunu nerden buldum bilemiyorum. besbelli benim değil. neyse, nicedir görüyordum, dont look now yazısını okuyunca “tamam tamam şşşş” deyip görmezden geliyordum. ama geçenlerde internette cüce katiller hakkında bir araştırma yaparken bu filmin adıyla da karşılaştım ve izlemeye karar verdim.
evet doğru duydun, cüce katiller hakkında araştırma yapıyordum. ne olmuş, fantastik bir insanım suç mu? izlememe bir sebep de donald sutherland ve kadın oyuncu arasında gelişen sevişme sahnesinin dillere destan oluşuydu. gerçekten de öyleydi, bırakın o dönemi bu dönem için bile baya baya bir sahneydi. dont look now eski korku filmlerinin ne kadar farklı ve özel olduklarını hatırlattı bana defter. bütün filmi maksimum tedirginlik katsayısı ile adeta diken üzerinde seyrettim. gerçi katilin cüce olduğunu biliyordum ama :) bu durum katsayıyı azaltmadı bile. filmin venediğin küflü ve karanlık atmosferinde geçmesi ve italyan korku sinemasının birçok estetik özelliğini barındırması diğer artılarıydı. yönetmen çok iyi bir iş çıkarmıştı. öykü iyi gelişiyordu, çok iyi aktarılıyordu ama saçmasapan biçimde sonlanıyordu ki bu durum beni biraz üzdüyse de sonuçta şekli biraz yamuk olsa da yine de istiridyede bir inci bulmuş bir kaptan kadar buruk sevindim. night shayamalan bu filmi her an yeniden çekebilir. öyküsü onun tarzına yakın. sonunu değiştirmesi lazım ama biraz. tam italyan tarzı (argento vb) bir son olmuş. yönetmen de ingiliz aslen ama bence burada daha çok italyanların etkisi var.

Gökhan Toka

Film:

Korkutuculuk:

Gerilim:

Kan & Revan:

Related Post

Yönetmen:Lucio Fulci
Senaryo:Lucio Fulci, Giorgio Mariuzzo, Dardano Sacchetti
Oyuncular:Catriona MacColl, David Warbeck, Cinzia Monreale
Yapım Yılı: 1981
Ülke: İtalya
Note: You can rate this post by visiting the site.

Konu: New Yorklu genç ve güzel bir bayan olan Liza Merril’e (Katherine MacColl) Louisiana’da uzun yıllardır boş olan bir otel miras olarak kalır. Ekonomik bir sıkıntıda olan ve New York’da bir türlü tutunamamış olan Liza, Lousiana’ya gelerek oteli yeniden açmak ister. Öncelikle kötü durumdaki binada tadilat yapmak isteyen Liza’nın, binaya getirdiği ne kadar boyacı, tesisatçı, sıvacı varsa hepsi ya ölür ya kaybolur ya da sakat kalır. Binanın bu uğursuz gizemi karşısında ne yapacağını bilemeyen Liza’ya, Dr. John McCabe (David Warbeck) yardımcı olur. Buna karşılık kör bir bayan olan Emily (Sarah Keller) ise Liza’yı vakit geçirmeden buradan ayrılması konusunda uyarmaktadır. Doktor ve Liza, otelin cehennemin dünyaya açılan kapılarından biri olduğunu ve açıldığında ölülerin dünyada yürümeye başlayacağını anlarlar. Lucio Fulci’nin en iyi filmlerinden biri olarak kabul edilen The Beyond, özellikle yapım kalitesi anlamında, günümüzde izlendiğinde bile sırıtmayan bir duruşa sahip. Bununla birlikte İtalyan istismar korku sinemasının en güzel özelliklerini de bünyesinde barındırıyor.

Related Post

Yönetmen:Dario Argento
Senaryo:Dario Argento, Gérard Brach, Gaston Leroux (roman)
Oyuncular:Julian Sands, Asia Argento, Andrea Di Stefano, Istvan Bubik
Yapım Yılı: 1998
Ülke: İtalya, Macaristan
Note: You can rate this post by visiting the site.

