Yönetmen:Joe D’Amato
Senaryo:Joe D’Amato, George Eastman
Oyuncular:Tisa Farrow, Saverio Vallone, Serena Grandi, Margaret Mazzantini, Mark Bodin, Bob Larsen, Rubina Rey
Yapım Yılı: 1980
Ülke: İtalya
Note: You can rate this post by visiting the site.

Konu: Buio Omega ile favori korku filmlerim listeme giriş yapan Joe D’Amato’dan bir başka korku filmi daha. Aslında yönetmenin bu ikisi dışında bildiğim kadarıyla başka bir korku filmi daha yok. Joe D’Amato’nun bu iki film dışındaki filmleri porno türünde. Buio Omega tam olmasa da, özellikle Antropophagus tam bir Trash örneği. Bir grup İtalyanca konuşan turist (İtalyanca konuşuyor olmaları İtalyan oldukları anlamına gelmiyor, büyük olasılıkla Amerikalılar) Yunanistan tatillerine yat kiralayarak devam ederler. Kiraladıkları yatla da, içlerinden birinin arkadaşlarının yaşadığı ve “yılın bu mevsiminde sessiz sakin bir cennet parçası” olarak nitelendirdiği, Ege Denizi’ndeki bir adaya doğru yola çıkarlar. Adaya vardıklarında, buradaki kasabanın tamamen terk edilmiş olduğunu görürler. Hatta cesetler de bulurlar. Geri dönmek isteyen turistlerin yatları, akıntıya kapılıp adadan uzaklaşmıştır. Adada mahsur kalan turistler, buradaki arkadaşlarının evlerine giderler, ancak orası da boştur. Evde arkadaşlarının kör kızını, çıldırmanın eşiğinde bulurlar. Kız, herkesin öldürüldüğünü söylemektedir ve tüm bu zaman boyunca, kokusundan tanıdığı bu katilden dolaplara saklanarak kurtulmuştur. Turistler katili durdurabilmenin hayatta kalabilmek için tek yolları olduğunu düşünürler. Tepedeki büyük evin içindeki gizli bir odada, katilin kanlı geçmişi ve tüm bu şiddetin nedenini gösteren kanıtlar bulurlar. Başroldeki Tisa Farrow, Mia Farrow’un kız kardeşi. Yönetmen bu filmde, Buio Omega ile kıyaslanmayacak kadar düşük standartlarda çalışmış: ışık ve görüntü oldukça kötü. (Buio Omega müzikleri Goblin imzalı misal). Filmin başlangıcındaki gerilim atmosferi ve kurulum çok iyi, ancak ortalarından sonra sürekli benzer sahneler devreye giriyor ve film iyice Trash kimliğine bürünüyor. Tam bir istismar örneği: yamyamlık ve gore, ara sıra uç noktalara çıkıyor. Özellikle manyağın, hamile kadının bebeğini karnından çıkarıp elma gibi yemesi iğrençti.

Related Post

Yönetmen:Bob Clark
Senaryo:Roy Moore
Oyuncular:Olivia Hussey, Keir Dullea, Margot Kidder, Andrea Martin
Yapım Yılı: 1974
Ülke: Kanada
Note: You can rate this post by visiting the site.

Korku Filmleri Yorumu: Geçen yıl izlediğim tüm filmler içinde sanırım en heyecan verici olanlar şunlardı: Sympathy for Mr. Vengeance (Chan Wook Park), Fallen Angels (Wong Kar Wai), Bittersweet Life (Woon Ji Kim), Pan’ın Labirenti (Guillermo Del Toro – Bu Cuma nihayet dünya prömiyerinden neredeyse bir yıl sonra ülkemizde de vizyona giriyor) ve 74 yapımı Black Christmas. Ama özellikle bir korku sineması tutkunu oluşum nedeniyle üzerimde en büyük sarsıntı yapan filmin de Black Christmas olduğunu belirtmeliyim.

Black Christmas’ı bu kadar geç seyretmiş olmamın geçerli nedenleri var aslında. Bir kere öncelikle korku sinemasındaki slasher (kanlı cinayet) türünü çok fazla hazzetmem. Diğer bir neden de Carpenter’ın kendini meşhur eden Halloween serisini, bu film, yani Black Christmas üzerine kurduğunu bilmemdi. Açıkçası Halloween da çok fazla sevdiğim bir seri değildir. Çünkü korku türünü işlevsel olduğu zaman seviyorum, yani korkuttuğu zaman. O adrenalin ve gerilim duygusuna bağımlıyım. Ancak örneğin Halloween ya da Jason vb gibi ikonik kötücül figürler üzerine yüklenen ve kötülüğü ehlileştirerek popularize etmek yoluyla katilleri birer anti-kahraman suretinde yeniden sunan bu tür “slasher” yapımları bu gerilim duygusunu yok ediyor ve korkuyu ehil bir popüler tüketim aracına indirgiyorlar. Halbuki kontrol edilemeyen ve ikonik olmayan, dışında duramaycağınız bir korku biçimi bence çok daha etkili. Neyseeee…

