Yönetmen:Juan Carlos Fresnadillo
Senaryo:Juan Carlos Fresnadillo, Jesus Olmo, Enrique Lopez Lavigne, Rowan Joffe
Oyuncular:Robert Carlyle, Mackintosh Muggleton, Imogen Poots, Jeremy Renner, Rose Byrne
Yapım Yılı: 2007
Ülke: İngiltere, İspanya
Note: You can rate this post by visiting the site.

Korku Filmleri Yorumu: Zombi teması sinemada şimdiye dek iki devrim, bir de sarsıntı atlattı. “Zombi” kelimesi aslında Afrika kültürüne ait. Daha sonra kölelikle birlikte Atlantik’i aşarak, Karayip kültüründeki Voodo ayinleri içinde bir unsur olarak karşımıza çıktığını görüyoruz. Kelime anlamıyla zombilik orijin olarak Voodo büyücülerinin, çeşitli kimyasallarla kurbanlarının yaşam fonksiyonlarını neredeyse sıfır seviyesine indirmeleri ve onları kendilerine bağımlı kılarak böylece emirlerine amade hale getirmeleri olarak nitelendirilebilir. Tıpkı günümüzdeki patron-kuş kadar maaş sistematiğinde olduğu gibi. Orijinal anlamıyla zombiler, biz ücretli çalışanlar gibi, efedilerinin emrinden çıkamayan, düşünme kapasitesi olmayan ve bireysel hareket edemeyen, ölümle yaşam arasında sıkışmış insanlardır. 1940′larda zombi temasının ilk defa sinemada ele alındığı filmlerde zombilik hep Afrika ve Karayip kültürlerinin bir parçası olarak yukarıda bahsettiğim çerçevede işlendi; ancak bu filmler çok da gerçekçi değildiler; beyazlar tarafından çekildikleri için bu zenci folkolorü o yıllarda küçümseniyordu. Zombi temasının sinemadaki malzemesi ile ilgili olarak ilk devrimi Romero, 1968 tarihli Dawn Of The Dead filminde yaptı ve zombiliği yaygın bir politik çerçeve içinde anlam olarak genişleterek yeniden tanımladı. Tema, orijinal ve dar anlamından, işveren ve işçi arasında mikroekonomik bir boyutta sıkışan anlamdan :) çıkarak böylece umuma açık hale, kapitalizm ve tüketim kültürü odağında makroekonomik düzeye geldi. Bu arada da ipini koparan, üç beş bedbahtı wua wua sesleri eşliğinde asgari ücretle ağır aksak yürütebilen herkes zombi filmi çekti tabi. Arada Wes Creven 88 tarihli The Serpent and the Rainbow’u ile temanın gerçekçi kökenlerini aradı ve çöplüğe dönen bu alt türü adam etmek için bir sarsıntı yaratmış oldu. Nihayet 2000′lerin başında Danny Boyle’un 28 Gün Sonra filmiyle zombilik ikinci devrimini yaşadı ve o zamana kadar romatizmalı 80lik dedeler gibi hareket eden ve sürekli “babam sağolsunlara”, “see you later alligator”lara, “arabada bebek varlara” seyirci kalan zombiler tabiri yerindeyse “it gibi koşmaya” başladılar.

Hayatında spor yapmamış bir nesilin, virüsü aldıktan sonra bu biçimde it gibi koşması, virüsü henüz almamış ve aynı biçimde hayatında spor yapmamış geri kalan “sağlıklı :))” (ne söz sanatı yaparmışım ya..) bireyler için elbette ki inanılmayacak biçimde korkutucuydu.

Trainspotting, Shallow Grave, Beach, sinemalardaki Sunshine ve bir önceki 28 Days Later’ın müthiş İngiliz yönetmeni Danny Boyle bu ikinci filmde yönetmen koltuğunda karşımıza çıkmıyor. Bunun yerine kadrolu senaristi, her daim ilginç materyallerin yaratıcısı, yazar Alex Garland ile birlikte yapımcı koltuğunu paylaşmış. Yapımcılık zor zanaat. Hal böyle olunca insan 28 Weeks Later’ı görmeden önce düşünüyor: Boyle koltuğu kesin güvenebileceği birine bırakmıştır: kolay değil, işin içinde para var. Filmi izledikten sonra da şu ortaya çıkıyor ki Boyle’un güveni boşa çıkmamış. Yönetmen Juan Carlos Fresnadillo, diğer ispanyol kankaları ile birlikte filmi tam Boyle’un isteyebileceği biçimde yönetmiş.

