Yönetmen:Juan Carlos Fresnadillo
Senaryo:Juan Carlos Fresnadillo, Jesus Olmo, Enrique Lopez Lavigne, Rowan Joffe
Oyuncular:Robert Carlyle, Mackintosh Muggleton, Imogen Poots, Jeremy Renner, Rose Byrne
Yapım Yılı: 2007
Ülke: İngiltere, İspanya
Note: You can rate this post by visiting the site.

Korku Filmleri Yorumu: Zombi teması sinemada şimdiye dek iki devrim, bir de sarsıntı atlattı. “Zombi” kelimesi aslında Afrika kültürüne ait. Daha sonra kölelikle birlikte Atlantik’i aşarak, Karayip kültüründeki Voodo ayinleri içinde bir unsur olarak karşımıza çıktığını görüyoruz. Kelime anlamıyla zombilik orijin olarak Voodo büyücülerinin, çeşitli kimyasallarla kurbanlarının yaşam fonksiyonlarını neredeyse sıfır seviyesine indirmeleri ve onları kendilerine bağımlı kılarak böylece emirlerine amade hale getirmeleri olarak nitelendirilebilir. Tıpkı günümüzdeki patron-kuş kadar maaş sistematiğinde olduğu gibi. Orijinal anlamıyla zombiler, biz ücretli çalışanlar gibi, efedilerinin emrinden çıkamayan, düşünme kapasitesi olmayan ve bireysel hareket edemeyen, ölümle yaşam arasında sıkışmış insanlardır. 1940′larda zombi temasının ilk defa sinemada ele alındığı filmlerde zombilik hep Afrika ve Karayip kültürlerinin bir parçası olarak yukarıda bahsettiğim çerçevede işlendi; ancak bu filmler çok da gerçekçi değildiler; beyazlar tarafından çekildikleri için bu zenci folkolorü o yıllarda küçümseniyordu. Zombi temasının sinemadaki malzemesi ile ilgili olarak ilk devrimi Romero, 1968 tarihli Dawn Of The Dead filminde yaptı ve zombiliği yaygın bir politik çerçeve içinde anlam olarak genişleterek yeniden tanımladı. Tema, orijinal ve dar anlamından, işveren ve işçi arasında mikroekonomik bir boyutta sıkışan anlamdan :) çıkarak böylece umuma açık hale, kapitalizm ve tüketim kültürü odağında makroekonomik düzeye geldi. Bu arada da ipini koparan, üç beş bedbahtı wua wua sesleri eşliğinde asgari ücretle ağır aksak yürütebilen herkes zombi filmi çekti tabi. Arada Wes Creven 88 tarihli The Serpent and the Rainbow’u ile temanın gerçekçi kökenlerini aradı ve çöplüğe dönen bu alt türü adam etmek için bir sarsıntı yaratmış oldu. Nihayet 2000′lerin başında Danny Boyle’un 28 Gün Sonra filmiyle zombilik ikinci devrimini yaşadı ve o zamana kadar romatizmalı 80lik dedeler gibi hareket eden ve sürekli “babam sağolsunlara”, “see you later alligator”lara, “arabada bebek varlara” seyirci kalan zombiler tabiri yerindeyse “it gibi koşmaya” başladılar.

Hayatında spor yapmamış bir nesilin, virüsü aldıktan sonra bu biçimde it gibi koşması, virüsü henüz almamış ve aynı biçimde hayatında spor yapmamış geri kalan “sağlıklı :))” (ne söz sanatı yaparmışım ya..) bireyler için elbette ki inanılmayacak biçimde korkutucuydu.

Trainspotting, Shallow Grave, Beach, sinemalardaki Sunshine ve bir önceki 28 Days Later’ın müthiş İngiliz yönetmeni Danny Boyle bu ikinci filmde yönetmen koltuğunda karşımıza çıkmıyor. Bunun yerine kadrolu senaristi, her daim ilginç materyallerin yaratıcısı, yazar Alex Garland ile birlikte yapımcı koltuğunu paylaşmış. Yapımcılık zor zanaat. Hal böyle olunca insan 28 Weeks Later’ı görmeden önce düşünüyor: Boyle koltuğu kesin güvenebileceği birine bırakmıştır: kolay değil, işin içinde para var. Filmi izledikten sonra da şu ortaya çıkıyor ki Boyle’un güveni boşa çıkmamış. Yönetmen Juan Carlos Fresnadillo, diğer ispanyol kankaları ile birlikte filmi tam Boyle’un isteyebileceği biçimde yönetmiş.

