Yönetmen: Darren Lynn Bousman
Senaryo: Darren Lynn Bousman
Oyuncular: Timothy Gibbs, Michael Landes, Denis Rafter, Wendy Glenn
Yapım Yılı: 2011
Ülke: ABD, İspanya
Note: You can rate this post by visiting the site.

Konu: Ailesini gizemli bir yangında kaybeden ünlü yazar Joseph Crone bu olayın etkisinden kurtulamaz. Tanrıya inancı olmayan materyalist bir adam olan Crone, babasının ölüm döşeğinde olduğu haberini alır. Babası ve erkek kardeşinin Barselona’da yerel bir kiliseleri vardır. Crone Barselona’ya gittiğinde tarihler 8 Kasım 2011′i göstermektedir. Her gece saat 11:11′de evde bazı uğursuz olaylar olmakta, güvenlik kameralarında karanlık figürler belirmektedir. Crone ailesinin ölüm raporunda ölüm saatlerinin de gece 11:11 olduğunu hatırlar. Bu tesadüfün üzerine gidip araştırmaya başladığında bazı kötü gizli güçlerin ve 11-11-11 rakamı üzerine kurulu kült bir tarikat ve inanış olduğunu öğrenecektir. Tarihler 11-11-11′i göstermeden bu gizemi çözebilmesi için sınırlı zamanı vardır.

Yönetmen Darren Lyn Bousman Testere 2-3-4′ü yöneterek isim yaptı. Sonrasında çevirdiği Repo-Genetic Opera, korku ile operayı başarılı bir şekilde harmanladığı dikkat çekici bir ekstravaganzaydı. Yine bu yıl sinemalarda izlediğimiz, 80′lerin kült korkularından Mother’s Day (Anneler Günü) serbest uyarlaması da eli yüzü düzgün bir film sayılabilir. Ancak bu son filmi Bousman’ın çok parlak olmayan filmografisi açısından bile başarısız bir film. Dünyayı kasıp kavuran 11-11-11 çılgınlığından nemalanmayı hedefleyen bu filmin kötü senaryosunun altında da Bousman’ın imzası bulunuyor.

Filmin adının hakkını verircesine (onbir onbir onbir onbir onbir onbir….) sürekli aynı ılık fikre batıp çıkmaktan yorgun tatsız bir püsküvüt olduğunu söylemek çok yanlış olmaz. 11-11-11 ifadesi filmde o kadar çok geçiyor ki, sürekli güvenlik kameralarında kabak gibi belli olan ecinnilere bakılıp o denli çok “hımmm bu işin içinde bir iş olabilir” deniliyor ki, film ilk 30 dakikadan sonra kabak tadı veriyor. Joseph Crone’un filmin başlarında geçirdiği, öykü açısından hiçbir anlam ifade etmeyen trafik kazası sahnesi de aslında bir “twist”; ancak yanlış düşünülmüş bir twist. Çünkü Crone’un bu kazada aslında öldüğünü, bundan sonra olacakların ölüm döşeğindeki hayalleri olduğunu, dolayısıyla bu anlatının Jacob’s Ladder formulünü uyguladığını bilinçli izleyici hemen düşünüyor ve bu fikirden de filmin sonuna değin vazgeçmiyor. Filmin sonu da yeterince güçlü olmadığından bu twist başarısız düşünülmüş ve kurgulanmış, hükümsüz bir twist olarak kötü korku filmleri limbosunda kendisine 3 metrekarelik bir arsa ediniyor. Bu filmin tek kelimelik yorumu, “tırt” olabilir.

Bu onbir-onbir-onbir çılgınlığından yine ökkült temalı bir filmde daha iyi faydalanabilmek olanaklı olabilirdi. Ancak olmamış. (Senaryoyu Bousman 8 Kasım’da aceleyle yazmaya başlamış olabilir) Dolayısıyla ümidimizi 2111-11-11′e ve 2011-11-11′de evlenip çoluk çocuk sahibi olucak çiftlerin çocuklarının korku filmi sevdalısı olmasına bağlayıp bu tatsız bahsi kapatıyoruz.

Related Post

Yönetmen:Juan Carlos Fresnadillo
Senaryo:Juan Carlos Fresnadillo, Jesus Olmo, Enrique Lopez Lavigne, Rowan Joffe
Oyuncular:Robert Carlyle, Mackintosh Muggleton, Imogen Poots, Jeremy Renner, Rose Byrne
Yapım Yılı: 2007
Ülke: İngiltere, İspanya
Note: You can rate this post by visiting the site.

