Yönetmen: Darren Lynn Bousman
Senaryo: Darren Lynn Bousman
Oyuncular: Timothy Gibbs, Michael Landes, Denis Rafter, Wendy Glenn
Yapım Yılı: 2011
Ülke: ABD, İspanya
Note: You can rate this post by visiting the site.

Konu: Ailesini gizemli bir yangında kaybeden ünlü yazar Joseph Crone bu olayın etkisinden kurtulamaz. Tanrıya inancı olmayan materyalist bir adam olan Crone, babasının ölüm döşeğinde olduğu haberini alır. Babası ve erkek kardeşinin Barselona’da yerel bir kiliseleri vardır. Crone Barselona’ya gittiğinde tarihler 8 Kasım 2011′i göstermektedir. Her gece saat 11:11′de evde bazı uğursuz olaylar olmakta, güvenlik kameralarında karanlık figürler belirmektedir. Crone ailesinin ölüm raporunda ölüm saatlerinin de gece 11:11 olduğunu hatırlar. Bu tesadüfün üzerine gidip araştırmaya başladığında bazı kötü gizli güçlerin ve 11-11-11 rakamı üzerine kurulu kült bir tarikat ve inanış olduğunu öğrenecektir. Tarihler 11-11-11′i göstermeden bu gizemi çözebilmesi için sınırlı zamanı vardır.

Yönetmen Darren Lyn Bousman Testere 2-3-4′ü yöneterek isim yaptı. Sonrasında çevirdiği Repo-Genetic Opera, korku ile operayı başarılı bir şekilde harmanladığı dikkat çekici bir ekstravaganzaydı. Yine bu yıl sinemalarda izlediğimiz, 80′lerin kült korkularından Mother’s Day (Anneler Günü) serbest uyarlaması da eli yüzü düzgün bir film sayılabilir. Ancak bu son filmi Bousman’ın çok parlak olmayan filmografisi açısından bile başarısız bir film. Dünyayı kasıp kavuran 11-11-11 çılgınlığından nemalanmayı hedefleyen bu filmin kötü senaryosunun altında da Bousman’ın imzası bulunuyor.

Filmin adının hakkını verircesine (onbir onbir onbir onbir onbir onbir….) sürekli aynı ılık fikre batıp çıkmaktan yorgun tatsız bir püsküvüt olduğunu söylemek çok yanlış olmaz. 11-11-11 ifadesi filmde o kadar çok geçiyor ki, sürekli güvenlik kameralarında kabak gibi belli olan ecinnilere bakılıp o denli çok “hımmm bu işin içinde bir iş olabilir” deniliyor ki, film ilk 30 dakikadan sonra kabak tadı veriyor. Joseph Crone’un filmin başlarında geçirdiği, öykü açısından hiçbir anlam ifade etmeyen trafik kazası sahnesi de aslında bir “twist”; ancak yanlış düşünülmüş bir twist. Çünkü Crone’un bu kazada aslında öldüğünü, bundan sonra olacakların ölüm döşeğindeki hayalleri olduğunu, dolayısıyla bu anlatının Jacob’s Ladder formulünü uyguladığını bilinçli izleyici hemen düşünüyor ve bu fikirden de filmin sonuna değin vazgeçmiyor. Filmin sonu da yeterince güçlü olmadığından bu twist başarısız düşünülmüş ve kurgulanmış, hükümsüz bir twist olarak kötü korku filmleri limbosunda kendisine 3 metrekarelik bir arsa ediniyor. Bu filmin tek kelimelik yorumu, “tırt” olabilir.

Bu onbir-onbir-onbir çılgınlığından yine ökkült temalı bir filmde daha iyi faydalanabilmek olanaklı olabilirdi. Ancak olmamış. (Senaryoyu Bousman 8 Kasım’da aceleyle yazmaya başlamış olabilir) Dolayısıyla ümidimizi 2111-11-11′e ve 2011-11-11′de evlenip çoluk çocuk sahibi olucak çiftlerin çocuklarının korku filmi sevdalısı olmasına bağlayıp bu tatsız bahsi kapatıyoruz.