Doğrusunu isterseniz, 28 Weeks Later son zamanlarda izlediğim en iyi, en kaliteli devam filmlerinden biri. Arka planda Garland ve Boyle olmasalar böyle olur muydu, açıkçası bilemiyorum. Ancak, daha önce Bahis’ini hayranlıkla izlediğim yönetmen Juan Carlos Fresnadillo’nun da yetenekli olduğu bir gerçek. Aksiyon ve korkuyu birbirleriyle çok iyi karıştırmış ve melodramatik bir buğuyu da formüle katmayı ihmal etmemiş. Filmin müziklerine ve bazı sahnelerdeki adrenalin yüklü anlatımın başarısına hayran kaldım. Post-rock nedir, post-rock nedir, diye diye dolananlar varsa hala, bu filmin müziklerine bir kulak kabartmayı deneyebilirler. Gerçekten de özellikle müziklerden ve müziğin adrenalini artan bir dozda devriye sokmakla yükümlü kullanım biçiminden çok fazla etkilendim. Filmin prologue sayılabilecek açılış bölümü, ve özellikle de bir Doyle filimleri gediklisi olan su katılmamış Skoç Robert Carlyle’ın açık alanda zombilerden kaçtığı bölüm çok başarılıydı. Genelde filmi altyazılara bakmadan seyredebildiysem de Robert Carlyle’ın konuştuğu bölümlerde tek seçenek altyazıya bakmaktı. İskoç aksanından anlayan adama İngilizce biliyor demek lazım aslında, bu ne biçim bir konuşma yahu, kelimesini anlamak mümkün değil. Filmin yönetmenle ilgili, genel gerilim ve temposuyla ilgili hiçbir sorunu yoktu. Aslında tek sorun, Garland’ın varlığına rağmen senaryosuyla ilgiliydi. Gerçi en son Sunshine faciası düşünüldüğünde, bu filmin senaryosuna karışmamış görünmesi çok da kötü değil.

Senaryo daha önce de, Hills Have Eyes 2′yi yorumlarken bahsettiğim üzere, klasik “Holywood İş Yapan İlk Korku Filmi Devam Formülü” kalıbını kuşanmış. Yani şu: “tamam ilk film çok iyiydi ama, onu tükettik artık, malum tüketim kültürü bu, herşeyi çok çabuk tüketiyoruz, o yüzden daha çok aksiyon olsun, daha çok amerikan askeri olsun, gerisi ne olursa olsun”. Bu uygulama Alien 2′de, Hills Have Eyes 2′de, ve bilimum diğer ikinci filmde yapılmıştır. Bakıyoruz 28 Weeks Later da bu 2′ler arasındaki yerini alıyor. Bu kalıplaşmış çerçevesine rağmen, yine de sahip olduğu bazı güzel detaylara ve biçimsel ters simetriye: dramatik anlamda başarılı bir motiflendirme senaryo üzerinde gerçekleştirilmiş. Bazı olası, kağıt üstü detaylar da hatta, tempoyu sürekli kılmak adına yönetmen tarafından ve hatta belki montaj masasında devreden çıkarılmış (Robert Carlyle’ın her yeri açan kartının “daha sonraki” kullanımı ile ilgili olası ek vurgular gibi – çünkü bunlar mantıksallık babında eksik).

İngiltere’de 2002 yılında patlayan o ilk salgının üzerinden 28 hafta geçmiştir. Virüse maruz kalanlar, ortalıkta yiyecek adam kalmadığı için açlıktan ölmüşlerdir. Bu gibi durumların ince ruhlu müdeahili Amerika Birleşik Devletleri, bitap düşmüş İngiltere’ye huzur ve demokrasi! getirmek için askerlerini İngiltere’ye yollar. Londra’nın göbeğindeki küçük bir alan, kalan sağların Amerikan ordusu gözetimindeki ikametine ayrılmış ve dezenfekte edilmiştir. Yurt dışında kalmak suretiye postu kurtarmış bazı ingilizler ana vatanlarındaki bu kümese kesin dönüş yaparlar. Tammy (Imogen Poots) ve küçük kardeşi Andy (Mackintosh Muggleton) de bunların arasındadır. Babaları, öz skoç Don (Robert Carlyle) ise salgını İngiltere’de kalarak atlatmış azınlıktan biri olarak onları beklemektedir. Don, eşinin zombiler tarafından öldürüldüğünü gördüğünü düşünmektedir. Ama bu tür şeyler düşünmekle, varsaymakla olmaz. Gerçekten görmek lazım.

