Yönetmen:Anthony Waller
Senaryo:Tim Burns, Tom Stern, Anthony Waller
Oyuncular:Tom Everett Scott, Julie Delpy, Vince Vieluf, Phil Buckman
Yapım Yılı: 1997
Ülke: ABD, İngiltere, Fransa, Hollanda, Lüksemburg
Note: You can rate this post by visiting the site.

Konu: John Landis’in 1981 tarihli American Werewolf in London filminin, daha modern bir Paris versiyonu. Bu önemli klasiği 90′lı yıllar gençliğine de sevdirme amaçlı hazırlanmış olan Kurt Adam Paris’te benzer bir kimyaya sahip. Öyle ki, müzikleri, oyuncuları, dinamizmi vs ile tam bir gençlik filmi olarak tasarlanmış olan bu film, London filmi gibi şaşılacak biçimde karakomedi ve gotik bir fon üzerine kurulmuş. Avrupa gezisine çıkmış olan üç Amerikalı arkadaş, Paris duraklarında ilk iş olarak gece vakti gizlice Eyfel kulesine çıkarlar. Kulede bungee jumping yapmaya hazırlanan gençler bir kızcağızın (Julie Delphy) intihar etmek üzere olduğunu görürler. Gençlerden Andy (Tom Everett Scott) kızı peşi sıra atlayarak havada iken kurtarır, ancak kendisi bu sırada yaralanır. Hastanede kendine gelen Andy bu kıza aşık olmuştur. Kızın kimliğini öğrenmeye çalışan Andy ve arkadaşları, kızın bıraktığı intihar mektubundan kimliğine ve adresine ulaşırlar. Kız çok gizemli davranmakta ve Andy’i kendisinden uzaklaştırmaya çalışmaktadır. Andy kızın bu davranışlarının sebebini anlayamaz. Ama bu kız aslında, ilk filmdeki David ve Alex’in kızlarıdır ve bizzati bir kurtadamdır. Tamamen bilgisayarda yapılmış kurtadam görüntüleri oldukça kötü. 1981 verisyonu, aradaki 16 yıla rağmen bu anlamda bile çok çok daha iyi ve bu çok ilginç. Biraz dağınık bir film, ama çok da kötü değil. Julie Delphy’nin güzelliği için bile izlenir.

Bush’dan filmin soundtrack’inde de yer alan ve filmden görüntüler içeren klipleri: Mouth

Related Post

Yönetmen: Joe Cornish
Senaryo: Joe Cornish
Oyuncular: John Boyega, Jodie Whittaker, Alex Esmail
Yapım Yılı: 2011
Ülke: İngiltere, Fransa
Note: You can rate this post by visiting the site.

Konu: Londra’nın güneyindeki bir mahalle uzaylı yaratıklar tarafından istila edilir. Hiçkimsenin farkında olmadığı bu işgal karşısında mahalleyi kurtarma görevi çocuklardan kurulu bir sokak çetesine düşer.

Yılın en iyi yaratık filmi olan Attack The Block, hiç düşmeyen temposu ile olağanüstü eğlenceli zaman geçirmenizi garanti ediyor.

Related Post

Yönetmen:Michele Soavi
Senaryo:Gianni Romoli, Tiziano Sclavi (roman)
Oyuncular:Rupert Everett, Anna Falchi, Francois Hadji-Lazaro
Yapım Yılı: 1994
Ülke: İtalya, Fransa, Almanya
Note: You can rate this post by visiting the site.