Related Post

Yönetmen:Mikael Hafstrom
Senaryo:Stephen King (Öykü), Matt Greenberg, Scott Alexander, Larry Karaszewski
Oyuncular:John Cusack, Samuel L. Jackson, Mary McCormack
Yapım Yılı: 2007
Ülke: ABD
Note: You can rate this post by visiting the site.

Konu: Stephen King’in aynı isimli öyküsünden uyarlanan bu filmde Mike Enslin (Cusack) isimli bir yazar, hayatını abuk subuk paranormal araştırma yazıları yazmaya adamıştır. Ülkeyi baştan uca dolaşıp, en korkunç yerleri bir tatil kitapçığı mahiyetinde kaleme almaktadır. En dağ başı, en kervan geçmez birçok hayaletli rivayetli otelde kalıp bir tek hayalet bile göremedikten sonra aradığı lezzeti New York’un göbeğindeki Dolphin otelinin 1408 numaralı odasında bulacaktır. Posterin diğer yakasındaki Samuel Jackson da bu durumda hayalet değil, otelin kısa bir sahnede görünen müdürüdür. Film posterde göründüğünün aksine Cusack ve Jackson arasında değil, Cusack ve üzerinde ters 1408 yazısı olan anahtar arasında geçmektedir.

Korku Filmleri Yorumu: Filmin temel sorunu izleyiciye çok fazla vaatte bulunduktan sonra, bu vaatleri yerine getirmekte vaatleri yaparken olduğu kadar istekli ve yaratıcı olamamasıdır.

Korku sinemasında mainstream’i, yani aile modelindeki, veya belli bir yaşın üzerindeki izleyicileri hedefleyen bunun gibi filmler dönem dönem ortaya çıkıyor. Bana sorarsanız film oldukça sıkıcı ama geleneğinde korku filmi izlemek olmadığı halde, “ah bugün bir kaçamak yapıp bi korku filmi seyredeyim, hii çok korkar mıyım acaba” diyen izleyici modeli için bir olasılık iyi bir tercih olabilir.

Filmin, Cusack’ın 1408′e girip ilk birkaç imareyi gördüğü ve korkmaya başladığı kısım dahil, açılış bölümleri, izleyicinin dikkatini belli bir gerilim seviyesinde sürekli tutmayı başarabiliyor. Ama filmin bundan sonrası odanın içerisinde geçtiğinden, birkaç ilginç buluş dışında izleyiciye önerebileceği fazla birşeyi yok. Yine Holivud tipi korku filmlerinde iyiden iyiye görmeye alıştığımız o efekt hayaletler, yine aynı şeyler. Problem şu ki, film kuruluş kısmında izleyiciyi öyle bir şişiriyor ki, “o denli korkunç ve daha önce görmediğin şeyler göreceksin birazdan” vaadinde bulunuyor ki sonunda gelen bu sıradan sunum izleyiciyi ister istemez aldatıldığı hissine götürüyor. Hele ki Samuel Jackson’un otel müdürü rolünde yaptığı, Cusack’ı 1408′de kalmaktan vaz geçirmeye yönelik bitmek bilmez konuşma (“80 kişi öldü, şöyle oldu böyle oldu bak korkarsın çok fena bak yapma bak kime diyorum yapmasana”) tam bir kandırmaca. Olay koskaca film tek bir starla gitmeyeceği, yanına biri lazım olduğundan Jackson’ın da kadroya dahil edilmesi, afişlere koca koca Jackson yazdıkları halde adamın rolünün beş dakka bile olmaması noktasında düğümleniyor. Jackson gibi bir ismi sonuna kadar, suyunu sıka sıka kullanmak icap ettiğinden adama bitmek bilmez bir caydırma konuşması yazmışlar. Filmi satmak ister bir satıcı modelinde Jacson’un yaptığı bu konuşma, film ilerledikçe sürekli hatırlanacak bir kazıklanma hatırası olarak baki kalıyor.

