Yönetmen:Joe D’Amato
Senaryo:Joe D’Amato, George Eastman
Oyuncular:Tisa Farrow, Saverio Vallone, Serena Grandi, Margaret Mazzantini, Mark Bodin, Bob Larsen, Rubina Rey
Yapım Yılı: 1980
Ülke: İtalya
Note: You can rate this post by visiting the site.

Konu: Buio Omega ile favori korku filmlerim listeme giriş yapan Joe D’Amato’dan bir başka korku filmi daha. Aslında yönetmenin bu ikisi dışında bildiğim kadarıyla başka bir korku filmi daha yok. Joe D’Amato’nun bu iki film dışındaki filmleri porno türünde. Buio Omega tam olmasa da, özellikle Antropophagus tam bir Trash örneği. Bir grup İtalyanca konuşan turist (İtalyanca konuşuyor olmaları İtalyan oldukları anlamına gelmiyor, büyük olasılıkla Amerikalılar) Yunanistan tatillerine yat kiralayarak devam ederler. Kiraladıkları yatla da, içlerinden birinin arkadaşlarının yaşadığı ve “yılın bu mevsiminde sessiz sakin bir cennet parçası” olarak nitelendirdiği, Ege Denizi’ndeki bir adaya doğru yola çıkarlar. Adaya vardıklarında, buradaki kasabanın tamamen terk edilmiş olduğunu görürler. Hatta cesetler de bulurlar. Geri dönmek isteyen turistlerin yatları, akıntıya kapılıp adadan uzaklaşmıştır. Adada mahsur kalan turistler, buradaki arkadaşlarının evlerine giderler, ancak orası da boştur. Evde arkadaşlarının kör kızını, çıldırmanın eşiğinde bulurlar. Kız, herkesin öldürüldüğünü söylemektedir ve tüm bu zaman boyunca, kokusundan tanıdığı bu katilden dolaplara saklanarak kurtulmuştur. Turistler katili durdurabilmenin hayatta kalabilmek için tek yolları olduğunu düşünürler. Tepedeki büyük evin içindeki gizli bir odada, katilin kanlı geçmişi ve tüm bu şiddetin nedenini gösteren kanıtlar bulurlar. Başroldeki Tisa Farrow, Mia Farrow’un kız kardeşi. Yönetmen bu filmde, Buio Omega ile kıyaslanmayacak kadar düşük standartlarda çalışmış: ışık ve görüntü oldukça kötü. (Buio Omega müzikleri Goblin imzalı misal). Filmin başlangıcındaki gerilim atmosferi ve kurulum çok iyi, ancak ortalarından sonra sürekli benzer sahneler devreye giriyor ve film iyice Trash kimliğine bürünüyor. Tam bir istismar örneği: yamyamlık ve gore, ara sıra uç noktalara çıkıyor. Özellikle manyağın, hamile kadının bebeğini karnından çıkarıp elma gibi yemesi iğrençti.

Related Post

Yönetmen:Joe D’Amato
Senaryo:Ottavio Fabbri, Giacomo Guerrini (öykü)
Oyuncular:Kieran Canter, Franca Stoppi, Cinzia Monreale
Yapım Yılı: 1979
Ülke: İtalya
Note: You can rate this post by visiting the site.

Konu: Anne ve babası o küçükken bir trafik kazasında ölmüş olan Frank Wyler, büyük serveti ile ve orta yaşının üzerindeki hizmetçisi Iris ile birlikte bir başına yaşamaktadır. Hayatında tek sevdiği kişi olan sevgilisi Anna, hastanede ölür (Aslında Anna’nın ölümüne sebep olan, Frank’le aralarında sapık bir ilişki olan Iris’in voodoo büyüleridir). Anna’ya o ölürken, “ölümün bile kendilerini ayıramayacağı” sözünü veren Frank, Anna’nın cesedini mezarını açarak kaçırır. Cesedi iç organlarını boşaltarak dolduran Frank, onu bir kukla gibi baş köşeye oturtur. Büyüleri sonucunda isteğine kavuşmuş olan ve Frank ile arasında kimse kalmamış olan Iris ise bu duruma hoşgörüyle yaklaşmaktadır. Frank’le evlenme hayalleri kuran Iris, Frank’in bazı genç kadınları manyakça bir biçimde öldürdüğü durumlarda da ona cesetleri parçalaması ve yok etmesi noktasında büyük destek verecektir.

