Yönetmen:Juan Carlos Fresnadillo
Senaryo:Juan Carlos Fresnadillo, Jesus Olmo, Enrique Lopez Lavigne, Rowan Joffe
Oyuncular:Robert Carlyle, Mackintosh Muggleton, Imogen Poots, Jeremy Renner, Rose Byrne
Yapım Yılı: 2007
Ülke: İngiltere, İspanya
Note: You can rate this post by visiting the site.

Korku Filmleri Yorumu: Zombi teması sinemada şimdiye dek iki devrim, bir de sarsıntı atlattı. “Zombi” kelimesi aslında Afrika kültürüne ait. Daha sonra kölelikle birlikte Atlantik’i aşarak, Karayip kültüründeki Voodo ayinleri içinde bir unsur olarak karşımıza çıktığını görüyoruz. Kelime anlamıyla zombilik orijin olarak Voodo büyücülerinin, çeşitli kimyasallarla kurbanlarının yaşam fonksiyonlarını neredeyse sıfır seviyesine indirmeleri ve onları kendilerine bağımlı kılarak böylece emirlerine amade hale getirmeleri olarak nitelendirilebilir. Tıpkı günümüzdeki patron-kuş kadar maaş sistematiğinde olduğu gibi. Orijinal anlamıyla zombiler, biz ücretli çalışanlar gibi, efedilerinin emrinden çıkamayan, düşünme kapasitesi olmayan ve bireysel hareket edemeyen, ölümle yaşam arasında sıkışmış insanlardır. 1940′larda zombi temasının ilk defa sinemada ele alındığı filmlerde zombilik hep Afrika ve Karayip kültürlerinin bir parçası olarak yukarıda bahsettiğim çerçevede işlendi; ancak bu filmler çok da gerçekçi değildiler; beyazlar tarafından çekildikleri için bu zenci folkolorü o yıllarda küçümseniyordu. Zombi temasının sinemadaki malzemesi ile ilgili olarak ilk devrimi Romero, 1968 tarihli Dawn Of The Dead filminde yaptı ve zombiliği yaygın bir politik çerçeve içinde anlam olarak genişleterek yeniden tanımladı. Tema, orijinal ve dar anlamından, işveren ve işçi arasında mikroekonomik bir boyutta sıkışan anlamdan :) çıkarak böylece umuma açık hale, kapitalizm ve tüketim kültürü odağında makroekonomik düzeye geldi. Bu arada da ipini koparan, üç beş bedbahtı wua wua sesleri eşliğinde asgari ücretle ağır aksak yürütebilen herkes zombi filmi çekti tabi. Arada Wes Creven 88 tarihli The Serpent and the Rainbow’u ile temanın gerçekçi kökenlerini aradı ve çöplüğe dönen bu alt türü adam etmek için bir sarsıntı yaratmış oldu. Nihayet 2000′lerin başında Danny Boyle’un 28 Gün Sonra filmiyle zombilik ikinci devrimini yaşadı ve o zamana kadar romatizmalı 80lik dedeler gibi hareket eden ve sürekli “babam sağolsunlara”, “see you later alligator”lara, “arabada bebek varlara” seyirci kalan zombiler tabiri yerindeyse “it gibi koşmaya” başladılar.

Hayatında spor yapmamış bir nesilin, virüsü aldıktan sonra bu biçimde it gibi koşması, virüsü henüz almamış ve aynı biçimde hayatında spor yapmamış geri kalan “sağlıklı :))” (ne söz sanatı yaparmışım ya..) bireyler için elbette ki inanılmayacak biçimde korkutucuydu.

