Yönetmen:Ulli Lommel
Senaryo:Ulli Lommel
Oyuncular:Gerard Griesbaum
Yapım Yılı: 2005
Ülke: ABD
Note: You can rate this post by visiting the site.

Konu: 1974-1991 tarihleri arasında Kansas’da en az 10 kişiyi öldürdüğü bilinen Dennis Rader ve cinayetleri anlatılmaktadır. BTK, “Bind, Torture and Kill” (Bağla, İşkence ve Öldür) kısaltmasıdır ve katil kurbanlarını bu biçimde öldürmüştür. Kurbanları kadınlar. Seksüel bir sapkınlığı ve süreklilik içeren bir işkence metodu var. Boğuyor, ayıltıyor, sonra tekrar boğuyor.. bunu sürekli tekrarlıyor.. gibi.. Katil DNA testlerinin kullanmaya başlandığı yıllarda tesadüfen yakalanır, ancak filmde bir TV programı sunucusunun kışkırtması ile yakalanmış görünmektedir.

Korku Filmleri Yorumu: Bu film oldukça uzun bir süre IMDB korku filmleri sıralamasının son sırasında kalmıştı. Şu anda da yaklaşık 1.5 puan gibi bir puanı var. Hemen herkes filme en düşük puanı vermiş. Ama işin aslı bu değil. Film çok düşük bütçeli, bir art-house filmini andırıyor. Filme bu denli düşük not veren izleyicinin genelde ABD’li olmaları, BTK katilinin Amerikan tarihinin en bilinen seri katillerinden biri olması, bunun da filmi haddinden fazla afişe etmesi sebebiyle potansiyel izleyici portföyünün gereğinden geniş olması ve bu kitlenin beklentilerinin de ancak ticari bir filmden beklenebilecek içerik ve düzeyde olmasına neden oluyor; ve tabi sonuçta izleyici hayal kırıklığına kapılıyor. Ama aslında film çok kötü bir film değil. İzleyiciye bir öykü anlatmayı değil, onu içine almayı hedefleyen türden bir film; dolayısıyla bir holywood tekniği söz konusu değil, ve katilin gerçek öyküsünü anlatmak gibi bir gayesi de yok. Hatta filmde aşırı şiddet ve gore kullanımı da söz konusu değil, çünkü bunlar da aslında bir anlatıyı izleyici algısında yabancılaştıran faktörlerdir. Film, gerçekten de izleyiciyi içine çekmeyi ve aynı anda hem kurban hem de katil gözüne bürümeyi hedefliyor.

Film açılışında gerçekten, her tür izleyicinin beklentilerini karşılayacak etkileyici bir işkence sahnesi ile açılıyor. Ancak filmin daha sonraki bölümü izleyiciyi farklı kutuplara böler nitelikte. Çünkü açılış sahnesi haricinde (zaten o bir rüya sahnesi olduğundan teknik ikinci planda dikkat çekmeden durabiliyor) geri kalan film çok ucuz görünüyor. Filmin diğer özelliği insanı “yeter artık” diye bağırmaya teşvik edecek kadar takrarcı olması. Filmin her sahnesi bir öncekinin tekrarı gibi. Katilin temel özelliği, işkence metodunun tekrara dayanması. Bunun kurban üzerinde yarattığı psikolojik etkiyi, yönetmen de böylece izleyiciye dikte ettirmeye çalışmış. Burada işkence olarak nitelenen şey, katilin kurbanı aşağılaması, boğması, ağzına canlı hayvanlar sokması gibi şeyler.

Düzenli olarak, ve özellikle de cinayet sahnelerinde araya montajla sokulan bazı görüntüler var ve bunlar da hem tekrarlanmaları hem de içerikleri nedeniyle mide bulantısı hissini artırıyorlar. Bunlar da bir mezbahadaki, hayvanların kesilip kanlarının akıtıldığı, yakıldıkları, hatta ağır işkence gördükleri diyelim, gerçek kesim görüntüleri. Oldukça etkileyici görüntüler. Ama sürekli tekrarlardan sonra onlara artık bakamaz oluyorsunuz. Özellikle katilin psikolog olan kurbanın evine girdiğinde, beraberinde getirdiği derisi yüzülmüş sığır kafasını kurbanın masasına koyması ve öylece sohbet etmeleri çok ilginç bir sahne; tam anlamıyla 70′lerin art-house kokulu bağımsız korku filmlerinde görülebilecek türden bir sahneydi.