Related Post

Yönetmen:Ruggero Deodato
Senaryo:Gianfranco Clerici
Oyuncular:Robert Kerman, Francesca Ciardi, Perry Pirkanen, Luca Barbareschi, Salvatore Basile, Carl Gabriel Yorke
Yapım Yılı: 1980
Ülke: İtalya
Note: You can rate this post by visiting the site.

Konu: Amazonlara, ilkel yamyam kabileleri ile ilgili belgesel çekmeye giden bir ekip kaybolur ve kendilerinden uzun süre haber alınamaz. Ekibin akibetini öğrenmek isteyen Professor Harold Monroe Amazonlar’a yolculuk yapar ve kaybolanların izini sürer. Ormanın derinliklerindeki Yanomamo kabilesi tarafından hoş karşılanan profesör, ekipten geriye kalan yegane kalıntıları bu kabileden alır: Film kasetlerini. New York’a döndükten sonra, Profesör kasetleri seyretmeye koyulur. Bu ham çekimlerde gördüğü kadarıyla, ekip üyeleri istedikleri görüntüleri alabilmek için kabile üyelerine resmen işkence etmişler ve çok kötü davranmışlardır. Profesörün itirazına rağmen, etik olmasa da bu çalışmayı yayınlamak isteyen TV kanalı, Profesör onlara ekibin sonunu ve yerlilerin korkunç intikamını gösteren son görüntüleri de izlettikten sonra oha falan olurlar. Birkaç yıl öncesine kadar pek çok ülkede yasak olan (halen bazı ülkelerde yasak) Cannibal Holocaust, yönetmeninin tutuklanmasına dek giden pekçok nahoş ve çalkantılı olaya sebebiyet vermişti. İtalyanların özellikle korku ve şiddet istismarı konusundaki liderliklerini tüm dünyaya müjdeleyen bu yapım, modern ya da değil, şiddetin her insanın içindeki doğal bir birikim olduğunu idda eden bir kült film.

Related Post

Yönetmen:Jody Dwyer
Senaryo:Jody Dwyer, Michael Boughen, Rod Morris
Oyuncular:Nathan Phillips, Leigh Whannell, Mirrah Foulkes, Melanie Vallejo, Bille Brown
Yapım Yılı: 2008
Ülke: Avustralya
Note: You can rate this post by visiting the site.

Konu: Avustralya yapımı bu filmde Avustralya’nın Tazmanya adasındaki iki büyük efsane birlikte işleniyor. Bir tanesi soyu tükendiği düşünülen Tazmanya canavarı denen sevimli canlı. Diğeri ise Avustralya bir ceza kolonisi iken bu adaya gönderilmiş olan Alexander Pierce. Alexander Pierce bir yamyam. Asılacağı gün kaçıyor ve Tazmanya ormanlarında izini kaybettiriyor. Ondan sonra da Pierce efsanesi başlıyor.

Hikaye tazmanya canavarını arayan dört gencin hikayesi. Soyu tükenmiş bu canlıyı bulmak üzere adaya gelen dört arkadaş, burada daha çok Pierce sülalesinin ve geleneğinin izlerini buluyorlar.

Korku Filmleri Notu:

Film:

Korkutuculuk:

Gerilim:

Kan & Revan:

Related Post

Yönetmen:Xavier Gens
Senaryo:Xavier Gens
Oyuncular:Karina Testa, Aurélien Wiik, Patrick Ligardes, David Saracino
Yapım Yılı: 2007
Ülke: Fransa, İsviçre
Note: You can rate this post by visiting the site.

Konu: Paris’te çıkan bir isyanı fırsat bilerek küçük bir soygun yapan dört arkadaş, peşlerindeki polisleri atlatmak için çareyi şehri terk etmekte bulurlar. Arkadaşların amacı sınırı geçerek belayı gerilerinde bırakmaktır. Ancak sınırdan hemen önce mola verdikleri küçük bir pansiyonda, başları neo-nazi ve yamyam pansiyon işletmecileri ile fena halde belaya girecektir. Texas Katliamı’nın, haklı bir çerçevede politize edilmiş, Avrupa’nın ırkçı bilinaçaltını bünyesinde barındıran, Avrupa malı bir yeniden sunumu. Öykü anlatımında mikro boyutta bütünselliği sağlamakta zorluk çeken, buna karşılık makro anlamda bütünselliği sağladığında ise “kısır” kalan bir film. Yine de kısmen sürükleyici olabilmeyi başarıyor.

