Yönetmen:Anthony Waller
Senaryo:Tim Burns, Tom Stern, Anthony Waller
Oyuncular:Tom Everett Scott, Julie Delpy, Vince Vieluf, Phil Buckman
Yapım Yılı: 1997
Ülke: ABD, İngiltere, Fransa, Hollanda, Lüksemburg
Note: You can rate this post by visiting the site.

Konu: John Landis’in 1981 tarihli American Werewolf in London filminin, daha modern bir Paris versiyonu. Bu önemli klasiği 90′lı yıllar gençliğine de sevdirme amaçlı hazırlanmış olan Kurt Adam Paris’te benzer bir kimyaya sahip. Öyle ki, müzikleri, oyuncuları, dinamizmi vs ile tam bir gençlik filmi olarak tasarlanmış olan bu film, London filmi gibi şaşılacak biçimde karakomedi ve gotik bir fon üzerine kurulmuş. Avrupa gezisine çıkmış olan üç Amerikalı arkadaş, Paris duraklarında ilk iş olarak gece vakti gizlice Eyfel kulesine çıkarlar. Kulede bungee jumping yapmaya hazırlanan gençler bir kızcağızın (Julie Delphy) intihar etmek üzere olduğunu görürler. Gençlerden Andy (Tom Everett Scott) kızı peşi sıra atlayarak havada iken kurtarır, ancak kendisi bu sırada yaralanır. Hastanede kendine gelen Andy bu kıza aşık olmuştur. Kızın kimliğini öğrenmeye çalışan Andy ve arkadaşları, kızın bıraktığı intihar mektubundan kimliğine ve adresine ulaşırlar. Kız çok gizemli davranmakta ve Andy’i kendisinden uzaklaştırmaya çalışmaktadır. Andy kızın bu davranışlarının sebebini anlayamaz. Ama bu kız aslında, ilk filmdeki David ve Alex’in kızlarıdır ve bizzati bir kurtadamdır. Tamamen bilgisayarda yapılmış kurtadam görüntüleri oldukça kötü. 1981 verisyonu, aradaki 16 yıla rağmen bu anlamda bile çok çok daha iyi ve bu çok ilginç. Biraz dağınık bir film, ama çok da kötü değil. Julie Delphy’nin güzelliği için bile izlenir.

Bush’dan filmin soundtrack’inde de yer alan ve filmden görüntüler içeren klipleri: Mouth

Related Post

Yönetmen:Martin Schmidt
Senaryo:Dennis Jürgensen
Oyuncular:Anne Birgitte Lind, Jakob Cedergren, Dejan Cukic, Andrea Vagn Jensen
Yapım Yılı: 2005
Ülke: Danimarka
Note: You can rate this post by visiting the site.

Korku Filmleri Yorumu: İlk defa Danimarka yapımı bir korku filmi izledim. Ne oyuncular, ne yönetim ne de öykü. Hiçbiri iyi değildi. Bir aile yeni bir ev satın alıyor. Bir süre sonra da evde bir hayalet olduğunu fark ediyorlar. Klasik batı tarzı hayalet öyküsü. Yalnız burada artık Danimarka kaynaklı dogma sinemasının gerçekliğinin ülkedeki sanatsal üretime olan etkisi midir nedir bilmiyorum, fantastik bir öyküyü yönetmenin düpedüz anlatamadığına ya da daha da ilginci anlatmak istemediğine şahit oluyoruz! Tam olarak Schmidt’in ne yapmak istediği belli değil. Ciddi mi yoksa korku sineması ile dalga mı geçiyor, bu bile anlaşılmıyor. Kullandığı her yöntem çok ucuz, film eğer etiketimde korku filmi yazacaksa ben resmen kötü bir filmim diye bağırıyor. Daha düşük bir puan da verirdim ama son onbeş dakikasında takıldı, bir daha bulabileceğimi ve bulmak istediğimi de sanmıyorum, o yüzden opsiyonlu bir dört!

Gökhan Toka

Film:

Korkutuculuk:

Gerilim:

Kan & Revan:

Related Post

Yönetmen:Roland Joffe
Senaryo:Larry Cohen, Joseph Tura
Oyuncular:Elisha Cuthbert, Daniel Gillies, Pruitt Taylor Vince
Yapım Yılı: 2007
Ülke: ABD, Rusya
Note: You can rate this post by visiting the site.