Filmin bunun dışında ise hiçbir argümanı, tezi, öyküsü vs yok. Neyin neden olduğu, katilin amacı ve iç dünyası gibi şeyler hiç net değil ve bu iç dünyayı anlamanın imkansızlığı da katilin bazı şiir ve yazılarını okuduğu bölümlerde orataya çıkan katastrofik anlam (sızlık) bombardımanında izleyiciye aktarılıyor. Yönetmen izleyicinin tam anlamıyla kurban psikolojisine bürünmesini istemiş. Bakış katil bakışı olsa da, onu bütünüyle anlaşılmaz kılarak bu amacını katmerlemiş ve iyice çelişkili hale getirmiş.

Dolayısıyla izleyici açısından çok zor bir film. Standard tarzda bir slasher, bir seri-katil filmi değil. Bu türden bir beklentiniz var ise uzak durun.

Gökhan Toka

Film:

Korkutuculuk:

Gerilim:

Kan & Revan:

Related Post

Yönetmen:Joe D’Amato
Senaryo:Ottavio Fabbri, Giacomo Guerrini (öykü)
Oyuncular:Kieran Canter, Franca Stoppi, Cinzia Monreale
Yapım Yılı: 1979
Ülke: İtalya
Note: You can rate this post by visiting the site.

Konu: Anne ve babası o küçükken bir trafik kazasında ölmüş olan Frank Wyler, büyük serveti ile ve orta yaşının üzerindeki hizmetçisi Iris ile birlikte bir başına yaşamaktadır. Hayatında tek sevdiği kişi olan sevgilisi Anna, hastanede ölür (Aslında Anna’nın ölümüne sebep olan, Frank’le aralarında sapık bir ilişki olan Iris’in voodoo büyüleridir). Anna’ya o ölürken, “ölümün bile kendilerini ayıramayacağı” sözünü veren Frank, Anna’nın cesedini mezarını açarak kaçırır. Cesedi iç organlarını boşaltarak dolduran Frank, onu bir kukla gibi baş köşeye oturtur. Büyüleri sonucunda isteğine kavuşmuş olan ve Frank ile arasında kimse kalmamış olan Iris ise bu duruma hoşgörüyle yaklaşmaktadır. Frank’le evlenme hayalleri kuran Iris, Frank’in bazı genç kadınları manyakça bir biçimde öldürdüğü durumlarda da ona cesetleri parçalaması ve yok etmesi noktasında büyük destek verecektir.

Related Post

Yönetmen:Ruggero Deodato
Senaryo:Gianfranco Clerici
Oyuncular:Robert Kerman, Francesca Ciardi, Perry Pirkanen, Luca Barbareschi, Salvatore Basile, Carl Gabriel Yorke
Yapım Yılı: 1980
Ülke: İtalya
Note: You can rate this post by visiting the site.

Konu: Amazonlara, ilkel yamyam kabileleri ile ilgili belgesel çekmeye giden bir ekip kaybolur ve kendilerinden uzun süre haber alınamaz. Ekibin akibetini öğrenmek isteyen Professor Harold Monroe Amazonlar’a yolculuk yapar ve kaybolanların izini sürer. Ormanın derinliklerindeki Yanomamo kabilesi tarafından hoş karşılanan profesör, ekipten geriye kalan yegane kalıntıları bu kabileden alır: Film kasetlerini. New York’a döndükten sonra, Profesör kasetleri seyretmeye koyulur. Bu ham çekimlerde gördüğü kadarıyla, ekip üyeleri istedikleri görüntüleri alabilmek için kabile üyelerine resmen işkence etmişler ve çok kötü davranmışlardır. Profesörün itirazına rağmen, etik olmasa da bu çalışmayı yayınlamak isteyen TV kanalı, Profesör onlara ekibin sonunu ve yerlilerin korkunç intikamını gösteren son görüntüleri de izlettikten sonra oha falan olurlar. Birkaç yıl öncesine kadar pek çok ülkede yasak olan (halen bazı ülkelerde yasak) Cannibal Holocaust, yönetmeninin tutuklanmasına dek giden pekçok nahoş ve çalkantılı olaya sebebiyet vermişti. İtalyanların özellikle korku ve şiddet istismarı konusundaki liderliklerini tüm dünyaya müjdeleyen bu yapım, modern ya da değil, şiddetin her insanın içindeki doğal bir birikim olduğunu idda eden bir kült film.