2006′da bir tekrar çekimi yapıldı Black Christmas’ın. Üzerine bir de Vietnam Savaşı’nın popüler korku sinemasının doğuşuna etkileri üzerine bir okuma yapıyordum ki Bob Clark’ın ismiyle karşılaştım. Aslen Kanadalı bir yönetmen olan Clark yine 74 yılında çektiği Dead of Night isimli zombi filmiyle bu fenomenin tam kalbine nüfuz etmiş ve Vietnam’ın, Korku Kültürü üzerine etkisini en etkin biçimde sosyal bir sorunun gırtlağını sıkarak irdelemiş bir yönetmen olarak karşıma çıktı. (Vietnam’dan evine zombi olarak dönen ve ölmek isteyen ancak ölemeyen bir askerin üzerine kurduğu bir korku-dram) Yönetmenin aynı yıl içinde çektiği Black Christmas ise, kendinden sonraki korku sinemasını çok büyük öçlüde etkilemiş başlı başına BİR FENOMEN. Yani Bob Clark, popüler korku sineması açısından bir yılda çektiği bu iki filmle çok büyük bir fenomen.

Ancak Black Christmas’ın da aslında UĞURSUZ ya da LANETLİ FİLMLER başlığı altında irdelenmesi gerektiğini düşünüyorum. Çünkü Dead of Night’ın aksine, Black Christmas ile Clark, çok büyük tepki çekmiş. Özellikle Hiristiyan ve tutucu kesimler kendisini kutsal ve mutlu bir zaman olan yılbaşı dönemini bir korku ve işkence periyodu olarak sunduğu ve o dönemki özgürlükçü gençliğin tutucu kesimle sürtüşmesini bu denli sert bir biçimde ele aldığı için çok fazla eleştirmişler. Film ABD’de vizyona girdiğinde de başka bir isimle girmek zorunda kalmış zaten. Ama sonrası Clark için hiç hoş olmamış. Sadece iki filminden de olsa yola çıkarak diyebilirim ki Clark, müthiş bir korku sineması ustasıymış. Özellikle BC’daki gerilimi daha önce hiçbir filmde bu denli yoğun biçimde hissetmediğimi söylemeliyim. Ve bu bir tesadüf olamaz. Adam gerçekten bir gerilim ustası. Ama buna karşılık Clark’ın sonraki filmografisine bakıldığına bu filmdeki anlatım başarısı, ve her iki filmdenki tematik özgünlüğe kıyas dahi olmayacak bir sıradanlıkla karşılaşıyoruz. Büyük bir yönetmen adayı böylece yapımcı sinemasına düşen gelenekselin ve hazımsızlığın gölgesinde yok edilmiş.

Clark’ın Black Christmas sonrası en büyük başarısı ise oldukça trajikomik bir biçimde “A Christmas Story” adlı, aile değerleri vb gibi saçmalıkları ılıman ve esprili bir dilde irdelediği gerzek bir komedi. Afaroz edilen birinin dine yeniden kabul edilme çabası olarak değerlendirileblir bu yapım. Ama her ne olursa olsun Black Christmas, bir yaratıcı ve usta yönetmenin gücünü ve geleceğini emen, çok güçlü çekim kuvvetine sahip karanlık ve uğursuz bir kütle.

Film, yılbaşından hemen önce, kızlar yurdu gibi nitelendirilebilecek bir evde geçiyor. Eve sapık telefonları geliyor (ve telefonlar gerçekten de çok sinir bozucu ve sapıkça) ve oluşacak gerilim kasırgasının ilk esintileri böylece sunulmuş oluyor. Tatil dönemi olduğu için kızların büyük bölümü ailelerinin yanına gidiyorlar ancak tek tük de olsa evde kalacak olan asıl kızlarımız için eziyet ve ölümden beter gerilim dolu saatler beklenmekte. Tek bir şey söyleyeceğim bunun dışında, bu filmin doğrudan konusu ile ilgili olarak: BU Film, “telefonla arayan sapık katil aslında evin içinde!!!” – the killer is in the house!!! (çatı katında) uygulamasının korku sinemasındaki ilk örneğidir :))