Konu: Korku sinemasının önemli senarist ve yönetmenlerinden Larry Cohen’in senaryosunu yazdığı bu filmde Saw (Testere) benzeri bir uygulama ile karşı karşıyayız. Güzel bir model olan Jenifer uyandığında kendini çıkışı olmayan karanlık bir hücrede bulur. Burada çeşitli işkencelere maruz kalan Jenifer, kaçmak istediğinde oradaki tek tutsağın kendisi olmadığını fark eder. Böylece tanışan Gary ve Jenifer ikilisi, birlikte kaçma yolları aramaya başlarlar.

Korku Filmleri Yorumu: Otel ya da Testere gibi film serilerinin şiddeti istismar etme noktasında arsız davrandıklarını düşünüyorsanız bu filmi henüz görmediniz demektir. Otel ve Testere gibi filmler, kimileri beğenmese de aslında gayet sağlam altyapısı olan, iyi yazılmış, “iyi” filmlerdir. Captivity (Dehşet Odası) ise bir film sayılmaz, bu başarısız bir “istismar denemesi”.

Ara sıra denk geldikçe senaryo problemlerinden bahsediyoruz eleştirilerimizde. Dehşet Odası’nın senaryo sorunu Araf gibi örnekler dolayısıyla çok kolay teşhis edebildiğimiz, “kısa metraj senaryosunu uzun metraja yedirme arzusu” hastalığı. Dehşet Odası’nın uzun metraj olabilecek hiçbir tarafı yok. Senaryo ise, sinopsis üzerinde bir ihtimal elle tutulur olabilecek bir fikrin hem yazar (Larry Cohen) hem de yönetmen (Roland Joffe) tarafından başarısız (çok başarısız) biçimde açılması olarak özetlenebilir. Ve işin ilginci her iki isim de önemli, önceki işleri dolayısıyla da çok başarılı bulduğumuz isimler. Dolayısıyla: büyük bir hayalkırıklığı ile karşı karşıyayız.

Filme neden film değil de, “salt istismar denemesi” yakıştırması yaptığıma gelirsek; Dehşet Odası sıradan izleyicinin bilinçaltındaki bazı şiddet ve iğrençleşme isteklerini gütmeyi hedefleyen bir çaba. Filmin kahramanı olan Jenifer, ne oldum budalası, kendini insan üstü görmeye meyilli, gayet snob, gece kulübüne bile fifi köpeği ile giden bir tiki. Daha sonra Jenifer kaçırılacak ve türlü işkencelere maruz kalacak. Bu işkenceler, Jenifer’ı izleyici gözünde ve izleyici bilinçaltı isteğine uygun olarak aşağılamayı, onun da bir insan olduğunu ve aynı acılara tabi olduğunu kendisine belletmeyi hedefleyen türde işkenceler. Ona bu esnada yapılan işkenceler de, aslında izleyici bilinçaltının isteklerinden ibaret. Örneğin kızın fifi köpeğinin parçalanması, güzelliğinin bozulmasına yönelik tehditler, blenderda çırıpılmış et-kan-göz karışımının bir huni vasıtasıyla kıza içirilmesi. …Ama bir saniye. Burda herhangibir konu var mı, yoksa ben mi kaçırdım. Filmin ilk yarısı Jenifer’a yapılan işkenceleri izlediğimiz bir yarı ve izleyicinin bilinçaltındaki bu şiddet eğilimini istismar etmek dışında hiçbir amacı yok. Jenifer bize hiç tanıtılmadığı için onun tarafını tutmamıza olanak yok. Sapığın motivasyonunu ise hiç mi hiç merak etmiyoruz. Ortada birinin diğerine işkence yaptığı bir süreçler bütünü var. Ve bir ikiden sonra gelen üç-dört-beş-altı diye giden işkence sekanslarının artık bizi ilgilendirmediğini söyleyebilirim.

Kaçma çabaları da işin içine girdiğinde, iş iyice kendini tekrar eder bir hal alıyor. Tüm kaçma girişimleri birbir başarısız oluyor. Ama zaten bunların başarısız olacağının da gayet farkındayız; çünkü tüm film burada, bu mekanda geçmek zorunda, bu çok bariz. (çünkü karakterleri tanımıyoruz, bunların bizim gözümüzde bu mekan dışında geçen bir hayatları yok ve BU FİLM BURADA GEÇECEK BU BELLİ). Öyleyse tekrar tekrar, defalarca kaçmaya çalışmalarının ne anlamı var. En başta dediğim gibi, bu durum kısa metrajlık bir öykünün uzun metraja uygulanmasında karşılaşılan problemlerden biri.