Related Post

Yönetmen:Roland Joffe
Senaryo:Larry Cohen, Joseph Tura
Oyuncular:Elisha Cuthbert, Daniel Gillies, Pruitt Taylor Vince
Yapım Yılı: 2007
Ülke: ABD, Rusya
Note: You can rate this post by visiting the site.

Konu: Korku sinemasının önemli senarist ve yönetmenlerinden Larry Cohen’in senaryosunu yazdığı bu filmde Saw (Testere) benzeri bir uygulama ile karşı karşıyayız. Güzel bir model olan Jenifer uyandığında kendini çıkışı olmayan karanlık bir hücrede bulur. Burada çeşitli işkencelere maruz kalan Jenifer, kaçmak istediğinde oradaki tek tutsağın kendisi olmadığını fark eder. Böylece tanışan Gary ve Jenifer ikilisi, birlikte kaçma yolları aramaya başlarlar.

Korku Filmleri Yorumu: Otel ya da Testere gibi film serilerinin şiddeti istismar etme noktasında arsız davrandıklarını düşünüyorsanız bu filmi henüz görmediniz demektir. Otel ve Testere gibi filmler, kimileri beğenmese de aslında gayet sağlam altyapısı olan, iyi yazılmış, “iyi” filmlerdir. Captivity (Dehşet Odası) ise bir film sayılmaz, bu başarısız bir “istismar denemesi”.

Ara sıra denk geldikçe senaryo problemlerinden bahsediyoruz eleştirilerimizde. Dehşet Odası’nın senaryo sorunu Araf gibi örnekler dolayısıyla çok kolay teşhis edebildiğimiz, “kısa metraj senaryosunu uzun metraja yedirme arzusu” hastalığı. Dehşet Odası’nın uzun metraj olabilecek hiçbir tarafı yok. Senaryo ise, sinopsis üzerinde bir ihtimal elle tutulur olabilecek bir fikrin hem yazar (Larry Cohen) hem de yönetmen (Roland Joffe) tarafından başarısız (çok başarısız) biçimde açılması olarak özetlenebilir. Ve işin ilginci her iki isim de önemli, önceki işleri dolayısıyla da çok başarılı bulduğumuz isimler. Dolayısıyla: büyük bir hayalkırıklığı ile karşı karşıyayız.

Filme neden film değil de, “salt istismar denemesi” yakıştırması yaptığıma gelirsek; Dehşet Odası sıradan izleyicinin bilinçaltındaki bazı şiddet ve iğrençleşme isteklerini gütmeyi hedefleyen bir çaba. Filmin kahramanı olan Jenifer, ne oldum budalası, kendini insan üstü görmeye meyilli, gayet snob, gece kulübüne bile fifi köpeği ile giden bir tiki. Daha sonra Jenifer kaçırılacak ve türlü işkencelere maruz kalacak. Bu işkenceler, Jenifer’ı izleyici gözünde ve izleyici bilinçaltı isteğine uygun olarak aşağılamayı, onun da bir insan olduğunu ve aynı acılara tabi olduğunu kendisine belletmeyi hedefleyen türde işkenceler. Ona bu esnada yapılan işkenceler de, aslında izleyici bilinçaltının isteklerinden ibaret. Örneğin kızın fifi köpeğinin parçalanması, güzelliğinin bozulmasına yönelik tehditler, blenderda çırıpılmış et-kan-göz karışımının bir huni vasıtasıyla kıza içirilmesi. …Ama bir saniye. Burda herhangibir konu var mı, yoksa ben mi kaçırdım. Filmin ilk yarısı Jenifer’a yapılan işkenceleri izlediğimiz bir yarı ve izleyicinin bilinçaltındaki bu şiddet eğilimini istismar etmek dışında hiçbir amacı yok. Jenifer bize hiç tanıtılmadığı için onun tarafını tutmamıza olanak yok. Sapığın motivasyonunu ise hiç mi hiç merak etmiyoruz. Ortada birinin diğerine işkence yaptığı bir süreçler bütünü var. Ve bir ikiden sonra gelen üç-dört-beş-altı diye giden işkence sekanslarının artık bizi ilgilendirmediğini söyleyebilirim.