Doğrusunu isterseniz, 28 Weeks Later son zamanlarda izlediğim en iyi, en kaliteli devam filmlerinden biri. Arka planda Garland ve Boyle olmasalar böyle olur muydu, açıkçası bilemiyorum. Ancak, daha önce Bahis’ini hayranlıkla izlediğim yönetmen Juan Carlos Fresnadillo’nun da yetenekli olduğu bir gerçek. Aksiyon ve korkuyu birbirleriyle çok iyi karıştırmış ve melodramatik bir buğuyu da formüle katmayı ihmal etmemiş. Filmin müziklerine ve bazı sahnelerdeki adrenalin yüklü anlatımın başarısına hayran kaldım. Post-rock nedir, post-rock nedir, diye diye dolananlar varsa hala, bu filmin müziklerine bir kulak kabartmayı deneyebilirler. Gerçekten de özellikle müziklerden ve müziğin adrenalini artan bir dozda devriye sokmakla yükümlü kullanım biçiminden çok fazla etkilendim. Filmin prologue sayılabilecek açılış bölümü, ve özellikle de bir Doyle filimleri gediklisi olan su katılmamış Skoç Robert Carlyle’ın açık alanda zombilerden kaçtığı bölüm çok başarılıydı. Genelde filmi altyazılara bakmadan seyredebildiysem de Robert Carlyle’ın konuştuğu bölümlerde tek seçenek altyazıya bakmaktı. İskoç aksanından anlayan adama İngilizce biliyor demek lazım aslında, bu ne biçim bir konuşma yahu, kelimesini anlamak mümkün değil. Filmin yönetmenle ilgili, genel gerilim ve temposuyla ilgili hiçbir sorunu yoktu. Aslında tek sorun, Garland’ın varlığına rağmen senaryosuyla ilgiliydi. Gerçi en son Sunshine faciası düşünüldüğünde, bu filmin senaryosuna karışmamış görünmesi çok da kötü değil.

Senaryo daha önce de, Hills Have Eyes 2′yi yorumlarken bahsettiğim üzere, klasik “Holywood İş Yapan İlk Korku Filmi Devam Formülü” kalıbını kuşanmış. Yani şu: “tamam ilk film çok iyiydi ama, onu tükettik artık, malum tüketim kültürü bu, herşeyi çok çabuk tüketiyoruz, o yüzden daha çok aksiyon olsun, daha çok amerikan askeri olsun, gerisi ne olursa olsun”. Bu uygulama Alien 2′de, Hills Have Eyes 2′de, ve bilimum diğer ikinci filmde yapılmıştır. Bakıyoruz 28 Weeks Later da bu 2′ler arasındaki yerini alıyor. Bu kalıplaşmış çerçevesine rağmen, yine de sahip olduğu bazı güzel detaylara ve biçimsel ters simetriye: dramatik anlamda başarılı bir motiflendirme senaryo üzerinde gerçekleştirilmiş. Bazı olası, kağıt üstü detaylar da hatta, tempoyu sürekli kılmak adına yönetmen tarafından ve hatta belki montaj masasında devreden çıkarılmış (Robert Carlyle’ın her yeri açan kartının “daha sonraki” kullanımı ile ilgili olası ek vurgular gibi – çünkü bunlar mantıksallık babında eksik).

İngiltere’de 2002 yılında patlayan o ilk salgının üzerinden 28 hafta geçmiştir. Virüse maruz kalanlar, ortalıkta yiyecek adam kalmadığı için açlıktan ölmüşlerdir. Bu gibi durumların ince ruhlu müdeahili Amerika Birleşik Devletleri, bitap düşmüş İngiltere’ye huzur ve demokrasi! getirmek için askerlerini İngiltere’ye yollar. Londra’nın göbeğindeki küçük bir alan, kalan sağların Amerikan ordusu gözetimindeki ikametine ayrılmış ve dezenfekte edilmiştir. Yurt dışında kalmak suretiye postu kurtarmış bazı ingilizler ana vatanlarındaki bu kümese kesin dönüş yaparlar. Tammy (Imogen Poots) ve küçük kardeşi Andy (Mackintosh Muggleton) de bunların arasındadır. Babaları, öz skoç Don (Robert Carlyle) ise salgını İngiltere’de kalarak atlatmış azınlıktan biri olarak onları beklemektedir. Don, eşinin zombiler tarafından öldürüldüğünü gördüğünü düşünmektedir. Ama bu tür şeyler düşünmekle, varsaymakla olmaz. Gerçekten görmek lazım.