Trainspotting, Shallow Grave, Beach, sinemalardaki Sunshine ve bir önceki 28 Days Later’ın müthiş İngiliz yönetmeni Danny Boyle bu ikinci filmde yönetmen koltuğunda karşımıza çıkmıyor. Bunun yerine kadrolu senaristi, her daim ilginç materyallerin yaratıcısı, yazar Alex Garland ile birlikte yapımcı koltuğunu paylaşmış. Yapımcılık zor zanaat. Hal böyle olunca insan 28 Weeks Later’ı görmeden önce düşünüyor: Boyle koltuğu kesin güvenebileceği birine bırakmıştır: kolay değil, işin içinde para var. Filmi izledikten sonra da şu ortaya çıkıyor ki Boyle’un güveni boşa çıkmamış. Yönetmen Juan Carlos Fresnadillo, diğer ispanyol kankaları ile birlikte filmi tam Boyle’un isteyebileceği biçimde yönetmiş.

Doğrusunu isterseniz, 28 Weeks Later son zamanlarda izlediğim en iyi, en kaliteli devam filmlerinden biri. Arka planda Garland ve Boyle olmasalar böyle olur muydu, açıkçası bilemiyorum. Ancak, daha önce Bahis’ini hayranlıkla izlediğim yönetmen Juan Carlos Fresnadillo’nun da yetenekli olduğu bir gerçek. Aksiyon ve korkuyu birbirleriyle çok iyi karıştırmış ve melodramatik bir buğuyu da formüle katmayı ihmal etmemiş. Filmin müziklerine ve bazı sahnelerdeki adrenalin yüklü anlatımın başarısına hayran kaldım. Post-rock nedir, post-rock nedir, diye diye dolananlar varsa hala, bu filmin müziklerine bir kulak kabartmayı deneyebilirler. Gerçekten de özellikle müziklerden ve müziğin adrenalini artan bir dozda devriye sokmakla yükümlü kullanım biçiminden çok fazla etkilendim. Filmin prologue sayılabilecek açılış bölümü, ve özellikle de bir Doyle filimleri gediklisi olan su katılmamış Skoç Robert Carlyle’ın açık alanda zombilerden kaçtığı bölüm çok başarılıydı. Genelde filmi altyazılara bakmadan seyredebildiysem de Robert Carlyle’ın konuştuğu bölümlerde tek seçenek altyazıya bakmaktı. İskoç aksanından anlayan adama İngilizce biliyor demek lazım aslında, bu ne biçim bir konuşma yahu, kelimesini anlamak mümkün değil. Filmin yönetmenle ilgili, genel gerilim ve temposuyla ilgili hiçbir sorunu yoktu. Aslında tek sorun, Garland’ın varlığına rağmen senaryosuyla ilgiliydi. Gerçi en son Sunshine faciası düşünüldüğünde, bu filmin senaryosuna karışmamış görünmesi çok da kötü değil.

Senaryo daha önce de, Hills Have Eyes 2′yi yorumlarken bahsettiğim üzere, klasik “Holywood İş Yapan İlk Korku Filmi Devam Formülü” kalıbını kuşanmış. Yani şu: “tamam ilk film çok iyiydi ama, onu tükettik artık, malum tüketim kültürü bu, herşeyi çok çabuk tüketiyoruz, o yüzden daha çok aksiyon olsun, daha çok amerikan askeri olsun, gerisi ne olursa olsun”. Bu uygulama Alien 2′de, Hills Have Eyes 2′de, ve bilimum diğer ikinci filmde yapılmıştır. Bakıyoruz 28 Weeks Later da bu 2′ler arasındaki yerini alıyor. Bu kalıplaşmış çerçevesine rağmen, yine de sahip olduğu bazı güzel detaylara ve biçimsel ters simetriye: dramatik anlamda başarılı bir motiflendirme senaryo üzerinde gerçekleştirilmiş. Bazı olası, kağıt üstü detaylar da hatta, tempoyu sürekli kılmak adına yönetmen tarafından ve hatta belki montaj masasında devreden çıkarılmış (Robert Carlyle’ın her yeri açan kartının “daha sonraki” kullanımı ile ilgili olası ek vurgular gibi – çünkü bunlar mantıksallık babında eksik).