Konu: İtalya’nın kuzeyindeki Buffalora kasabasının mezarlığı, emin ellere emanettir. Francesco Dellamorte (Rupert Everett) ve yardımcısı yarım akıllı dilsiz şişko Gnaghi. İkilinin mezarlığa gelen ölüleri gömmek dışında, görev tanımlarında aslında yer almayan bir işleri daha vardır: mezarlarından çıkan ölüleri (zombileri) öldürmek. Ölülerin mezarlarından çıktıklarından ikilinin dışında kasabada kimsenin haberi yoktur; doğrusu bu ya, bunu Dellamorte öyle pek de fazla önemsememektedir. Bu durumu gerekli mercilere bildirebilmesi için bir form doldurması gerekmiştir, ama Dellamorte form doldurmak yerine ölüleri dom dom kurşunuyla vurmayı daha kolay bulacak tipte, Dylan Dog figüründe bir adamdır. Soyadındaki küçük bir harf değişikliği ile ismi Dellamorte (ölüm) yerine Dellamore (aşk) olabilecek olan Dellamorte, gerçek yaşamında da ölüm ve aşk uçları arasında gidip gelir. Kocasını yeni kaybetmiş bir kadına aşık olan Francesco, ruhundaki ölümcül ve karanlık yan ile kadını tavlamayı başarır. Ne var ki aşıklar aşklarını yaşamaya fazla fırsat bulamayacaklardır. Kadının mezardan dönen kocası kadıncağızı öldürürken, Dellamorte’yi de kafasında tuhaf sorular ve açmazlarla başbaşa bırakır. Ölümü yöneten ve ona hükmeden bir adam, nasıl olur da aşkta ve yaşamda hep kaybeder? Kaybettiği sevgilisi karşısına farklı farkı biçimlerde tekrar tekrar çıkan Dellamorte kadınını her seferinde yeniden kaybettiğinde, aşk ve ölüm arasındaki sınırlarını da yitirir. Artık mezardan çıkan ölüleri vurmakla, sokakta yürüyen yaşayanları vurmak arasında bir farkın olmadığı inançsızlıktadır. Yönetmen, Michele Soavi’nin 1994′de çektikten sonra, bir daha üzerine hiç film çekmediği Dellamorte Dellamore (Cemetery Man) gerçekten de üzerine söz söylenmeyecek, sinema işindeki son noktalardan biri. Sürrealizmin yumuşak bir zemininde gezinen bu muhteşem kara komedi, 90′lı yılların en güzel filmlerinden biri. Filmde, Dellamorte’nin zombileri dom dom kurşunu ile, Sezen Aksu’nun “hadi bakalım kolay gelsin, bir acayip ince iş, sen seni bil sen seni, sonra öcüler yer seni” biçimindeki muazzam şarkısı eşliğinde, bir yandan da telefonda arkadaşı Franco ile hayatın inceliklerinden konuşurken vurduğu sahneden bahsederesek, zannederiz ki filmin beyin tokatlayan havası daha net anlaşılacaktır. Bu filmi seven Santa Sangre’yi sever, ayrıca bu filmi bir seveni biz on severiz.

Related Post

Yönetmen:Xavier Gens
Senaryo:Xavier Gens
Oyuncular:Karina Testa, Aurélien Wiik, Patrick Ligardes, David Saracino
Yapım Yılı: 2007
Ülke: Fransa, İsviçre
Note: You can rate this post by visiting the site.

Konu: Paris’te çıkan bir isyanı fırsat bilerek küçük bir soygun yapan dört arkadaş, peşlerindeki polisleri atlatmak için çareyi şehri terk etmekte bulurlar. Arkadaşların amacı sınırı geçerek belayı gerilerinde bırakmaktır. Ancak sınırdan hemen önce mola verdikleri küçük bir pansiyonda, başları neo-nazi ve yamyam pansiyon işletmecileri ile fena halde belaya girecektir. Texas Katliamı’nın, haklı bir çerçevede politize edilmiş, Avrupa’nın ırkçı bilinaçaltını bünyesinde barındıran, Avrupa malı bir yeniden sunumu. Öykü anlatımında mikro boyutta bütünselliği sağlamakta zorluk çeken, buna karşılık makro anlamda bütünselliği sağladığında ise “kısır” kalan bir film. Yine de kısmen sürükleyici olabilmeyi başarıyor.

Gökhan Toka

Film:

Korkutuculuk:

Gerilim:

Kan & Revan:

Related Post

Yönetmen:Yannick Dahan, Benjamin Rocher
Senaryo:Arnaud Bordas, Yannick Dahan
Oyuncular:Claude Perron, Jean-Pierre Martins, Eriq Ebouaney
Yapım Yılı: 2009
Ülke: Fransa
Note: You can rate this post by visiting the site.