Korku Filmleri Yorumu: Zombi teması sinemada şimdiye dek iki devrim, bir de sarsıntı atlattı. “Zombi” kelimesi aslında Afrika kültürüne ait. Daha sonra kölelikle birlikte Atlantik’i aşarak, Karayip kültüründeki Voodo ayinleri içinde bir unsur olarak karşımıza çıktığını görüyoruz. Kelime anlamıyla zombilik orijin olarak Voodo büyücülerinin, çeşitli kimyasallarla kurbanlarının yaşam fonksiyonlarını neredeyse sıfır seviyesine indirmeleri ve onları kendilerine bağımlı kılarak böylece emirlerine amade hale getirmeleri olarak nitelendirilebilir. Tıpkı günümüzdeki patron-kuş kadar maaş sistematiğinde olduğu gibi. Orijinal anlamıyla zombiler, biz ücretli çalışanlar gibi, efedilerinin emrinden çıkamayan, düşünme kapasitesi olmayan ve bireysel hareket edemeyen, ölümle yaşam arasında sıkışmış insanlardır. 1940′larda zombi temasının ilk defa sinemada ele alındığı filmlerde zombilik hep Afrika ve Karayip kültürlerinin bir parçası olarak yukarıda bahsettiğim çerçevede işlendi; ancak bu filmler çok da gerçekçi değildiler; beyazlar tarafından çekildikleri için bu zenci folkolorü o yıllarda küçümseniyordu. Zombi temasının sinemadaki malzemesi ile ilgili olarak ilk devrimi Romero, 1968 tarihli Dawn Of The Dead filminde yaptı ve zombiliği yaygın bir politik çerçeve içinde anlam olarak genişleterek yeniden tanımladı. Tema, orijinal ve dar anlamından, işveren ve işçi arasında mikroekonomik bir boyutta sıkışan anlamdan :) çıkarak böylece umuma açık hale, kapitalizm ve tüketim kültürü odağında makroekonomik düzeye geldi. Bu arada da ipini koparan, üç beş bedbahtı wua wua sesleri eşliğinde asgari ücretle ağır aksak yürütebilen herkes zombi filmi çekti tabi. Arada Wes Creven 88 tarihli The Serpent and the Rainbow’u ile temanın gerçekçi kökenlerini aradı ve çöplüğe dönen bu alt türü adam etmek için bir sarsıntı yaratmış oldu. Nihayet 2000′lerin başında Danny Boyle’un 28 Gün Sonra filmiyle zombilik ikinci devrimini yaşadı ve o zamana kadar romatizmalı 80lik dedeler gibi hareket eden ve sürekli “babam sağolsunlara”, “see you later alligator”lara, “arabada bebek varlara” seyirci kalan zombiler tabiri yerindeyse “it gibi koşmaya” başladılar.

Hayatında spor yapmamış bir nesilin, virüsü aldıktan sonra bu biçimde it gibi koşması, virüsü henüz almamış ve aynı biçimde hayatında spor yapmamış geri kalan “sağlıklı :))” (ne söz sanatı yaparmışım ya..) bireyler için elbette ki inanılmayacak biçimde korkutucuydu.

Trainspotting, Shallow Grave, Beach, sinemalardaki Sunshine ve bir önceki 28 Days Later’ın müthiş İngiliz yönetmeni Danny Boyle bu ikinci filmde yönetmen koltuğunda karşımıza çıkmıyor. Bunun yerine kadrolu senaristi, her daim ilginç materyallerin yaratıcısı, yazar Alex Garland ile birlikte yapımcı koltuğunu paylaşmış. Yapımcılık zor zanaat. Hal böyle olunca insan 28 Weeks Later’ı görmeden önce düşünüyor: Boyle koltuğu kesin güvenebileceği birine bırakmıştır: kolay değil, işin içinde para var. Filmi izledikten sonra da şu ortaya çıkıyor ki Boyle’un güveni boşa çıkmamış. Yönetmen Juan Carlos Fresnadillo, diğer ispanyol kankaları ile birlikte filmi tam Boyle’un isteyebileceği biçimde yönetmiş.