Senaryoda da bir yarım kalmışlık var. Öyküyü bilmiyorum ama senaryo bu haliyle kusurlu bir senaryo. Cusack’ın canlandırdığı Enslin karakterinin tanıtımında sorunlar var. Bu tanıtım bu filmin iç dinamiği açısından çok önemli; çünkü filmde Enslin’den başka bir ikinci kişi daha yok. Tüm filmi bir odanın içinde, Enslin ile birlikte geçiriyoruz. Film, bir bilinmezin keşfi ve bir gerilimin tüketilmesi üzerine olduğundan izleyicinin bu baş karakterin kişiliğine ve bakış açısına bürünmesinde çok fayda var. Enslin’in hayatı ve karakteri ile ilgili olarak tanıtılan detaylar ise açılış bölümünden çok, o odanın içindeyken, hatta bazıları filmin sonlarına doğru yapılıyor. Bu tercihin yanlış olduğunu düşünüyorum. Bu durum izleyici algısı açısından bir kayıtsızlık oluşturuyor. Korkutucu unsurlar Enslin üzerinde kişiselleşirken, biz izleyiciler bu korkutuculuktan kaçıp kurtuluyoruz, çünkü Enslin bilincine ve sorumluluğuna sahip değiliz.

Dediğim gibi filmde birkaç güzel buluş var. Bunlar da daha çok ortaya konan klastrofobi hissini yoğunlaştırmaya yönelik olan buluşlar. Bir hayalet filmi olarak vasat bir film. Klastrofobi hissini aktarmakta ise kısmen başarılı. Klastrofobi hissi dolayısıyla filmde bir Identity (Kimlik) filmi çağrışımı var; Cusack belki de bu yüzden zaten filmin esas adamı olarak seçilmiş. Ama kalite açısından iki filmin arasında epey bir mesafe var.

Gökhan Toka

Film:

Korkutuculuk:

Gerilim:

Kan & Revan:

Related Post

Yönetmen:David Slade
Senaryo:Steve Niles, Stuart Beattie, Brian Nelson, Steve Niles (Çizgi Roman), Ben Templesmith (Çizgi Roman)
Oyuncular:Josh Hartnett, Melissa George, Danny Huston, Ben Foster
Yapım Yılı: 2007
Ülke: ABD, Yeni Zelanda
Note: You can rate this post by visiting the site.

Konu: Korku seven ve sevdiren Sam Raimi’nin yapımcılığında, Hard Candy’nin yönetmeni David Slade’den, bir çizgi-roman uyarlaması. Alaska’da küçük bir kasaba, bir ay sürecek geceye hazırlanmaktadır. Güneş son cılız ışıklarını gönderir ve gündüz yavaşça geceye dönerken, kasaba kalabalık bir grup vampirin saldırısına uğrayacaktır. Şafağa ve kurtuluşa bir gece değil, tamı tamına 30 gün ve gece uzaklıkta olan kasabalıların tek kurtuluş ümidi, karı koca olan kanun koruyucusu Eben ve Stella Oleson çiftidir.

Korku Filmleri Yorumu: 30 Gün Gece’den öğrendiklerim:

1. Özkan Uğur’dan çok güzel “baş vampir” olur. Vampirlerin şefini oynayan Danny Huston, hem psikopat mimikleri ile hem de genel endamı, giyim ve ifade tarzı ile Özkan’a benziyor.

2. David Slade geleceği çok parlak bir yönetmen. Birincisi, adam orijin olarak video klip yönetmeni ve bu film gibi filmleri çok başarılı yönetebilir. İkincisi, filmlerine belli bir duygu hükmünü de çok iyi biçimde yedirebiliyor. Bir klip yönetmeninin, Hard Candy (Lolipop) gibi kapalı alan psikolojik gerilim filmini bir ilk film olarak çekmesi ilginç olabilirdi, tabi eğer Slade’de o duygu aktarım yeteneği olmasaydı. Ama Slade’de bu yetenek var ve bu filmde de örneğin, video klip tarzı bir sunumun ötesine geçmeyi başarıyor ve acizliği ve umutsuzluğu çok başarıyla ortaya koyuyor.