Konu: Meslektaşları bir mafya çetesi tarafından öldürülen bir grup polis intikam almaya karar verirler. Söz konusu çeteyi resmi yöntemlerle tutuklamak yerine, bulundukları yeri basıp hepsini öldürmeye karar verirler. Ne var ki işler ters gider ve çete üyeleri tarafından yakalanırlar. Çete üyeleri yakaladıkları polisleri infaz ettikleri sırada odaya hiç tanımadıkları bir adam dalar ve çete üyelerinden birini yemeğe başlar! Şehirde bir zombi salgını patlak vermiştir ve bulundukları köhne bina zombilerin işgali altındadır. Polis ve çete üyeleri buradan sağ çıkabilmek için işbirliği yapmak zorunda kalacaklardır.

Yılın en iyi zombi filmlerinden biri olan Fransız yapımı La Horde, Fransız korku sinemasının kanlı ve dinamik içeriğine fazlasıyla sahip. Zombi severlerin kaçırmamasını tavsiye ederim.

Related Post

Yönetmen:Alexandre Bustillo, Julien Maury
Senaryo:Alexandre Bustillo
Oyuncular:Alysson Paradis, Béatrice Dalle, François-Régis Marchasson
Yapım Yılı: 2007
Ülke: Fransa
Note: You can rate this post by visiting the site.

Konu: Profesyonel bir fotoğrafçı olan Sarah, hamileyken geçirdiği bir trafik kazasında eşini kaybetmiştir. Aradan aylar geçmiş, Sarah çocuğunu dünyaya getirmeye hazırlanmaktadır. Hastanede yapılan son kontrollerinde herşey yolunda görünmektedir; doktor kendisine ertesi sabah doğum için gelmesini söyler. Sarah, eşini kaybetmiş olmanın melankolisi içerisinde bu son geceyi evinde yalnız geçirmeye karar verir. Ancak ilerleyen saatlerde kapısı çalınacak ve kimliğini – hayatını tüm detayları ile bilen yabancı bir kadın kabus gibi üzerine çökecektir. Hayal dahi edilemeyecek kadar kanlı ve acı dolu bir gece Sarah’ın önünde uzanmaktadır.

Korku Filmleri Yorumu: Filmin tam karşılığı yine bir fransız olan, hatta yönetmenlerin tekiyle aynı adı taşıyan Alexandre Aja’nın Haute Tension’udur. O filmi seven bunu sever; bunu seven onu sever. Açık ve net olarak, her ikisi de Fransız ekolünü yansıtan bu filmlerin, izleyicinin ağzında, benim ağzımda bıraktığı tat, kurumuş kan tadıdır.

Siteyi açtığımızdan beri vizyonda gördüğümüz en iyi korku filmidir; bu da bir başka özelliği. Ne yazık ki pek az yerde oynamaktadır; Beyoğlu sineması kisvesi altında Pera sinemasında, halk günü olmasına rağmen ben hariç toplam dört kişiyle birlikte izleyebilmek mümkündür.

Filme gitmeden önce afişe dikkat edilmezse, çıkışta illa ki dikkat edilecektir: arkasından baktıran türden bir fillmdir. İşte bu gecikmiş, gıpta ve iftihar dolu alıcı gözü bakışında, afişin üzerindeki şu kelam dikkat çeker bir neon halesi gibi parıldar: “KAN GÖVDEYİ GÖTÜRECEK!!!”.

Gerçekten de kan gövdeyi götürmektedir. Tıpkı Haute Tension’da olduğu gibi Fransız evladı bu konuda elini korkak ayarlamamıştır. Ve yine söz konusu adı istim üzerindeki filmde olduğu gibi gerilim hat safhalarda gezinmektedir.