Filmin ikinci yarıda Jenifer ve Gary arasında bir aşk öyküsüne dönüşmesi saçmalığın daniskası. Bu şartlar altında, her tarafta kameralar varken, ve başka bir işi olmadığı her halinden belli olan bir sapık tüm teknolojik olanaklarla sizi gözetlerken inanın aşk meşk önceliklerinizden biri değildir. Kaldı ki kadınlara yönelik sapıkça ve yoğun bir ilgisi olan, bu ilgiye rağmen onlara işkence ederken de elini hiç korkak alıştırmayan bir psikopat, Gary gibi bir adamı ne diye besler?

SPOILER UYARISI! BURADA FILMIN SONUYLA ILGILI BILGI VAR: TIKLARSAN GOSTERIR!!!

Bu sebeplerden dolayı filmin çözüleceği ikinci yarısı, ilk yarısına oranla bile daha monoton ve daha sıkıcı bir hal alıyor. The Marsh (Lanetli Bataklık) ile birlikte, bu sezon izlediğim en kötü korku-gerilim filmi Dehşet Odası. Her ikisi de vizyonda, her ikisini de tavsiye etmiyorum. The Marsh’ın aksine, senaristi Cohen ve yönetmeni Joffe’nin önceki işlerinin kalitesi düşünüldüğünde ise çok büyük bir hayal kırıklığı. Kan-revan severler dışındakilere tavsiye etmiyorum.

Gökhan Toka

Film:

Korkutuculuk:

Gerilim:

Kan & Revan:

Related Post

Yönetmen:Conor McMahon
Senaryo:Conor McMahon
Oyuncular:Marian Araujo
Yapım Yılı: 2004
Ülke: İrlanda
Note: You can rate this post by visiting the site.

Korku Filmleri Yorumu: Kapakta, elinde balta, parçalanmış vücutların üzerinde duran bir bayan olunca, bir de üstelik “peter jackson’un braindead’inden beri en kanlı, en eğlenceli, en enerjik zombi filmi” diye yazınca alıp izledik tabi. Ama Braindead konu dışı. Bu filmi ancak Peter Jackson’un ilk filmi Bad Taste’e benzetebilirsiniz; O kadar. İrlanda filmi. Burada İrlanda usulü bir çeşni de dahil olmuş öyküye: zombiliğe yol açan hastalık özbeöz deli danadır ve danalar bu sebepten dolayı zombiliğin en başarılı neferlerinden biri olabiliriler. Hmm ne dedim ben? Ses kaydı kötü, efektler kötü, oyunculuk, görüntü kalitesi ve ışık berbat, ama zaten böyle bir filmden bu tür gereksiz taramalar beklememek lazım. 20 sene önce Jackson Bad Taste’i çekmemiş olsaydı şimdi bu filme şahaser diyor olabilirdik. Bu hafta şansım pek iyi değil. Sürekli aynı filmi izliyor gibiyim. Yine de eğlenceli mi? Eh, öyle. Elektrikli süpürgeyle beyin emme sahnesi ve et yiyen danaların saldırısı güzel tabi.

Gökhan Toka

Film:

Korkutuculuk:

Gerilim:

Kan & Revan:

Related Post

Yönetmen:Tommy Wirkola
Senaryo:Tommy Wirkola, Stig Frode Henriksen
Oyuncular:Vegar Hoel, Stig Frode Henriksen, Charlotte Frogner, Lasse Valdal
Yapım Yılı: 2009
Ülke: Norveç
Note: You can rate this post by visiting the site.

Konu: Bir grup tıp öğrencisi, kış tatillerini ıssız Norveç dağlarında kayak tatili yaparak geçirmeye karar verirler. Buradaki bir kulubede içlerinden birinin kız arkadaşı olan Sara ile buluşacaklardır. Dağdaki kulubeye vardıklarında kızın orada olmadığını görürler. Vegard’ın, kız arkadaşı Sara’yı aramak üzere arkadaşlarından ayrıldığı gece gizemli yaşlı bir adam kulubeyi ziyarete gelir. Adam gençlere bu dağların 2. Dünya Savaşı’ndaki karanlık hikayesini anlatır. Bu bölgeyi işgal eden bir Nazi birliği dağlarda kaybolmuştur. Adam gençlere buralarda fazla dolaşmamalarını söyler. Gençler adamı ilk etapta çok fazla ciddiye almazlar ama ertesi gece Nazi zombilerini karşılarında gördüklerinde kafalarını taşlara vuracaklardır.

Geçen yılın sıkı korku filmlerinden biri olan Norveç yapımı Dead Snow’da aksiyon, komedi, korku ve bolca kan bir arada. Korku sinemasının zaman zaman işlediği Nazi zombileri konusunda çekilmiş en genç ve en eğlenceli film.