İngiltere’de 2002 yılında patlayan o ilk salgının üzerinden 28 hafta geçmiştir. Virüse maruz kalanlar, ortalıkta yiyecek adam kalmadığı için açlıktan ölmüşlerdir. Bu gibi durumların ince ruhlu müdeahili Amerika Birleşik Devletleri, bitap düşmüş İngiltere’ye huzur ve demokrasi! getirmek için askerlerini İngiltere’ye yollar. Londra’nın göbeğindeki küçük bir alan, kalan sağların Amerikan ordusu gözetimindeki ikametine ayrılmış ve dezenfekte edilmiştir. Yurt dışında kalmak suretiye postu kurtarmış bazı ingilizler ana vatanlarındaki bu kümese kesin dönüş yaparlar. Tammy (Imogen Poots) ve küçük kardeşi Andy (Mackintosh Muggleton) de bunların arasındadır. Babaları, öz skoç Don (Robert Carlyle) ise salgını İngiltere’de kalarak atlatmış azınlıktan biri olarak onları beklemektedir. Don, eşinin zombiler tarafından öldürüldüğünü gördüğünü düşünmektedir. Ama bu tür şeyler düşünmekle, varsaymakla olmaz. Gerçekten görmek lazım.

Görünüz efendim. Güzel, heyecanlı, klişelerine rağmen aksiyon dolu bir film. Benim nezdimde ise post-rock tarzı müzikleri, bazı sahnelerindeki gücü ve aksiyon anlamındaki başarısı ile yer etti. Bu yazın şüphesiz, izlediğim en iyi yeni korku filmiydi. Tekrar çekim olmasına, amerikan askerli aksiyon devam formülünü kullanmasına rağmen.

Gökhan Toka

Film:

Korkutuculuk:

Gerilim:

Kan & Revan:

Related Post

Yönetmen:John Landis
Senaryo:John Landis
Oyuncular:David Naughton, Griffin Dunne, Jenny Agutter
Yapım Yılı: 1981
Ülke: ABD
Note: You can rate this post by visiting the site.

Konu: İki genç Amerikalı turist (David Naughton ve Griffin Dunne), İtalya’ya gitmeden önce geldikleri İngiltere’yi otostop yaparak turlamaktadırlar. Gezip görecek başka yer yokmuş gibi, ülkenin kuzeyindeki her daim sisli, nemli, karanlık ve çorak arazileri turlayan ikili, geceyi geçirmek için yollarının üzerindeki bir köyde konaklamak isterler. Ancak köy halkı pek dost canlısı değildir ve gençler dışarıda olmanın içeride olmaktan daha iyi olduğunu düşünüp köyden uzaklaşırlar. Köylülerin, “yoldan ayrılmayın” uyarısını da pek ciddiye almayan iki genç, vahşi bir yaratığın saldırısına uğrarlar. Jack (Griffin Dunne) parçalanarak ölür, buna karşılık David (David Naughton) yaralı olarak kurtarılır. Londra’da bir hastaneye yatırılan ve yaklaşık bir ay hastanede kalan David bu sürede iyileşir ve hastanedeki güzel bir hemşire (Jenny Agutter) ile de yakınlaşır. Taburcu olan ve hemşirenin evine yerleşen David, rahmetli arkadaşı Jack’in zombi hayali tarafından sık sık ziyaret edilmektedir. Jack zombisi, David’in aldığı ısırıklar nedeniyle iki gün içinde kurtadama dönüşeceğini idda etmektedir ve David’den bir isteği vardır: Başka insanlar zarar görmeden önce lanet sona ermeli ve David kendini öldürmelidir. Kara komedi ustası John Landis’den, hiç yaşlanmayan bir kara komedi klasiği.

Related Post

Yönetmen:Anthony Waller
Senaryo:Tim Burns, Tom Stern, Anthony Waller
Oyuncular:Tom Everett Scott, Julie Delpy, Vince Vieluf, Phil Buckman
Yapım Yılı: 1997
Ülke: ABD, İngiltere, Fransa, Hollanda, Lüksemburg
Note: You can rate this post by visiting the site.