Doğrusunu isterseniz, 28 Weeks Later son zamanlarda izlediğim en iyi, en kaliteli devam filmlerinden biri. Arka planda Garland ve Boyle olmasalar böyle olur muydu, açıkçası bilemiyorum. Ancak, daha önce Bahis’ini hayranlıkla izlediğim yönetmen Juan Carlos Fresnadillo’nun da yetenekli olduğu bir gerçek. Aksiyon ve korkuyu birbirleriyle çok iyi karıştırmış ve melodramatik bir buğuyu da formüle katmayı ihmal etmemiş. Filmin müziklerine ve bazı sahnelerdeki adrenalin yüklü anlatımın başarısına hayran kaldım. Post-rock nedir, post-rock nedir, diye diye dolananlar varsa hala, bu filmin müziklerine bir kulak kabartmayı deneyebilirler. Gerçekten de özellikle müziklerden ve müziğin adrenalini artan bir dozda devriye sokmakla yükümlü kullanım biçiminden çok fazla etkilendim. Filmin prologue sayılabilecek açılış bölümü, ve özellikle de bir Doyle filimleri gediklisi olan su katılmamış Skoç Robert Carlyle’ın açık alanda zombilerden kaçtığı bölüm çok başarılıydı. Genelde filmi altyazılara bakmadan seyredebildiysem de Robert Carlyle’ın konuştuğu bölümlerde tek seçenek altyazıya bakmaktı. İskoç aksanından anlayan adama İngilizce biliyor demek lazım aslında, bu ne biçim bir konuşma yahu, kelimesini anlamak mümkün değil. Filmin yönetmenle ilgili, genel gerilim ve temposuyla ilgili hiçbir sorunu yoktu. Aslında tek sorun, Garland’ın varlığına rağmen senaryosuyla ilgiliydi. Gerçi en son Sunshine faciası düşünüldüğünde, bu filmin senaryosuna karışmamış görünmesi çok da kötü değil.

Senaryo daha önce de, Hills Have Eyes 2′yi yorumlarken bahsettiğim üzere, klasik “Holywood İş Yapan İlk Korku Filmi Devam Formülü” kalıbını kuşanmış. Yani şu: “tamam ilk film çok iyiydi ama, onu tükettik artık, malum tüketim kültürü bu, herşeyi çok çabuk tüketiyoruz, o yüzden daha çok aksiyon olsun, daha çok amerikan askeri olsun, gerisi ne olursa olsun”. Bu uygulama Alien 2′de, Hills Have Eyes 2′de, ve bilimum diğer ikinci filmde yapılmıştır. Bakıyoruz 28 Weeks Later da bu 2′ler arasındaki yerini alıyor. Bu kalıplaşmış çerçevesine rağmen, yine de sahip olduğu bazı güzel detaylara ve biçimsel ters simetriye: dramatik anlamda başarılı bir motiflendirme senaryo üzerinde gerçekleştirilmiş. Bazı olası, kağıt üstü detaylar da hatta, tempoyu sürekli kılmak adına yönetmen tarafından ve hatta belki montaj masasında devreden çıkarılmış (Robert Carlyle’ın her yeri açan kartının “daha sonraki” kullanımı ile ilgili olası ek vurgular gibi – çünkü bunlar mantıksallık babında eksik).

İngiltere’de 2002 yılında patlayan o ilk salgının üzerinden 28 hafta geçmiştir. Virüse maruz kalanlar, ortalıkta yiyecek adam kalmadığı için açlıktan ölmüşlerdir. Bu gibi durumların ince ruhlu müdeahili Amerika Birleşik Devletleri, bitap düşmüş İngiltere’ye huzur ve demokrasi! getirmek için askerlerini İngiltere’ye yollar. Londra’nın göbeğindeki küçük bir alan, kalan sağların Amerikan ordusu gözetimindeki ikametine ayrılmış ve dezenfekte edilmiştir. Yurt dışında kalmak suretiye postu kurtarmış bazı ingilizler ana vatanlarındaki bu kümese kesin dönüş yaparlar. Tammy (Imogen Poots) ve küçük kardeşi Andy (Mackintosh Muggleton) de bunların arasındadır. Babaları, öz skoç Don (Robert Carlyle) ise salgını İngiltere’de kalarak atlatmış azınlıktan biri olarak onları beklemektedir. Don, eşinin zombiler tarafından öldürüldüğünü gördüğünü düşünmektedir. Ama bu tür şeyler düşünmekle, varsaymakla olmaz. Gerçekten görmek lazım.