Kaçma çabaları da işin içine girdiğinde, iş iyice kendini tekrar eder bir hal alıyor. Tüm kaçma girişimleri birbir başarısız oluyor. Ama zaten bunların başarısız olacağının da gayet farkındayız; çünkü tüm film burada, bu mekanda geçmek zorunda, bu çok bariz. (çünkü karakterleri tanımıyoruz, bunların bizim gözümüzde bu mekan dışında geçen bir hayatları yok ve BU FİLM BURADA GEÇECEK BU BELLİ). Öyleyse tekrar tekrar, defalarca kaçmaya çalışmalarının ne anlamı var. En başta dediğim gibi, bu durum kısa metrajlık bir öykünün uzun metraja uygulanmasında karşılaşılan problemlerden biri.

Filmin ikinci yarıda Jenifer ve Gary arasında bir aşk öyküsüne dönüşmesi saçmalığın daniskası. Bu şartlar altında, her tarafta kameralar varken, ve başka bir işi olmadığı her halinden belli olan bir sapık tüm teknolojik olanaklarla sizi gözetlerken inanın aşk meşk önceliklerinizden biri değildir. Kaldı ki kadınlara yönelik sapıkça ve yoğun bir ilgisi olan, bu ilgiye rağmen onlara işkence ederken de elini hiç korkak alıştırmayan bir psikopat, Gary gibi bir adamı ne diye besler?

SPOILER UYARISI! BURADA FILMIN SONUYLA ILGILI BILGI VAR: TIKLARSAN GOSTERIR!!!

Bu sebeplerden dolayı filmin çözüleceği ikinci yarısı, ilk yarısına oranla bile daha monoton ve daha sıkıcı bir hal alıyor. The Marsh (Lanetli Bataklık) ile birlikte, bu sezon izlediğim en kötü korku-gerilim filmi Dehşet Odası. Her ikisi de vizyonda, her ikisini de tavsiye etmiyorum. The Marsh’ın aksine, senaristi Cohen ve yönetmeni Joffe’nin önceki işlerinin kalitesi düşünüldüğünde ise çok büyük bir hayal kırıklığı. Kan-revan severler dışındakilere tavsiye etmiyorum.

Gökhan Toka

Film:

Korkutuculuk:

Gerilim:

Kan & Revan:

Related Post

Yönetmen:Jimmyo Burril
Senaryo:Jimmyo Burril
Oyuncular:April Monique Burril, Mark Redfield, Alec Joseph, Kristen Hudson, Herschell Gordon Lewis
Yapım Yılı: 2004
Ülke: ABD
Note: You can rate this post by visiting the site.

Konu: 2007′de izlediğim son film olan Chainsaw Sally, çok eğlenceli, düşük bütçeli bir yapım. Küçük bir kasabada, kütüphane görevlisi olarak çalışan, sessiz ve sakin görünümlü kendi halinde bir bayan olan Sally, aslında çarşıdan aldım bir tane eve geldim bin tanedir. Kütüphanede gürültü yapanları, aldığı kitabı geri getirmeyenleri önce kibarca uyaran, ardından da elektrikli testere ile kovalayarak doğrayan Sally, iş dışındaki zamanlarında travesti kardeşi Ruby ile birlikte, korku filmlerinden öğrendikleri numaraları kasaba sakinleri üzerinde uygulamaktadırlar. İki kardeş komşuları parçalayıp, yer yer asitle eritip, mideye indirerek ve korku filmi izleyerek günlerini gün etmektedirler. Sally ve Ruby iki küçük çocukken aileleri gözlerinin önünde üç sapık tarafından öldürülmüştür. İki kardeş de testereyle sapıkları doğramış, ancak anne ve babalarını kurtaramamışlardır. Ağaç yaşken eğilir misali, elektrikli testere ve adam doğrama konusu üzerine eğilen kardeşler içinde bulundukları formattan dolayı mutludurlar. Ta ki kasabanın gayrimenkul devi Harvey Benton, çocukluklarını geçirdikleri boş evin de dahil olduğu araziyi satmak isteyinceye kadar. Steve Kellerman adlı iş adamı da bu maksatla kasabaya gelmiştir. Sally ve Ruby bu planı bozmak için kanlı bir örgütlenmeye giderler. Dijitalde çekilmiş, ışık pek iyi değil. Buna karşılık ses ve oyunculuklar hiç fena değil. Sally’i oynayan April Monique Burril ve Kellerman rolündeki Mark Redfield iyi iş çıkarıyorlar. Soundtrack de filme yaraşır biçimde hareketli ve güzel. Yönetmenin bol bol korku filmi izlediği, jargona hakim olduğu referanslarından, diyaloglardan ve cinayet sahnelerinden ziyadesiyle anlaşılıyor. Zaten Gore sinemasının babası Herschell Gordon Lewis’e de filmde ufak bir rol verilmiş. Korku sinemasını sevenler için çok eğlenceli bir film.