Konu: John Landis’in 1981 tarihli American Werewolf in London filminin, daha modern bir Paris versiyonu. Bu önemli klasiği 90′lı yıllar gençliğine de sevdirme amaçlı hazırlanmış olan Kurt Adam Paris’te benzer bir kimyaya sahip. Öyle ki, müzikleri, oyuncuları, dinamizmi vs ile tam bir gençlik filmi olarak tasarlanmış olan bu film, London filmi gibi şaşılacak biçimde karakomedi ve gotik bir fon üzerine kurulmuş. Avrupa gezisine çıkmış olan üç Amerikalı arkadaş, Paris duraklarında ilk iş olarak gece vakti gizlice Eyfel kulesine çıkarlar. Kulede bungee jumping yapmaya hazırlanan gençler bir kızcağızın (Julie Delphy) intihar etmek üzere olduğunu görürler. Gençlerden Andy (Tom Everett Scott) kızı peşi sıra atlayarak havada iken kurtarır, ancak kendisi bu sırada yaralanır. Hastanede kendine gelen Andy bu kıza aşık olmuştur. Kızın kimliğini öğrenmeye çalışan Andy ve arkadaşları, kızın bıraktığı intihar mektubundan kimliğine ve adresine ulaşırlar. Kız çok gizemli davranmakta ve Andy’i kendisinden uzaklaştırmaya çalışmaktadır. Andy kızın bu davranışlarının sebebini anlayamaz. Ama bu kız aslında, ilk filmdeki David ve Alex’in kızlarıdır ve bizzati bir kurtadamdır. Tamamen bilgisayarda yapılmış kurtadam görüntüleri oldukça kötü. 1981 verisyonu, aradaki 16 yıla rağmen bu anlamda bile çok çok daha iyi ve bu çok ilginç. Biraz dağınık bir film, ama çok da kötü değil. Julie Delphy’nin güzelliği için bile izlenir.

Bush’dan filmin soundtrack’inde de yer alan ve filmden görüntüler içeren klipleri: Mouth

Related Post

Yönetmen: Joe Cornish
Senaryo: Joe Cornish
Oyuncular: John Boyega, Jodie Whittaker, Alex Esmail
Yapım Yılı: 2011
Ülke: İngiltere, Fransa
Note: You can rate this post by visiting the site.

Konu: Londra’nın güneyindeki bir mahalle uzaylı yaratıklar tarafından istila edilir. Hiçkimsenin farkında olmadığı bu işgal karşısında mahalleyi kurtarma görevi çocuklardan kurulu bir sokak çetesine düşer.

Yılın en iyi yaratık filmi olan Attack The Block, hiç düşmeyen temposu ile olağanüstü eğlenceli zaman geçirmenizi garanti ediyor.

Related Post

Yönetmen:Brian Yuzna
Senaryo:Ángel Sala, Mike Hostench, Matthew Costello (roman)
Oyuncular:Charlotte Salt, Michael McKell, Patrick Gordon, Raquel Meroño
Yapım Yılı: 2005
Ülke: İspanya, İngiltere
Note: You can rate this post by visiting the site.

Konu: Dagon’da prodüktörlük koltuğunda oturan Brian Yuzna, bu filmde Dagon’a benzer bir konu üzerinde, bu kez yönetmen olarak ilerliyor. Yine İspanya, yine sualtı, yine okkültizm. 1965′de İspanya’nın kuzeyindeki Desberia’da yapılan baraj nedeniyle yakınlardaki Marinebad kasabası sular altında kalmak üzeredir. İki küçük çocuk, Teo ve Luis, kasaba sular altında kalmadan önce güvenlik engellerini gizlice aşarak terk edilmiş hayalet kasabayı keşfe çıkarlar. Burada kasaba meydanındaki kilisenin bodrumundan gelen insan çığlıkları duyan çocuklar, bodruma indiklerinde zincirlenmiş insanlarla karşılaşırlar. Bunların bilerek buraya zincirlenmiş tehlikeli bir kültün üyeleri olduğunu bilmeyen çocuklardan Teo, adamların liderlerini serbest bırakır ve Mordecai Salas isimli bu zat tarafından ağzı cart diye yırtılarak öldürülür. Luis ise süratla olay yerinden uzaklaşarak paçayı kurtarır. Bu olayın üzerinden 40 yıl geçmiş, bölge halkı Desberia barajının yapımının kırkıncı yılını kutlamaya hazırlanmaktadır. Önce gölde yüzen gençlerin kaybolmaları ile başlayan, akabinde de tuhaf ve birbirinden nemli olaylarla devam eden bir dizi korkunç vaka meydana gelmeye başlar. Gölün dibindeki Marinebad kasabasında 40 yıldır bekleyen lanet uyanmak üzeredir. Fena olmayan, izleyene güzel bir atmosfer vaat eden açılışla başlayan film daha sonra giderek sıkıcı bir hal alıyor. Mordecai Salas figürü Phantasm’ın ünlü kötü adamı Tall Man’e yakın duruyor. Nasıl ki Lucio Fulci için insan gözleri bir fetiş kaynağı ise, Brian Yuzna’nın da en büyük korkusunun caart diye ayrılan ağızlar olduğunu bu filmle iyice belgeliyoruz.