Görünüz efendim. Güzel, heyecanlı, klişelerine rağmen aksiyon dolu bir film. Benim nezdimde ise post-rock tarzı müzikleri, bazı sahnelerindeki gücü ve aksiyon anlamındaki başarısı ile yer etti. Bu yazın şüphesiz, izlediğim en iyi yeni korku filmiydi. Tekrar çekim olmasına, amerikan askerli aksiyon devam formülünü kullanmasına rağmen.

Gökhan Toka

Film:

Korkutuculuk:

Gerilim:

Kan & Revan:

Related Post

Yönetmen:Nacho Cerdà
Senaryo:Nacho Cerdà
Oyuncular:Xevi Collellmir, Jordi Tarrida
Yapım Yılı: 1994
Ülke: İspanya
Note: You can rate this post by visiting the site.

Konu: Çok kötü şöhrete sahip, 30 dakikalık kısa bir korku filmi. Herhangibir diyalog bulunmayan film, neredeyse tamamen bir morg odasında geçiyor. Burada ölüler parçalanıp, organları tartılıyor. Ne var ki parçalama sonrasında yapılanları görmek hoşunuza gitmeyecek; beyni tartıp fazla iş olmasın diye karnına koyup dikiyorlar. Bu işin soft tarafı. Morgdaki görevlilerden biri çıtayı daha da yükseltiyor ve ölülerden biriyle çok can sıkıcı ve neredeyse filmin tamamını kapsayan, bıktırıcı bir ilişkiye giriyor. Sonra da kalbini alıp, evine, yemesi için köpeğine götürüyor. Film bundan ibaret; ancak son sahnesi içinizi sızlatacak ve yaşam, ölüm, yaşam ve ölüm karşısında yalancı zevki tozlu ve pis köşelerde arayan insanın böceksi küçüklüğü ve acizliği, ve nedensizlik üzerine sizi düşünmeye itecek. Kolay kolay yenilip yutulur türden bir film değil. Cesetlerin plastik oldukları çok belli olsa da, planlar arasında uygulanan akıcı geçişler, özellikle morg odasında ve film boyunca kullanılan arya müziğinin yüzeyle, izleyiciyi ayakta kalmaya zorlayan zıtlığı, üst düzeydeki görüntü yönetimi ve ses kaydının kalitesi dikkat çekici.

Related Post

Yönetmen:Brian Yuzna
Senaryo:Ángel Sala, Mike Hostench, Matthew Costello (roman)
Oyuncular:Charlotte Salt, Michael McKell, Patrick Gordon, Raquel Meroño
Yapım Yılı: 2005
Ülke: İspanya, İngiltere
Note: You can rate this post by visiting the site.

Konu: Dagon’da prodüktörlük koltuğunda oturan Brian Yuzna, bu filmde Dagon’a benzer bir konu üzerinde, bu kez yönetmen olarak ilerliyor. Yine İspanya, yine sualtı, yine okkültizm. 1965′de İspanya’nın kuzeyindeki Desberia’da yapılan baraj nedeniyle yakınlardaki Marinebad kasabası sular altında kalmak üzeredir. İki küçük çocuk, Teo ve Luis, kasaba sular altında kalmadan önce güvenlik engellerini gizlice aşarak terk edilmiş hayalet kasabayı keşfe çıkarlar. Burada kasaba meydanındaki kilisenin bodrumundan gelen insan çığlıkları duyan çocuklar, bodruma indiklerinde zincirlenmiş insanlarla karşılaşırlar. Bunların bilerek buraya zincirlenmiş tehlikeli bir kültün üyeleri olduğunu bilmeyen çocuklardan Teo, adamların liderlerini serbest bırakır ve Mordecai Salas isimli bu zat tarafından ağzı cart diye yırtılarak öldürülür. Luis ise süratla olay yerinden uzaklaşarak paçayı kurtarır. Bu olayın üzerinden 40 yıl geçmiş, bölge halkı Desberia barajının yapımının kırkıncı yılını kutlamaya hazırlanmaktadır. Önce gölde yüzen gençlerin kaybolmaları ile başlayan, akabinde de tuhaf ve birbirinden nemli olaylarla devam eden bir dizi korkunç vaka meydana gelmeye başlar. Gölün dibindeki Marinebad kasabasında 40 yıldır bekleyen lanet uyanmak üzeredir. Fena olmayan, izleyene güzel bir atmosfer vaat eden açılışla başlayan film daha sonra giderek sıkıcı bir hal alıyor. Mordecai Salas figürü Phantasm’ın ünlü kötü adamı Tall Man’e yakın duruyor. Nasıl ki Lucio Fulci için insan gözleri bir fetiş kaynağı ise, Brian Yuzna’nın da en büyük korkusunun caart diye ayrılan ağızlar olduğunu bu filmle iyice belgeliyoruz.