Görünüz efendim. Güzel, heyecanlı, klişelerine rağmen aksiyon dolu bir film. Benim nezdimde ise post-rock tarzı müzikleri, bazı sahnelerindeki gücü ve aksiyon anlamındaki başarısı ile yer etti. Bu yazın şüphesiz, izlediğim en iyi yeni korku filmiydi. Tekrar çekim olmasına, amerikan askerli aksiyon devam formülünü kullanmasına rağmen.

Gökhan Toka

Film:

Korkutuculuk:

Gerilim:

Kan & Revan:

Related Post

Yönetmen:Kinji Fukasaku
Senaryo:Kinji Fukasaku, Koushun Takami (roman)
Oyuncular:Tatsuya Fujiwara, Aki Maeda, Takashi Kitano, Taro Yamamoto, Chiaki Kuriyama
Yapım Yılı: 2000
Ülke: Japonya
Note: You can rate this post by visiting the site.

Konu: Film yakın bir gelecekteki Japonya’da geçer. 21. yüzyılın başlarında Japon ekonomisi tamamen çökmüş ve ülke kaoso sürüklenmiştir. Suç ve şiddet kontrol edilemez haldedir. Gençler kontrolden çıkmışlardır ve geleneksel toplum kendi gençlerinden korkar durumdadır. Buna karşılık hükümet toplum üzerindeki kontrolü sağlayabilmek için yeni bir eğitim programını devreye almıştır: Battle Royale. Ülkedeki tüm okullardaki dokuzuncu sınıflar bir kura çekimine tabidirler. Her yıl bu kura çekimi ile belirlenen bir sınıf, Battle Royale’e katılmak zorundadır. Battle Royale’de sınıftaki gençler, terk edilmiş bir adada hayatta kalmak için savaşırlar. Ölümüne savaşacakları kişiler de yine birbirleri olacaktır. Üç gün süren Battle Royale’in sonunda hayatta yalnızca bir öğrenci kalmalıdır.

Related Post

Yönetmen:Kenta Fukasaku, Kinji Fukasaku
Senaryo:Kenta Fukasaku, Norio Kida
Oyuncular:Tatsuya Fujiwara, Ai Maeda, Sonny Chiba, Takeshi Kitano
Yapım Yılı: 2003
Ülke: Japonya
Note: You can rate this post by visiting the site.

Korku Filmleri Yorumu: Kurayla seçilen şanssız liseli japon gençlerinin hükümet programı destekli bir tv show’u için birbirlerini boğazladıkları bu filmi türün meraklılarına tavsiye ederim. tabi böyle bir tür ve bunun meraklıları varsa. :) sonuçta körpe dimağlar osakayı tokyoyu anlayıp “birbirimizi öldüreceğimize başkaldıralım kahpe düzene” diyorlar ve alabildiğine anarşist alabildiğine terörist bir son. Terörizme dair mesajlar da doğrudan ABD’ye yollanıyor, ilginç. Ne var ki japon insanı bu gibi konularda ne yaparsa yapsın turist, ya da öyle hissediliyor, bu yüzden samimi gelmiyor. İlki kadar iyi bir film değil, haddinden fazla iddalı. yer yer epey usandırıcı ve hatta komik oluyor. o kadar komik oluyor ki görmen lazım. ama ilkini çeken yönetmen Kinji Fukasaku bu filmin çekimleri sırasında ölünce filmi oğlu tamamlamıştı. o yüzden film parça parça gerçekten iyi olsa da genelde çuvallıyor. yoksa açık alan ateş hattı sahneleri maşallah er ryan’ı aratmıyor. bu filmde ABD başkanı rolü Quentin Tarantino’ya teklif edilmiş, o da kibarca reddetmiş.

Gökhan Toka

Film:

Korkutuculuk:

Gerilim:

Kan & Revan:

Related Post

Yönetmen:Hasan Karacadag
Senaryo:Hasan Karacadag
Oyuncular:Ümit Acar, Ebru Aykaç, Fulya Candemir, Zeynep Hasdal Çolakoglu
Yapım Yılı: 2006
Ülke: Türkiye
Note: You can rate this post by visiting the site.