Related Post

Yönetmen:Christopher Smith
Senaryo:Christopher Smith
Oyuncular:Franka Potente, Vas Blackwood
Yapım Yılı: 2004
Ülke: İngiltere
Note: You can rate this post by visiting the site.

Korku Filmleri Yorumu: Creep beni çok şaşırttı. Toplu bir korku filmi alım işlemi sırasında, kiloyla aldığım filmlerin :) arasından çıktı. Değerli bir taş gibi. Korku filminden anlamayan IMDB’ciler bu filme ortalamada 5.5 vermişler. Yazıktır, günahtır. Gerçekten, alırken yönetmenine de dikkat etmemiştim. Seyrettikten sonra Smith olduğunu öğrendim ki Severance’da (Kanlı Mesai) çıkardığı iş hiç fena sayılmazdı. Creep bir önceki filmi ve kesinlikle komedi değil. Zaten Kanlı Mesai’yi izlerken komediye karşılık kullanılan korku unsurunun ciddiyetinden ve betimlenmesinden etkilenmiştim. Creep ise hem yarattığı atmosfer ve anlatım tekniği açısından, hem de ciddiyeti ve gerilimi ile daha iyi bir film. film Londra’da ve daha çok da Londra metrosunda geçiyor. Bilenler için, oldukça köhne ve karışık bir yerdir. Franka Potente’nin oynadığı Kate karakteri bir akşam kız arkadaşları ile bir partideyken “George Clooney” in o gece Londra’da olduğunu öğreniyor. (bunlar ciks kızlar). Ve George Clooney’le belki yatarım diye (hatta kendinden önce aynı amaçla partiyi terk eden bir diğer arkadaşını da ekarte edebilmek amacıyla hışımla) partiden ayrılıyor. George’a kavuşmak için metroyu kullanmaya karar veriyor ama treni beklerken uyuya kalıyor. Uyandığında ise son trenin çoktan gittiğini anlamanın ötesinde, tüm kapıların kapandığını ve istasyondan çıkamadığını da görüyor. Bundan sonrasında ise George Clooney’le tatlı bir gece geçirmenin tatlı hayaliyle yola çıkmış bu ciks kızımız için bambaşka bir gerçekliğin de bu şehrin altında bir yerlerde var olduğunu fark etme gecesi başlıyor. Dışarı çıkabilmek için metro tünellerinde kalan evsiz insanlardan yardım almak istiyor ama tünellerde, evsiz insanları avlayan korkunç bir yaratık daha var.