Kutsal ve kutlu tatilde evlerine gidip mutluluğa gömülmek yerine, belirsiz geleceklerini, kürtaj olup olmamayı, uyuşturucuyu, ağız dolusu küfürler eşliğinde inceleyen, cinsel özgürlükleri muntazaman teslim edilmiş elde kalan bu bir avuç huzursuz kızımız için Yılbaşı tüm belirgin sınırları ve gerçeğin bir hayli berisinde kalmış masalsı fluluğu ile bir zıtlaşma kutubudur. Film arka planına oldukça silik bir biçimde oturttuğu bu anlam üzerinde müthiş bir gerilim gücüne erişiyor. Hayatımda gördüğüm en sinir bozucu katil tiplemesi ile karşı karşıyayım. Telefon konuşmalarında ve son ses, canhıraş, bütünüyle anlamsız !!! çığlıkları ile katil, şimdiye dek gördüğüm en asab bozucu ve sinir yıpratıcı sunumu gerçekleştiriyor. Asıl katlanılmaz olanı da olaylara büyük ölçüde onun, yani katilin gözünden bakıyor oluşumuz. Bu kadar antipatik ve bu kadar asab bozucu bir vizörü göz olarak kabul etmek rahatsızlık hissinin daha da büyümesine neden oluyor. Film aslında, ey sen bu kızları yargılayan ve ahlaksızlıkla suçlayan toplum, ey sen kutlu ve mutlu etliye sütlüye dokunmayan pasif izleyici, şimdi onların biletlerini kes, cezalarını ver onların, katil sensin diyor ve lafın ne kadar boş olduğunu gösteriyor. Kimse kimseyi cezalandıramaz ya da yargılayamaz çünkü salt ahlak ya da hak bir diğerini diğerinden daha az zavallı yapmaz.

Eğer 70′li yılların bağımsız kuzey amerika korku sinemasına yabancı iseniz bu filmdeki pek çok unsuru yadırgayabilirsiniz. Evet gerilirsiniz, o kesin, hem de çok gerilirsiniz ama yine de bu yadırgama ve yakıştıramama hissi olacaktır. Bu hissin oluşmasına neden olacak olan şey, filmdeki gülmece unsurlarının absürdlüğü ve dizimidir. Örneğin yurt müdiresi, polis müfettişi, memuru ve polis merkezindeki absürd-komik diyaloglar bu hissi doğurabilir. Bu film, bu yöntemi kullanışı itibarıyla yine aynı ekole ait olan Wes Craven’ın Last House On The Left filmini andırıyor örneğin. Bu biçimi en iyi şöyle anlatabilirim: Bu alıştığımız, günümüz korku sinemasında örneklerini sıkça gördüğümüz popüler bir korku-komedi biçimi değil. Günümüzün korku-komedi olarak nitelendirilebilecek türündeki komedi unsuru filmin ayrıştırılamaz, senaryo ve öykü düzleminde bile var olan asıl bir parçasıdır. Absürdite biçimin ta kendisidir. Oysa 70 ler bağımsız korku sinemasında bu sunum çok daha farklı işler. Absürdite filmin öz ve asıl parçası değildir. Senaryonun özünden bağımsızdır ve bu nedenle öyküyü ya da gerilimi indirgemek amacıyla kullanılamaz. Absürdite bu filmlerde, filmin içinde, aslında gereksiz ve hatta kusur gibi görünen küçük parçalar biçiminde ortaya çıkar. Filmde gereksiz gibi görünen, aslında düpedüz birer komedi filmine aitmiş gibi görünen bazı karakterler ve olaylar aracılığı ile verilir ve sağlanır; buna karşılık film ve öykü tüm gerilimi ve ciddiyeti ile akmaktadır.

Gereksiz gibi görünen bu absürdite parçalarının işlevi ise aslında çok açıktır. Hem Last House On The Left’de hem de Black Christmas’da (tesadüfen her ikisinde de Polistir bu komedinin kaynağı – bunun aslında toplumsal anlamda alt mesajları da vardır – ciddi olması ilk gereken bu zatlar ciddiyetin doruk yaptığı gerilim türünde komedi kralıdırlar) absürdite, algısal zıtlık bilinci yaratacak kutuplar oluşturmak amacıyla kullanılır. Keza film aslında saf korku ve gerilim üzerinedir. Ancak içerisine yerleştirilen ve filmin geneline yayılmaktan alıkonan absürdite ve komedi adacıkları, bu gerilim ve korku hissinin çarpımlanarak katsayılarla artmasına yarayan algısal referans noktaları oluştururlar.

Son söz: MUTLAKA GÖRÜN: Black Christmas, izlediğim en iyi on korku filmi listesine hiç habersiz ve hesapsız giriverdi, oldukça da haklı biçimde girdi. SAf SAF SAF gerilim. Müthiş bir film. Eskiden gerçekten de korku filmi çekiyorlarmış, şimdiki Holywood saçmalığına ve özel efekt budalalığına dayanamıyorum.

Gökhan Toka

Film:

Korkutuculuk:

Gerilim:

Kan & Revan:

ÖNEMLİ DİPNOT: Nereden aklıma geldi tam bu zamanda Clark’ın bu filmini yorumladım bilmiyorum ama az önce okuduğum bir haberle çok şaşırdım. Ben bu yazıyı yazdıktan bir gün sonra Clark ölmüş:

Sarhoş Şöför Dehşeti

Yönetmen Bob Clark ve oğlu trafik kazasında öldü! (5 Nisan 2007)
A Christmas Story, Children Shouldn’t Play With Dead Things ve Black Christmas gibi kült filmlerin yönetmeni Bob Clark, oğlu ile birlikte bulunduğu arabanın sarhoş bir şöförün kullandığı kamyona çarpması sonucu yaşamını yitirdi.
67 yaşındaki sinemacı, aktif olarak film yapmaya devam ediyordu. Spring Broke isimli bir komedi filmi üzerinde çalışıyor, remake’i hazırlanan Howard Stern’s Porky’s filminin senaryosunu elden geçiriyordu.
Sinemacının 22 yaşındaki aktör ve müzisyen oğlu Ariel ise babasının çektiği Baby Geniuses filminde rol almıştı.
24 yaşındaki şöför Hector Velazquez-Nava, olaydan sonra tutuklandı.