Film tam bir kedi fare oyunudur. İçeride olmak üzerine, hamilelik, vücundaki bir yabancı, evin içindeki bir psikopat, ülkedeki yabancılar vb gibi çeşitli boyut kapıları sunmaktadır ve dar alan içerisinde gayet hacimli bir filmdir. Olaylar detay seviyesinde biraz mantıksızlaşabilmekte ve psikopat kadının motivini üstünkörü açıklama çabasının lüzümsuzluğu nedeniyle biraz eksilebilmektedir ancak çok önemi yoktur. Özellikle son karesinde son derece manyakça, psikopatça, bu modern çağa ait olmayan bir kötü masal karartısında kapanmaktadır ve gerçekten de çıldırtıcı biçimde oyulmuş, işlenmiş kara-kapkara bir mücevher gibi bir kapanıştır.

Artık binlece film izlemiş olmanın getirdiği öngörü sebebiyle, Sarah’nın polise “ben annemi öldürdüm memur bey” mırıldanışı sayesinde sonu apaçık tahlil edilebilir, öngörülebilir olan bir filmdir ama bu da hiç önemli değildir, bu artık bizim kusurumuzdur. Mutlaka görülmesini arzu ettiğimiz, son derece karanlık ve iç burucu, fakat aynı şekilde etkileyici bir filmdir.

Gökhan Toka

Film:

Korkutuculuk:

Gerilim:

Kan & Revan:

Related Post

Yönetmen:Jean Rollin
Senaryo:Jacques Ralf, Jean Rollin
Oyuncular:Françoise Blanchard, Marina Pierro, Carina Barone, Mike Marshall
Yapım Yılı: 1982
Ülke: Fransa
Note: You can rate this post by visiting the site.

Konu: Çok yakın iki arkadaş olan Catherine ve Helene kan kardeşi olurlar ve bir yemin ederler: Hangisi önce ölürse diğeri de arkadaşının ardından onu takip edecektir. Önce Catherine ölür. Henüz genç bir kadındır. Catherine aile şatolarının bodrumundaki lahite konulmuştur. Ancak 2 yıl sonra, toksik atıkları illegal biçimde buraya atmaya karar veren bir grup ahmak, varilleri illegal biçimde devirirler ve ortaya çıkan toksik gaz alaşımından faydalanan Catherine yaşayanların arasına dönmeye karar verir. Yalnız Catherine’in bir sorunu vardır: Doyurulmak bilmeyen kana susamışlığı. Ahmak adamları oracıkta tırnaklarıyla öldüren Catherine yavaş adımlarla aile şatosuna doğru seğirtir. Sevgili arkadaşının anıları ve özlemiyle öteden beri şatoyu satın almak isteyen eski dostu Helene ise durumdan habersiz, emlakçıyla görüşmek üzere şatoya gelir. Bir de ne görsün ki ölü dostu Catherine, emlakçının kanlı cesedinin başında oturur vaziyettedir.

Korku Filmleri Yorumu: Bana göre birçok açıdan Jean Rollin’in en iyi filmlerinden biri, belki de en iyisi. Belli bir türün içindeki filmler arasında da (bu tür zombi filmleri midir, vampir filmleri midir nedir?) kayda değer yere sahip olabilecek, o yere sahip olması gereken, bence önemli bir film.

Bugün B sineması, veya Avrupa İstismar sineması ile ilgili hangi kitabı açarsanız açın Jean Rollin ismini orada altın harflerle “Seks İstismarı” (Sexploitation) ve Erotik Korku Sineması başlıkları altında görebilirsiniz. Ancak adı bu başlıklar altında anılan, adı bu alt türlerle özdeşleşmiş bir yönetmenin elinden, her ne kadar pekçok kitap ve sitede “Erotik Korku” başlığı altında sınıflandırılsa da, bu denli içe dönük, bu kadar çarpıcı, özel, mahrem, kişilikli ve hassas film izlemiş olduğunu fark edebilmek, ancak algı yolları bütünüyle tıkanmamış, her nasılsa ezbercilikten uzak kalmayı başarabilmiş, halen-herşeye rağmen saflığın değerini bilen izleyicilere nasip olabilir. Burada bahsi geçen özellikteki izleyici işte şu sonucu veya akıl kamaşmasını hissedip ikirciklenebilmeli: “…lan acaba kötü film gerçekte kötü değil mi?…”

Ucuz erotik korku filmlerinin, Emmanuele 6 gibi saf erotik filmlerin yönetmeninden bahsediyoruz. Bu durumda nasıl bir içe dönüklük, nasıl bir mahremiyet, nasıl bir saflıktan bahsedebiliriz peki?