Görünüz efendim. Güzel, heyecanlı, klişelerine rağmen aksiyon dolu bir film. Benim nezdimde ise post-rock tarzı müzikleri, bazı sahnelerindeki gücü ve aksiyon anlamındaki başarısı ile yer etti. Bu yazın şüphesiz, izlediğim en iyi yeni korku filmiydi. Tekrar çekim olmasına, amerikan askerli aksiyon devam formülünü kullanmasına rağmen.

Gökhan Toka

Film:

Korkutuculuk:

Gerilim:

Kan & Revan:

Related Post

Yönetmen:John Landis
Senaryo:John Landis
Oyuncular:David Naughton, Griffin Dunne, Jenny Agutter
Yapım Yılı: 1981
Ülke: ABD
Note: You can rate this post by visiting the site.

Konu: İki genç Amerikalı turist (David Naughton ve Griffin Dunne), İtalya’ya gitmeden önce geldikleri İngiltere’yi otostop yaparak turlamaktadırlar. Gezip görecek başka yer yokmuş gibi, ülkenin kuzeyindeki her daim sisli, nemli, karanlık ve çorak arazileri turlayan ikili, geceyi geçirmek için yollarının üzerindeki bir köyde konaklamak isterler. Ancak köy halkı pek dost canlısı değildir ve gençler dışarıda olmanın içeride olmaktan daha iyi olduğunu düşünüp köyden uzaklaşırlar. Köylülerin, “yoldan ayrılmayın” uyarısını da pek ciddiye almayan iki genç, vahşi bir yaratığın saldırısına uğrarlar. Jack (Griffin Dunne) parçalanarak ölür, buna karşılık David (David Naughton) yaralı olarak kurtarılır. Londra’da bir hastaneye yatırılan ve yaklaşık bir ay hastanede kalan David bu sürede iyileşir ve hastanedeki güzel bir hemşire (Jenny Agutter) ile de yakınlaşır. Taburcu olan ve hemşirenin evine yerleşen David, rahmetli arkadaşı Jack’in zombi hayali tarafından sık sık ziyaret edilmektedir. Jack zombisi, David’in aldığı ısırıklar nedeniyle iki gün içinde kurtadama dönüşeceğini idda etmektedir ve David’den bir isteği vardır: Başka insanlar zarar görmeden önce lanet sona ermeli ve David kendini öldürmelidir. Kara komedi ustası John Landis’den, hiç yaşlanmayan bir kara komedi klasiği.

Related Post

Yönetmen:Peter Jackson
Senaryo:Peter Jackson, Fran Walsh, Stephen Sinclair (öykü)
Oyuncular: Timothy Balme, Diana Peñalver, Elizabeth Moody
Yapım Yılı: 1992
Ülke: Yeni Zelanda
Note: You can rate this post by visiting the site.

Konu: Tam bir ana kuzusu olan Lionel, allahın cezası annesinin sıkı gözetimi altında yaşamaktadır. Sakar ve eli iş tutmaz Lionel alışverişe gittiği dükkanda çalışan Paquita ile etrafı yıkmak suretiyle tanışır. Güçlü batıl inançları olan Paquita’nın baktığı falda Lionel’ın çıkması üzerine, Paquita Lionel’ı sıkıştırmaya karar verir. Paquita’nın ısrarı üzerine birlikte hayvanat bahçesine gezmeye giden iki sevgili adayını takip eden biri daha vardır: Lionel’ın allahın cezası annesi. Çirkin bir hayalet gibi hınç ve tutkuyla ikiliyi gölgeli yerlerden takip eden allahın cezası anneyi, kafeslerden birindeki yine benzer biçimde allahın cezası bir hayvan olan Sumatra Fare tipi Maymunu ısırır. Maymunun ısırması ile birlikte dünyası şaşan anne, o gece evlerindeki yatağında hakkın rahmetine kavuşur. Ancak ölüm son değildir ve sumatra fare tipi maymunun ısırığı allahın cezası annenin kana susamış, ete acıkmış bir zombi olarak uyanmasına neden olacaktır. Lionel bir yandan konu komşu kedi köpek herkesi yiyen allahın cezası annesinin pisliğini temizlerken, diğer yandan onun ısırığıyla zombiye dönen konu komşunun iğrençliklerini de idare etmek, bambaşka bir yandan ise Paquita ile ilişkisini yoluna koymak ve herşeyden önemlisi bu hengamede hayatta kalmak durumundadır.