KORKULUK TV’de Fragmanı İzle

Related Post

Yönetmen:Timur Bekmambetov
Senaryo:Timur Bekmambetov, Sergei Lukyanenko (roman)
Oyuncular:Konstantin Khabensky, Mariya Poroshina, Vladimir Menshov, Galina Tyunina, Viktor Verzhbitsky
Yapım Yılı: 2006
Ülke: Rusya
Note: You can rate this post by visiting the site.

Konu: Bu bir ikinci film. Yönetmenin 2004′de çektiği Night Watch (Gece Nöbeti) filminin devamı. İyi ve kötü güçler arasında yapılmış olan bir anlaşma ile denge sağlanmış ve çözüme bürokratik bir yaklaşım ile ulaşılmıştır. Buna göre kötüler (vampirler) yalnızca geceleri, eğer tüm evrakları onaylanırsa avlanabilmekte ve hareketleri iyi güçlerin görevlendirdiği Gece Nöbetçileri tarafından izlenmektedir. Aynı durum gündüz için de tam tersi biçimde uygulanmaktadır. Bir gece nöbetçisi olan Anton, ilk filmin sonunda oğlunun kötü güçlerin safına katılması ile üzülüyordu. Bu filmde ise kötü paktın üyeleri faili meçhul cinayetlere kurban gitmektedir. Herkes Anton’dan şüphelenir. Anton’un yakalanması için emir verilir, bu durumda Anton hem peşindeki gündüz nöbetçilerinden kurtulmak, hem gerçek katili bulmak, hem de oğlunu kötü güçlerden geri almak için elinden geleni yapacaktır.

Korku Filmleri Yorumu: Bakın… Ara sıra düşünüyorum da “bu film eleştirileri ne işe yarıyor” diye. Canım bir filmi seyretmek istiyorsa, bir izleyici olarak beni hiçbir eleştiri durduramaz. Hiçbir eleştirmen de örneğin bir romantik komediye gitmem için beni ikna edemez. Ama bu defa iş biraz değişik. Şu anda ilk defa bu kadar işe yarar bir eleştiri metni okuyorsunuz. Kısa da olacak. Şöyle ki:

Eğer bu serinin ilk filmini, yani 2004 tarihli Gece Nöbetini (Night Watch) izlemediyseniz BU FİLME KESİNLİKLE GİTMEYİN. Büyük olasılıkla daha ilk yarı bitmeden beyniniz kamaşmış bir biçimde filmden çıkarsınız. Hiçbir insan evladının, yetersiz bilgi ışığında, bu filme yarım saatten fazla dayanabileceğini sanmıyorum.

Hayatımda ilk defa bu kadar acaip bir devam filmi gördüm. Yüzüklerin efendisi serisini şöyle bir aklımıza getirelim. Diyelim ki ilk filmi izlemediniz. İkinciden, ya da hatta üçten başladınız izlemeye. Bu durum yine de o filmden keyif almanıza, o filmi anlamanıza engel değildir. Durum çok açıktır. Bir grup bastırbacak, belalı bir yüzüğü bir yerden bir yere götürmekteler, bazı şekilsiz ücübelerle bir takım süperkahraman kılıklı afilli güçler de bu esnada cenk etmekteler.

Koskaca Yüzüklerin Efendisi bile, isterseniz konuyu hiç bilmeyin, kitabı olduğunu bilmeyin ve okumamış olun, ilk filmi (filmleri) izlememiş olun: konuyu size flashback’le, diyalogla, şöyle ya da böyle, yarısından girseniz de anlayabileceğiniz biçimde aktarır. Bu filmde bu yok! Aslında örneğin flashbackler falan oluyor filmin içinde ara ara. AMA FİLMİN KONSEPTİ O KADAR FANTASTİK Kİ, o flashbackleri gördüğünüzde zaten hali hazırda karışık olan kafanız DAHA DA KARIŞIYOR. Ben ilk filmi bir yıl kadar önce izlemiştim. Ama inanın bu bile yeterli değil; bu filmin ilk bölümünü birkaç saat önce izlemiş olmalısınız.

İşin ilginci, örneğin ilk film en az bunun kadar karışık olmasına rağmen orda çok keyifli ve zor da olsa takip edilebilir, bütün filmi sürükleyen bir konu var. Burada ise konu o kadar detaya bulanmış ve temel bir konudan arındırılmış ki, olan olaylar o denli saçmasapan ki kusmak isteyeceksiniz. Resmen efekte ve süper mario tadında detaya bulanmış bir karmaşa bulutu. Olan olaylar insanı düşünmekten soğutan cinsten. Deha denebilecek bir zihinden çıkmış, fantazmanın sınırlarını zorlayan uygulamalar; buna karşılık tam anlamıyla özü olmayan bir bulamaç. Neredeyse iki saat süren bir videoklip süreci.