İşte bu noktada Jean Rollin’in anlatısının özgünlüğüne konuk olacaksınız. Bu an o özgünlüğü hissedeceğiniz an. Aralarında bu derece kanla ve tutkuyla bağlı bir ilişki, neredeyse bir varlık-yokluk aşkı olan Catherine ve Helene’in ilişkilerinin mekaniğini izleyiciye göstermeyecek çünkü. Bu ilişkinin, yönetmenin etiketinden dolayı hemen aklınıza gelebilecek “lezbiyenlik” gibi olasılıkları, ilk paragrafta sözünü ettiğim “saf bakışınızı” yitirdiyseniz, isterseniz bu filmi on kere izleyin peşinizi bırakmaz çünkü. Bırakın bu filmi, nereye bakarsanız bakın bırakmaz. Ancak üzgünüz, bu film bu anlamda sizi tatmin etmeyecek. Çünkü bu erotik filmlerin, softcore pornoların yönetmeninden, baş iki karakterin aralarındaki mahremiyette saklı olabilecek kadar güçlü, ve izleyiciye aktarıldığı boyutunun nedensizliği ölçüsünde duru bir dostluğun, ümitsiz anlatısıdır.

Ne kadar mı erotik? Hangi porno, hangi erotik sinema yönetmeni Helene’in elleriyle, çıplak Catherine’i yıkadığı, üzerindeki kanları temizlediği sahneyi 50 metre mesafeden çeker? Üstelik dışarıdan, dış gözle? Helene Catherine’i şatonun balkonunda yıkamaktadır; izleyiciyinin ancak yoldan geçen bir yabancının görebileceği kadarını görmesine izin vardır. Bir ev mahremiyeti, Catherine ve Helene arasındaki ilişinin sembolü bir evin mahremiyeti. Buna karşılık yine de bu yıkanma faslı dört duvar arasında değil, balkonda yapılmaktadır! Bütünüyle fikirsiz, tümüyle yabancı değilsiniz bu durumda. Biraz içindesiniz, ama ancak Rollin’in izin verdiği kadar. İşte bu kadar erotik. O erotizmi uzaktan hissedebilir, ancak bu ilişkinin özeline adım atamazsınız.

Filmin mahremiyete verdiği öneme dair bir başka işaret de önem sırasında Helene ve Catherine den sonra gelen iki diğer önemli karakterinin, Barbara ve Greg’in kimliklerinde saklı. Burada Barbara ve Greg ile izleyici arasında sembolik bir ilişki, özdeşleşme bulunuyor. Çünkü onlar turist! Barbara herşeye burnunu sokmayı seven, otun botun fotoğrafını çeken, aktif dinamik heyecanlı, Greg ise keyfine düşkün. Bodrumdaki ahmakları öldürdükten sonra beyaz elbisesi içinde şatoya doğru seğirten Catherine’in fotoğrafını çeken Barbara, daha sonra bu imajdan çok etkileniyor ve turistik yağmasına derinlik katmak üzere şatoya gidip oranın mahremiyetini tehdit etmeye karar veriyor. Ona göre burada elde edebileceği deneyimler ve görüntüler tüketmek için. Oysa bu evde yaşanan bir dram, bu şekilde dış boyutsuz gözlemlerle anlaşılamayacak bir anlam derinliği var. Derin bir öyküyle, bir erotik korku filmi bekleyen izleyici arasında olduğu gibi. Barbara ve Greg’in ölümleri izleyicinin ölümü anlamına geliyor.