Related Post

Yönetmen:Herschell Gordon Lewis
Senaryo:Allison Louise Downe
Oyuncular:William Kerwin, Mal Arnold
Yapım Yılı: 1963
Ülke: ABD
Note: You can rate this post by visiting the site.

Konu: Mısırlı bir catering şirketi sahibi olan “Fuad Ramses” (evet doğru duydunuz: isim Fuad, soyad Ramses) kafayı mısırlı bir tanrıça olan İştar’ı hayata döndürmekle bozmuştur. Genç kadınları doğrayıp, fırınlayıp, standard bir catering operasyonu sırasında olan bitenden habersiz konuklara yedirdiğinde bu operasyonu tamamlayacağına inanmaktadır. Fuad Ramses’in bu işte en büyük sıkıntısı yeter miktarda çıpıl kadın bulup onları doğramaktır ki peşindeki detektiflerin basiretsizliği ve çıpıl kadın bolluğu nedeniyle bunda aslında pek de sıkıntı çekmeyecektir.

Korku Filmleri Yorumu: H. Gordon Lewis’in 1963 tarihli bu filmi, korku sinemasında ilk gore ya da splatter filmi olarak tanınmaktadır. Filmde anlamsız bir biçimde çok et ve kan görüntüsüne yer veriliyor. Bu aynı zamanda ilk “şok istismarı” (shock exploitation) film olarak da etiketlenebilir. Çünkü görsel şiddetin ve detayın filmin öyküsünü destekleyen hiçbir yanı yok; şok sahneleri, kesme biçmeler, et ve kemik görüntüleri tam anlamıyla istismar amacıyla, dikkat çekmek için kullanılıyor. Bu anlamda, özellikle gore-splatter sinemasının istismarcı kökenini inceleyebilmek açısından çok yararlı bir film.

Aynı zamanda hem çok kötü ve amatörce çekilmiş olan hem de tüm bu sebeplerden dolayı çok eğlenceli bir film. 50′lerin Ed Wood filmleri havasında bir filmde, son derece kötü oyunculuklar, berbat diyaloglar, tüm görsel istismarın ardındaki kıytırık bir detektiflik teması hep birlikte ele ele tutuşmuşlar bizi bekliyorlar. Yan karakterler ve hatta hesapta başrolde olan detektif karakterleri o derece berbat yazılıp çizilmişler ve yeteneksizlik abidesi oyuncular tarafından o kadar abartıyla sunulmuşlar ki Fuad Ramses muhteşem bir karakter olup çıkıyor.

Böyle kötü biçimde tanıttığıma bakmayın; bu filme sadece kötü demek haksızlık olur. Bu film bir kötülük abidesi. Korku filmi seven ortalama bir izleyicinin kaçırmaması gereken, inanılmayacak biçimde eğlenceli bir seyirlik. Hele ki bir de Tarantino ve Rodriguez’in Dehşet Gezegeni-Ölüm Geçirmez ikilemesini sevdiyseniz. Bu ikilinin “kötü film üretme” projelerinde alıp alabilecekleri en büyük ilham, istismar ve özellikle şiddet istismarı konusunda bir ilk olan bu filmdir.

Gökhan Toka

Film:

Korkutuculuk:

Gerilim:

Kan & Revan:

Related Post

Yönetmen:Ulli Lommel
Senaryo:Ulli Lommel
Oyuncular:Gerard Griesbaum
Yapım Yılı: 2005
Ülke: ABD
Note: You can rate this post by visiting the site.

Konu: 1974-1991 tarihleri arasında Kansas’da en az 10 kişiyi öldürdüğü bilinen Dennis Rader ve cinayetleri anlatılmaktadır. BTK, “Bind, Torture and Kill” (Bağla, İşkence ve Öldür) kısaltmasıdır ve katil kurbanlarını bu biçimde öldürmüştür. Kurbanları kadınlar. Seksüel bir sapkınlığı ve süreklilik içeren bir işkence metodu var. Boğuyor, ayıltıyor, sonra tekrar boğuyor.. bunu sürekli tekrarlıyor.. gibi.. Katil DNA testlerinin kullanmaya başlandığı yıllarda tesadüfen yakalanır, ancak filmde bir TV programı sunucusunun kışkırtması ile yakalanmış görünmektedir.