3. Bir filmin ikinci yarısının, ilk yarısından daha iyi olması, tam tersinden daha iyidir. Ama yine de her iki yarı da “çok iyi” olsa o zaman tadından yenmez. 30 gün gece filminin ilk yarısı biraz dağınık. Buna karşılık ikinci yarı başlar başlamaz her şey yoluna giriyor. İlk yarılar genellikle, öyküyü kurmak, gerilim atmosferini yaratmak, karakterleri oluşurmak için kullanılır. Buna karşılık bu filmde ilk yarı tam olarak bu amaçlarla kullanılmıyor; çünkü meydana gelen bir takım detay olaylar var ve ne tam anlamıyla bir olay akışı sunumu var, ne de tam anlamıyla karakter ve atmosfer gelişim var. Bu açıdan dağınık ve hafif bir ilk yarı.

4. İkinci yarıda hayatta kalan bir grup kasabalının (Oleson çifti de dahil) 30 günlük saklanışlarının ve korku dolu, umutsuz bekleyişlerinin anlatımına başlanıyor. Ama bu kez de zaman biraz dar geliyor ve 30 günün akışı ve açılımı basitçe geçildiğinden (alt yazı ile “üçüncü gün” “beşinci gün” biçiminde) bu esnada mükemmelen kurulabilecek gerilim duygusu pek de fazla kurulamıyor.

5. Filmdeki, yukarda özetlediğim hazmı zorlaştıran sıkıntılar nasıl filmin çizgi roman uyarlaması olmasından kaynaklanan, akışkanlığını bozan senaryo sıkıntıları ise, olumlu yanları da aynı biçimde daha çok o karanlık çizgi roman uyarlamasının sahne sahne başarılı motiflerine dayanıyor. Demek istediğim şudur ki, bütün bir öykü olarak aksak ve sahneleri arasındaki bağlantıları zayıf bir film. Ama sahne sahne bakıldığında son derece başarılı sahnelere sahip bir film. Atmosferi, bütün bir öykünün karanlığına değil, çizgi roman karesi gibi sahnelerinin karanlığına dayanıyor.

6. Baltayla kafa koparmak böyle birşey olmalı. Gördüğüm en güzel baltayla kafa kesme sahnesi bu filmde. Üç darbede, manyakça… Bu sahnenin cinnetini izlerken aklım Carpenter’in The Thing filmine kayıyor. Sonlara doğru gelen bu sahne, izleyicinin algısını ardına kadar açıyor ve son sahneye hazırlıyor. Buna karşılık David Slade gore manyağı mıdır deseniz, kesinlikle alakası yok. Çünkü filmde bu sahneye gelinceye kadar pek de ahım şanlı kanlı sahneler mevcut değil. Ama sonlarda gelen bu sahne ile izleyici de aniden adrenalin enjekte edilmiş gibi delirtiliyor ve çerçevenin dışına çekiliyor. Çok politik ve stratejik bir gore sunumu.. Çünkü 30 günlük gecenin bitmesine ve güneşin doğmasına bir gün, hatta saatler kalmışken, şerifin 29 gün boyunca saklandığı vampirlere meydan okumasına inanabilmemizin ön şartı, ÖNCE KONTROLÜ KAYBETMEMİZ. Bu cinnet sekansı, kontrolün yitimi açısından önemi bir sahne. Akıllıca.

7. Sam Raimi çok akıllı bir adam.

Gökhan Toka

Film:

Korkutuculuk:

Gerilim:

Kan & Revan:

Related Post

Yönetmen:Anthony Waller
Senaryo:Tim Burns, Tom Stern, Anthony Waller
Oyuncular:Tom Everett Scott, Julie Delpy, Vince Vieluf, Phil Buckman
Yapım Yılı: 1997
Ülke: ABD, İngiltere, Fransa, Hollanda, Lüksemburg
Note: You can rate this post by visiting the site.