Böylesine duygulu bir filmin, görsel açıdan bu kadar zorlayıcı ve sert olması da hatırı sayılır bir tezat doğuruyor. Jean Rollin filmleri içinde herhalde en kanlısı bu. Catherine’in kurbanlarını tırnaklarıyla parçalaması, onlardan parçalar koparması, bunu yaparken sanki kendinden bir parça koparıyormuşçasına acı içinde olması çok çarpıcı (Catherine’in vampir mi yoksa zombi mi olduğu belli değil, çünkü onları yemiyor – kanlarını içiyor) Catherine rolündeki Françoise Blanchard’ın performansı gerçekten mükemmel. Diğer yandan filmin en kilit rolünde, Helene’i canlandıran Marina Pierro’nun kimi zaman aksayan yavan performansı ise belki de filmin tek zayıf noktası.

Gökhan Toka

Film:

Korkutuculuk:

Gerilim:

Kan & Revan:

Related Post

Yönetmen:Eric Valette
Senaryo:Alexandre Charlot, Franck Magnier
Oyuncular:Gerald Laroche, Philippe Laudenbach, Clovis Cornillac, Dimitri Rataud
Yapım Yılı: 2002
Ülke: Fransa
Note: You can rate this post by visiting the site.

Konu: Şirketini kullanarak yasadışı yollardan para yapan bir iş adamı: Carrere (Gérald Laroche), karısının ispiyonu sayesinde yakalanır ve hapse atılır. Carrere, hücresini üç tutuklu ile paylaşmaktadır: Agresif bir travesti olan koğuş ağası Marcus (Clovis Cornillac), onun kapatması, 6 aylık kız kardeşini yediği için hapiste olan zeka özürlü Paquerette (Dimitri Rataud) ve karısını öldürmüş olan bir entellektüel: Lassalle (Philippe Laudenbach). Bir gece Carrere, ranzasının yanındaki duvardaki taşlardan birinin sallandığını görür. Taşı kurcalayan ve çıkarmayı başaran Carrere, duvardaki boşluğa gizlenmiş bir kitap bulur. Kitap 1900′lerin başında, yine bu hücrede yatmış olan bir tutukluya aittir ve içinde kara büyü ile ilgili sırlar bulunmaktadır. Kitabı dikkatle inceleyen tutuklular, kitaptaki büyüleri bu dört duvarın arasından kurtulabilmek için kullanabileceklerini fark ederler. Sonuçlar ise hayallerinin ötesinde ve korkutucudur. Çok akıllıca yazılıp çizilmiş, tamamı bir hücrenin içinde geçen, çok ilginç ve ürkütücü bir Fransız korku filmi.

Related Post

Yönetmen:Pascal Laugier
Senaryo:Pascal Laugier
Oyuncular:Morjana Alaoui, Mylene Jampanoï, Catherine Begin
Yapım Yılı: 2008
Ülke: Fransa
Note: You can rate this post by visiting the site.

Korku Filmleri Yorumu: İtiraf etmeliyim ki bu filmi hiç spoiler vermeden tanıtmak çok zor olsa da elimden geldiğince anlatmak ve izlemenizi sağlamak istiyorum. Bunu neden istiyorum, çünkü beğenerek takip ettiğim Fransız korku sinemasındaki ilerlemenin bir gün nerelere varabileceği konusundaki sezgilerim beni yanıltmadığında mutlu oluyorum.Açıkçası “Martyrs” ile sezgilerime güvenmem gerektiğine emin oldum diyebilirim. Yüksek Tansiyon ile beklenmedik bir zamanlamada tepemizden aşağı kaynar sular döken Fransa, sonrasında bir İçerde, bir Sınırda, bir orada bir burada derken kana revana buladı beyazperdeyi. Tüm bu dikkat çeken 3 filmde acı ve sorgulama sistemi, ağırlıklı olarak bireysel varoluşdaki arızalanma merkez alınarak ilerlerken, Martyrs başka bir tarafa doğru koşuyor sevgili seyirciler, sinema çizgisinin sağ tarafından beyazperdeye atılan şut gole dönüşüyor.