Bu filmin IMDB notu dikkat çekici: 7.1. Orası da bir nevi örövizyona döndü sanırım. Ruslar filme puanı yığmış da yığmışlar. Koskaca IMDB’ye mi inanıcaz, Korku Filmleri.net’e mi diyenler bi zahmet bu filme bi gitsinler bakalım.

Not: İlk filmin aksine, bu film kendini ilgiyle izlettirecek formda olmadığı için başka şeylere bakabiliyor insan. Örneğin bu Rus yapımı seride ilk defa şunu fark ettim ki kötü güçler (vampirler/karanlık taraf) sahip oldukları zevküsefa ile kapitalistleri, diğer yandan iyi güçler (aydınlık taraf) tüm o süper maryomsu dediğim eski püskü alet-edavat ve sefil yaşam biçimleri ile komunistleri temsil ediyorlar. Anton’un kendi tarafını seçtiği zamanı flashback içinde görünce de tam netleşti: 1992. Yani yine izleyici bilinçaltına (bu durumda Rus izleyiciler oluyor) nizami şarjlar. Bakalım bizim korku filmi yapmak isteyen tayfamız bu işin böyle yapılması gerektiğini ne zaman anlayacaklar.

Gökhan Toka

Film:

Korkutuculuk:

Gerilim:

Kan & Revan:

Related Post

Yönetmen:Dario Argento
Senaryo:Dario Argento, Gérard Brach, Gaston Leroux (roman)
Oyuncular:Julian Sands, Asia Argento, Andrea Di Stefano, Istvan Bubik
Yapım Yılı: 1998
Ülke: İtalya, Macaristan
Note: You can rate this post by visiting the site.

Konu: Sinemaya en çok uyarlanan eserlerden biri olan Operadaki Hayalet’in Argento yorumu. Paris, 1877. Ailesi tarafından istenmeyen bir çocuk, sepet içerisinde nehre bırakılır. Akıntıyla sürüklenen sepet, opera binasının altındaki kanalizasyon kanallarına ve tünellere sürüklenir. Burada fareler sepete ve içindeki bebeye sahip çıkarlar. Sonradan Operadaki Hayalet olarak nam salacak olan Julian Sands, fareler tarafından bu kanallarda büyütülür. Önceki yorumların ve romanın aksine bir ucube olmayıp dalyan gibi bir delikanlı olan Hayalet, ailesi olarak gördüğü farelere karşı yapılan haksızlıklar karşısında çıplak elleriyle insanları parçalayacak kadar iddalıdır. Buna karşılık hayaletin opera binasının havasından ve atık suyundan gelen ince bir ruhu da vardır. Operanın karanlık koridorlarının prensi gibi, kimselere görünmeden yıllarca dolanan Hayalet, Opera kariyerinin başlangıcında taze bir şarkıcı olan güzel Christine Daaé’nin kendisini görmesine izin verir. Hayalet ve Christine arasında bir aşk başlamıştır. Diğer yandan zengin bir aristokrat olan Baron Raoul De Chagny (Andrea Di Stefano) de Christine’e karşı ilgi duymaktadır. Başka bir yandan ise Paris Fare ve Haşere Kırım Ekibinin lideri Ignace’ın (Istvan Bubik) akılalmaz işgüzarlığı söz konusudur. Ignace, fareleri parçalayarak imha eden, belediyenin sokak süpürgeleri gibi bir makina ile opera binasının altındaki tünellerde dehşet saçmaktadır. Bunlar yetmezmiş gibi bazı serseriler Hayalet’in hazinelerinin peşindedir. Hayalet’in giderek daralan bu çember karşısındaki cinnet-i şinas reaksiyonu kanlı olacaktır. Bu filmin IMDB’de bu kadar düşük puanının ve en kötü Argento filmi gibi görünmesinin sizi yanıltmasına izin vermeyiniz. İyi bir bütçeyle çalışılmış, son derece iyi bir atmosfere sahip olan, atmosfer ve vizyon yaratma anlamında Argento’nun dehasını iyi biçimde ortaya koyan bir film. Bu öyküyü hayalgücü ile ünlü, atmosferbilimci Jean-Pierre Jeunet’ye verseniz sonuç “belki” bu olabilir. Filmin düşük puanı olması iki nedenle: Birincisi, Operadaki Hayalet konusunun ve dolayısıyla filmin, korkuyu ve açık şiddeti küçümseyen pop kitleler tarafından da tüketilmesi. İkincisi , bu filmde Argento’nun ilk defa komedi unsurlarını açık biçimde kullanması ve sadık izleyici kitlesi ile zıt düşmesi.

