Yönetmen:Vincenzo Natali
Senaryo:André Bijelic, Vincenzo Natali, Vincenzo Natali
Oyuncular:Nicole de Boer, Nicky Guadagni, David Hewlett
Yapım Yılı: 1997
Ülke: Kanada
Note: You can rate this post by visiting the site.

Korku Filmleri Yorumu: Klastrofobik alt yapılı filmlerin içinden keşfedilmesi gereken bir seri. Saw serisi ile talihsiz bir benzerlik yüzünden ilgiyi fazla üzerinde tutamamış önemli bir yapım. Birbirini tanımadığı anlaşılan 7 kişilik bir grup, ölümcül tuzaklarla dolu küp şeklinde bir mekanik oluşumda bir araya gelir. Filmin açılış sahnesi, seri boyunca farklı şekillerde karşılaşacağımız sahnelerin en dikkate değer sahnesidir. İzleyici üzerinde şok etkisi yaratması için konuya ani ve beklenmedik dalış yapan bu ilk 5 dakikayı kapsayan sahne, bir yandan sabır gerektiren diğer yandan matematik kuramlarını, karakterlerin içlerinde bulundukları düzenekle bağdaştıran kurgunun gerilimle örülmesi için isabetli bir ilk adımdır. Birbirini tanımayan insanların orada bulunma nedenlerini sorgulamaları, diğer yandan tuzaklardan kurtulma ve küp dışına çıkma mücadelesi, bir diğer yandan ise dışarının bilinmezliği ile içerinin güvensizliği, karakterlerin bozulmaya başlayan psikolojisi üzerinden verilerek tam bir kaosa dönüşecektir. Gerilen sinirleri ile yanlış adımlar atmaya başlayan 6 kişi, gruba aynı şekilde dahil olan otistik gencin kendine özgü kaygılarını anlamlandırmaya çalışırken, matematik konusunda bilgi sahibi olan zeki genç kızın çabaları sorulara cevap verecek midir? Karakterlerin hiç biri oraya nasıl geldiklerini hatırlamamaktadır üstelik. Filmin çok fazla sorusu var ve buna verebileceği çok az cevabı. Tüm cevaplar izleyicisinin insiyatifine bağlı olarak değişebiliyor. Sosyal içerikli bir alt metin de olabilir bu, sistem ve adalet eleştirisi de, bilim-kurgu filmlerinde rastladığımız uçuk deneyleri konu edinmiş de olabilir, yada hiçbiri olmayabilir.Mesaj vermek kaygısı gütmediğini açıkta kalan boşlukları doldurmayarak hissettiriyor. Mesaj almak isteyene de engel olmadan almak istediği mesajı veriyor. Samuel Beckett’ın Godot’su yıllarca tartışıldı Godot neyi simgeliyor şeklinde. İşte filmdeki Küp metaforu da bir şeyi simgeliyor ama neyi? şeklinde bir mesaj dahi almış olmanız olasıdır. “ Yok artık o kadar da değil” dediğiniz duyar gibiyim. O halde film size görmeyi seçtiğiniz kadarını göstermiştir. Böyle ilginç bir yapım işte. Cupe serinin ilk bölümünde sizi bir sürü soru işareti ile baş başa bırakır, bir birinden ürkütücü tuzak ve ölüm sahneleri aklınızda kalırken, büyük ihtimal beğendiyseniz Cube2 ( Hypercube) ü izlemeye başlamışsınızdır.

Serinin ikinci bölümü, en sıra dışı bölümdür. Her iki bölümden de ayrıksı. Tema, paradoxlar, paralel evrenler ve kuantum fiziğinden gücünü alırken, bu konulara uzak olan izleyicisi için kafa karıştırıcı ve anlaşılmaz bulunur. Yine birbirini tanımayan bir grup insan, tasarımı ilk bölümden biraz farklı bir düzenekte uyanır. Tasarım şekilsel ayrıksılıklar gösterse de, oluşum yine küptür. Ancak bu kez bilimin gidebileceği en uç noktadan tasarlanmıştır. “Uzay-zaman” kuramından biçimlenecek kadar hemde. Düzenekte hapis kalan yeni karakterler arasında ortak yönler keşfedilecek, soru işaretleri üstüne bilimsel açılımlar da eklenerek bilinmezlik arttıkca artacak ve serinin bence en klas bölümü olarak kalacaktır Cube2. Aynı zamanda finali en iyi bölümdür kanımca.