Korku Filmleri Yorumu: Bu film oldukça uzun bir süre IMDB korku filmleri sıralamasının son sırasında kalmıştı. Şu anda da yaklaşık 1.5 puan gibi bir puanı var. Hemen herkes filme en düşük puanı vermiş. Ama işin aslı bu değil. Film çok düşük bütçeli, bir art-house filmini andırıyor. Filme bu denli düşük not veren izleyicinin genelde ABD’li olmaları, BTK katilinin Amerikan tarihinin en bilinen seri katillerinden biri olması, bunun da filmi haddinden fazla afişe etmesi sebebiyle potansiyel izleyici portföyünün gereğinden geniş olması ve bu kitlenin beklentilerinin de ancak ticari bir filmden beklenebilecek içerik ve düzeyde olmasına neden oluyor; ve tabi sonuçta izleyici hayal kırıklığına kapılıyor. Ama aslında film çok kötü bir film değil. İzleyiciye bir öykü anlatmayı değil, onu içine almayı hedefleyen türden bir film; dolayısıyla bir holywood tekniği söz konusu değil, ve katilin gerçek öyküsünü anlatmak gibi bir gayesi de yok. Hatta filmde aşırı şiddet ve gore kullanımı da söz konusu değil, çünkü bunlar da aslında bir anlatıyı izleyici algısında yabancılaştıran faktörlerdir. Film, gerçekten de izleyiciyi içine çekmeyi ve aynı anda hem kurban hem de katil gözüne bürümeyi hedefliyor.

Film açılışında gerçekten, her tür izleyicinin beklentilerini karşılayacak etkileyici bir işkence sahnesi ile açılıyor. Ancak filmin daha sonraki bölümü izleyiciyi farklı kutuplara böler nitelikte. Çünkü açılış sahnesi haricinde (zaten o bir rüya sahnesi olduğundan teknik ikinci planda dikkat çekmeden durabiliyor) geri kalan film çok ucuz görünüyor. Filmin diğer özelliği insanı “yeter artık” diye bağırmaya teşvik edecek kadar takrarcı olması. Filmin her sahnesi bir öncekinin tekrarı gibi. Katilin temel özelliği, işkence metodunun tekrara dayanması. Bunun kurban üzerinde yarattığı psikolojik etkiyi, yönetmen de böylece izleyiciye dikte ettirmeye çalışmış. Burada işkence olarak nitelenen şey, katilin kurbanı aşağılaması, boğması, ağzına canlı hayvanlar sokması gibi şeyler.

Düzenli olarak, ve özellikle de cinayet sahnelerinde araya montajla sokulan bazı görüntüler var ve bunlar da hem tekrarlanmaları hem de içerikleri nedeniyle mide bulantısı hissini artırıyorlar. Bunlar da bir mezbahadaki, hayvanların kesilip kanlarının akıtıldığı, yakıldıkları, hatta ağır işkence gördükleri diyelim, gerçek kesim görüntüleri. Oldukça etkileyici görüntüler. Ama sürekli tekrarlardan sonra onlara artık bakamaz oluyorsunuz. Özellikle katilin psikolog olan kurbanın evine girdiğinde, beraberinde getirdiği derisi yüzülmüş sığır kafasını kurbanın masasına koyması ve öylece sohbet etmeleri çok ilginç bir sahne; tam anlamıyla 70′lerin art-house kokulu bağımsız korku filmlerinde görülebilecek türden bir sahneydi.

Filmin bunun dışında ise hiçbir argümanı, tezi, öyküsü vs yok. Neyin neden olduğu, katilin amacı ve iç dünyası gibi şeyler hiç net değil ve bu iç dünyayı anlamanın imkansızlığı da katilin bazı şiir ve yazılarını okuduğu bölümlerde orataya çıkan katastrofik anlam (sızlık) bombardımanında izleyiciye aktarılıyor. Yönetmen izleyicinin tam anlamıyla kurban psikolojisine bürünmesini istemiş. Bakış katil bakışı olsa da, onu bütünüyle anlaşılmaz kılarak bu amacını katmerlemiş ve iyice çelişkili hale getirmiş.

Dolayısıyla izleyici açısından çok zor bir film. Standard tarzda bir slasher, bir seri-katil filmi değil. Bu türden bir beklentiniz var ise uzak durun.

Gökhan Toka

Film:

Korkutuculuk:

Gerilim:

Kan & Revan:

Related Post

Yönetmen:Joe D’Amato
Senaryo:Ottavio Fabbri, Giacomo Guerrini (öykü)
Oyuncular:Kieran Canter, Franca Stoppi, Cinzia Monreale
Yapım Yılı: 1979
Ülke: İtalya
Note: You can rate this post by visiting the site.