Related Post

Yönetmen:Stuart Gordon
Senaryo:Dennis Paoli, H.P. Lovecraft (öyküler)
Oyuncular:Ezra Godden, Raquel Meroño, Macarena Gómez, Francisco Rabal
Yapım Yılı: 2001
Ülke: İspanya
Note: You can rate this post by visiting the site.

Konu: Stuart Gordon’un Re-Animator ile birlikte en başarılı iki filminden biri. Neredeyse her zaman olduğu gibi Gordon yine filmin konusunu Lovecraft’dan çıkarıyor. Parayı yakın zaman önce borsadan bulmuş olan Paul, kız arkadaşı Barbara ve arkadaşları Howard ve Vicki, birlikte İspanya sahillerinde bir yat yolculuğuna çıkmışlardır. Aniden patlak veren bir fırtına ile, arkadaşların yatları kayalara oturur. Kazada Vicki yaralanır ve Howard’ı Vicki’nin yanında bırakan Barbara ve Paul, yakınlarındaki tuhaf görünüşlü balıkçı kasabasına gidip yardım getirmek isterler. Kasabaya güç bela ulaşan iki sevgili kasabalıların onlar için hazırladıkları sürprizden habersizdirler. Barbara’nın izini kaybeden Paul, gece indikten sonra kasabalıların aslında insan olmadıklarını ve burada başka bir tanrının kurallarının geçerli olduğunu fark eder. Kurtulabilmek için peşindeki kasabalılardan bütün gece boyunca ümitsizce kaçacaktır. Kaçışı esnasında, herşeyi akıl ve mantık çerçevesinde değerlendiren bir adam olan Paul, hiç ummadığı biçimde, kendisini bu kasabaya getiren şeyin kaderi olduğunu öğrenecektir. Oldukça başarılı, açık alanda geçmesine rağmen izleyende kapalı alanda geçiyor izlenimi yaratan, yoğun gotik atmosfere sahip, hareketli bir film. Aynı zamanda nemli ve rutubetli bir film, kuru yerde izlenmesi tavsiye olunur.

Related Post

Yönetmen:Amando de Ossorio
Senaryo:Amando de Ossorio
Oyuncular:Maria Perchy, Jack Taylor, Barbara Rey
Yapım Yılı: 1974
Ülke: İspanya
Note: You can rate this post by visiting the site.

Konu: B- movie’lerin heralde en ironik filmlerinden biri. Az sayıda oyuncu, az sayıda mekan çalışması, denzin ortasında bir kanyon, sinema tekniğinden muaf görselliği, kasveti ve ağır işleyişine rağmen korkunç hemde çok korkunç bir film.

Kendisinden haber alamadığı arkadaşı Katy’yi merak eden Noemi, Lilian’ı ziyaret eder ve bilgi almaya çalışır. Kayıp kız, aslında asparagas haber yapılması istenen bir plandan dolayı kayıptır. Bu plan ise şöyledir: Bir şirket sahibi Howard, sandal imalatı yapar ve ürünün sağlamlığını test edilmesi için, Katy ile birlikte başka bir kızı kendi sandalına bindirip denize gönderir. Kayboldukları haber yapılacak, bulunduklarında ise Howard’ın kaliteli sandalı sayesinde uzun süre denizde sağ kalmaları asparagas haberi sayesinde ürünü tanıtılmış olacaktır. Plan istediği gibi yürümez. Bazı entrikaların da yürüdüğü olaylar örgüsü, karakterleri bir hayalet kanyona getirecek ve korkunç olaylar başlayacaktır.Filmde uyuyakalan kişilerin hayaletlere yem olması ilginç nüanslardandır. Video kaset döneminde “Hayaletler Gemisi” adı ile piyasaya sürülen film, düşük bütçesine rağmen başarılı bir korku klasiği sayılabilir.