Gökhan Toka

Film:

Korkutuculuk:

Gerilim:

Kan & Revan:

Related Post

Yönetmen:Paul Solet
Senaryo:Paul Solet
Oyuncular: Jordan Ladd, Samantha Ferris, Gabrielle Rose
Yapım Yılı: 2010
Ülke: ABD
Note: You can rate this post by visiting the site.

Konu: Hamileliğinin 8. ayında olan Madeline, Grace adını koyacağı kızının doğumu için hazırlık yapmaya başlamıştır. Kocasının itirazına rağmen, tamamen doğal yollardan doğum yaptıran bir klinikle anlaşır. Kliniğe doğuma gittikleri gece kaza yaparlar. Madeline kazada hem kocasını hem de doğmamış çocuğunu kaybeder. Bunalıma giren Madeline ölü çocuğunu doğurmaya karar verir. Ölü çocuğunu doğumdan sonra kucağına alır ve bir süre onunla konuşur. Çocuk bir anda canlanır. Şaşıran Madeline Grace’i alarak evine döner. İlginç bir biçimde sağlıklı görünen bebek bir yandan da tüm sinekleri üzerine çekmekte ve altına yapmadığı durumda bile kötü kokmaktadır. Grace’in karnı acıktığında Madeline onu emzirmek ister. Ama Grace süt değil, kan emmektedir.

İlginç bir film olan Grace, seyircisine birçok farklı olasılığı ve soruyu aynı anda düşündürebiliyor. Bebek gerçekten var ve kan emiyor mu, yoksa Madeline delirdi ve hayaller mi görüyor? Bir anne çocuğu için neleri feda edebilir? Yardımcı karakterlerinin işleniş tarzı ve atmosferi ile tekinsiz, öyküsü ile farklı, gerilim seviyesi iyi, başarılı bir bağımsız korku sineması örneği.

Related Post

Yönetmen:Martin Weisz
Senaryo:Wes Craven, Jonathan Craven
Oyuncular:Lee Thompson Young, Daniella Alonso, Michael Bailey Smith
Yapım Yılı: 2007
Ülke: ABD
Note: You can rate this post by visiting the site.

Korku Filmleri Yorumu: 1980′ler Amerikan sinemasında bir trend vardı. Eğer bir film başarılı olursa ve beğenilirse, devamı da sürüden ayrılmama psikolojisi ile, hemen aynı formatta çekilirdi. Böylece bir sürü birbirine benzer film olurdu ama aynı zamanda amiyane bir bilişim teknolojisi terimi karşlığı da bulunan (çalışan sisteme dokunma arkadaş) bu devam mantığı ile başarısız filmler yapma riski atlatılmış, altın yumurtlayan tavuk kesilmemiş olunurdu.

Kendi adıma Hills Have Eyes serisini sevdiğimi söyleyebilirim. Alexander Aja’nın çektiği tekrarı da oldukça başarılı bulmuştum. Ancak Hills Have Eyes 2 için aynı şeyi söyleyemem. Bu film daha çok korku sinemasında şekilsel ve söylemsiz bir yaklaşımı, tabiri yerindeyse korku pornografisini ve istismarı çağrıştırıyor. Bu defa radyasyondan yamulmuş hilkat garübelerinin karşısına tam teçhizatlı fakat fazlacana sarsak ve sersem bir grup Amerikan askeri çıkıyor. Ölmek nedir bilmeyen bu garübeleri öldürmek için de eldeki tüm kazmayla göz çıkarma, kürekle bağırsak oyma teknolojisini kullanmak zorunda kalıyorlar ki bu da korku sinemasında benim lügatımda pornagrafiye eşdeğer. İlk filmdeki (bir önceki Aja yorumundan bahsediyorum) konuyu ve acımasız / tekinsiz duygu yoğunluğunu çıkar, onun yerine daha çok göz oymaca, kafa patlatmaca koy, al sana Hills Have Eyes 2.