Ve son bölüm Cube zero, filme bir de sevgi öyküsü iliştirir. Bunun dışında küp dışındaki işleyişi, sistemin çalışanlarını, kurbanların sonlarına ve orada bulunma nedenlerine dair az da olsa soruları cevaplar yada cevaplar gibi görünür. Bir tür “en başa dönüş” bölümüdür bu anlamda. Ancak serinin genel bütünlüğüne yakışmayan bölümdür, gizemi çözmeye yardım etmekten çok apar topar bitirme eğilimi taşır. Hypercube gibi sıra dışı bir bölümden sonra hangi akla hizmet çekilmiştir diye düşünülmesi muhtameldir. Sonuç olarak keşke olmasaydı dediğim bölümdür Cube zero.

Melisa Aydın

Related Post

Yönetmen:Nicolas Roeg
Senaryo:Daphne Du Maurier (Öykü), Allan Scott
Oyuncular:Donald Sutherland, Julie Christie
Yapım Yılı: 1973
Ülke: İngiltere, İtalya
Note: You can rate this post by visiting the site.

Korku Filmleri Yorumu: Bu film nicedir arşivimde duruyordu. nereden nasıl geldi bilmiyorum. bilirsin bu konuda muazzam hafızam vardır. hangi filmi nerden aldım, nerde ne zaman kiminle izledim gün ve gün hatırlarım. bunu nerden buldum bilemiyorum. besbelli benim değil. neyse, nicedir görüyordum, dont look now yazısını okuyunca “tamam tamam şşşş” deyip görmezden geliyordum. ama geçenlerde internette cüce katiller hakkında bir araştırma yaparken bu filmin adıyla da karşılaştım ve izlemeye karar verdim.
evet doğru duydun, cüce katiller hakkında araştırma yapıyordum. ne olmuş, fantastik bir insanım suç mu? izlememe bir sebep de donald sutherland ve kadın oyuncu arasında gelişen sevişme sahnesinin dillere destan oluşuydu. gerçekten de öyleydi, bırakın o dönemi bu dönem için bile baya baya bir sahneydi. dont look now eski korku filmlerinin ne kadar farklı ve özel olduklarını hatırlattı bana defter. bütün filmi maksimum tedirginlik katsayısı ile adeta diken üzerinde seyrettim. gerçi katilin cüce olduğunu biliyordum ama :) bu durum katsayıyı azaltmadı bile. filmin venediğin küflü ve karanlık atmosferinde geçmesi ve italyan korku sinemasının birçok estetik özelliğini barındırması diğer artılarıydı. yönetmen çok iyi bir iş çıkarmıştı. öykü iyi gelişiyordu, çok iyi aktarılıyordu ama saçmasapan biçimde sonlanıyordu ki bu durum beni biraz üzdüyse de sonuçta şekli biraz yamuk olsa da yine de istiridyede bir inci bulmuş bir kaptan kadar buruk sevindim. night shayamalan bu filmi her an yeniden çekebilir. öyküsü onun tarzına yakın. sonunu değiştirmesi lazım ama biraz. tam italyan tarzı (argento vb) bir son olmuş. yönetmen de ingiliz aslen ama bence burada daha çok italyanların etkisi var.

Gökhan Toka

Film:

Korkutuculuk:

Gerilim:

Kan & Revan:

Related Post

Yönetmen:David R. Ellis
Senaryo:Eric Bress, Jeffrey Reddick
Oyuncular:Bobby Campo, Shantel VanSanten, Nick Zano, Haley Webb
Yapım Yılı: 2009
Ülke: ABD
Note: You can rate this post by visiting the site.

Filme İlgili Korku Kritikler:

Sen buraya kaza görmeye mi geldin? – Melisa Aydın

Korku Filmleri Notu:

Film:

Korkutuculuk:

Gerilim:

Kan & Revan:

Related Post

Yönetmen:Michael Haneke
Senaryo:Michael Haneke
Oyuncular:Susanne Lothar, Ulrich Mühe, Arno Frisch, Frank Giering
Yapım Yılı: 1997
Ülke: Avusturya
Note: You can rate this post by visiting the site.