Related Post

Yönetmen:Xavier Gens
Senaryo:Xavier Gens
Oyuncular:Karina Testa, Aurélien Wiik, Patrick Ligardes, David Saracino
Yapım Yılı: 2007
Ülke: Fransa, İsviçre
Note: You can rate this post by visiting the site.

Konu: Paris’te çıkan bir isyanı fırsat bilerek küçük bir soygun yapan dört arkadaş, peşlerindeki polisleri atlatmak için çareyi şehri terk etmekte bulurlar. Arkadaşların amacı sınırı geçerek belayı gerilerinde bırakmaktır. Ancak sınırdan hemen önce mola verdikleri küçük bir pansiyonda, başları neo-nazi ve yamyam pansiyon işletmecileri ile fena halde belaya girecektir. Texas Katliamı’nın, haklı bir çerçevede politize edilmiş, Avrupa’nın ırkçı bilinaçaltını bünyesinde barındıran, Avrupa malı bir yeniden sunumu. Öykü anlatımında mikro boyutta bütünselliği sağlamakta zorluk çeken, buna karşılık makro anlamda bütünselliği sağladığında ise “kısır” kalan bir film. Yine de kısmen sürükleyici olabilmeyi başarıyor.

Gökhan Toka

Film:

Korkutuculuk:

Gerilim:

Kan & Revan:

Related Post

Yönetmen:Anders Banke
Senaryo:Daniel Ojanlatva, Pidde Andersson
Oyuncular:Petra Nielsen, Grete Havnesköld, Emma Aberg, Carl-Ake Eriksson
Yapım Yılı: 2006
Ülke: İsveç
Note: You can rate this post by visiting the site.

Konu: İkinci dünya savaşının sonlarında, doğu cephesinde kaybolmuş küçük bir grup SS, peşlerindeki ruslardan paçayı kurtarmak için karla kaplı ormana dalarlar. Burada buldukları terk edilmiş bir kulubeye sığınan askerler, buranın vampir memleketi olduğunu anladıklarında iş işten biraz geçmiş olacaktır. Bu isimsiz olaydan uzun yıllar sonra, bir doktor olan Annika ve 17 yaşındaki kızı Sega çok uzaklarda, İsveç’in kuzeyinde bir kasabaya taşınırlar. 30 gün boyunca karanlıkta kalacak olan bu küçük kuzey kasabasında hayat, kasabanın gençleri küçük bir yanlışlık sonucu birer birer vapire dönüşmeye başladığında hiç kolay olmayacaktır. İsveç sinemasından, eğlenceli ama biraz bayık 80′lerin teenage vampir filmleri formatında bir yapım.

Related Post

Yönetmen:Michael Haneke
Senaryo:Michael Haneke
Oyuncular:Susanne Lothar, Ulrich Mühe, Arno Frisch, Frank Giering
Yapım Yılı: 1997
Ülke: Avusturya
Note: You can rate this post by visiting the site.

Korku Filmleri Yorumu: Michael Haneke’nin tüm filmlerinde eksenine aldığı Ann ve Georg karakterleri bana hep burjuvazinin Adem ve Havva’larına gönderme gibi gelir.Bu karakterler ya burjuvazi tarafından ruhen sakat bırakılmış çocukları olan, ya da kendi ruhsal sakatlıklarını fark etmeden varoluşlarını sürdüren kadın ve erkek kahramanlardır.Avrupa’nın yüzeyde düzgün derinde hasarlı işleyen, vaat edilen ve elde edilenlere odaklı sürdürülen konforlu hayatlarına cevapsız sorular sorar yönetmen. Söyleşilerinde de belirttiği gibi filmleri yanıtları değil sorularıdır. Beyazperdeye gerçeğin mahkemesini kurar, bu gerçekliği izleyenin katlanmakta güçlük çekeceği kadar uzun ve eşzamanlı sahneler kullanarak kurguya ortak ederek ve beklenmedik anlarda sert bir yüzleştirme yolu ile ifade eder. İsterik ağlama ve hıçkırık sahneleri, yüzleşme ve farkına varma anlarının dışa dönük vurumuna denktir.Bu onun filmlerinde, burjuvazinin adeta insani duygulardan arındırılmış insanı robotlaştırdığı, hissizleştirdiği, vicdani sorgulamaların vicdana getirilmediği, erdemin konforla garanti edildiği kandırmacasına dönüş, hatırlama ve dışa vurma eylemine benzer. İşte Haneke’nin burjuvaziyi suçladığı filmlerinde suça ortak ettiği karakterler, bizzat biz koltuklarında rahatça oturan, cüzdanlarında yada bankalarında kredi kartları, sosyal sigorta garantileri, metrolarda yada kendi araçlarında yalnızlıklarını konforlarına borçlu olanlarız, tıpkı kurguladığı öykülenmelerdeki karakterlerin farkında olmadan elde ettiklerinden dolayı kaybettikleri gibi.