Konu: Anne ve babası o küçükken bir trafik kazasında ölmüş olan Frank Wyler, büyük serveti ile ve orta yaşının üzerindeki hizmetçisi Iris ile birlikte bir başına yaşamaktadır. Hayatında tek sevdiği kişi olan sevgilisi Anna, hastanede ölür (Aslında Anna’nın ölümüne sebep olan, Frank’le aralarında sapık bir ilişki olan Iris’in voodoo büyüleridir). Anna’ya o ölürken, “ölümün bile kendilerini ayıramayacağı” sözünü veren Frank, Anna’nın cesedini mezarını açarak kaçırır. Cesedi iç organlarını boşaltarak dolduran Frank, onu bir kukla gibi baş köşeye oturtur. Büyüleri sonucunda isteğine kavuşmuş olan ve Frank ile arasında kimse kalmamış olan Iris ise bu duruma hoşgörüyle yaklaşmaktadır. Frank’le evlenme hayalleri kuran Iris, Frank’in bazı genç kadınları manyakça bir biçimde öldürdüğü durumlarda da ona cesetleri parçalaması ve yok etmesi noktasında büyük destek verecektir.

Related Post

Yönetmen:Bernard Rose
Senaryo:Clive Barker (öykü), Bernard Rose
Oyuncular:Virginia Madsen, Tony Todd, Vanessa Williams
Yapım Yılı: 1992
Ülke: ABD
Note: You can rate this post by visiting the site.

Konu: Helen Lyle (Virginia Madsen), üniversite tezi için şehir efsaneleri konusunu seçmiş bir öğrencidir. Konuyu belli bir efsane üzerinde yoğunlaştırması gerektiğine inanan Lyle, Şeker Adam efsanesini incelemeye başlar. Şeker Adam, şehrin özellikle zencilerin yaşadığı fakir mahallerinde yaşayanların güçlü bir biçimde inandıkları ve korktukları bir efsanedir. Bu efsaneye göre, bir aynaya bakıp üç kez “şeker adam” dediğinizde, şeker adam arkanızda belirecektir. Efsaneye inanmayan Lyle, konuyu araştırmaya devam ettikçe kendisini tuhaf cinayetlerin içinde bulur.

Related Post

Yönetmen:Roland Joffe
Senaryo:Larry Cohen, Joseph Tura
Oyuncular:Elisha Cuthbert, Daniel Gillies, Pruitt Taylor Vince
Yapım Yılı: 2007
Ülke: ABD, Rusya
Note: You can rate this post by visiting the site.

Konu: Korku sinemasının önemli senarist ve yönetmenlerinden Larry Cohen’in senaryosunu yazdığı bu filmde Saw (Testere) benzeri bir uygulama ile karşı karşıyayız. Güzel bir model olan Jenifer uyandığında kendini çıkışı olmayan karanlık bir hücrede bulur. Burada çeşitli işkencelere maruz kalan Jenifer, kaçmak istediğinde oradaki tek tutsağın kendisi olmadığını fark eder. Böylece tanışan Gary ve Jenifer ikilisi, birlikte kaçma yolları aramaya başlarlar.

Korku Filmleri Yorumu: Otel ya da Testere gibi film serilerinin şiddeti istismar etme noktasında arsız davrandıklarını düşünüyorsanız bu filmi henüz görmediniz demektir. Otel ve Testere gibi filmler, kimileri beğenmese de aslında gayet sağlam altyapısı olan, iyi yazılmış, “iyi” filmlerdir. Captivity (Dehşet Odası) ise bir film sayılmaz, bu başarısız bir “istismar denemesi”.

Ara sıra denk geldikçe senaryo problemlerinden bahsediyoruz eleştirilerimizde. Dehşet Odası’nın senaryo sorunu Araf gibi örnekler dolayısıyla çok kolay teşhis edebildiğimiz, “kısa metraj senaryosunu uzun metraja yedirme arzusu” hastalığı. Dehşet Odası’nın uzun metraj olabilecek hiçbir tarafı yok. Senaryo ise, sinopsis üzerinde bir ihtimal elle tutulur olabilecek bir fikrin hem yazar (Larry Cohen) hem de yönetmen (Roland Joffe) tarafından başarısız (çok başarısız) biçimde açılması olarak özetlenebilir. Ve işin ilginci her iki isim de önemli, önceki işleri dolayısıyla da çok başarılı bulduğumuz isimler. Dolayısıyla: büyük bir hayalkırıklığı ile karşı karşıyayız.