Korku Filmleri Yorumu: Michael Haneke’nin tüm filmlerinde eksenine aldığı Ann ve Georg karakterleri bana hep burjuvazinin Adem ve Havva’larına gönderme gibi gelir.Bu karakterler ya burjuvazi tarafından ruhen sakat bırakılmış çocukları olan, ya da kendi ruhsal sakatlıklarını fark etmeden varoluşlarını sürdüren kadın ve erkek kahramanlardır.Avrupa’nın yüzeyde düzgün derinde hasarlı işleyen, vaat edilen ve elde edilenlere odaklı sürdürülen konforlu hayatlarına cevapsız sorular sorar yönetmen. Söyleşilerinde de belirttiği gibi filmleri yanıtları değil sorularıdır. Beyazperdeye gerçeğin mahkemesini kurar, bu gerçekliği izleyenin katlanmakta güçlük çekeceği kadar uzun ve eşzamanlı sahneler kullanarak kurguya ortak ederek ve beklenmedik anlarda sert bir yüzleştirme yolu ile ifade eder. İsterik ağlama ve hıçkırık sahneleri, yüzleşme ve farkına varma anlarının dışa dönük vurumuna denktir.Bu onun filmlerinde, burjuvazinin adeta insani duygulardan arındırılmış insanı robotlaştırdığı, hissizleştirdiği, vicdani sorgulamaların vicdana getirilmediği, erdemin konforla garanti edildiği kandırmacasına dönüş, hatırlama ve dışa vurma eylemine benzer. İşte Haneke’nin burjuvaziyi suçladığı filmlerinde suça ortak ettiği karakterler, bizzat biz koltuklarında rahatça oturan, cüzdanlarında yada bankalarında kredi kartları, sosyal sigorta garantileri, metrolarda yada kendi araçlarında yalnızlıklarını konforlarına borçlu olanlarız, tıpkı kurguladığı öykülenmelerdeki karakterlerin farkında olmadan elde ettiklerinden dolayı kaybettikleri gibi.

Duygusal buzlanma üçlemesinin en çarpıcı bölümü olan Yedinci Kıta filminde bastırılmış öfkenin, vaat ve elde edilen her şeyin hiçsizliğine duyulan isyanın fark ediş anı ölümcül sonuçlara sebep olur. Kurdun Günü’nde dünyanın son günü bir grup insan üzerinden anlatım bulur , yine boşluğun ve anlamsızlığın merkezine düşüş vardır. Diğer filmlerinde de görebileceğiniz gibi buzdağının görünen kısmı ile görünmeyen kısmındaki anlatımı yönetmenin boşlukları doldurmanız gereken eşleştirmelere ne kadar duyarlı olabileceğimizin sorgulanmasıdır.Bunu ister vicdanımızla, ister kendi gerçekliğimizle yapalım, yüzleşme kaçınılmazdır. İzleyİcisinin bir çoğu filmlerindeki uzun ve sabır isteyen eşzamanlı sahneleri katlanmaya değer olarak görür. Bu sahneler, bazen dakikalarca süren bir masa tenisi sahnesi, tekrar tekrar başa sarılan bir dublaj sahnesi, bir tabaktaki yemeğin kaşıklanması, derme çatma bir mezarın başında ağlama sahnesi, bir metro sahnesi gibi sizin o anda orada olduğunuz, tanıklık ettiğiniz, karakterlerle özdeşleşmek zorunda bırakıldığınız anlardır. Gelgitler, ani ve beklenmedik kısa şoklarla devam eder. Kurgunun ritmi, Haneke’nin özgün sinemacılığı ile neye uğradığınızı bilemeyeceğiniz sonlarla hafızalarınızda derin izler bırakacak, içinizde yarım kalan yada hasara uğrayan bir şeyler olacaktır.

1997 yapımı Funny Games, yönetmenin kariyerindeki en sıra dışı filmlerinden biri. Gerçek bir şiddet filmi olmasına rağmen, bunu kurguya gömen, adeta klasik şiddet eleştirilerini ve izleyicinin görmek istediği modüler işleyişi reddedip, ona görmek yada algısal mantığı ile kabul etmek istediği , yada sinemada tekrarlanan ve şablonlara kavuşan şiddet dilini vermeden kendi anlatımına izleyeni taraf yapan ilginç bir film. Aslında film karakterleri ile değil izleyenle oynanan bir oyun. 2007 yapımından çok az bahsedeceğim,üzerinde fazla durmaya değmeyeceğini düşünüyorum .1997 yapımı film başta Susanne Lothar (Anna) olmak üzere tüm oyuncuları ile bir başyapıt. Haneke’nin neden böyle bir işe kalkıştığını hala anlamış değilim fakat Naomi Watts gibi dev bir aktrist bile yeni çevrimi kurtaramamış diye düşünüyorum. Belki burjuvazi, Avrupa’ya daha çok yakışıyordur, belki aşinalığımız Haneke sularından çıktığında yabancılaşıyoruzdur.Kısaca Haneke, 1997 de öyle bir film yapmış ki, bu filmin gücünü 2007 tarihinde kendisi bile aşamamış.