Askerler yaratıkların yaşadığı mağaraya girinceye kadar, filmin açık alanda geçen yarıdan fazlalık bölümü tam anlamıyla “çöp”. Bir sürü gerzek Amerikan askeri, ağızlarını şişire şişire sersem ifadelerle faklı maklı söz sanatlarının en amaçsız örneklerinden şıftırtıyorlar. Oraya kadar 1 puan. Mağaraya girdikten sonra, “Decent”vari ambiyans ve azalan sarsak diyaloglar sebebiyle 3 puana kadar yükseliyor. Ama bu filmi sinemada izlemiş olsam herhalde kahrımdan ölürüm. Devam filmlerine giderken ince eleyip sık dokumakta sonsuz fayda var.

Bu film için yapılabilecek en güzel benzetme şu olabilir: Alien ve Aliens. Aliens’a uygulanan basit devam formülünü: “gerilimi tasviye et yerine asker falan kullanıp bol bol ölüm ve aksiyon doldur” aynen uyguluyor ama sonuçta ortaya çıkan film ne Aliens gibi iyi bir aksiyon ne de ilk Tepenin Gözleri gibi iyi bir korku. C hiçbiri.

Gökhan Toka

Film:

Korkutuculuk:

Gerilim:

Kan & Revan:

Related Post

Yönetmen:Dario Argento
Senaryo:Steven Weber, Bruce Jones (öykü)
Oyuncular:Steven Weber, Carrie Fleming
Yapım Yılı: 2005
Ülke: ABD
Note: You can rate this post by visiting the site.

Konu: Dedektif Frank Spivey ve ortağı köprüaltına park ettikleri arabalarında tıkınırlarken, Spivey ilginç bir olayla karşılaşır. Evsiz bir adam kucağında taşıdığı ellerinden bağlı bir kızı satırla doğramaya hazırlanmaktadır. Adamı vurup kızı kurtaran Spivey, kızın yüzünün tamamen deforme olduğunu ve yaratığa benzediğini görür. Adı Jenifer olan kız konuşamamaktadır. Kısa bir süre alıkonan kızın salındığında gidecek bir yeri olmadığını fark eden Spivey, sorumluluk bilinciyle karışık gizli bir cinsel istekle ona sahip çıkar ve onu evine getirir. Bundan ne ailesi, ne zavallı kedileri, ne de komşunun küçük kızı pek hoşlanmayacaktır. Çünkü Jenifer’in sekste olduğu kadar çiğ et yemekte de doğal bir yeteneği vardır.

Korku Filmleri Yorumu: Mick Garris’in kafa babalığını yaptığı Masters of Horror serisinin en akıl kurcalayıcı, en çarpıcı, en mide kaldırıcı bölümlerinden biri. Serideki favori bölümüm bu değilse de, yine de en iyi bölümlerden biri. Dizinin adının hakkını veren büyük korku ustalarından Dario Argento’nun sınır tanımayan yorumuyla hiç de ortodoks bir öykü olmayan bu öykü inanılmayacak kadar sarsıcı biçimde, gücünden hiçbirşey yitirmeden aktarılmış. Amatör bir yönetmen gerçekten de bu öyküyü anlatmayı başaramazdı. Filmde gore sahneler sıkça karşımıza çıksa da, filmin asıl mide kaldırıcı gücünü, bir erkeğin bastırılmış güdülerini ortaya çıkarmaktaki becerisinde bulduğunu söyleyebiliriz. Böylesine korkutucu bir yaratıkla, böyle bir yüzle sevişmek ister miydiniz? Hayır mı? Dedektif Spivey’in Jenifer’in farkından, ondaki tehlikeden ve şeytani yönden etkilendiği çok açık. Bastırılmış güdülerin ve isteklerin dışavrumunda ortaya çıkan sevişme sahneleri, inanın filmdeki gore sahnelerinden çok daha mide bulandırıcı. Bazı sahnelerin de (oral seks sahneleri gibi) kesilmiş olmasına rağmen. Erkek izleyiciler için daha şok edici olduğunu, ama kadınların da küçük dillerini yutacaklarını düşünüyorum. Erkeğin hayvani istekleri ile arasındaki köle-efendi ilişkisindeki küçüklüğü çok güzel anlatılmış. Bu film herkesin gözüne gözüne küpe olsun, benden söylemesi.