Konu: John Landis’in 1981 tarihli American Werewolf in London filminin, daha modern bir Paris versiyonu. Bu önemli klasiği 90′lı yıllar gençliğine de sevdirme amaçlı hazırlanmış olan Kurt Adam Paris’te benzer bir kimyaya sahip. Öyle ki, müzikleri, oyuncuları, dinamizmi vs ile tam bir gençlik filmi olarak tasarlanmış olan bu film, London filmi gibi şaşılacak biçimde karakomedi ve gotik bir fon üzerine kurulmuş. Avrupa gezisine çıkmış olan üç Amerikalı arkadaş, Paris duraklarında ilk iş olarak gece vakti gizlice Eyfel kulesine çıkarlar. Kulede bungee jumping yapmaya hazırlanan gençler bir kızcağızın (Julie Delphy) intihar etmek üzere olduğunu görürler. Gençlerden Andy (Tom Everett Scott) kızı peşi sıra atlayarak havada iken kurtarır, ancak kendisi bu sırada yaralanır. Hastanede kendine gelen Andy bu kıza aşık olmuştur. Kızın kimliğini öğrenmeye çalışan Andy ve arkadaşları, kızın bıraktığı intihar mektubundan kimliğine ve adresine ulaşırlar. Kız çok gizemli davranmakta ve Andy’i kendisinden uzaklaştırmaya çalışmaktadır. Andy kızın bu davranışlarının sebebini anlayamaz. Ama bu kız aslında, ilk filmdeki David ve Alex’in kızlarıdır ve bizzati bir kurtadamdır. Tamamen bilgisayarda yapılmış kurtadam görüntüleri oldukça kötü. 1981 verisyonu, aradaki 16 yıla rağmen bu anlamda bile çok çok daha iyi ve bu çok ilginç. Biraz dağınık bir film, ama çok da kötü değil. Julie Delphy’nin güzelliği için bile izlenir.

Bush’dan filmin soundtrack’inde de yer alan ve filmden görüntüler içeren klipleri: Mouth

Related Post

Yönetmen:Courtney Solomon
Senaryo:Brent Monahan, Courtney Solomon
Oyuncular:Donald Sutherland, Sissy Spacek, James D’Arcy, Rachel Hurd-Wood
Yapım Yılı: 2005
Ülke: ABD
Note: You can rate this post by visiting the site.

Korku Filmleri Yorumu: Yönetmenin sahnelerini çekmekte mekanik anlamda başarılı olduğu Amerikan Büyüsü, o sahneler bir araya geldiğinde ve film olduğunda insanı yuhalama isteğine boğuyor. Eski zaman amerikasındaki bir hayalet öyküsünü anlatmaya gayret eden film, amerikan izleyicisini okşama maksadıyla (çünkü amerikalılar o geçmiş zamanı algılayamayabilirler) günümüzde açılınca ilk nacizane yanlışını yapıyor. Esas oyuncular bu bölümdekiler olmadığı için (ha bir de mutlaka bir amerikan korku filmi aksiyon ve korku sahnesi ile başlamalıdır ya: bir de bu tür bir sahne ile açılınca ve o sahnedeki kız dolayısıyla açık ara çuvallayınca) film sizi bir kere kötü oyunculukla karşılıyor. Sonra birden faz blurblurblur diye değişiyor ve nihayet geçmişe geliyoruz allahtan. Geçmişte bizi klasik korku sinemasının iki büyük ismi karşılıyor: Sissy Spacek ve Donald Sutherland. süper süper süper bir ikili.

Başroldeki ufak kız da hiç fena oynamıyor. Set dekor, sanat yönetimi vs yine büyük bütçeli bir holywood filmine yaraşacak biçimde olabileceğin en iyisi. Görüntü yönetimi de açıkçası hiç fena değil. Yönetmen de iyi bir anlatıma sahip olunca ilk dakikalar, (açılışı unutursak tabi) “way be sanırım bu kez amerikalılar yapıcaklar” diyerek, güzel bir gerilimle geçti. Ama film ne zaman ki otuzuncu dakikasına ulaştı: ortada film diye birşey olmadığını gördük. Doğrusu bu filme uzun metraj bir film diyebilmek pek kolay değil. Film, asabi bir hayaletin yaptığı maskaralıkları izlediğimiz bir sirk gösterisinden farklı değil. BAkın hayalet bana tokat atıyor, aaa, oooo, bakın hayalet merdivenleri çıkıyr, waaa yapma beee, bakın hayalet şimdi de yağlıboya resim yapıyor, waooow, ohyeaaah, veri ekspireşınist, bakın hayalet akbilini dolduruyor, ilginç!