Gelelim filmin konusuna, öncelikle açılış sahnesinde yarattığı kısa şokla gelinecek durum hakkında sert bir ipucu taşıyor. Üç bireyden oluşan aile ya da burjuvazinin en küçük birimi, Ann, Georg ve oğulları Georgie yazlık evlerine doğru arabaları ile seyir halindeler. Klasik müzik dinleyen aile, sıkıcı bir “bu kimin eseri” muhabbeti yapıyorlar.Bize sıkıcı gelen bu sahne, bunun farkında olmayan aile için sıradan ve keyifli oysa ki.Bir anda çalmaya başlayan sert metal müzik ( ki bunu bir tek biz duyabiliyoruz, onlar değil ) nereye varacağı hissettirilen şiddet seyri için akıllıca bir gönderme. Aileyi saracak olan bir tehdit var ve bunu hisseden sadece biziz. Henüz filmin ilk dakikalarında araçtaki koltuğa oturmuşuz bile.

Yazlıklarına vardıklarında, komşuları ile karşılaşıyorlar ve onların mutsuz ve tedirgin ifadelerinden bir an için şüpheye düşseler de, bunun üzerinde durmuyorlar. Ne de olsa kendi hayatlarında her şeyin yolunda olmasının rahatlığı var, ve aynı konforlu hayata sahip olan komşuları için daha azı olamaz, ne de olsa burjuvazinin vaatleri saat gibi tıkır tıkır işler. Peki ya bu işleyişi bozan durumlar olursa? İşte bunun garantisinin olmadığını Haneke’nin en sert filminde yaşayacağımız anlar vasıtası ile görür ve kabul ettiriliriz. Aslında sıkıcı ve tekdüze olan hayatlarına pat diye dalan 2 genç, bırakın hareket getirmeyi facianın eşiğine getirip kedi-fare oyunu oynamaya başlamıştır bile. Facia, son derece kibar ve zarif bir konuşma diline sahip olan gencin kapıyı çalıp yumurta istemesi ile başlar.Film boyunca nezaketlerinden ve şiddet eğilimlerinden hiç taviz vermeyen iki genç, zincirleme devam eden ve biz bu sahneye nasıl geldik dedirtecek kadar mantığımızı zorlayan fakat aynı zamanda mümkünlük derecesi ile kabul ettirilen gidişat ile aileye ve izleyene cehennem azabı yaşatacaktır. Amaçlarının sadece oyun oynamak olduğunu iddea eden, sonuçta aileyi öldüreceğini de kibarca belirten gençler antipati yaratırken, nezaketleri ile şaşırtmaktadır. Üstelik filmin bir karesinde gençlerden birinin ekrana dönüp: peki siz hangi tarafı tutacaksınız repliği, bırakın filmi gerçekliğinden koparmak, tam tersi filme kelepçeler bizleri. Bu esaretten kurtulmak için fırsat dahi bulan iki karakter ( o noktada 2 kişi kalmışlardır ) öyle saçma ve stratejik hatalar yaparlar ki, biz izleyenler ekrana atlayıp karakterlere tokat atmak isteriz. Birkaç önceki sahne ise, tam nefes alacağız bir umut doğdu derken beklenmedik bir şekilde meşhur kumanda sahnesi ile tüm ümitlerimizi yıkıma uğratır. Bu sahne oyunu kimin kazanacağını anladığımız an ve bir sonraki az önce bahsettiğimiz an ise emin olduğumuz andır. Uygulanan fiziksel şiddeti görsel detayların gölgesine gizleyen yönetmen, ruhsal şiddetle ezer geçer hepimizi. Bunu yaparken televizyon unsurunu da çok ilginç şekilde kullanacaktır. Zaten film başlı başına gündelik hayatta başka işler için dikkate alınan objelerin özenlice kullanılması değil midir: televizyon, yumurtalar, tv kumandası, telefon, bir bıçak, golf sopası ve şu an aklıma gelmeyen diğer bazı metalar, amacı belli olmayan şiddet yayıcı gençlerin farkındalık sınırında olmayan maddeci burjuvazi ailesinin kabusuna ortak edilir.

Funny Games’in şiddeti hangi amaçla benimsediği belirsiz olan 2 genci, şiddeti bulaşıcı hastalık taşırcasına kapı kapı yaymaktadır. Onlar belki üstün zekalı değildir bu oyunda peki ya aile, neden kendilerini kurtarmak için akıllıca adımlar atmamış ve hatalı stratejiler işlemiştir? Georg’un gençlerden birine attığı tokatta yenilmeyeceğine dair aldığı özgüvenin sebebi nedir, oyunun başladığını fark etmemesi mi, yoksa konforlu hayatında sahip olduklarının kendi hayatı da dahil olmak üzere dış tehditle elinden zorla alınacağına dair fikri olmaması mı?