Öyküdeki boşluklara rağmen çok beğendim. Oldukça dışavurumcu bir anlatımı olduğunu, tuhaf, karanlık, rahatsız edici ve yüksek gerilimli, acımasız bir film olduğunu uyarı niteliğinde söylemeliyim. Ve tabi korkunç olduğunu da. Sadece bir korku filmi olmakla da kalmıyor kendi konteksini de bir biçimde süt pembe bir bilinçsizliği ve yüzeyselliği eleştirerek ve underground acımasız gerçekliğe dikkat çekerek yaratıyor. Bu hafta izlediğim en iyi film diyebilirim. Son ana kadar acımasızlığı ve öyküsündeki boşluklar nedeni ile ve kabus havasıyla bu kadın rüya mı görüyor diye düşündürüyor ama ne yazık ki rüya değil. Hatta ilginç bir şey, en çok korktuğum yer de bunun bir rüya olmadığını fark ettiğim son sahnesi oldu. Enteresan bir kişiliğim. Gerçekten de creep’in kendisinden çok (ki onun korkulma kapasitesi bir süre sonra sona eriyor) fark edişler daha korkunç. Bu filmin amacı da böyle bir fark ediş korkusunu anlatmak zaten.

Gökhan Toka

Film:

Korkutuculuk:

Gerilim:

Kan & Revan:

Related Post

Yönetmen:Bob Clark
Senaryo:Alan Ormsby
Oyuncular:Richard Backus, John Marley, Lynn Carlin, Anya Ormsby, Jane Daly
Yapım Yılı: 1974
Ülke: ABD, Kanada, İngiltere
Note: You can rate this post by visiting the site.

Konu: Brooks ailesi Vietnam’da savaşan oğulları Andy’nin ölümünü mektupla öğrenirler. Bu haberle yıkılan bayan Brooks, bunu kabul edemez ve tüm gece boyunca “sakın ölme Andy” der. Bu haberi almalarından birkaç gün sonra Andy sırtında çantası ve üzerinde üniforması ile çıkagelir. Andy’nin eski neşesinden eser yoktur. Kimseyle görüşmek istemez, hatta döndüğünü kimseye söylememeleri için ailesini tembih eder. Andy tüm günü odasında ve karanlıkta geçirmekte, yalnızca geceleri dışarı çıkmaktadır. Civarda işlenen vahşi cinayetler sonrasında aile oğulları Andy’den şüphelenmeye başlar.

Related Post

Yönetmen:Neil Marshall
Senaryo:Neil Marshall
Oyuncular:Shauna Macdonald, Natalie Jackson Mendoza
Yapım Yılı: 2005
Ülke: İngiltere
Note: You can rate this post by visiting the site.

Filme İlgili Korku Kritikler:

Cehenneme Bir Adım – Gökhan Toka

Korku Filmleri Notu:

Film:

Korkutuculuk:

Gerilim:

Kan & Revan:

Related Post

Yönetmen:Neil Marshall
Senaryo:Neil Marshall
Oyuncular:Kevin McKidd, Sean Pertwee, Emma Cleasby
Yapım Yılı: 2002
Ülke: İngiltere
Note: You can rate this post by visiting the site.