Duygusal buzlanma üçlemesinin en çarpıcı bölümü olan Yedinci Kıta filminde bastırılmış öfkenin, vaat ve elde edilen her şeyin hiçsizliğine duyulan isyanın fark ediş anı ölümcül sonuçlara sebep olur. Kurdun Günü’nde dünyanın son günü bir grup insan üzerinden anlatım bulur , yine boşluğun ve anlamsızlığın merkezine düşüş vardır. Diğer filmlerinde de görebileceğiniz gibi buzdağının görünen kısmı ile görünmeyen kısmındaki anlatımı yönetmenin boşlukları doldurmanız gereken eşleştirmelere ne kadar duyarlı olabileceğimizin sorgulanmasıdır.Bunu ister vicdanımızla, ister kendi gerçekliğimizle yapalım, yüzleşme kaçınılmazdır. İzleyİcisinin bir çoğu filmlerindeki uzun ve sabır isteyen eşzamanlı sahneleri katlanmaya değer olarak görür. Bu sahneler, bazen dakikalarca süren bir masa tenisi sahnesi, tekrar tekrar başa sarılan bir dublaj sahnesi, bir tabaktaki yemeğin kaşıklanması, derme çatma bir mezarın başında ağlama sahnesi, bir metro sahnesi gibi sizin o anda orada olduğunuz, tanıklık ettiğiniz, karakterlerle özdeşleşmek zorunda bırakıldığınız anlardır. Gelgitler, ani ve beklenmedik kısa şoklarla devam eder. Kurgunun ritmi, Haneke’nin özgün sinemacılığı ile neye uğradığınızı bilemeyeceğiniz sonlarla hafızalarınızda derin izler bırakacak, içinizde yarım kalan yada hasara uğrayan bir şeyler olacaktır.

1997 yapımı Funny Games, yönetmenin kariyerindeki en sıra dışı filmlerinden biri. Gerçek bir şiddet filmi olmasına rağmen, bunu kurguya gömen, adeta klasik şiddet eleştirilerini ve izleyicinin görmek istediği modüler işleyişi reddedip, ona görmek yada algısal mantığı ile kabul etmek istediği , yada sinemada tekrarlanan ve şablonlara kavuşan şiddet dilini vermeden kendi anlatımına izleyeni taraf yapan ilginç bir film. Aslında film karakterleri ile değil izleyenle oynanan bir oyun. 2007 yapımından çok az bahsedeceğim,üzerinde fazla durmaya değmeyeceğini düşünüyorum .1997 yapımı film başta Susanne Lothar (Anna) olmak üzere tüm oyuncuları ile bir başyapıt. Haneke’nin neden böyle bir işe kalkıştığını hala anlamış değilim fakat Naomi Watts gibi dev bir aktrist bile yeni çevrimi kurtaramamış diye düşünüyorum. Belki burjuvazi, Avrupa’ya daha çok yakışıyordur, belki aşinalığımız Haneke sularından çıktığında yabancılaşıyoruzdur.Kısaca Haneke, 1997 de öyle bir film yapmış ki, bu filmin gücünü 2007 tarihinde kendisi bile aşamamış.

Gelelim filmin konusuna, öncelikle açılış sahnesinde yarattığı kısa şokla gelinecek durum hakkında sert bir ipucu taşıyor. Üç bireyden oluşan aile ya da burjuvazinin en küçük birimi, Ann, Georg ve oğulları Georgie yazlık evlerine doğru arabaları ile seyir halindeler. Klasik müzik dinleyen aile, sıkıcı bir “bu kimin eseri” muhabbeti yapıyorlar.Bize sıkıcı gelen bu sahne, bunun farkında olmayan aile için sıradan ve keyifli oysa ki.Bir anda çalmaya başlayan sert metal müzik ( ki bunu bir tek biz duyabiliyoruz, onlar değil ) nereye varacağı hissettirilen şiddet seyri için akıllıca bir gönderme. Aileyi saracak olan bir tehdit var ve bunu hisseden sadece biziz. Henüz filmin ilk dakikalarında araçtaki koltuğa oturmuşuz bile.