Melisa Aydın

Film:

Korkutuculuk:

Gerilim:

Kan & Revan:

Related Post

Yönetmen:Guillermo del Toro
Senaryo:Guillermo del Toro, Antonio Trashorras, David Munoz
Oyuncular:Fernando Tielve, Eduardo Noriega, Marisa Paredes, Federico Luppi, İnigo Garces, Irene Visedo
Yapım Yılı: 2001
Ülke: İspanya, Meksika
Note: You can rate this post by visiting the site.

Konu: Yıl 1939, İspanya iç savaşı. Franco önderliğindeki faşistler, cumhuriyetçileri yenilgiye uğratmak üzeredirler. Cumhuriyetçi bir savaş kahramanının öksüz ve yetim küçük oğlu olan Carlos, başka hiçbir yer olmadığı için, koruyucusu tarafından ıssız bir arazinin ortasında bir başına duran bir yetimler yurduna verilir. Yurt, cumhuriyetçilere her zaman destek vermiş olan yaşlı bir çift tarafından idare edilmektedir. Başlangıçta yurttaki diğer çocuklar tarafından, özellikle de kabadayı Jaime’in önderliğindeki bir grup çocuk tarafından hoş karşılanmayan Carlos, en büyük sorununun bu olmadığını fark edecektir. Çünkü yurdun karanlık koridorlarında ve bodrumunda, inleyen ve acı çeken bir çocuğun hayaleti vardır ve Carlos’un peşindedir. Carlos, hayaletin, yatağının bir önceki sahibi olan Santi adındaki çocuk olduğunu anlar. Santi, yurdun avlusundaki yere gömülmüş ancak şans eseri patlamamış olan, Faşist uçakları tarafından atılmış bombanın düştüğü gün kaybolmuştur. Santi’nin hayaleti Carlos’a çoğunun öleceğini söyler. Carlos, Santi’nin kaderinin ardındaki gerçeği öğrenmeye çalışırken, korkulması gerekenlerin ölüler değil, yaşayanlar olduğunu anlayacaktır. Muhteşem bir hayalgücüne sahip Guillermo del Toro’nun ince ince işlediği hayalet motifli bu dram, yönetmenin bol ödüllü filmi Pan’ın Labirenti’nin de, benzer konusu ve dramatik yapısı ile bir ön uygulaması niteliğinde. Pan’ın Labirenti’ni sevmiş olanlara şiddetle tavsiye edilir.

Related Post

Yönetmen:Brian Yuzna
Senaryo:Tim Vigil (çizgi roman), David Quinn (çizgi roman ve senaryo)
Oyuncular:Mark Frost, Andrew Divoff, Isabel Brook, Jeffrey Combs
Yapım Yılı: 2001
Ülke: ABD, İspanya
Note: You can rate this post by visiting the site.

Konu:Faust’un çizgi roman versiyonunun film uyarlaması. Spawn filminin daha düşük bütçeli bir benzeri gibi görünen bu film, Brian Yuzna stiline uygun olarak aynı anda hem eğlenceli hem de kötü bir film. John Jaspers (ki Faust oluyor), kız arkadaşı mafyamatik adamlar tarafından öldürülünce soluğu intihar etmek üzere köprüde alır. Burada M (Mephisto) kendisine yanaşır ve ruhu karşılığında intikam alabileceğini söyler. M ile bir anlaşma yapan Jaspers, bileklerinden fırlayan, wolwerin benzeri bıçaklarla donanır. Ortamdan ortama akan ve intikamını ziyadesiyle alan Jaspers, artık M’nin kölesi olmuştur. M’nin kendisine verdiği katliam görevlerini yerine getiren Jaspers bir noktada isyan eder ve polislerin kendisini yakalamasına izin verir. Dedektif Dan Margolies (Jeffrey Combs) bu suçlunun gizemini araştırmaktadır. Aynı şekilde güzel bir psikolog olan Jade de Camp (Isabel Brook) da bu adamın derdini anlamaya çalışmaktadır. Jaspers psikoloğa aşık olur. M’nin adamları ise her yerdedir. M, Jaspers’ı polisten teslim alır ve canlı canlı gömer, gömerken de sahip olduğu herşeyin, yeni aşkı Jade de Camp’ın da kendine ait olduğunu söyler. Sen misin bunu söyleyen, Jaspers da yeni, boynuzlu ve pelerinli bir formatta, bir iblis olarak geri döner ve bizzati şeytan M’nin de aralarında olduğu herkese kafa tutar. Yuzna bu filmde şeytanın kendisini bile ayağa düşürmeyi başarmış. Şeytan o denli saçmasapan gündemlerle meşgul olup, o denli çocukla çocuk olup, o denli gerzekçe hedeflerin peşinde koşuyor ki, o kadar olur. Film özel efektleriyle çeşitli ödüller almış, ancak nedense filmin odağındaki Faust’un kostümü ve hareketleri çok ucuz. Normal şartlar altında, bu çizgi roman uyarlamasının aksiyon içermesi gerekir; Yuzna sanırım bir koreograftan destek almamış, aksiyon sahneleri düğünlerdeki halay sahnelerini andırıyor. Atmosfer, ışık, efektler başarılı. Gülmek için iyi bir film.