Konu: Amerika’yı bir intihar salgınıdır sarmıştır. İnsanlar sapır sapır intihar etmektedir. Türkiye’de ilk intihar İzmir’in Selçuk ilçesinde görülür. İntihar eden, Tarık adlı bir gençtir. Tarık’ın arkadaşları onun ölümününün ardından ürkütücü sms ve e-posta mesajları almaya başlarlar. Mesajları gönderen de Tarıktır. “İki gün önce ölmüş birinden mesaj almak Hoş birşey olmasa gerek :))))” diye düşünen gençler de, bir süre sonra benzer biçimlerde öleceklerdir. Sıra kendisine de gelmeden önce olayı çözmeye çalışan Hande, olayı başka bir koldan araştıran komiser Süleyman ile bildiklerini paylaşır. Kıyametin habercisi Dabbe, işbaşındadır. Japon ekolüne yakın duran Hasan Karacadağ’ın Dabbesi, 2001 yapımı bir Japon korku filmi olan Kairo’nun (Kiyoshi Kurosawa), İslam motiflerine büründürülmüş bir yeniden yapımıdır.

Related Post

Yönetmen:Hasan Karacadağ
Senaryo:Hasan Karacadağ
Oyuncular:Sefa Zengin, Deniz Olgaç, İncinur Daşdemir, Leyla Göksun, Muharrem Dalfidan
Yapım Yılı: 2009
Ülke: Türkiye
Note: You can rate this post by visiting the site.

Konu: İstanbul üzerinde kara bulutlar uğursuz biçimde alçalırlar. Kıyamet saati yaklaşmakta ve kıyametin habercisi dabbe, elektromanyetik sistemler üzerinden yayılmaktadır.

İstanbul yakınlarındaki bir kır evinde, evli bir çift tatil için şehir dışından gelecek kızlarını ve arkadaşlarını beklerler. Olacaklardan ve o gece yaşayacakları kıyamet korkusundan habersizdirler. Kuran’da belirtilen kıyamet alameti DUHAN yeryüzüne inmek üzeredir.

Korku Filmleri Notu:

Film:

Korkutuculuk:

Gerilim:

Kan & Revan:

Related Post

Yönetmen:Francis Lawrence
Senaryo:Mark Protosevich, Akiva Goldsman, Richard Matheson (roman)
Oyuncular:Will Smith, Salli Richardson, Paradox Pollack, Alice Braga
Yapım Yılı: 2007
Ülke: ABD
Note: You can rate this post by visiting the site.

Konu: Aslen bilimadamı olan Robert Neville (Will Smith) dünyadaki son insandır… Üç yıl önce yayılan bir virüs nedeniyle gezegendeki herkes ölmüştür. Virüsün mutasyona uğrattığı bedenler, vampir olarak ortalıkta dolanmaktadır. Buna karşılık Neville, anlaşılmaz bir biçimde, bu virüse karşı bağışıklığı olan tek insandır. Üç yıl boyunca geceleri kendini sağlam kapılar ardına kilitleyen ve durmak bilmeden belki sesini duyan biri olur diye umutsuzca radyodan yardım mesajları gönderen bu adam çok yalnızdır. Kendi kanını kullanarak, bağışıklığının sırrını çözmek ve virüsün etkisini bozacak panzehiri yapmak için çalışan adamın etrafındaki çember giderek daralmaktadır. Favori filmlerimden biri olan Vincent Price’lı 1964 yapımı “Last Man On Earth” filminin bu ikinci yeniden yapımı, önceki örnekleri gibi Richard Matheson romanı I Am Legend’a dayanıyor.

Korku Filmleri Yorumu: Bu filmde neyle karşılacağımdan adım gibi emin olduğum için izlemeyi pek istemiyordum. Salt artık aradan çıksın diye izledim ve sonuçta tam da görmeyi beklediğim uygulama ile karşılaştım.

Amerikalılar bu büyük apokaliptik romanı anlamını ve hakkını vererek yeniden çekmek yerine romanla alakası olmayan ikinci versyonu (Omega Man) yeniden çekmeyi tercih etmişler. Tam da beklediğim üzere.