Haneke’nin Kurdun Günü dışındaki hiçbir filminde az da olsa bir umut mesajı verdiğini hatırlamıyorum. Yalnız hatırladığım şu var ki, bu film bittiğinde dahi devam eden bir şeyler var.Umutsuzluk, kapı kapı dolaşan yıkım ve o iki genç her evin kanepesinden yüzünü bize dönüp soruyor hain bir ifade ile: Peki ya siz, hangi tarafdansınız? Bu sorunun cevabını biliyoruz, fakat ifade etmeye korkuyoruz, yeterince güvende miyiz oyun başlamadan önce? Michael Haneke’nin sorularına cevap verirken dikkatli olun.

Melisa Aydın

Film:

Korkutuculuk:

Gerilim:

Kan & Revan:

Related Post

Yönetmen:Takeshi Miike
Senaryo:Sakichi Sato
Oyuncular:Hideki Sone, Sho Aikawa, Kimika Yoshino
Yapım Yılı: 2003
Ülke: Japonya
Note: You can rate this post by visiting the site.

Korku Filmleri Yorumu: Bilir misin bilmem, İhsan Yüce diye çok şahsına munhasır bir oyuncusu vardır Türk sinemasının. Bu İhsan Yüce’yi sarı bıyıkları, sararmış ve çürümüş dişlerinden kolayca tanıyabilirsin. Genellikle köy ağası, ya da zorluk çıkaran, başlık parası diye direten, parayı alınca da fatura kesmeyen kız babası rollerinde görebilirsin. (Kibar Feyzo, Davaro, Çiçek Abbas vb) İhsan Yüce’nin asıl önemli özelliği ise bu filmlerin senaryolarını da yazmış olmasıdır. Allah rahmet eylesin. Bu varan birdi. Şimdi varan iki: Bu gozu’nun senaryosunu da, offf nasıl anlatsam sana, hah, Kill Bill 1′de son dövüşün olduğu hanın sahibini (charlie brown) oynayan Sakichi Sato yazmış. Hemen not al. Hayatımda gördüğüm bu EN ÇILGIN öyküyü adamım Takeshi Miike da çekince, ortaya hayatımda izlediğim EN TUHAF film çıkmış. Takeshi Miike yılda beş altı film çeker. Bunların da birçoğu para kazanmasını sağlayacak klasik yakuza filmleridir. Yakuza filmlerinden parayı kaldırdıktan sonra her yıl bir ya da iki şahsına munhasır aykırı film çeker ki, onlardan detaylıca bahsetmek için yer dar.

Gozu’nun senaryosu Miike’nin önüne klasik bir yakuza öyküsü olarak gelmiş. Miike de o yıl (2003) yeterince yakuza filmi yaptığını söyleyip senaryoyu Sato’ya vermiş ve allah ne verdiyse değiştir bunu, enteresan birşey yap demiş. Sonunda sato öyle birşey yapmış ki… Miike’yi boşverdim şimdi sato’ya taktım kafayı. Sağlıklı bir insan böyle bir öyküyü nasıl yazar? Bu öykü david lynch’i bile utandırır. Lost highway bile ne kadar net ve durağan bir filmmiş bunu görünce anladım. Küçük bir fino köpeğini “yakuza katil köpeği” diye tasmasından tutup yere vura vura öldüren deli bir ağabey, deli abiyi ortadan kaldırması mafya tarafından emredilen seksüel anlamda kafası karışık bir kardeş, abiyi yanlışlıkla presde ezen ve derisini vestiyerde asılı tutan ilginç tipler, öküz kafalı bir yaratık, konuklara içmeleri için kendi sütünü teklif eden bir otel sahibesi, presde ezilmiş abisi olduğunu idda eden seksi bir kadın ve AKABİNDE GELİŞEN OLAYLAR. Bu bir korku filmi, tam da Lynch’in tarzında bir korku filmi, beklenmeyeni, düşünülmeyeni, asla düşünülemeyecek olanı sunarak hislerle korkutuyor. Ama bu aynı zamanda bir de komedi filmi. Korku ve komedi arasındaki uçurum da o kadar geniş ki, birinden diğerine geçerken doğal olarak oluşan his tüm filme hakim oluyor: Tedirginlik. Lynch’i bilenler için: Eraserhead’deki tedirginliğe benzer. Lynch sevmeyenler ya da Miike sevmeyenler kesinlikle izlemesin. Miike’daki en uç nokta…

Gökhan Toka

Film:

Korkutuculuk:

Gerilim:

Kan & Revan:

Related Post

Yönetmen:David Carreras
Senaryo:David Carreras, Javier Azpeitia (Roman)
Oyuncular:Cristina Brondo, Damien Bichir
Yapım Yılı: 2004
Ülke: İspanya
Note: You can rate this post by visiting the site.