Bir de korku filmlerini neden seviyoruz biliyor musunuz? Çok güzel bir örnek: Google’da “Jenifer” yazıp grafikler bölümünde arayın. Pop kültürümüzün uluslararası ilahelerinden kopiraytmopiraytlı zevksizlik abidesi Jenifer Lopez resimleri sayfayı dolduruyor. Ama artık yalnız değil. Çünkü artık “Jenifer” da var :)) Jenifer’lar meclisine milletvekili sokmuşum gibi sevindim. Jenifer yazıp Lopez’li bir göz ziyafeti çekmek isteyen yeni yetmeler biraz da bizim Jenifer’ımızın güzelliğine baksınlar :)) Bakalım kaç tanesi onunla sevişmek isteyecek?

Gökhan Toka

Film:

Korkutuculuk:

Gerilim:

Kan & Revan:

Related Post

Yönetmen:Hisayasu Sato
Senaryo:Taketoshi Watari
Oyuncular:Misa Aika, Sadao Abe, Masumi Nakao
Yapım Yılı: 1995
Ülke: Japonya
Note: You can rate this post by visiting the site.

Konu: Eiji (Sadao Abe), hayatını bilime adamış bir ailenin tek çocuğudur ve küçük bir dahidir. Eiji’nin bilimadamı olan babası sonsuz yaşamı ve insanın tüm acılarından arındığı, hayalinde kurguladığı geleceği göremeden, Eiji henüz doğmadan önce ölmüştür. Babasının hayalini paylaşan Eiji, onun yarım bıraktığı çalışmaları, genç yaşına rağmen sürdürür ve babasının “Myson” adını verdiği projeyi tamamlar. Bu proje insanoğlunu acılarından kurtarmayı hedefleyen mükemmel bir ağrıkesici geliştirme çalışmasıdır. Mükemmel ağrıkesiciyi bulan Eiji, bu maddeyi gizlice, annesinin doğum kontrol deneylerine katılan üç denek üzerinde dener. Ancak deney korkunç biçimde ters gidecek ve denekler için acı ve zevk arasındaki ayrım karışacaktır.

Korku Filmleri Yorumu: Öncelikle bu filmin şimdiye dek gördüğüm en iyi korku filmi öykülerinden ve senaryolarından birine sahip olduğunu belirtmem gerek. Hiçbir zaman sinemalarda gösterilmemiş (birkaç film festivali hariç), geniş dağıtıma çıkmamış ve el altından, kanlı ve mide kaldıran sahneleri nedeniyle splatter meraklıları arasında haklı bir ün edinmiş bu video yapımının, tüm kanlı görüntüsünün ardında dolu dolu bir öyküsü ve politik bir duruşu var.

Filmin adının neden Naked Blood (Çıplak Kan) olduğu ile başlayalım. Japonya, kapitalizme geç bir döneminde geçmiş kültürlerden biri ve ülkede batılı kapitalizmlerde görülmeyecek türde, güçlü bir alt geleneksel kültür de halen mevcut. Bu geleneksel kültür, ülkenin batılı kapitalizme bütünüyle kapılıp kültürel yozlaşmasını engellemeyi hedefleyen bazı örgütlenmeleri de beraberinde getiriyor. Güçlü bir sansür mekanizması gibi. Sansür mekanizması, Japon sinemasal üretimini 1990′ların ortalarına dek, bazı somut konularda sıkı biçimde denetliyordu. Bu konuların başında da çıplaklık geliyordu. Japon sinemasında, kadın ya da erkek, cinsel organ gösterilmesi kesinlikle yasaktı. Naked Blood ise bu yasağı mantıksal olarak parçalamaya yönelik en simgesel ve en felsefik olan ilk tehditlerden biridir.