Koca film böyle bir sirk gösterisi biçiminde geçip gidiyor. (Hatta sırf o gösteri aksamadan her gece devam etsin diye hayaletli evde yatmaya ve zavallı kızcağızı da hayaletli odada bir başına uyutmaya özen gösteriyorlar) Film en sonunda da şaşırtıcı bir sonla öldürücü vuruşu indiriyor. Ne şaşırtıcı bir son ama var ya. Şaşır şaşır öldüm. Aslında daha yüksek bir puan olabilirdi ama sırf bu “şaşırtıcı” sonun hatrına bu. Neden mi? Şaşırtıcı sonun ne olduğunu söylersem filmin esprisi (artık ne esprisi varsa) kaçar. Amaaa bu tür bir “şaşırtıcı” sonun etkili olabilmesi için tüm film boyunca bir hayalet sirki gösterisi sunmamış olmanız gerekir!!! Biraz karakter ve ilişki sunumu yapmalısınız!!! Yoksa “bu tür bir şaşırtıcı son” hiçbir işinize yaramayan, bu eğlencelik sirk filminden ayrı duran saçmasapan ve gereksiz bir parçadır. Nedir bu şaşırtıcı son sevdası?

Gökhan Toka

Film:

Korkutuculuk:

Gerilim:

Kan & Revan:

Related Post

Yönetmen:Frank Marshall
Senaryo:Don Jakoby, Al Williams, Wesley Strick
Oyuncular:Jeff Daniels, John Goodman, Julian Sands, Harley Jane Kozak
Yapım Yılı: 1990
Ülke: ABD
Note: You can rate this post by visiting the site.

Konu: Venezuela’daki ormanlarda böcekler üzerine araştırmalar yapan bir ekip, çok agresif yeni bir tür örümcek ile karşılaşırlar. Ekipteki fotoğrafçı bu örümceklerden biri tarafından ısırılır ve ölür. Fotoğrafçının cesedini uçakla, ABD’deki küçük kasabasına gönderirler. Ancak tabutun içinde söz konusu örümcek de vardır. Tabut burada açıldığında örümcek gizlice sıvışır ve bu kasabaya yeni yeni yerleşmekte olan Dr. Ross Jennings (Jeff Daniels) ve ailesinin evlerinin bodrumuna yerleşir. İşin kötüsü, bu örümcek bir kraliçedir ve burada yumurtlamaya başlar. Jennings’lerin bodrumundan kasabaya yayılan zehirli örümcekler kasabalıları birbir öldürmeye koyulurlar. Kasabalıların gizemli ölümünü araştıran polisler, başlangıçta ölümlerin doğal yollardan olduğunu idda ederler. Ancak Dr. Jennings ölümlerin zehirlenme yoluyla olduğunu idda etmektedir. Kendisinde ileri derecede örümcek fobisi olan Jennings’e ve örümcekli teorilerine kimse inanmaz. Jennings’in temasa geçtiği Venezuela’daki araştırma ekibi ve kasabanın böcek ilaçlamacısı Delbert (John Goodman) ise ona inanacak ve yardıma koşacaklardır. Steven Spielberg yapımcılığındaki Arachnophobia vizyona girdiğinde tam bir fenomen olmuştu. Filmin çok iyi bir atmosferi ve örümcek korkusu olanların her zaman korkuyla hatırlayacakları bir film olmasını sağlayan, örümceklerden korkmayanların ise filmi neşeyle hatırlamalarını sağlayan arka plandaki silik bir komedi düzeyi var. Jeff Daniels’in filmin sonundaki örümcek düellosu, komiğin ötesine geçebilen, tam Spielbergvari bir aksiyon gösterisi.

Related Post

Yönetmen:Jonas Barnes, Michael Manasseri
Senaryo:Jonas Barnes
Oyuncular:Sarah Thompson, Matt Dallas, Monty Bane, Bruce Thomas, Bill Moseley
Yapım Yılı: 2008
Ülke: ABD
Note: You can rate this post by visiting the site.