Korku Filmleri Yorumu: İşte haftanın filmi. ne zamandır bu filmi arıyordum, sonunda buldum. pek yeni bi film sayılmaz, belki sinemaya da gelmiştir. o dönem komada olduğum için bilemiyorum. ingilizler bir kez daha zoru başarmışlar ve harika bir korku filmi çekmişler. üstelik kurtadamlar hakkında! bu inanılmaz çünkü kurt adam fikri üzerine bir film izleyip de bırakın tedirgin olmayı, esnemeden durabileceğimi bile düşünmezdim. ama oluyormuş, üstelik düşük bütçeye ve içine komedi elemanları katılmış olmasına rağmen! bu ingilizlerin çok enteresan bir özelliği. ingilizler gotik geleneğinden gelir ve espri anlayışlarının da bunda katkısı olsa gerek, iki unsur birleştiğinde (ingiliz gotik korku geleneği ve ingiliz espri geleneği) ortaya çok ilginç bir bileşim çıkıyor. hem tam anlamıyla bir korku filmi var ortada, yani komik diyaloglara ve olaylara rağmen hiçbirşeye gülmeden filmi hop oturup hop kalkarak bitirebilirsiniz. ya da bolbol gülersiniz. ama genellikle fark edebilirseniz gülüyorsunuz biçiminde oluyor. o da gerilimin içinde ne kadar yapabilirseniz. kısaca konu: kuzey gallerde bir ormanda tatbikata giden bir grup asker kurtadamlarla müşerref oluyor. bir kız tarafından kurtarılıp geceyi bir evde geçirmek durumunda kalıyorlar. bu kadar. örnek: spoon diye bir er var. çavuş, spoon’a saatini ödünç vermiştir. artık kurtadamlar evin içinde. spoon’u parça pinçik ediyorlar. ondan geriye kalan bir öbek kan ve et parçası. çavuş adamıyla odaya giriyor. bir yandan da imkansızı başarıp enselerindeki yaratıklardan kurtulmaları lazım. adamı soruyor. – where’s spoon? çavuş saatini etlerin içinden alırken cevap veriyor: “there’s no spoon” :) hadi koooş. -whats matrix yani… haftanın bombası. biraz evil dead biraz da carpenter’in the thing filmi gibi. ama kesinlikle beşon yıl içinde, bu ikisi gibi kült olacak bir film. bunu çok net söyleyebilirim. bir tek senaryoda kıza gerek yokmuş, filmi ve öyküyü biraz bozuyor. (the thing de castında hiç kadın olmayan hatırladığım yegane filmlerdendir – dog soldiers bu anlamda şansını tepmiş). bu arada çavuşun körfez savaşında ölen arkadaşı eddie ile ilgili anlattığı öykü muhteşem!

Gökhan Toka

Film:

Korkutuculuk:

Gerilim:

Kan & Revan:

Related Post

Yönetmen:Nicolas Roeg
Senaryo:Daphne Du Maurier (Öykü), Allan Scott
Oyuncular:Donald Sutherland, Julie Christie
Yapım Yılı: 1973
Ülke: İngiltere, İtalya
Note: You can rate this post by visiting the site.

Korku Filmleri Yorumu: Bu film nicedir arşivimde duruyordu. nereden nasıl geldi bilmiyorum. bilirsin bu konuda muazzam hafızam vardır. hangi filmi nerden aldım, nerde ne zaman kiminle izledim gün ve gün hatırlarım. bunu nerden buldum bilemiyorum. besbelli benim değil. neyse, nicedir görüyordum, dont look now yazısını okuyunca “tamam tamam şşşş” deyip görmezden geliyordum. ama geçenlerde internette cüce katiller hakkında bir araştırma yaparken bu filmin adıyla da karşılaştım ve izlemeye karar verdim.
evet doğru duydun, cüce katiller hakkında araştırma yapıyordum. ne olmuş, fantastik bir insanım suç mu? izlememe bir sebep de donald sutherland ve kadın oyuncu arasında gelişen sevişme sahnesinin dillere destan oluşuydu. gerçekten de öyleydi, bırakın o dönemi bu dönem için bile baya baya bir sahneydi. dont look now eski korku filmlerinin ne kadar farklı ve özel olduklarını hatırlattı bana defter. bütün filmi maksimum tedirginlik katsayısı ile adeta diken üzerinde seyrettim. gerçi katilin cüce olduğunu biliyordum ama :) bu durum katsayıyı azaltmadı bile. filmin venediğin küflü ve karanlık atmosferinde geçmesi ve italyan korku sinemasının birçok estetik özelliğini barındırması diğer artılarıydı. yönetmen çok iyi bir iş çıkarmıştı. öykü iyi gelişiyordu, çok iyi aktarılıyordu ama saçmasapan biçimde sonlanıyordu ki bu durum beni biraz üzdüyse de sonuçta şekli biraz yamuk olsa da yine de istiridyede bir inci bulmuş bir kaptan kadar buruk sevindim. night shayamalan bu filmi her an yeniden çekebilir. öyküsü onun tarzına yakın. sonunu değiştirmesi lazım ama biraz. tam italyan tarzı (argento vb) bir son olmuş. yönetmen de ingiliz aslen ama bence burada daha çok italyanların etkisi var.

Gökhan Toka

Film:

Korkutuculuk:

Gerilim:

Kan & Revan:

Related Post