Sonuna kadar kendini ilgiyle izleten bir film diyemeyeceğim. Senaryosu çok çok zayıf bir film. Filmin güçlü noktaları: 1. Teknik güzellikler = terk edilmiş New York manzarasının büyüleyiciliği ki Holywood sinemasının kısır karınlı özüdür… 2. Yalnızlık ve umutsuzluk duygusu = bu duygu zaten romandan ve öykünün genel hatlarından beslenmektedir. Öyküye köpek Sam’in eklenmesi yalnızlık duygusunu pekiştirmekte ve filmi Omega Man’in detaydaki salaklığından arındırırken bir yandan da akıcı kılmakta etkili olmuş. Sam öldükten sonra da film darmaduman oluyor zaten.

Üç sene boyunca tek bir insan bile görmeyen ve yalnızlıktan gözü dönen Will Smith, nedense başka bir insanla, hem de gayet hoş bir dişi insanla!!! karşılaşınca bohem havasından bir türlü sıyrılamıyor. Saçma sapan bir senaryo. Charlton abi Omega Man’de birebirdeki bu karşılaşmayı çok iyi değerlendirmişti ama Will Smith karayağız haline rağmen nedense pek bi asosyel takılıyor. Kimse beni böyle tırıvırı bi yaklaşıma inandıramaz. Kimine şimdi bu yaklaşımım komik ve saçma gelecektir ancak: Fantastik filmler gerçekle karşı karşıya geldiklerinde bu karşılaşmayı iyi değerlendirmeliler. Yoksa bu filmin son tezindeki gibi ne fantastik ne de gerçek bir son noktaya, gayet yerçekimsiz biçimde varıveririsiniz.

Bir kez daha tekrar etmeli: Robert Neville’in EFSANELİĞİ orijin olarak, bu filmdeki ya da Omega Man’deki üzere insanlığın kurtarıcısı olmasına dayanmaz. Robert Neville yalnızca kendi ifadesi ile efsanedir çünkü o bilinen insan türünün son bireyidir. Orijinal eserde, vampirlere-yaratıklara ek olarak bir melez tür daha türemiştir ve Robert Neville bu yeni insan türünü farkında olmadan avlayan bir katildir. Bakış açısına göre değişir. İzleyici öykünün başında Neville’in tarafındayken, sonunda onun bir katil olduğunu, eski bir türün son ve yıkıcı kalıntısı olduğunu idrak eder. Bu açıdan sarsıcı ve çok boyutlu bir aktarımdır.

Bu kadar güzel ve çok boyutlu bir öykü arka planda dururken Omega Man’in sığ aksiyon batağına bu filmin de saplanmasını bekliyordum. Nitekim batmış da. Hayırlı uğurlu olsun.

Gökhan Toka

Film:

Korkutuculuk:

Gerilim:

Kan & Revan:

Related Post

Yönetmen:John Carpenter
Senaryo:Michael De Luca
Oyuncular:Sam Neill, Julie Carmen, Jürgen Prochnow, Charlton Heston
Yapım Yılı: 1995
Ülke: ABD
Note: You can rate this post by visiting the site.

Konu: Ünlü korku romanları yazarı Sutter Cane kayıptır. Yayıncısı, başarılı bir sigorta müfettişi olan John Trent’i (Sam Neill), Sutter Cane’i bulması için tutar. Trent hiç bilmediği bu korku aleminin çok geniş olduğunu fark eder ve işe Cane’in eski kitaplarını okumakla başlar. Trent, Cane’in yazdıktan hemen sonra ortadan kaybolduğu, Hobb’s End adlı en son romanını okuduğunda, aslında tüm kitapların birbiri ile bağlantılı olduğunu anlar. Hobb’s End adlı hayali kasaba belki de gerçekten vardır. Yanına Cane’in editörü Linda Styles’ı (Julie Carmen) da alan Trent Hobb’s End’i aramaya başlar. İkili, Hobb’s End’i bulduklarında, gerçeklikle olan bağlarını da kaybedeceklerdir. John Carpenter’dan korkunun nelere kadir olduğu hakkında, apokaliptik bir halisünasyonlar seçkisi.

Related Post

Yönetmen:Philip Kaufman
Senaryo:W.D. Richter, Jack Finney (roman)
Oyuncular:Donald Sutherland, Brooke Adams, Jeff Goldblum, Veronica Cartwright, Leonard Nimoy
Yapım Yılı: 1978
Ülke: ABD
Note: You can rate this post by visiting the site.