Konu: Dini bütün ve iffetli bir genç kız olan Angie kolej okumak için ana ocağından ayrılır ve yaban ellere gelir. Burada oldukça zorlu yaşam koşulları ile karşılaşan kız kendisine bir bebek bakıcılığı işi bulmak zorunda kalır. Civarda ardı ardına genç kızlar kaybolmaktadır. Sevimli görünüşlü bir gençle arkadaşlık kuran, sapık görünüşlü bir adam tarafından da sürekli izlenen Angie’nin, tatlı Stanton ailesinin kırda bayırdaki evlerinde sessiz afacan Sam’e bakıcılık yaptığı ilk gecesi bitmek bilmeyecektir.

Korku Filmleri Notu:

Film:

Korkutuculuk:

Gerilim:

Kan & Revan:

Related Post

Yönetmen:Frank Henenlotter
Senaryo:Frank Henenlotter
Oyuncular:Kevin Van Hentenryck, Terri Susan Smith, Beverly Bonner
Yapım Yılı: 1982
Ülke: ABD
Note: You can rate this post by visiting the site.

Konu: Duane Bradley, elinde kocaman sepeti ve kıvırcık saçları ile, köyden indim şehire modelinde New York’un altını üstüne getirmektedir. Ucuz bir otele yerleşen Duane’in sepetinin içinde öğlen yemeğinin olmadığını bir dizi flashback vasıtasıyla anlarız. Duane, yapışık ikizinden, küçükken geçirdiği bir ameliyat sonucunda ayrılmıştır. Duane normal görünüşlü kıvırcık kafalı bir adamken, buna karşılık yapışık ikizi insan demeye bin şahit gerektirecek bir “hilkat ül garübe” dir. Operasyon sonucunda Duane kendi yoluna, hilkatülgarübe kendi yoluna (çöp tenekesine) gitmelerine rağmen, iki kardeş arayı hep sıcak tutmuşlardır. Duane, ikizini yıllar boyunca sepetinin içinde taşımış ve beslemiştir. Ama artık intikam zamanıdır. Duane ve hilkatülgarübe, New York sokaklarındadırlar ve onları birbirinden ayıran doktor ve hemşireleri bularak “parçalarına ayırmak” için mobilize olmuşlardır.

Related Post

Yönetmen:Frank Henenlotter
Senaryo:Frank Henenlotter
Oyuncular:Kevin Van Hentenryck, Judy Grafe, Annie Ross, Heather Rattray
Yapım Yılı: 1990
Ülke: ABD
Note: You can rate this post by visiting the site.

Konu: Basket Case 2, ilk filmin bittiği yerden başlar. Kaldıkları otel odasının camından düşen “vaktiyle yapışık” ikiz kardeşler Duane ve “Hilkat Garibesü Ücübe” hastaneye kaldırılırlar. Lakin polis, birinci filmdeki doktorları ve hemşerileri bu ikilinin katlettiğini tespit etmiş olduğundan gözlem altındadırlar. İkili, yine Hlikat Garübesü Ücübe’nin üstün gayretleri sonucu bu ablukadan kurtulmayı başarırlar. Öldürmeleri gereken herkesi bir önceki filmde öldürmüş oldukları için “amaçsız” oldukları bu filmde, doğanın garübelerini evine buyur etmekten “tuhaf” bir zevk alan bir ev sahibesinin ve onun çok tuhaf çetesinin misafiri olurlar. Olaylar gelişir :)

Korku Filmleri Yorumu: İlk filmle karşılaştırıldığında doğrusu pek çekilmiyor. Henenlotter burada ciddi bir senaryo problemiyle karşılaşmış. İlk filmde, zorla ayrılmış olan bu ikizler, ayrılışlarının acısını operasyonu yapan doktor ve hemşirlerden çıkarıyorlardı. Arada bi sürü insan da güme gidiyordu gerçi. Ama sonuçta ilk film hem zevkliydi, hem de kült mertebesini hakkedecek kadar enterasandı. Bu filmde senaryosunun bir başı tamam, bir de sonu tamam. Ama aradaki gelişmesi gereken olayları tam olarak başarıyla kuramamış ve film resmen sıkıcı bir “freak show” a dönüşmüş.