Related Post

Yönetmen:Brian Yuzna
Senaryo:Charles Finch, Dennis Paoli, Stuart Gordon
Oyuncular:Corbin Bernsen, Molly Hagan
Yapım Yılı: 1996
Ülke: ABD
Note: You can rate this post by visiting the site.

Konu: Diş doktoru, Doktor Feinstone dişçilik işinde oldukça başarılıdır. Büyük bir kliniği olan ve hergün onlarca hastanın akın akın geldiği Feinstone’un işleri başından aşkındır. Bu yoğun tempoda karısıyla yakınen ilgilenme olanağı bulamayan Feinstone, işine gittiği bir sabah bişey unuttuğu için yarı yoldan evine geri döner ve havuz temizlikçisinin karısıyla ilgilendiğini görür. Karısı da havuz temizlikçisine karşı boş değildir. Temizlikçinin çamurlu ve leş gibi elleriyle karısını okşadığını, karısının da neşe içinde çamurun içine batıp çıktığını gören Feinstone’un bobinleri o anda yanar. Feinstone hastalık derecesinde hijyenik bir insandır ve bu olay onun çıldırışının başlangıç noktası olur. Kimselere ses etmeden, apar topar ve dağılmış vaziyette işe giden Feinstone kafayı yemeye başlamıştır. Hastalarının sapasağlam dişlerini bile sapsarı, kapkara, çürük çarık gören doktor, önünü alamadığı bir temizlik tutkusu ile hastaların tüm dişlerini kökten sökmeye, ağız, dil, damak demeden vızır vızır oymaya, çeneleri birbirinden ayırmaya koyulur. Feinstone karısı ve aşığı için de özel bir bakım programı hazırlamıştır. Özellikle dişçiden korkanlara tavsiye olunur.

Related Post

Yönetmen:Anthony DiBlasi
Senaryo:Anthony DiBlasi, Clive Barker (öykü)
Oyuncular:Jackson Rathbone, Shaun Evans, Hanne Steen
Yapım Yılı: 2009
Ülke: ABD, İngiltere
Note: You can rate this post by visiting the site.

Konu: Aykırı bir sinema öğencisi olan Stephen tesadüfen Quaid ile tanışır. Kısa sürede iyi arkadaş olan ikilinin ortak bir özellikleri vardır. Her ikisinin de geçmişinde, üzerlerinde derin izler bırakan travmatik ve korku dolu olaylar yaşanmıştır. Stephen bir araba kazasında kardeşini kaybetmiştir, bu nedenle de araba kullanamaz. Quaid’in ailesi ise o çok küçükken gözlerinin önünde vahşice öldürülmüştür. Stephen bitirme tezi için bir fikir aradığında bunu beraberce bulurlar. İnsanların en büyük korkularını araştıracakları bir belgesel çekeceklerdir. İnsanlarla röportajlar yapmaya başlarlar ancak bir süre sonra Quaid bu belgesel konusunda Stephen’dan daha takıntılı olmaya başlar. İşler kontrolden çıkar, konuştukları insanların ve kendilerinin en büyük korkuları gerçek olmaya başlar.

Korku ustası Clive Barker’ın bir öyküsüne dayanan The Dread oldukça başarılı bir uyarlama. Önceleri biraz yavaş bir tempoda açılan film ilerledikçe sertleşmeye başlıyor. Filmin sonu izleyici üzerinde yıkıcı bir etkiye sahip ve midenizi zorlayabilir. Başarılı soundtrack’i ile de dikkat çeken filmde özellikle Stephen’ın et kokusundan nefret eden vejeteryen kız arkadaşının başına gelenler pişmiş tavuğun bile başına gelmemelidir.

Related Post

Yönetmen:Xavier Gens
Senaryo:Xavier Gens
Oyuncular:Karina Testa, Aurélien Wiik, Patrick Ligardes, David Saracino
Yapım Yılı: 2007
Ülke: Fransa, İsviçre
Note: You can rate this post by visiting the site.