Filme neden film değil de, “salt istismar denemesi” yakıştırması yaptığıma gelirsek; Dehşet Odası sıradan izleyicinin bilinçaltındaki bazı şiddet ve iğrençleşme isteklerini gütmeyi hedefleyen bir çaba. Filmin kahramanı olan Jenifer, ne oldum budalası, kendini insan üstü görmeye meyilli, gayet snob, gece kulübüne bile fifi köpeği ile giden bir tiki. Daha sonra Jenifer kaçırılacak ve türlü işkencelere maruz kalacak. Bu işkenceler, Jenifer’ı izleyici gözünde ve izleyici bilinçaltı isteğine uygun olarak aşağılamayı, onun da bir insan olduğunu ve aynı acılara tabi olduğunu kendisine belletmeyi hedefleyen türde işkenceler. Ona bu esnada yapılan işkenceler de, aslında izleyici bilinçaltının isteklerinden ibaret. Örneğin kızın fifi köpeğinin parçalanması, güzelliğinin bozulmasına yönelik tehditler, blenderda çırıpılmış et-kan-göz karışımının bir huni vasıtasıyla kıza içirilmesi. …Ama bir saniye. Burda herhangibir konu var mı, yoksa ben mi kaçırdım. Filmin ilk yarısı Jenifer’a yapılan işkenceleri izlediğimiz bir yarı ve izleyicinin bilinçaltındaki bu şiddet eğilimini istismar etmek dışında hiçbir amacı yok. Jenifer bize hiç tanıtılmadığı için onun tarafını tutmamıza olanak yok. Sapığın motivasyonunu ise hiç mi hiç merak etmiyoruz. Ortada birinin diğerine işkence yaptığı bir süreçler bütünü var. Ve bir ikiden sonra gelen üç-dört-beş-altı diye giden işkence sekanslarının artık bizi ilgilendirmediğini söyleyebilirim.

Kaçma çabaları da işin içine girdiğinde, iş iyice kendini tekrar eder bir hal alıyor. Tüm kaçma girişimleri birbir başarısız oluyor. Ama zaten bunların başarısız olacağının da gayet farkındayız; çünkü tüm film burada, bu mekanda geçmek zorunda, bu çok bariz. (çünkü karakterleri tanımıyoruz, bunların bizim gözümüzde bu mekan dışında geçen bir hayatları yok ve BU FİLM BURADA GEÇECEK BU BELLİ). Öyleyse tekrar tekrar, defalarca kaçmaya çalışmalarının ne anlamı var. En başta dediğim gibi, bu durum kısa metrajlık bir öykünün uzun metraja uygulanmasında karşılaşılan problemlerden biri.

Filmin ikinci yarıda Jenifer ve Gary arasında bir aşk öyküsüne dönüşmesi saçmalığın daniskası. Bu şartlar altında, her tarafta kameralar varken, ve başka bir işi olmadığı her halinden belli olan bir sapık tüm teknolojik olanaklarla sizi gözetlerken inanın aşk meşk önceliklerinizden biri değildir. Kaldı ki kadınlara yönelik sapıkça ve yoğun bir ilgisi olan, bu ilgiye rağmen onlara işkence ederken de elini hiç korkak alıştırmayan bir psikopat, Gary gibi bir adamı ne diye besler?

SPOILER UYARISI! BURADA FILMIN SONUYLA ILGILI BILGI VAR: TIKLARSAN GOSTERIR!!!

Bu sebeplerden dolayı filmin çözüleceği ikinci yarısı, ilk yarısına oranla bile daha monoton ve daha sıkıcı bir hal alıyor. The Marsh (Lanetli Bataklık) ile birlikte, bu sezon izlediğim en kötü korku-gerilim filmi Dehşet Odası. Her ikisi de vizyonda, her ikisini de tavsiye etmiyorum. The Marsh’ın aksine, senaristi Cohen ve yönetmeni Joffe’nin önceki işlerinin kalitesi düşünüldüğünde ise çok büyük bir hayal kırıklığı. Kan-revan severler dışındakilere tavsiye etmiyorum.

Gökhan Toka

Film:

Korkutuculuk:

Gerilim:

Kan & Revan:

Related Post

Yönetmen:Jimmyo Burril
Senaryo:Jimmyo Burril
Oyuncular:April Monique Burril, Mark Redfield, Alec Joseph, Kristen Hudson, Herschell Gordon Lewis
Yapım Yılı: 2004
Ülke: ABD
Note: You can rate this post by visiting the site.

Konu: 2007′de izlediğim son film olan Chainsaw Sally, çok eğlenceli, düşük bütçeli bir yapım. Küçük bir kasabada, kütüphane görevlisi olarak çalışan, sessiz ve sakin görünümlü kendi halinde bir bayan olan Sally, aslında çarşıdan aldım bir tane eve geldim bin tanedir. Kütüphanede gürültü yapanları, aldığı kitabı geri getirmeyenleri önce kibarca uyaran, ardından da elektrikli testere ile kovalayarak doğrayan Sally, iş dışındaki zamanlarında travesti kardeşi Ruby ile birlikte, korku filmlerinden öğrendikleri numaraları kasaba sakinleri üzerinde uygulamaktadırlar. İki kardeş komşuları parçalayıp, yer yer asitle eritip, mideye indirerek ve korku filmi izleyerek günlerini gün etmektedirler. Sally ve Ruby iki küçük çocukken aileleri gözlerinin önünde üç sapık tarafından öldürülmüştür. İki kardeş de testereyle sapıkları doğramış, ancak anne ve babalarını kurtaramamışlardır. Ağaç yaşken eğilir misali, elektrikli testere ve adam doğrama konusu üzerine eğilen kardeşler içinde bulundukları formattan dolayı mutludurlar. Ta ki kasabanın gayrimenkul devi Harvey Benton, çocukluklarını geçirdikleri boş evin de dahil olduğu araziyi satmak isteyinceye kadar. Steve Kellerman adlı iş adamı da bu maksatla kasabaya gelmiştir. Sally ve Ruby bu planı bozmak için kanlı bir örgütlenmeye giderler. Dijitalde çekilmiş, ışık pek iyi değil. Buna karşılık ses ve oyunculuklar hiç fena değil. Sally’i oynayan April Monique Burril ve Kellerman rolündeki Mark Redfield iyi iş çıkarıyorlar. Soundtrack de filme yaraşır biçimde hareketli ve güzel. Yönetmenin bol bol korku filmi izlediği, jargona hakim olduğu referanslarından, diyaloglardan ve cinayet sahnelerinden ziyadesiyle anlaşılıyor. Zaten Gore sinemasının babası Herschell Gordon Lewis’e de filmde ufak bir rol verilmiş. Korku sinemasını sevenler için çok eğlenceli bir film.