Related Post

Yönetmen:Brian Yuzna
Senaryo:Rick Fry, Woody Keith, Brian Yuzna
Oyuncular:Jeffrey Combs, Bruce Abbott, Claude Earl Jones, Fabiana Udenio, David Gale, Kathleen Kinmont
Yapım Yılı: 1990
Ülke: ABD
Note: You can rate this post by visiting the site.

Konu: Re-animator serisinin bu ikinci filminde, çılgın bilimadamı denince akla ilk gelen isim olan Dr. Herbert West’in (Jeffrey Combs), yardakçısı şuursuz insan Dr. Cain ile birlikte ölüleri canlandıran sıvılarını mükemmel bir kadın yaratmak üzere kullanmaları anlatılıyor. İlk filmde hastane morgundaki ölüleri kontrolsüzce ve şuursuzca canlandıran West, çılgın bir katliamla sona eren bir zombi kasırgası yaratıyordu. Bu filmde ise üzerinden aylar geçmiş olan bu felaketin ardından West ve Cain ikilisi ne yazık ki bir nebze olsun akıllanma belirtisi göstermemektedirler. Cain’in ölen sevgilisinin parçalarının yanına katık ettikleri bazı diğer ölü kadın parçaları ile bir nostalji yaratırlar ama zaten kendi başına bile pek yolunda gitmeyen deneyleri, önceki filmde kafası kopan Doctor Carl Hill’in “kafasının” devreye girmesi ile birlikte iyice kontrolden çıkar. İlk film, Frankenştayn’ın bir parodisi iken, bu film doğal olarak Frankeştayn’ın Gelini’nin bir parodisini sunuyor. Bu filmi sevenler Frankenhooker filmini de denemeliler.

Related Post

Yönetmen:Conor McMahon
Senaryo:Conor McMahon
Oyuncular:Marian Araujo
Yapım Yılı: 2004
Ülke: İrlanda
Note: You can rate this post by visiting the site.

Korku Filmleri Yorumu: Kapakta, elinde balta, parçalanmış vücutların üzerinde duran bir bayan olunca, bir de üstelik “peter jackson’un braindead’inden beri en kanlı, en eğlenceli, en enerjik zombi filmi” diye yazınca alıp izledik tabi. Ama Braindead konu dışı. Bu filmi ancak Peter Jackson’un ilk filmi Bad Taste’e benzetebilirsiniz; O kadar. İrlanda filmi. Burada İrlanda usulü bir çeşni de dahil olmuş öyküye: zombiliğe yol açan hastalık özbeöz deli danadır ve danalar bu sebepten dolayı zombiliğin en başarılı neferlerinden biri olabiliriler. Hmm ne dedim ben? Ses kaydı kötü, efektler kötü, oyunculuk, görüntü kalitesi ve ışık berbat, ama zaten böyle bir filmden bu tür gereksiz taramalar beklememek lazım. 20 sene önce Jackson Bad Taste’i çekmemiş olsaydı şimdi bu filme şahaser diyor olabilirdik. Bu hafta şansım pek iyi değil. Sürekli aynı filmi izliyor gibiyim. Yine de eğlenceli mi? Eh, öyle. Elektrikli süpürgeyle beyin emme sahnesi ve et yiyen danaların saldırısı güzel tabi.

Gökhan Toka

Film:

Korkutuculuk:

Gerilim:

Kan & Revan:

Related Post

Yönetmen:Tommy Wirkola
Senaryo:Tommy Wirkola, Stig Frode Henriksen
Oyuncular:Vegar Hoel, Stig Frode Henriksen, Charlotte Frogner, Lasse Valdal
Yapım Yılı: 2009
Ülke: Norveç
Note: You can rate this post by visiting the site.

Konu: Bir grup tıp öğrencisi, kış tatillerini ıssız Norveç dağlarında kayak tatili yaparak geçirmeye karar verirler. Buradaki bir kulubede içlerinden birinin kız arkadaşı olan Sara ile buluşacaklardır. Dağdaki kulubeye vardıklarında kızın orada olmadığını görürler. Vegard’ın, kız arkadaşı Sara’yı aramak üzere arkadaşlarından ayrıldığı gece gizemli yaşlı bir adam kulubeyi ziyarete gelir. Adam gençlere bu dağların 2. Dünya Savaşı’ndaki karanlık hikayesini anlatır. Bu bölgeyi işgal eden bir Nazi birliği dağlarda kaybolmuştur. Adam gençlere buralarda fazla dolaşmamalarını söyler. Gençler adamı ilk etapta çok fazla ciddiye almazlar ama ertesi gece Nazi zombilerini karşılarında gördüklerinde kafalarını taşlara vuracaklardır.