Korku Filmleri Yorumu: Hem teknik ve anlatım olarak hem de senaryo olarak, üst düzey bir korku-gerilim filmi. İspanyol yapımı. Gen filminde olduğu gibi bir akıl hastanesine yeni atanan psikolog bir bayan… Sonrasında hastane içinde dönen tuhaf oyunlar… intiharlarlar… ya da cinayetler… kimin akıllı, kimin deli olduğunun birbirine karıştığı bir delilik öyküsü. Şaşırtıcı ve çarpıcı bir son. en az gen’deki kadar ama neyse ki gen’deki gibi değil. :) korku türünü seven sevmeyen herkese rahatça tavsiye ederim. Özellikle de gen filmini izleyip beğenmiş olanlara.

Gökhan Toka

Film:

Korkutuculuk:

Gerilim:

Kan & Revan:

Related Post

Yönetmen:Jessica Hausner
Senaryo:Jessica Hausner
Oyuncular:Franziska Weisz
Yapım Yılı: 2004
Ülke: Almanya, Avusturya
Note: You can rate this post by visiting the site.

Korku Filmleri Yorumu: Avusturya-Almanya ortak yapımı, yaklaşık 80 dakika. Ve filmin nasıl ne zaman bittiğini anlamıyorsun. O arada uyuyabilirdin ama izlemiş de olabilirsin, bu durumda eğer uyumadıysan zamanın göreceliliği konusuna geliyoruz. 80 dakika gerçekten çok kısaymış, ama film çok heyecanlı ve sürükleyici olduğu için değil, aksine öldüresiye sıkıcı ve boş olduğu için. İlk seyrettiğimde hiçbirşey anlamadım, o yüzden bir seksen dakikam daha gitti. Alplerde bir otelde resepsiyonist olarak işe başlayan kızımız, kendinden önceki çalışanın hiçbir iz bırakmadan ortadan kaybolduğunu öğrenir. Bu sırrı araştırmak için soru sormaya kalktığında ise buz gibi bir tepkiyle karşılaşır. Burada Hausner’ın bir öneri, bir argüman sunduğunu görüyoruz. “Ben seyirciye hiçbirşey göstermeden, doğaüstüne başvurmadan, korkuyu karelemeden ve hatta ona imada dahi bulunmadan bir korku/gerilim filmi çekebilir miyim?” diye düşünmüş ve bu filmi yaratmış. Ayrıca tek argüman da bu değil, aksi taktirde blairwitch projesi gibi olurdu. (gerçi o film direkt ima üzerine kurulu – bu onun birkaç aşama daha üstü) Burada aynı zamanda Avrupalı olmak üzerine sosyal bir eleştiri görüyorum. Herkes soğuk ve uzak. Başroldeki kız örneğin siyah derili olsaydı bu film çok başka bir biçimde okunacaktı. Ancak bu haliye en doğru okuma, bilinmezlik ve insanın bilinmezlik karşısındaki küçüklüğü üzerine makine gibi, soğuk ve duygusuz bir gerilim anlatısı. Özellikle disko sahnelerinde insanların nasıl bez kuklalar gibi, her türlü estetik unsurdan arındırılarak sunulduklarına dikkat et. Bilinmezlik ve o bilinmezliğin etkileşimde olduğu insani küçüklük, izleyiciyi de tanrısal koltuğunda rahatsız edebilecek temel korku unsurları olarak kullanılıyor. Ama bu yöntem bana işler gelmedi, en azından belki de bu filmde işlemiş gibi gelmedi. Ben avrupalı olmadığım için bu filmin ruhsuzluğundan ve duygusuzluğundan korktum, ama vermek istediği mesajından ve amacından korkmadım.

Gökhan Toka

Film:

Korkutuculuk:

Gerilim:

Kan & Revan:

Related Post

Yönetmen:Sergio Martino
Senaryo:Ernesto Gastaldi, Sergio Martino
Oyuncular:Suzy Kendall, Tina Aumont, Luc Merenda, John Richardson
Yapım Yılı: 1973
Ülke: İtalya
Note: You can rate this post by visiting the site.

Konu: Roma’da bir seri katil kanlı bir cinayet zincirine başlar. Katil hakkında tek bilinen kırmızı bir eşarp taktığı ve kurbanlarını bu eşarpla boğarak öldürdüğüdür. Katil daha sonra kurbanlarının kah gözlerini çıkararak, kah göğüslerini yararak, filme adını veren atmosferi yaratmaktadır. Kurbanlarını Roma’daki bir okulun öğrencileri arasından seçer. Okulun hayatta kalan morali bozuk öğrencileri (dört kız arkadaş) hava değişikliğine ihtiyaçları olduğunu analiz ederek içlerinden birinin amcasının kırdaki çiftliğine giderler. Ancak katil de onları takip edecektir.