Konu: Paris’te çıkan bir isyanı fırsat bilerek küçük bir soygun yapan dört arkadaş, peşlerindeki polisleri atlatmak için çareyi şehri terk etmekte bulurlar. Arkadaşların amacı sınırı geçerek belayı gerilerinde bırakmaktır. Ancak sınırdan hemen önce mola verdikleri küçük bir pansiyonda, başları neo-nazi ve yamyam pansiyon işletmecileri ile fena halde belaya girecektir. Texas Katliamı’nın, haklı bir çerçevede politize edilmiş, Avrupa’nın ırkçı bilinaçaltını bünyesinde barındıran, Avrupa malı bir yeniden sunumu. Öykü anlatımında mikro boyutta bütünselliği sağlamakta zorluk çeken, buna karşılık makro anlamda bütünselliği sağladığında ise “kısır” kalan bir film. Yine de kısmen sürükleyici olabilmeyi başarıyor.

Gökhan Toka

Film:

Korkutuculuk:

Gerilim:

Kan & Revan:

Related Post

Yönetmen:Michael Haneke
Senaryo:Michael Haneke
Oyuncular:Susanne Lothar, Ulrich Mühe, Arno Frisch, Frank Giering
Yapım Yılı: 1997
Ülke: Avusturya
Note: You can rate this post by visiting the site.

Korku Filmleri Yorumu: Michael Haneke’nin tüm filmlerinde eksenine aldığı Ann ve Georg karakterleri bana hep burjuvazinin Adem ve Havva’larına gönderme gibi gelir.Bu karakterler ya burjuvazi tarafından ruhen sakat bırakılmış çocukları olan, ya da kendi ruhsal sakatlıklarını fark etmeden varoluşlarını sürdüren kadın ve erkek kahramanlardır.Avrupa’nın yüzeyde düzgün derinde hasarlı işleyen, vaat edilen ve elde edilenlere odaklı sürdürülen konforlu hayatlarına cevapsız sorular sorar yönetmen. Söyleşilerinde de belirttiği gibi filmleri yanıtları değil sorularıdır. Beyazperdeye gerçeğin mahkemesini kurar, bu gerçekliği izleyenin katlanmakta güçlük çekeceği kadar uzun ve eşzamanlı sahneler kullanarak kurguya ortak ederek ve beklenmedik anlarda sert bir yüzleştirme yolu ile ifade eder. İsterik ağlama ve hıçkırık sahneleri, yüzleşme ve farkına varma anlarının dışa dönük vurumuna denktir.Bu onun filmlerinde, burjuvazinin adeta insani duygulardan arındırılmış insanı robotlaştırdığı, hissizleştirdiği, vicdani sorgulamaların vicdana getirilmediği, erdemin konforla garanti edildiği kandırmacasına dönüş, hatırlama ve dışa vurma eylemine benzer. İşte Haneke’nin burjuvaziyi suçladığı filmlerinde suça ortak ettiği karakterler, bizzat biz koltuklarında rahatça oturan, cüzdanlarında yada bankalarında kredi kartları, sosyal sigorta garantileri, metrolarda yada kendi araçlarında yalnızlıklarını konforlarına borçlu olanlarız, tıpkı kurguladığı öykülenmelerdeki karakterlerin farkında olmadan elde ettiklerinden dolayı kaybettikleri gibi.

Duygusal buzlanma üçlemesinin en çarpıcı bölümü olan Yedinci Kıta filminde bastırılmış öfkenin, vaat ve elde edilen her şeyin hiçsizliğine duyulan isyanın fark ediş anı ölümcül sonuçlara sebep olur. Kurdun Günü’nde dünyanın son günü bir grup insan üzerinden anlatım bulur , yine boşluğun ve anlamsızlığın merkezine düşüş vardır. Diğer filmlerinde de görebileceğiniz gibi buzdağının görünen kısmı ile görünmeyen kısmındaki anlatımı yönetmenin boşlukları doldurmanız gereken eşleştirmelere ne kadar duyarlı olabileceğimizin sorgulanmasıdır.Bunu ister vicdanımızla, ister kendi gerçekliğimizle yapalım, yüzleşme kaçınılmazdır. İzleyİcisinin bir çoğu filmlerindeki uzun ve sabır isteyen eşzamanlı sahneleri katlanmaya değer olarak görür. Bu sahneler, bazen dakikalarca süren bir masa tenisi sahnesi, tekrar tekrar başa sarılan bir dublaj sahnesi, bir tabaktaki yemeğin kaşıklanması, derme çatma bir mezarın başında ağlama sahnesi, bir metro sahnesi gibi sizin o anda orada olduğunuz, tanıklık ettiğiniz, karakterlerle özdeşleşmek zorunda bırakıldığınız anlardır. Gelgitler, ani ve beklenmedik kısa şoklarla devam eder. Kurgunun ritmi, Haneke’nin özgün sinemacılığı ile neye uğradığınızı bilemeyeceğiniz sonlarla hafızalarınızda derin izler bırakacak, içinizde yarım kalan yada hasara uğrayan bir şeyler olacaktır.