Filmin iki ana karakteri Lucie ve Anna, kaderin bağladığı şekilde bir araya geliyor. Filmin ilk yarısı kabuk gibi sarmalıyor ikinci yarısını. Bu kabuklaşma ilk yarıda “Lucie” üzerinden oluşturulurken, Anna karakteri ikinci yarıdaki işlevi dolayısıyla filme özünü veren sakat anlayışı temsil eden özel bir konumla yüceltiliyor ve adeta ilk yarıdaki kabuğu parçalayarak kırıyor. Ancak bu yüceltilme bildiğimiz kutsal kavramlara ters açıdan bakan bir anlama dayandırılıyor. 2 farklı bölümden oluşuyormuş gibi algılanan filmin amacı, izleyiciyi algısal zorlama ile ters açıya yatırmak. Bu farklılığı şu şekilde örüyor: Çok sert ve hızlı sahneler, kamera açılarını kullanarak mekan ve yüzler arasında yapılan hızlı geçişler kamera kadar izleyeni de koşturmacaya zorlayıp yoruyor. Son sürat, nefes nefese yapılan bu görsel yolculuk sergilenen şiddete anlam yüklemeye çalışan, kendince de bunu başaran ( yada başardığını sanan ) izleyicinin bir yandan bir şekilde taraf olma konusundaki kararsızlığını artırırken diğer yandan bu kabuklaşma dediğim ilk yarıda özdeşleşme sorunsalı yaşıyor. Lucie filmin ilk 2 sahnesinde bu bahsettiğim sorunu yaşatıyor izleyene. İkinci yarıda kabuk dağılıyor ve film başka bir yere doğru yol alıyor ( gibi görünüyor ). Algısal yanılgının sebebi tam olarak şu: tempo düşüyor, aslında yine çok sert olan sahneler daha ağır bir işleyişle verilerek böyle hissedilmesi sağlanıyor. Oysa şiddetin nabız hiç düşmüyor. Sadece zaman sanki daha ağır işliyor gibi görünüyor. Bu yarıda özdeşleşme sorununu ortadan kaldıran işleyiş, izleyicinin gözünde Anna’yı bir azize kadar değerli kılıyor. Gore ve şiddet sinemasının tüm özgünlüğünü temaya tam kararla sindiren film serilenen şiddeti bir anlama dayandırıyor. Bunu yaparken referans olarak dini öğretileri, kaderi ve varoluşu alıyor ve bu kavramları kullanarak dayandırdığı anlama haklılık payı verme gayreti taşıyor.

Kısaca özetleyeyim konusu: Lucie , kendisini kapatıp işkenceye maruz edenlerden kaçmayı başarmış küçük bir kız çocuğudur. Ve 15 sene geçer bu olayın üzerinden. Müthiş bir sekansla açılıp Michael Haneke’ye selam çakar gibi görünen bu 15 sene sonrasını içeren birkaç sahne sonrası film Lucie’nin korkunç heyezanları ve onun kaderine dahil olan Anna’nın çaresizliğiyle, ilmek ilmek örülen gizem perdesinin karanlığını kana bulayacak, her iki oyuncu da sergilediği oyun gücü ile hafızalarımızda derin bir iz bırakacaklardır.

Bunu yeni dönem sinema filmleri hakkında belki ilk ve son kez söylüyorum: Beklentilerinizi yüksek tutun Martyrs sizi hayal kırıklığına uğratmayacaktır.

Melisa Aydın

Related Post

Yönetmen:David Lynch
Senaryo:David Lynch
Oyuncular:Naomi Watts, Laura Harring, Ann Miller, Dan Hedaya, Justin Theroux
Yapım Yılı: 2001
Ülke: ABD, Fransa
Note: You can rate this post by visiting the site.