Related Post

Yönetmen:Jaume Balaguero
Senaryo:Jaume Balaguero, Jordi Galcerán
Oyuncular:Calista Flockhart, Elena Anaya, Richard Roxburgh
Yapım Yılı: 2005
Ülke: İspanya
Note: You can rate this post by visiting the site.

Korku Filmleri Yorumu: Bu hafta yeni bir korku yönetmeniyle tanıştım. İspanyol kendileri. Doğrusu Balaguero’dan epey etkilendim. Anlatımı oldukça güçlü. Fragile’da yarattığı atmosfer de oldukça başarılıydı. Kapanmak üzere olan bir çocuk hastanesine atanan bir hemşire, hastanede bir lanet olduğunu fark eder. Hiçbir açıklama olmaksızın bazı çocukların kemikleri kırılmıştır. Evet. Elimekbiıl olarak tanıdığımız Calista Flockhart, sevgi dolu ve güçlü hemşire rolünde doğrusu güzel performans gösteriyor. Hastane, tozlu ve terk edilmiş odalar, genel gerilim ürkütücüydü. Ancak öyküde ciddi problemler vardı. Tam olarak neyin yanlış olduğunu ifade edebilmem biraz güç oldu önce. Tamam, öyküde bariz bir J-Horror etkisi vardı ama sadece orijinallik sorunu deyip aynı zamanda senaryoyu da yazan yönetmenin yeteneğine böylece haksızlık edemeyiz. Sahneler arasındaki kopukluklar ve boş bir sır üzerine fazlaca yüklenilmiş olması… Yani hayaletin kim ya da ne olduğunun bir anda çevirimlere yol açacak kadar önemi olduğunu sanmıyorum. Sahneler öykünün bütününe ve hedefine yetişemiyor gibi geldi. Bir parça yavan… Yönetmenin bir diğer filmini seyrettiğimde ise hisettiğim sorunun tam nedenini ancak anlayabildim.

Gökhan Toka

Film:

Korkutuculuk:

Gerilim:

Kan & Revan:

Related Post

Yönetmen:David Carreras
Senaryo:David Carreras, Javier Azpeitia (Roman)
Oyuncular:Cristina Brondo, Damien Bichir
Yapım Yılı: 2004
Ülke: İspanya
Note: You can rate this post by visiting the site.

Korku Filmleri Yorumu: Hem teknik ve anlatım olarak hem de senaryo olarak, üst düzey bir korku-gerilim filmi. İspanyol yapımı. Gen filminde olduğu gibi bir akıl hastanesine yeni atanan psikolog bir bayan… Sonrasında hastane içinde dönen tuhaf oyunlar… intiharlarlar… ya da cinayetler… kimin akıllı, kimin deli olduğunun birbirine karıştığı bir delilik öyküsü. Şaşırtıcı ve çarpıcı bir son. en az gen’deki kadar ama neyse ki gen’deki gibi değil. :) korku türünü seven sevmeyen herkese rahatça tavsiye ederim. Özellikle de gen filmini izleyip beğenmiş olanlara.

Gökhan Toka

Film:

Korkutuculuk:

Gerilim:

Kan & Revan:

Related Post