Korku Filmleri Yorumu: İsminin uzun olmasına aldanmayın. Bu film bir türün ilk örneklerinden (belki de en iyilerinden) biri: Giallo. Genelde tüm kısa isimler vaktiyle kullanıldığı için uzun isimler yenilere kalmıştır. Bu örnekte ise tam tersi bir durum söz konusu. Biz ona kısaca ABD piyasasındaki ismiyle “Torso” diyelim. Yani söz konusu film bundan sonra “Torso” olarak anılacaktır.

Torso biraz gözden ırak kalmış, bu nedenle de pek bilinmeyen iyi bir Giallo. Özellikle gerilim seven korku izleyicisini bir senedir giymediği pantolonun cebinde 20 YTL bulmuş gibi sevindirecek bir film. Özellikle kırdaki villada geçen sahneleri öylesine gerilim yüklü ki, filmin 36 yaşında olması bile bu gerilimin gücünden en ufak parça bile alıp götüremiyor.

Katilin kimliğini öngörebilmeye ihtimal yok. Katil olarak düşünülebilecek adaylar birer birer öldükçe, en sonunda artık ne gelse razı olacağınız bir noktaya sürükleniyorsunuz. Bu da filmin izlenilirliğini artırıyor. Çok fazla sayıda güzel kadını çok deşifre hallerde kullanması nedeniyle bir parça istismar sineması izlerini (veya pro-istismar sineması diyelim) de taşıyor.

Filmin ilginç bir tercihi var. “Final Girl” tarzının tüm gücünü, sonunda ulaştığı gerilim seviyesi sayesinde başarıyla taşıyabilecekken bunu yapmıyor ve katilin karşısına yapay bir kahraman çıkarıyor. Yani asıl kahramanımız olan, gerilimin tepesideki kadın oyuncu (Suzy Kendall) değil, yan roldeki bir erkek karakter katille yüzgöz olmak durumunda kalıyor. Yönetmen izleyici tarafından özdeşleşilen karakterlerini belli bir acizlik havuzu içerisinde tutup, katille birebirde muhatap olamayacak, hatta bunu düşünemeyecek güçsüzlükte kurgulamış. Bu da, bu filmin yıllanmışlığı göz önüne alındığında, bu yıllanmışlık nedeniyle başlangıçtan itibaren pasif ve mesafeli olan izleyici algısının daha rahat hissedebildiği bir gerilimin oluşmasına sebep oluyor.

Gökhan Toka

Film:

Korkutuculuk:

Gerilim:

Kan & Revan:

Related Post

Yönetmen:Alexandre Bustillo, Julien Maury
Senaryo:Alexandre Bustillo
Oyuncular:Alysson Paradis, Béatrice Dalle, François-Régis Marchasson
Yapım Yılı: 2007
Ülke: Fransa
Note: You can rate this post by visiting the site.

Konu: Profesyonel bir fotoğrafçı olan Sarah, hamileyken geçirdiği bir trafik kazasında eşini kaybetmiştir. Aradan aylar geçmiş, Sarah çocuğunu dünyaya getirmeye hazırlanmaktadır. Hastanede yapılan son kontrollerinde herşey yolunda görünmektedir; doktor kendisine ertesi sabah doğum için gelmesini söyler. Sarah, eşini kaybetmiş olmanın melankolisi içerisinde bu son geceyi evinde yalnız geçirmeye karar verir. Ancak ilerleyen saatlerde kapısı çalınacak ve kimliğini – hayatını tüm detayları ile bilen yabancı bir kadın kabus gibi üzerine çökecektir. Hayal dahi edilemeyecek kadar kanlı ve acı dolu bir gece Sarah’ın önünde uzanmaktadır.

Korku Filmleri Yorumu: Filmin tam karşılığı yine bir fransız olan, hatta yönetmenlerin tekiyle aynı adı taşıyan Alexandre Aja’nın Haute Tension’udur. O filmi seven bunu sever; bunu seven onu sever. Açık ve net olarak, her ikisi de Fransız ekolünü yansıtan bu filmlerin, izleyicinin ağzında, benim ağzımda bıraktığı tat, kurumuş kan tadıdır.