Korku Filmleri Yorumu: David Lynch’in gerçek dünyayı sürreal bakış açısından anlatma tekniğinden kimilerine göre yorucu, kimilerine göre kolay çözümlenebilen, yine de üstadın isim yapmış sinemacı kimliğinden dolayı kuşkuyla yorumlanan bir başyapıt. Mulholland Çıkmazı, sıra dışı bir aşk öyküsü mü, bir cinayet kurgulaması mı, bilinçaltına Lynchvari bir dalış mı, yoksa başka bir şeyden mi bahsediyor? Yorumların permütasyonlarına bakılırsa, bir çok izleyici için yorumlamanın sonuç noktası duygular üzerine, ve bu hastalıklı aşk öyküsü ister istemez kafa karıştırıyor. Filmi bir kez izlediğimde elde ettiğim sonuç, kendimce gayet açık bir şekilde hafızamda çerçevelendi ve bu çerçevede gördüğüm şu idi: Hollywood sineması, yada Amerikan sinema sektörü diyelim, bu sinemanın geçmişten günümüze dek kullandığı klişeler, tümü olmasa bile Amerikan sinema sektörünün oluşturduğu tür ve alt türler, çeşitli sembolizelerle anlatılmış, western, korku sineması, aşk hikayeleri, dramalar , suç ve cinayet temalı filmler, mafia filmleri ve bunlar gibi türler, zaman zaman filmin içine serpiştirilen gizemli karakterler yardımı ile, her parçayı tek tek hafızanıza işleyeceğiniz ve ancak filmin sonunda bir bütüne bakabileceğiniz puzzle gibi duruyor. Filmin alt (ve gizli ) teması, akılları karıştıran ( tıpkı Kayıp Otoban’da olduğu gibi ) iki farklı bölüm sıralaması ile ( kişiliklerin durum ve konum değişikliği ) her şeyin bir hayalden ( mi ) ibaret olduğu, görünür tema içinde saklanmış, yönetmenin bilerek ve isteyerek yaptığı bir şey bu. Peki alt temada, usul usul fısıldanan ne? Sinema ( siz ister buna Hollywood sineması deyin, isterseniz tüm bir sinema sektörünü parantez içine alın ) bir ilizyondur, hiçbir şey göründüğü gibi değildir. Sinema, size görmekten yada duymaktan haz duyacağınız şeyleri sunar ve bu ilizyon, perde arkasındaki güçlerin elindedir. Bir yönetmen, senarist yada oyuncu istediği kadar prensipli, özgün yada başarılı olsun, bu hayali dünyaya adım attığı andan itibaren ışıltıların, şatafatın büyüsüne teslim olur, yavaş yavaş benliğinden kopma noktasına gelir ve bu durum başladığı andan itibaren ise tüm kontrol izleyicinin beğenisi ile para kontrolünü eline alan o perde arkası güçler arasındaki bir paylaşıma, alış verişe dönecektir. Lynch, Mullholland Çıkmazı ile bizlere sunulan tür sinemalarının, hatta tüm sinema sektörünün sanatın ötesinde bir amaca hizmet ettiğini, yıldız olma hayali nedeni ile bilincinden kopmaya başlayan bir genç kız kanalı ile onun bu imkansız hayalini , ( başka bir kadın yıldıza olan aşk , burada Rita Hayword göndermesi müthişdi bu arada ) anlatıyor. Ve bu kurguya paralel olarak da, bir çok zorluklarla karşılaşan, istediği oyuncuyu bulmak için bile dayatmalara, baskılara maruz kalan genç bir yönetmen akıllara yoksa bu yönetmen David Lynch’in gençliği mi sorusu getiriyor.

Kısaca kendimce yaptığım yorum: Sinema bir ilizyondur, kendinizi bu büyülü dünyadan seçtiğiniz karakter yada kişelere yakın görebilir, reddedebilir yada kabul edebilirsiniz, ancak bu ilizyona katılımınız sadece bir izleyen olarak kalmayabilir, adım atmak isteyebilir, bu adımı atabilirsiniz de, ya sonrası? Lynch bunu anlatmıştır , kendisine özgün sürreal sinema anlatım tekniğininin de yardımı ile.

Melisa Aydın

Film:

Korkutuculuk:

Gerilim:

Kan & Revan:

Related Post