Bu filmde Henenlotter çok daha iyi şartlarda çalışmış:ışığı, görüntü yönetimi, makyaj, efektler ve oyunculukları ile düpedüz iyi şartlara sahipmiş. Ama ortada intikam çerçeveli bir olay örgüsü kalmadığı için, Henenlotter burada konuyu “yaratık” olmak, “farklı olmak” üzerine sardırmış. Neredeyse demokrasi, politik sistem, çoğunluğun farklı bakış açılarındaki anlamı vs üzerine gitmiş ama bunu daha çok da kadraja yığdığı tuhaf garübeler aracılığı ile yapmış.

Filmi olsa olsa, Star Wars filmlerindeki bar sahnelerinin ucuca eklendiği durumda ortaya çıkacak “görüntüler bütünü” olarak nitelendirebilirim. İlk filmin hatrına, garübe ücübe ve söz konusu muhitte bulduğu en az kendi kadar garübe bir dişi ücübe arasındaki sevişme sahnesi (öyk!) nedeniyle ve bir de filmin sonu güzel bittiği için izlenebilir. Onun dışında star wars barı kaçkını tipitiplerin bir evin içinde aşağı yukarı yürüyüp, makyaj sanatçısının yaratıcı dehasını bıktırasıya kanıtlamaya çalıştıkları sıkıcı bir film.

Gökhan Toka

Film:

Korkutuculuk:

Gerilim:

Kan & Revan:

Related Post

Yönetmen:Frank Henenlotter
Senaryo:Frank Henenlotter
Oyuncular:Kevin Van Hentenryck, Annie Ross, Gil Roper
Yapım Yılı: 1992
Ülke: ABD
Note: You can rate this post by visiting the site.

Konu: İkinci filmin sonunda kafayı iyice yiyip kendisi ve ikiz kardeşi hilkat garübesü ücübeyü aralarındaki buzları eritme amacıyla dikiş iğnesi ve ipliği kullanmak suretiyle birbirine diken Duane, dikişler çözülmek suretiyle hilkat garübesü ücübeden bir kez daha ayrılmıştır. Duane, ücübe kardeşi, ücübelerin dünya tatlısı ev sahibeleri ve bir otobüs dolusu diğer ücübe bu filmde tatile çıkarlar. Ama yüklüdürler. Çünkü hilkat garübesü ücübe, eşinden çocuk beklemektedir.

Korku Filmleri Yorumu: Kötülük anlamında ikinci filmden hiçbir farkı yok. Ama her iki film de elinizin altındaysa ikinci filmi seyredip zaman kaybetmek yerine sadece bunu izlemekle de yetinebilirsiniz. Çünkü ikinci filmdeki az sayıdaki birkaç güzel sahne bu filmde olduğu gibi mevcut. Filmin açılışı, ikinci filmdeki meşhur ücübeler arası sevişme sahnesi ile başlıyor. İkinci filmin sonunu, Henenlotter bu filmin başına aynen, olduğu gibi koymuş.

Yine aynı kostümleri giymiş yine aynı tipitipler, bu kez “Hababam Sınıfı Tatilde” gibi bir formatta, otobüs yolculuğuna çıkıp ambiyans değiştiriyorlar. Bu filmde ikinciye oranla biraz daha fazla hareket ve freak show kapsamı dışına taşabilen absürdite var, ama çekimlerinin ve takip edilebilirliğinin ikinci filme göre bile daha kötü kaldığını söyleyebilirim. Ücübenün mini mini bisürü, kendisinin maketi gibi ücübe yavruları oluyor. Polisler bizim ücübenün eşini öldürüp, ücübeyü dul bırakmakla kalmıyor aynı zamanda zavallı yavruları da kaçırıyorlar. E tabi ücübemüz de bu duruma çok sinirlenip intikama soyunuyor, falan filan. Yine sıkıcı… Duane’i tamamen arka plana attığı bu filmde, bu intikam güdüsü ilk filmdeki sürükleyici güdüyü çağrıştırsa da freak show hissini daha fazla baki kılıyor. Dağınık bir film.

Gökhan Toka

Film:

Korkutuculuk:

Gerilim:

Kan & Revan:

Related Post