Yazlıklarına vardıklarında, komşuları ile karşılaşıyorlar ve onların mutsuz ve tedirgin ifadelerinden bir an için şüpheye düşseler de, bunun üzerinde durmuyorlar. Ne de olsa kendi hayatlarında her şeyin yolunda olmasının rahatlığı var, ve aynı konforlu hayata sahip olan komşuları için daha azı olamaz, ne de olsa burjuvazinin vaatleri saat gibi tıkır tıkır işler. Peki ya bu işleyişi bozan durumlar olursa? İşte bunun garantisinin olmadığını Haneke’nin en sert filminde yaşayacağımız anlar vasıtası ile görür ve kabul ettiriliriz. Aslında sıkıcı ve tekdüze olan hayatlarına pat diye dalan 2 genç, bırakın hareket getirmeyi facianın eşiğine getirip kedi-fare oyunu oynamaya başlamıştır bile. Facia, son derece kibar ve zarif bir konuşma diline sahip olan gencin kapıyı çalıp yumurta istemesi ile başlar.Film boyunca nezaketlerinden ve şiddet eğilimlerinden hiç taviz vermeyen iki genç, zincirleme devam eden ve biz bu sahneye nasıl geldik dedirtecek kadar mantığımızı zorlayan fakat aynı zamanda mümkünlük derecesi ile kabul ettirilen gidişat ile aileye ve izleyene cehennem azabı yaşatacaktır. Amaçlarının sadece oyun oynamak olduğunu iddea eden, sonuçta aileyi öldüreceğini de kibarca belirten gençler antipati yaratırken, nezaketleri ile şaşırtmaktadır. Üstelik filmin bir karesinde gençlerden birinin ekrana dönüp: peki siz hangi tarafı tutacaksınız repliği, bırakın filmi gerçekliğinden koparmak, tam tersi filme kelepçeler bizleri. Bu esaretten kurtulmak için fırsat dahi bulan iki karakter ( o noktada 2 kişi kalmışlardır ) öyle saçma ve stratejik hatalar yaparlar ki, biz izleyenler ekrana atlayıp karakterlere tokat atmak isteriz. Birkaç önceki sahne ise, tam nefes alacağız bir umut doğdu derken beklenmedik bir şekilde meşhur kumanda sahnesi ile tüm ümitlerimizi yıkıma uğratır. Bu sahne oyunu kimin kazanacağını anladığımız an ve bir sonraki az önce bahsettiğimiz an ise emin olduğumuz andır. Uygulanan fiziksel şiddeti görsel detayların gölgesine gizleyen yönetmen, ruhsal şiddetle ezer geçer hepimizi. Bunu yaparken televizyon unsurunu da çok ilginç şekilde kullanacaktır. Zaten film başlı başına gündelik hayatta başka işler için dikkate alınan objelerin özenlice kullanılması değil midir: televizyon, yumurtalar, tv kumandası, telefon, bir bıçak, golf sopası ve şu an aklıma gelmeyen diğer bazı metalar, amacı belli olmayan şiddet yayıcı gençlerin farkındalık sınırında olmayan maddeci burjuvazi ailesinin kabusuna ortak edilir.

Funny Games’in şiddeti hangi amaçla benimsediği belirsiz olan 2 genci, şiddeti bulaşıcı hastalık taşırcasına kapı kapı yaymaktadır. Onlar belki üstün zekalı değildir bu oyunda peki ya aile, neden kendilerini kurtarmak için akıllıca adımlar atmamış ve hatalı stratejiler işlemiştir? Georg’un gençlerden birine attığı tokatta yenilmeyeceğine dair aldığı özgüvenin sebebi nedir, oyunun başladığını fark etmemesi mi, yoksa konforlu hayatında sahip olduklarının kendi hayatı da dahil olmak üzere dış tehditle elinden zorla alınacağına dair fikri olmaması mı?

Haneke’nin Kurdun Günü dışındaki hiçbir filminde az da olsa bir umut mesajı verdiğini hatırlamıyorum. Yalnız hatırladığım şu var ki, bu film bittiğinde dahi devam eden bir şeyler var.Umutsuzluk, kapı kapı dolaşan yıkım ve o iki genç her evin kanepesinden yüzünü bize dönüp soruyor hain bir ifade ile: Peki ya siz, hangi tarafdansınız? Bu sorunun cevabını biliyoruz, fakat ifade etmeye korkuyoruz, yeterince güvende miyiz oyun başlamadan önce? Michael Haneke’nin sorularına cevap verirken dikkatli olun.

Melisa Aydın

Film:

Korkutuculuk:

Gerilim:

Kan & Revan:

Related Post