Geçen yılın sıkı korku filmlerinden biri olan Norveç yapımı Dead Snow’da aksiyon, komedi, korku ve bolca kan bir arada. Korku sinemasının zaman zaman işlediği Nazi zombileri konusunda çekilmiş en genç ve en eğlenceli film.

KORKULUK TV’de Fragmanı İzle

Related Post

Yönetmen:Chuck Patton
Senaryo:Justin Gray, Jimmy Palmiotti
Oyuncular:Jim Cummings, Kelly Hu, Nika Futterman
Yapım Yılı: 2008
Ülke: ABD
Note: You can rate this post by visiting the site.

Konu: Animasyon türündeki bu film büyük olaslılıkla şimdiye dek yapılmış en kanlı animasyon yapım. Dead Space adlı oyunun filmleştirildiği bu yapımda olaylar uzak bir gelecekte, uzayda geçiyor.

Maden kolonisi kurulmuş bir gezegende devasa büyüklükte bir cisim buluyorlar. Bu cisim uzaylılar tarafından yapılmış izlenimi veren siyah pürüzsüz bir kütle. Bir süre sonra cisim etrafındaki canlıları etkilemeye ve onları çıldırtmaya başlıyor. İnsanlar zombileşip başkalaşıyorlar. Virüs maden kolonisine yaklaşan uzay gemisine de bulaşıyor. Gemideki bir avuç asker zombilere karşı direnmeye çalışıyorlar.

Animasyon olmakla birlikte, çocuklara izletilmesi tavsiye edilmez.

Korku Filmleri Notu:

Film:

Korkutuculuk:

Gerilim:

Kan & Revan:

Related Post

Yönetmen:Wes Craven
Senaryo:Bruce Joel Rubin, Diana Henstell (roman)
Oyuncular:Kristy Swanson, Matthew Laborteaux, Anne Twomey, Michael Sharrett
Yapım Yılı: 1986
Ülke: ABD
Note: You can rate this post by visiting the site.

Konu: Vaktiyle yana yakına “robot kız basket topuyla kafa patlatır” rumuzu ile ismini cismini aradığımız Deadly Friend, söz konusu forumda bizi aydınlatan arkadaşın da belirttiği üzere oldukça teyyareden bir film. O denli ki, aslında komedi tonunda olmayan bu filmi, komedi başlığı altında sınıflandırmakta bir sakınca görmüyoruz. Tipsiz bir lise öğrencisi olan Paul, annesi ile birlikte yeni bir eve taşınırlar. Paul, dünyanın en büyük buluşlarından birini gerçekleştirmiş ve bırakın 1986′yı, bugünün teknolojisi ile bile hayal olan insansı robotu yeni yetme haline rağmen geliştirmiştir. (Ancak nedense hiç kimse, espri anlayışı olan, insan gibi düşünebilen ve hatta diş bileyebilen, intikam duygularına bile haiz bu robota en ufak ilgi göstermemekte, herkes robota köpek, Paul’a sıradan genç muamelesi yapmaktadır). Paul ve annesinin yeni komşuları bir baba ve onun Paul ile yaşıt kızı Samantha’dır. Paul ve Samantha arasında kaçınılmaz bir yakınlaşma meydana gelir. Buna karşılık Samantha’nın babası psikopat, sapık ve antisosyal bir adamdır. Kıza etmediğini bırakmayan hain baba, merdivenlerden yuvarlama suretiyle Sam’in komaya girmesine de neden olur. Sam hastanede ölümle pençeleşmektedir. Diğer yandan Paul’un insan ve robot sevgisinden nasibini almamış yaşlı komşuları dom dom kurşunu ile robotu iki kaşının arasından vurmuştur. Paul’un en iyi iki dostu böylece yitip gitmiştir. Paul’un elinde kalan ise robotun beyni ve beyin ölümü gerçekleşmiş olan Sam’in vücududur. Paul, üstün zekasına yaraşır muazzam bir planla robotun devresini Sam’in beynine takmaya karar verir. Sam ayaklanır ayaklanmasına, ama hareketleri kopuk kopuktur ve kendisini intikam peşindeki bir robot zannetmektedir.