Yönetmen Hisayasu Sato ise Japonya’nın underground sinema endüstrisi olan ve softcore erotik filmlerin üretildiği pinku eiga (Pink Film – Pembe Sinema) sinemasından gelen bir yönetmen. Pinku Eiga sineması, 1 saatlik softcore, cinsel organ gösterilmeyen, ucuz erotik filmlerin çekildiği bir alt sinema biçimi. Her zaman için sistemin dizi dibinde olmuş olan ama her zaman için de üvey evlat muammelesi görmüş olan bu alt tür, tüm kapitalist sistemlerde görülebilecek, sistemin bekası için ihtiyaç duyulan ama diğer yandan her zaman da nefret edilen üvey evlat olmaya mahkum o çirkin ördek yavrusudur. Sato’nun Naked Blood’da ortaya koyduğu sert tepki, sürekli inkar edilmenin, nefret edilmenin, bir yandan da kapitalist bir düzlemde ihtiyaç duyulmanın örneklediği kapitalist ikiyüzlülüğe karşı verilmiş olan bir tepki. Pinku Eiga sinemasında kullanılan, yasakları aşmak gereken her ortamda icat edilen metodik yaratıcılık da (Trier’in Beş Engelinde yasaklara karşı ortaya konan yaratıcı sunumları hatırlayalım) bu sinemanın yönetmenlerinden biri olan Sato tarafından, bu filmde tehditkar biçimde kullanılmıştır. Sato kendi sözleriyle, “izleyen herkesi şok etmeyi ve herkese bir tokat atmayı hedefleyen” bu filmi, kendi uzmanlık alanı olan erotik sinemanın dışındaki korku sinemasında, şekilci sansür mekanizmasının sınırları dışına taşabildiği şok edici bir meşruiyet içerisinde gerçekleştirebilmiştir.

Filmde kadın cinsel organı gösterilir ancak bu gösterim çatalın ucundaki bir et parçasının görüntüsüdür. Myson maddesini almış olan deneklerden biri için yemek yemek en büyük zevktir. Önce elini tavada pişirip yemeyi deneyen (Mükemmel bir ağrı kesici olan Myson maddesi acıyı zevke dönüştürmektedir, bu sahnede kadın için birçok yönden farklı zevkler biraradadır) denek, daha sonra cinsel organının görünmediği bir sahnede, sinema tarihindeki en mide bulandırıcı yamyamlık gösterilerinden birini gerçekleştirir. Bir çatal ve bıçak yardımıyla organını keserek ağzına götüren kadın bu sahnede, sistem tarafından bu kadar korkulan ve bu kadar anlam yüklenen, gösterilmesi yasaklanan bu organın aslında sadece bir et parçası olduğunu gösterme amacındadır. Çatalın ucundayken organ sadece bir et parçasıdır. Aslında çatalın ucunda değilken de o bir et parçasıdır; öyleyse bu kadar yasak ve bu kadar alavere ne içindir?

Zaten film, altyapısındaki senaryonun detayları ve görselliği ile bu antitezi sürekli olarak besler. Eiji’nin babası, vücudun insanı sınırlandıran bir kafes olduğunu düşünmüş ve insanın tüm evreni kucaklayacak bir ışık haline, sonsuzluğun kendisi haline (Uzay Macerası 2000′in sonunda olduğu gibi) gelmesi idealini benimsemiştir. Eiji de bu idealin peşindedir. (Eiji kelime anlamı: sonsuzluğun çocuğu) Film, görsel olarak sınırsızlık ve sonsuzluk imgelerini (açık deniz, gökyüzü, ışık) gereken her anda, o anda içerisinde bulunan şehirli, sınırlandırıcı ve klastrofobik yaşama biçimine karşı zıtlık ve rahatlama yaratmak amacıyla kullanır. Bu sınırlandırma kapitalizmin ve geçerli düzenin kendisidir. Denekler, başlangıçta doğum kontrol deneyleri için orada bulunmaktadırlar, ve deneyi yürüten Eiji’nin annesi deneklere dünyanın nasıl bir nüfus patlaması ile karşı karşıya olduğunu anlatır. (Eiji’nin annesi ve babası arasında bile bir sınır ve sınırsızlık ayrımı uygulanmıştır. Filmin sonunda Eiji’nin babasının hayalinin, annenin yarılmış karnından içeri girmesi ve sonrasında kadının vücudunun gözden kaybolması filmin en ilginç sahnelerinden biridir) Sınırlılık ve klastrofobi, aslına bakarsanız bu filmdeki gerçek korku unsurlarıdır. Öyle ki, Eiji filmin sonunda, ilişki yaşadığı üçüncü denek tarafından öldürüldüğünde yüzünde mutlu bir gülümseme ile bunu istekle kabul edecektir.