1997 yapımı Funny Games, yönetmenin kariyerindeki en sıra dışı filmlerinden biri. Gerçek bir şiddet filmi olmasına rağmen, bunu kurguya gömen, adeta klasik şiddet eleştirilerini ve izleyicinin görmek istediği modüler işleyişi reddedip, ona görmek yada algısal mantığı ile kabul etmek istediği , yada sinemada tekrarlanan ve şablonlara kavuşan şiddet dilini vermeden kendi anlatımına izleyeni taraf yapan ilginç bir film. Aslında film karakterleri ile değil izleyenle oynanan bir oyun. 2007 yapımından çok az bahsedeceğim,üzerinde fazla durmaya değmeyeceğini düşünüyorum .1997 yapımı film başta Susanne Lothar (Anna) olmak üzere tüm oyuncuları ile bir başyapıt. Haneke’nin neden böyle bir işe kalkıştığını hala anlamış değilim fakat Naomi Watts gibi dev bir aktrist bile yeni çevrimi kurtaramamış diye düşünüyorum. Belki burjuvazi, Avrupa’ya daha çok yakışıyordur, belki aşinalığımız Haneke sularından çıktığında yabancılaşıyoruzdur.Kısaca Haneke, 1997 de öyle bir film yapmış ki, bu filmin gücünü 2007 tarihinde kendisi bile aşamamış.

Gelelim filmin konusuna, öncelikle açılış sahnesinde yarattığı kısa şokla gelinecek durum hakkında sert bir ipucu taşıyor. Üç bireyden oluşan aile ya da burjuvazinin en küçük birimi, Ann, Georg ve oğulları Georgie yazlık evlerine doğru arabaları ile seyir halindeler. Klasik müzik dinleyen aile, sıkıcı bir “bu kimin eseri” muhabbeti yapıyorlar.Bize sıkıcı gelen bu sahne, bunun farkında olmayan aile için sıradan ve keyifli oysa ki.Bir anda çalmaya başlayan sert metal müzik ( ki bunu bir tek biz duyabiliyoruz, onlar değil ) nereye varacağı hissettirilen şiddet seyri için akıllıca bir gönderme. Aileyi saracak olan bir tehdit var ve bunu hisseden sadece biziz. Henüz filmin ilk dakikalarında araçtaki koltuğa oturmuşuz bile.

Yazlıklarına vardıklarında, komşuları ile karşılaşıyorlar ve onların mutsuz ve tedirgin ifadelerinden bir an için şüpheye düşseler de, bunun üzerinde durmuyorlar. Ne de olsa kendi hayatlarında her şeyin yolunda olmasının rahatlığı var, ve aynı konforlu hayata sahip olan komşuları için daha azı olamaz, ne de olsa burjuvazinin vaatleri saat gibi tıkır tıkır işler. Peki ya bu işleyişi bozan durumlar olursa? İşte bunun garantisinin olmadığını Haneke’nin en sert filminde yaşayacağımız anlar vasıtası ile görür ve kabul ettiriliriz. Aslında sıkıcı ve tekdüze olan hayatlarına pat diye dalan 2 genç, bırakın hareket getirmeyi facianın eşiğine getirip kedi-fare oyunu oynamaya başlamıştır bile. Facia, son derece kibar ve zarif bir konuşma diline sahip olan gencin kapıyı çalıp yumurta istemesi ile başlar.Film boyunca nezaketlerinden ve şiddet eğilimlerinden hiç taviz vermeyen iki genç, zincirleme devam eden ve biz bu sahneye nasıl geldik dedirtecek kadar mantığımızı zorlayan fakat aynı zamanda mümkünlük derecesi ile kabul ettirilen gidişat ile aileye ve izleyene cehennem azabı yaşatacaktır. Amaçlarının sadece oyun oynamak olduğunu iddea eden, sonuçta aileyi öldüreceğini de kibarca belirten gençler antipati yaratırken, nezaketleri ile şaşırtmaktadır. Üstelik filmin bir karesinde gençlerden birinin ekrana dönüp: peki siz hangi tarafı tutacaksınız repliği, bırakın filmi gerçekliğinden koparmak, tam tersi filme kelepçeler bizleri. Bu esaretten kurtulmak için fırsat dahi bulan iki karakter ( o noktada 2 kişi kalmışlardır ) öyle saçma ve stratejik hatalar yaparlar ki, biz izleyenler ekrana atlayıp karakterlere tokat atmak isteriz. Birkaç önceki sahne ise, tam nefes alacağız bir umut doğdu derken beklenmedik bir şekilde meşhur kumanda sahnesi ile tüm ümitlerimizi yıkıma uğratır. Bu sahne oyunu kimin kazanacağını anladığımız an ve bir sonraki az önce bahsettiğimiz an ise emin olduğumuz andır. Uygulanan fiziksel şiddeti görsel detayların gölgesine gizleyen yönetmen, ruhsal şiddetle ezer geçer hepimizi. Bunu yaparken televizyon unsurunu da çok ilginç şekilde kullanacaktır. Zaten film başlı başına gündelik hayatta başka işler için dikkate alınan objelerin özenlice kullanılması değil midir: televizyon, yumurtalar, tv kumandası, telefon, bir bıçak, golf sopası ve şu an aklıma gelmeyen diğer bazı metalar, amacı belli olmayan şiddet yayıcı gençlerin farkındalık sınırında olmayan maddeci burjuvazi ailesinin kabusuna ortak edilir.