Siteyi açtığımızdan beri vizyonda gördüğümüz en iyi korku filmidir; bu da bir başka özelliği. Ne yazık ki pek az yerde oynamaktadır; Beyoğlu sineması kisvesi altında Pera sinemasında, halk günü olmasına rağmen ben hariç toplam dört kişiyle birlikte izleyebilmek mümkündür.

Filme gitmeden önce afişe dikkat edilmezse, çıkışta illa ki dikkat edilecektir: arkasından baktıran türden bir fillmdir. İşte bu gecikmiş, gıpta ve iftihar dolu alıcı gözü bakışında, afişin üzerindeki şu kelam dikkat çeker bir neon halesi gibi parıldar: “KAN GÖVDEYİ GÖTÜRECEK!!!”.

Gerçekten de kan gövdeyi götürmektedir. Tıpkı Haute Tension’da olduğu gibi Fransız evladı bu konuda elini korkak ayarlamamıştır. Ve yine söz konusu adı istim üzerindeki filmde olduğu gibi gerilim hat safhalarda gezinmektedir.

Film tam bir kedi fare oyunudur. İçeride olmak üzerine, hamilelik, vücundaki bir yabancı, evin içindeki bir psikopat, ülkedeki yabancılar vb gibi çeşitli boyut kapıları sunmaktadır ve dar alan içerisinde gayet hacimli bir filmdir. Olaylar detay seviyesinde biraz mantıksızlaşabilmekte ve psikopat kadının motivini üstünkörü açıklama çabasının lüzümsuzluğu nedeniyle biraz eksilebilmektedir ancak çok önemi yoktur. Özellikle son karesinde son derece manyakça, psikopatça, bu modern çağa ait olmayan bir kötü masal karartısında kapanmaktadır ve gerçekten de çıldırtıcı biçimde oyulmuş, işlenmiş kara-kapkara bir mücevher gibi bir kapanıştır.

Artık binlece film izlemiş olmanın getirdiği öngörü sebebiyle, Sarah’nın polise “ben annemi öldürdüm memur bey” mırıldanışı sayesinde sonu apaçık tahlil edilebilir, öngörülebilir olan bir filmdir ama bu da hiç önemli değildir, bu artık bizim kusurumuzdur. Mutlaka görülmesini arzu ettiğimiz, son derece karanlık ve iç burucu, fakat aynı şekilde etkileyici bir filmdir.

Gökhan Toka

Film:

Korkutuculuk:

Gerilim:

Kan & Revan:

Related Post

Yönetmen:Roger Corman
Senaryo:Robert Towne
Oyuncular:Betsy Jones-Moreland, Antony Carbone, Robert Towne
Yapım Yılı: 1960
Ülke: ABD
Note: You can rate this post by visiting the site.

Konu: B sinemasının kralı Roger Corman’ın nıspeten az bilinen filmlerinden olsa da çok iyi bir yapım. Bu film hiç kimse tarafından telaffuz edilmese de sonrasında yapılan pek çok filmi gizli bir biçimde etkilemiştir. Güzel bir kadın olan Eve, hoyrat bir adam olan kocası Harold ile birlikte Porto Riko’da tatil yapmaktadırlar. İkiliye Harold’un avukatı, hassas ve duygusal bir adam olan Martin de katılır. Üçlü, birlikte bir tekne kiralayarak adanın yakınlarında dalmak üzere açılırlar. Okyanusun dibinde yarım saat kadar turlayan Eve, Harold ve Martin yüzeye çıktıklarında atmosferde hiç hava olmadığını görürler. Nedenini asla anlayamayacakları bir biçimde dünyanın tüm havası aniden çekilmiş gibidir. Yedek tüplerini takan ve adaya geri dönen üçlü, adadaki herkesin boğularak öldüğünü görürler. Hava tekrar geri gelmiştir; bu yüzden adayı turlayıp hayatta kalan biri olup olmadığını araştırırlar. Ancak geriye sadece üçü kalmış gibidir. Belki de yalnızca adada değil, tüm dünyada geriye kalan tek insanlar onlardır. Yardım çağrılarına cevap alamazlar. Günler geçtikçe adadan ayrılmanın planını yapmaya başlarlar ancak diğer yandan Harold ve Martin arasındaki gerilim de giderek artmaktadır. Ne de olsa dünyadaki belki de son kadın Evelyn’dir ve içlerinden biri bu Adem-Havva huzuru içerisinde fazladır. Aynı şekilde teknede, bir kadın ve iki adam etrafında gelişen Roman Polanski’nin Sudaki Bıçak’ı, ya da Masters of Horror serisinin Dream Cruise’u, iki adam bir kadınlı, cinsel bir tür ilkel gerilimi referans olarak alan diğer filmler olarak ilk anda aklımıza gelenler.

Related Post