İzlediğim en iyi body horror örneklerinden biri olan Naked Blood, aptal bir splatter-gore filminden ibaret değil. Karakterlerin tanımları, biçimleri ve detayları ile, öyküsünün gücü ile, sürrealizmi kullanış biçimi ve görsel etkinliği ile müthiş bir film. Aynı şekilde oldukça tehdit edici ve çok politik bir film; pekçok akla gelen diğer boddy horror filmlerinde olduğu gibi, politik doğasına uygun apokaliptik bir son mesajla, sürreal biçimde kapanıyor. Ama izleyicinin aklında birçok soruyu da bırakmayı ihmal etmiyor. “Kışkırtıcı”, “politik”, “sürreal”, “tehditkar” bir film. Sınırları darmadağın eden, ve tematik anlamda birçok farklı kulvara el atabilen, dopdolu bir film.

Gökhan Toka

Film:

Korkutuculuk:

Gerilim:

Kan & Revan:

Related Post

Yönetmen:John Waters
Senaryo:John Waters
Oyuncular:Divine, David Lochary, Mink Stole, Danny Mills, Edith Massey, Mary Vivian Pearce
Yapım Yılı: 1972
Ülke: ABD
Note: You can rate this post by visiting the site.

Konu: Divine adındaki yukarıdaki şekilde görülen obez travesti, yumurta manyağı annesi Edie, tam bir çatlak olan oğlu Crackers, ve röntgenci dava arkadaşı Cotton ile birlikte bir karavanda yaşamaktadır. Yerel gazetelerin “Dünyanın En İğrenç” insanı olarak tanımadıkları ve meşhur ettikleri Divine gerçekten de bu yakıştırmanın hakkını verir gibidir. Ancak Connie ve Raymond Marble çifti aynı kanıda değildirler. Onlara göre, yıllardır binbir mücadele ve emek ile yılmadan ilkokullarda uyuşturucu pazarladıkları, genç kızları kaçırıp hamile bırakıp, çocuklarını lezbiyen çiftlere sattıkları, porno işinde bir marka ve cinsel sapıklıkta doktora sahibi oldukları için bu sıfatı kendileri hakketmektedirler. Sıfatı almak için herşeyi yapmaya hazırdırlar. İşe Divine’a hediye paketi yapılmış bir adet bok göndermekle başlarlar. Bu bir savaşın başlangıcıdır!

Korku Filmleri Yorumu: Akıl var, mantık var. Ama diyelim ki bir an için olmadı. Tam da o anda evimin kapısı çaldı. Kapıda bir amca, yanında süklüm püklüm bir tıfıl. Amca diyor ki: “Bizimki holivud tutkunudur, eti senin kemiği benim, evladım al şunu da ufkunu bir açıver”. O tıfıl tipe çok gıcık olduğum için (çünkü en nefret ettiğim nefret türü acımayla karışık olan nefrettir; bir türlü yeterince nefret olmaz, hep öyle pis uyuşuk yapışkan bir his) daha tıfılı içeri alıp kapıyı kapatmadan elimi atacağım arşivdeki ilk üç film herhalde şunlar olur: Nekromantik, Naked Blood ve Pink Flamingos!!! Pink Flamingos, nam-ı diğer, Kötü Zevkin Oyun Bahçesi.

Pink Flamingos, kedinin yayınlayamayacağı ciğeri mundar etmesi üzerine yakın zamanlarda güzel bir örnek teşkil etmiştir. Memleketimin en cabbarceval, en döve döve sanatsever TV si cenebece, bu filmi yılbaşında yayınladığını idda etmiştir, ama giriş faslında kapıda bıraktığımız akıl ve mantığı şu anda tekrar kuşanırsak böyle birşey olamayacağı çok açıktır. Hangi TV kanalı, tavukların becerildiği, taze sıçılmış köpek boku yendiği, kıç deliği ile karaoke yapıldığı bir filmi, Femili Gay cızgı filmi RTUK’den uyarı almış iken yayınlama gafletinde bulunabilir ki? Olsa olsa cenebece, sansür tanrısı dükkanın bereketini kaçırmasın diye yılın başında bir kurban keseyim demiş ve pembe pembe flamingocukları kesivermiştir. Bu tam döve döve sanatseverlik değildir de, bakın sanat olayında bir numarayım şovenizmi değildir de nedir??? Döve döve sempatizm, vura vura ben sizin bacinizm değildir de nedir??? Sorarım.