Konu: Sinemaya en çok uyarlanan eserlerden biri olan Operadaki Hayalet’in Argento yorumu. Paris, 1877. Ailesi tarafından istenmeyen bir çocuk, sepet içerisinde nehre bırakılır. Akıntıyla sürüklenen sepet, opera binasının altındaki kanalizasyon kanallarına ve tünellere sürüklenir. Burada fareler sepete ve içindeki bebeye sahip çıkarlar. Sonradan Operadaki Hayalet olarak nam salacak olan Julian Sands, fareler tarafından bu kanallarda büyütülür. Önceki yorumların ve romanın aksine bir ucube olmayıp dalyan gibi bir delikanlı olan Hayalet, ailesi olarak gördüğü farelere karşı yapılan haksızlıklar karşısında çıplak elleriyle insanları parçalayacak kadar iddalıdır. Buna karşılık hayaletin opera binasının havasından ve atık suyundan gelen ince bir ruhu da vardır. Operanın karanlık koridorlarının prensi gibi, kimselere görünmeden yıllarca dolanan Hayalet, Opera kariyerinin başlangıcında taze bir şarkıcı olan güzel Christine Daaé’nin kendisini görmesine izin verir. Hayalet ve Christine arasında bir aşk başlamıştır. Diğer yandan zengin bir aristokrat olan Baron Raoul De Chagny (Andrea Di Stefano) de Christine’e karşı ilgi duymaktadır. Başka bir yandan ise Paris Fare ve Haşere Kırım Ekibinin lideri Ignace’ın (Istvan Bubik) akılalmaz işgüzarlığı söz konusudur. Ignace, fareleri parçalayarak imha eden, belediyenin sokak süpürgeleri gibi bir makina ile opera binasının altındaki tünellerde dehşet saçmaktadır. Bunlar yetmezmiş gibi bazı serseriler Hayalet’in hazinelerinin peşindedir. Hayalet’in giderek daralan bu çember karşısındaki cinnet-i şinas reaksiyonu kanlı olacaktır. Bu filmin IMDB’de bu kadar düşük puanının ve en kötü Argento filmi gibi görünmesinin sizi yanıltmasına izin vermeyiniz. İyi bir bütçeyle çalışılmış, son derece iyi bir atmosfere sahip olan, atmosfer ve vizyon yaratma anlamında Argento’nun dehasını iyi biçimde ortaya koyan bir film. Bu öyküyü hayalgücü ile ünlü, atmosferbilimci Jean-Pierre Jeunet’ye verseniz sonuç “belki” bu olabilir. Filmin düşük puanı olması iki nedenle: Birincisi, Operadaki Hayalet konusunun ve dolayısıyla filmin, korkuyu ve açık şiddeti küçümseyen pop kitleler tarafından da tüketilmesi. İkincisi , bu filmde Argento’nun ilk defa komedi unsurlarını açık biçimde kullanması ve sadık izleyici kitlesi ile zıt düşmesi.

Related Post

Yönetmen:Bill Paxton
Senaryo:Brent Hanley
Oyuncular:Matt O’Leary, Bill Paxton, Matthew McConaughey, Powers Boothe, Jeremy Sumpter
Yapım Yılı: 2001
Ülke: ABD, Almanya, İtalya
Note: You can rate this post by visiting the site.

Konu: Yağmurlu bir gecede FBI ajanı Wesley Doyle’un ofisine genç bir adam gelir. Adının Fenton Meiks olduğunu söyleyen genç adam, FBI’ın uzun süredir peşinde olduğu tanrı adına cinayetler işleyen “Tanrının Eli” seri katilinin kimliğini bildiğini söyler. Ajan gence inanmaz. Ancak Fenton Meiks katilin kısa bir süre önce intihar etmiş olan kardeşi Adam olduğunda ısrar etmektedir. Fenton, ajana öyküsünü anlatmaya koyulur. Anneleri ölmüş Fenton ve küçük kardeşi Adam, sevgi dolu bir adam olan babaları ile birlikte mutlu bir çocukluk geçirmektedirler. Ta ki bir gece babaları apar topar odalarına dalıp onlara “Tanrının kendisiyle konuştuğunu” söyleyinceye kadar. Babaları bir anda delirmiş gibi davranmaya, tanrının dünyayı iblislerden temizleme işini kendisine verdiğini idda etmeye başlamıştır. Küçük Adam babaya inanmıştır. Buna karşılık Fenton, bu çılgınlık karşısında ne yapacağını ve kardeşi Adam’ı nasıl koruyacağını şaşırmıştır. Çok geçmeden baba tanrının kendisine bu temizlik görevinde tahsis ettiği kutsal araçlar olarak lanse ettiği demir bir boru, deri eldivenler ve çift taraflı bir balta ile gelir. Hemen ardından da gayet normal görünümlü, kıskıvrak bağladığı bir hanımı iblis olarak tanıtır ve baltayla çocuklarının gözleri önünde doğrar. Fenton gerim gerim gerilmektedir.

Related Post