Related Post

Yönetmen:Bob Clark
Senaryo:Alan Ormsby
Oyuncular:Richard Backus, John Marley, Lynn Carlin, Anya Ormsby, Jane Daly
Yapım Yılı: 1974
Ülke: ABD, Kanada, İngiltere
Note: You can rate this post by visiting the site.

Konu: Brooks ailesi Vietnam’da savaşan oğulları Andy’nin ölümünü mektupla öğrenirler. Bu haberle yıkılan bayan Brooks, bunu kabul edemez ve tüm gece boyunca “sakın ölme Andy” der. Bu haberi almalarından birkaç gün sonra Andy sırtında çantası ve üzerinde üniforması ile çıkagelir. Andy’nin eski neşesinden eser yoktur. Kimseyle görüşmek istemez, hatta döndüğünü kimseye söylememeleri için ailesini tembih eder. Andy tüm günü odasında ve karanlıkta geçirmekte, yalnızca geceleri dışarı çıkmaktadır. Civarda işlenen vahşi cinayetler sonrasında aile oğulları Andy’den şüphelenmeye başlar.

Related Post

Yönetmen:Michele Soavi
Senaryo:Gianni Romoli, Tiziano Sclavi (roman)
Oyuncular:Rupert Everett, Anna Falchi, Francois Hadji-Lazaro
Yapım Yılı: 1994
Ülke: İtalya, Fransa, Almanya
Note: You can rate this post by visiting the site.

Konu: İtalya’nın kuzeyindeki Buffalora kasabasının mezarlığı, emin ellere emanettir. Francesco Dellamorte (Rupert Everett) ve yardımcısı yarım akıllı dilsiz şişko Gnaghi. İkilinin mezarlığa gelen ölüleri gömmek dışında, görev tanımlarında aslında yer almayan bir işleri daha vardır: mezarlarından çıkan ölüleri (zombileri) öldürmek. Ölülerin mezarlarından çıktıklarından ikilinin dışında kasabada kimsenin haberi yoktur; doğrusu bu ya, bunu Dellamorte öyle pek de fazla önemsememektedir. Bu durumu gerekli mercilere bildirebilmesi için bir form doldurması gerekmiştir, ama Dellamorte form doldurmak yerine ölüleri dom dom kurşunuyla vurmayı daha kolay bulacak tipte, Dylan Dog figüründe bir adamdır. Soyadındaki küçük bir harf değişikliği ile ismi Dellamorte (ölüm) yerine Dellamore (aşk) olabilecek olan Dellamorte, gerçek yaşamında da ölüm ve aşk uçları arasında gidip gelir. Kocasını yeni kaybetmiş bir kadına aşık olan Francesco, ruhundaki ölümcül ve karanlık yan ile kadını tavlamayı başarır. Ne var ki aşıklar aşklarını yaşamaya fazla fırsat bulamayacaklardır. Kadının mezardan dönen kocası kadıncağızı öldürürken, Dellamorte’yi de kafasında tuhaf sorular ve açmazlarla başbaşa bırakır. Ölümü yöneten ve ona hükmeden bir adam, nasıl olur da aşkta ve yaşamda hep kaybeder? Kaybettiği sevgilisi karşısına farklı farkı biçimlerde tekrar tekrar çıkan Dellamorte kadınını her seferinde yeniden kaybettiğinde, aşk ve ölüm arasındaki sınırlarını da yitirir. Artık mezardan çıkan ölüleri vurmakla, sokakta yürüyen yaşayanları vurmak arasında bir farkın olmadığı inançsızlıktadır. Yönetmen, Michele Soavi’nin 1994′de çektikten sonra, bir daha üzerine hiç film çekmediği Dellamorte Dellamore (Cemetery Man) gerçekten de üzerine söz söylenmeyecek, sinema işindeki son noktalardan biri. Sürrealizmin yumuşak bir zemininde gezinen bu muhteşem kara komedi, 90′lı yılların en güzel filmlerinden biri. Filmde, Dellamorte’nin zombileri dom dom kurşunu ile, Sezen Aksu’nun “hadi bakalım kolay gelsin, bir acayip ince iş, sen seni bil sen seni, sonra öcüler yer seni” biçimindeki muazzam şarkısı eşliğinde, bir yandan da telefonda arkadaşı Franco ile hayatın inceliklerinden konuşurken vurduğu sahneden bahsederesek, zannederiz ki filmin beyin tokatlayan havası daha net anlaşılacaktır. Bu filmi seven Santa Sangre’yi sever, ayrıca bu filmi bir seveni biz on severiz.

Related Post