Film, holivud tipindeki izleyici için tam bir dayak tufanıdır. Holivudun dayattığı ve onlarca yıldır bitmek tükenmek bilmeden kaşık kaşık vererek kitleleri bağımlısı haline getirdiği iyiliği, güzelliği, güzel ahlakı, süper erdemi, iyi insanı, aile sevincini, yaşama böceğini zırnık koklatmaz. Tüm bu ihtiyaç duyulan maddeler, birer yetmezlik seviyesinde filmin sonuna kadar holivud bağımlısını tiril tiril titretecektir. Filmin yapmak istediği, holividun aksine pembe flamingoları göstermek değil, onların otopsisini yapmaktır! Süpermarketten iki tane 2 dolarlık plastik pembe flamingo alıp sefil bahçesine dikiveren (sims’den biliyorum öyle yapıyolar) her obez ve estetik fakiri amerikalı nasıl o anda “çok güzel oldu be” diye düşünebilme hakkını kendinde buluyorsa aynı biçimde gerçek bir öyküye ihtiyaç duymadan ya da herhangi bir rahatsızlık hissetmeden, şüphe duymadan, fazlasını aramadan, tüm ömrü boyunca holivud tipi bir üretimi kalıp kalıp tükebilmektedir. Filmle dövülmek istenen kişi de söz konusu hazırlopçu, beğeni ve seçme fakiri tüketim neferidir. Bu nedenle Pembe Flamingo güzel isim.

Film sadece, holivud zevkine yönelik hazırlanmış bir komplo ve zevksizlik abidesi olmakla yetinmez. Toplumsal çürümeyi finanse eden ve güden medyaya yönelik de bir eleştiridir. Medyanın, toplumun saf ve arıtılmamış isteklerinin, beklentilerinin güdücüsü olduğu düşünüldüğünde, bu film aynı zamanda topluma ve iki yüzlülüğüne yönelik bir eleştiridir. Toplumun tabloid medyada her gün tutkuyla tükettiği üçüncü sayfa haberleri benzeri kalitesiz bilgi girdisine yönelik duyduğu ihtiyaçla belli ettiği yağmacı karakteri ile bir şekilde dengelemeyi başardığı yüksek erdemlere ve estetiğe dayalı tepeden inmeci-öğrenilen karakteri arasındaki ikiyüzlü gidiş gelişlerine yönelik olan bir eleştiri. İstediğin gerçekten rezillik ise izleyici, işte önümüzdeki 100 dakikada bunu sana doyasıya vereceğim der. Kafasını ilk çeviren kaybedecektir. Divine’ın filmin sonunda zor da olsa taze sıçılmış köpek bokunu kusmadan yiyebilmesi maçın berabere bitmesi için yeter skordur. Film kazanır demiyorum bakın, çünkü bu bir meydan okumadır. Ancak küçük olan büyük olana meydan okur. Asıl büyük mide bulandırıcı, kapitalist toplumun tüketici ve yağmacı, sığ karakteridir.

Tıfıl, bu filme nasıl reaksiyon gösterir açıkçası tam bilmiyorum. Deneyip göreceğiz. Çok sıkılması, bazı sahnelerde şok olması muhtemeldir. Pink Flamingos, 12.000 dolar bütçeyle çekilmiş, amatör oyuncuların gerilla tarzında oynadıkları acaip, çok anarşist bir film. Yumurta yiyen kadın Edie rolündeki Edith Massey ve elbette Divine, hipnotik biçimde izleyicinin aklını alıyorlar! Filmdeki diyaloglar da aynı biçimde tutkulu bir hipnotizmanın ağaç gölgesinde dolanıyolar. Özellikle Divine ve oğlu Crackers’ın Marbles malikanesini basıp evi baştan aşağı yaladıkları sahneye bayılıyorum. Bu bana yatılı okulda yaptığımız, tatlıma tüküreyim de kimse yemesin eylemini anımsatıyor. Şunu da not etmeden geçemeyeceğim ki, işittiğim en güzel soundtracklerden biri Pink Flamingos üzerinde mevcut. İnanmazsanız bakın!

Mektubuma burada son verirken, kalbinden temiz bu sayfayı Pink Flamingos’dan seçtiğim aşağıdaki satırlar ile pisletiyorum. Sevgiler.

Oh, I love you Raymond. I love you more than anything in this whole world. I love you more than my own filthiness, more than my own hair color. Oh God, I love you more than the sound of bones breaking, the sound of death rattle – even more than the sound of my own shit do I love you, Raymond.

Gökhan Toka

Film:

Korkutuculuk:

Gerilim:

Kan & Revan:

Related Post