Konu: 1956′da ilk kez sinemaya uyarlanan Jack Finney romanının bu ikinci uyarlaması, en iyilerden biri. Mars dolaylarında şiddetli esen bir rüzgar sonucu dünyaya savrulan balonsu bazı organizmalar, civarlarındaki canlıları kopyalama kabiliyetine haizdirler. İşe çiçek böcekten başlayan organizmalar sırada insanlar olunca da bir an bile tereddüt etmezler. Donald Sutherland ve meslektaşı Brooke Adams’ın oynadığı başrol karakterleri, sağlık müfettişi oldukları ve kıla tüye işleri gereği aşırı dikkat ettikleri için bu dönüşümü gözden kaçırmayacaklardır. Ne var ki Sutherland ve Adams’a kimse inanmaz (ya da inandırmak istedikleri kişiler çoktan dönüşmüştür) ve paranoya tavan yapar. Jeff Goldblum’u ilk rollerinden birini sergilediği bu filmde tıfıl bir endamda görebilmek olası. Ayrıca Donald Sutherland’in de filmin son sahnesinde takındığı tavır hiç hoş değil ve seçme korku filmlerinden seçme sahneler potporisi yapsak, mutlaka başvuracağımız sahnelerden biri. Bu eser, daha sonra 1993′de ve en son 2006′da (Invasion:İstila) olmak üzere iki kez daha sinemaya uyarlandı. İstila’yı görüp de “ne berbat şeymiş bu” diyenlere işin içyüzünü görmeleri ve paranoyayı hissedebilmeleri için iyi bir fırsat.

Related Post

Yönetmen:Sion Sono
Senaryo:Sion Sono
Oyuncular:Ryo Ishibashi, Saya Hagiwara, Akaji Maro, Rolly
Yapım Yılı: 2002
Ülke: Japonya
Note: You can rate this post by visiting the site.

Konu: 54 adet üniformalı lise öğrencisi kızın ele ele tutuşup neşeli şarkılar söylemek suretiyle kendilerini metronun önüne attıkları kıpkırmızı sahne ile açılan film, kırmızının dozunu ilerledikçe artırır. Bu olay ülkedeki takip eden kontrol edilemez intiharların başlangıcıdır. Dedektif Kuroda (Ryo Ishibashi) olayı bir kanattan araştırırken, yolda yürürken çatıdan atlayan erkek arkadaşı kulağına düşen Mitsuko (Saya Hagiwara) gibi bazı gençler de olayı kendi imkanları ile araştırmaktadırlar. Bu bir kült müdür, Genesis (Rolly) önderliğindeki bir psikopatlar çetesinin bu ölümlerde payı var mıdır, hadi bunların tümünü geçtik, çocuk şarkıları söyleyen Desert isimli küçük kızlardan oluşan müzik grubunun tüm bu olaylarla ne alakası vardır??? Sion Sono’nun 2002 filmi İntihar Kulubü, aşırı derecede rahatsız edici ve sarsıcı bir yapım.

Related Post

Yönetmen:Kiyoshi Kurosawa
Senaryo:Kiyoshi Kurosawa
Oyuncular:Haruhiko Katô, Kumiko Aso, Koyuki, Kurume Arisaka
Yapım Yılı: 2001
Ülke: Japonya
Note: You can rate this post by visiting the site.

Konu: Bir grup iş arkadaşından biri, ortada hiçbir geçerli neden olmaksızın duvarlarını gazete kağıtlarıyla kapladığı evinde intihar eder. Şirket patronu, intihar edenin bilgisayarında önemli bir iş dosyası olduğunu söylemiştir ve bu dosyayı istemektedir. Dosyayı bulabilmek amacıyla hard diski inceleyen çalışanlar, virüs kapmış gibi görünen diskin otomatik olarak açtığı bir web sitesine bağlanırlar. Web sitesinde ölen arkadaşlarının gölgeler içinde bir resmi görülmektedir. Buna benzer kendiliğinden bağlantılar diğer bilgisayarlarda da görülür. Anlaşılmaz bir biçimde herkes, “bir hayalet görmek ister misin?” sorusuyla açılan bu web sitesinin bağımlısı haline gelmiştir. Tüm şehri bir intihar salgını sarar. Kapısını bacasını bantlayan herkes, kendi iç dünyasında intihara dönmektedir. İnsanlık yok olmanın eşiğindedir. (ya da belki de insanlık diye ortak birşey yoktur ve bu film insanın mutlak yalnızlığını irdelemektedir). Kairo, önce Hasan Karacadağ tarafından farklı bir anlam altında Dabbe adıyla, daha sonra da Holywood tarafından Pulse adıyla tekrar çekilmiştir.

Related Post