Related Post

Yönetmen:Craig Singer
Senaryo:Robert Dean Klein, Craig Singer
Oyuncular:Jamie-Lynn Sigler, Patrick Renna, David Clayton Rogers, Alex Solowitz, Andrea Bogart
Yapım Yılı: 2006
Ülke: ABD
Note: You can rate this post by visiting the site.

Konu: Psikopat bir katil olan Jonah’ın iki genç kızı korku tünelinde öldürmesinin üzerinden 10 yıl geçmiştir. Jonah akıl hastanesinde tutulmaktadır. Korku tünelinin de içinde bulunduğu karnaval sahası ise bu olay nedeniyle kapatılmıştır. Bir grup üniversite arkadaşı tatil dönemlerinde çıktıkları yolculuklarının bir durağının “Dark Ride” olarak tabir edilen bu meşhur karnaval yeri ve korku tüneli olmasına karar verirler. Kapatılmış korku tüneline gizlice giren ve çılgınca eğlenen gençler, Jonah’ın akıl hastanesinden kaçması neticesinde eğlencede zirveye çıkacaklardır. Net bir Tobe Hooper referansı sezdiğim bu filmde, Hooper’ın iki filmi örnek alınmış gibi duruyor: Texas Elektrikli Testere Katliamı ve Funhouse. Ara sıra güzel diyaloglar ve güzel sahnelerle şenlenen film, özellikle orta bölümlerde temposunu çok kaybediyor.

Related Post

Yönetmen:Michele Soavi
Senaryo:George Eastman, Sheila Goldberg
Oyuncular:Barbara Cupisti, David Brandon, Loredana Parrella, Robert Gligorov, Giovanni Lombardo Radice, Martin Philips, James Sampson, Ulrike Schwerk, Mary Sellers, Jo Ann Smith, Piero Vida, Clain Parker
Yapım Yılı: 1987
Ülke: İtalya
Note: You can rate this post by visiting the site.

Konu: Argento’nun en iyi öğrencisi Michele Soavi’nin ilk filmi. Dellamorte Dellamore ‘nin yönetmeni Soavi, bu ilk filmi ile de oldukça başarılı. Özellikle Star TV test yayın dönemlerine denk gelmiş kitleler, Deliria’nın (namı diğer Stagefright veya Bloody Bird) o kapsamdaki komşum bir vampir vb filmlerle birlikte gece yarısı kuşağı kapsamında döndüğünü hatırlayacaklardır. Küçük bir tiyatro grubu, hangardan bozma bir tiyatroda oyunlarını sahneye koymaya hazırlanmaktalar. Provalarda işler yolunda gitmemekte, yönetmen ve oyuncular arasında sürekli bir sinir harbi yaşanmaktadır. Provalar geceye sarkar. Bu arada dışarı çıkmış olan bayan oyunculardan birinin gözüne kazma saplanır. Polis gelir. Polis etrafı güvenlik kordonuna alır. Katilin halen yakınlarda olabileceği ihtimaline karşı da bir polis eskortu kapıya bırakılır. Normal şartlarda bu trajedik olay karşısında provaların bitmesi gerekmektedir. Ancak yönetmen ve yapımcı, bu cinayetin oyunları için iyi bir reklam olabileceğini düşünürler. Kapıları kilitleyen yönetmen kimsenin dışarı çıkmasına izin vermeyecektir. Bu arada bilmedikleri, katilin de içeride kilitli olduğudur. Soavi’nin tarzına uygun olarak (kısmen tabi bu vizyonda Argento beslemesi de bulunmakta) bu apaydınlık ve rengarenk filmdeki (sahne ışıkları altında) cinayet sahneleri muhteşem. Kafaya kuş maskesi takmış olan katilin sırasıyla hemen her türlü alet ve edavat ile (kazma, balta, bıçak, matkap…) ve her türlü kan revan, kafa, kol, bacak eşliğinde cinayetler işlediğini görüyoruz. Gerilim dozu, kan revan dozu, aksiyon, heyecan; herşey yerli yerinde. Çok iyi ve kaliteli bir slasher örneği.

Related Post