Funny Games’in şiddeti hangi amaçla benimsediği belirsiz olan 2 genci, şiddeti bulaşıcı hastalık taşırcasına kapı kapı yaymaktadır. Onlar belki üstün zekalı değildir bu oyunda peki ya aile, neden kendilerini kurtarmak için akıllıca adımlar atmamış ve hatalı stratejiler işlemiştir? Georg’un gençlerden birine attığı tokatta yenilmeyeceğine dair aldığı özgüvenin sebebi nedir, oyunun başladığını fark etmemesi mi, yoksa konforlu hayatında sahip olduklarının kendi hayatı da dahil olmak üzere dış tehditle elinden zorla alınacağına dair fikri olmaması mı?

Haneke’nin Kurdun Günü dışındaki hiçbir filminde az da olsa bir umut mesajı verdiğini hatırlamıyorum. Yalnız hatırladığım şu var ki, bu film bittiğinde dahi devam eden bir şeyler var.Umutsuzluk, kapı kapı dolaşan yıkım ve o iki genç her evin kanepesinden yüzünü bize dönüp soruyor hain bir ifade ile: Peki ya siz, hangi tarafdansınız? Bu sorunun cevabını biliyoruz, fakat ifade etmeye korkuyoruz, yeterince güvende miyiz oyun başlamadan önce? Michael Haneke’nin sorularına cevap verirken dikkatli olun.

Melisa Aydın

Film:

Korkutuculuk:

Gerilim:

Kan & Revan:

Related Post

Yönetmen:David Slade
Senaryo:Brian Nelson
Oyuncular:Patrick Wilson, Ellen Page
Yapım Yılı: 2005
Ülke: ABD
Note: You can rate this post by visiting the site.

Konu: 32 yaşında bir fotoğrafçı olan Jeff Kohlver (Patrick Wilson) bir süredir internetten tanıştığı bir kızla chat yapmaktadır. Epey bir süre kızı buluşmak için ikna etmeye çalışan Jeff, kız sonunda teklifini kabul edince çok sevinir. Buluşacakları cafeye gittiğinde karşısına çıkan kızı görünce ise şaşkına döner. Hayley Stark (Ellen Page), yalnızca 14 yaşında olan, ailesiyle birlikte yaşayan bir kızdır. Yaş farkından çekinen Jeff kızdan başlangıçta uzak dursa da, Hayley’in de ona kur yapmaya başlaması ile birlikte yeminini bozar. Hayley ve Jeff birlikte Jeff’in sakin bir muhitteki evine giderlerken Hayley bir sır saklıyormuş gibi görünmektedir. Hayley’in içkisine kattığı ilacın etkisiyle kendinden geçen Jeff, ayıldığında kız tarafından bağlandığını görür. Buna bir anlam veremeyen ve kızdan kendisini çözmesini isteyen Jeff’in yakarışlarını Hayley duymazdan gelmektedir. Hayley Jeff’e işkence ederken, kimin gerçekten psikopat olduğu hafifçe karışacaktır. Film Takashi Miike’ın Audition filminin, daha çok gerilim ve gizem üzerine kurulmaya çalışan bir versiyonu.

Related Post