Yönetmen:Nacho Cerdà
Senaryo:Nacho Cerdà
Oyuncular:Xevi Collellmir, Jordi Tarrida
Yapım Yılı: 1994
Ülke: İspanya
Note: You can rate this post by visiting the site.

Konu: Çok kötü şöhrete sahip, 30 dakikalık kısa bir korku filmi. Herhangibir diyalog bulunmayan film, neredeyse tamamen bir morg odasında geçiyor. Burada ölüler parçalanıp, organları tartılıyor. Ne var ki parçalama sonrasında yapılanları görmek hoşunuza gitmeyecek; beyni tartıp fazla iş olmasın diye karnına koyup dikiyorlar. Bu işin soft tarafı. Morgdaki görevlilerden biri çıtayı daha da yükseltiyor ve ölülerden biriyle çok can sıkıcı ve neredeyse filmin tamamını kapsayan, bıktırıcı bir ilişkiye giriyor. Sonra da kalbini alıp, evine, yemesi için köpeğine götürüyor. Film bundan ibaret; ancak son sahnesi içinizi sızlatacak ve yaşam, ölüm, yaşam ve ölüm karşısında yalancı zevki tozlu ve pis köşelerde arayan insanın böceksi küçüklüğü ve acizliği, ve nedensizlik üzerine sizi düşünmeye itecek. Kolay kolay yenilip yutulur türden bir film değil. Cesetlerin plastik oldukları çok belli olsa da, planlar arasında uygulanan akıcı geçişler, özellikle morg odasında ve film boyunca kullanılan arya müziğinin yüzeyle, izleyiciyi ayakta kalmaya zorlayan zıtlığı, üst düzeydeki görüntü yönetimi ve ses kaydının kalitesi dikkat çekici.

Related Post

Yönetmen:Kinji Fukasaku
Senaryo:Kinji Fukasaku, Koushun Takami (roman)
Oyuncular:Tatsuya Fujiwara, Aki Maeda, Takashi Kitano, Taro Yamamoto, Chiaki Kuriyama
Yapım Yılı: 2000
Ülke: Japonya
Note: You can rate this post by visiting the site.

Konu: Film yakın bir gelecekteki Japonya’da geçer. 21. yüzyılın başlarında Japon ekonomisi tamamen çökmüş ve ülke kaoso sürüklenmiştir. Suç ve şiddet kontrol edilemez haldedir. Gençler kontrolden çıkmışlardır ve geleneksel toplum kendi gençlerinden korkar durumdadır. Buna karşılık hükümet toplum üzerindeki kontrolü sağlayabilmek için yeni bir eğitim programını devreye almıştır: Battle Royale. Ülkedeki tüm okullardaki dokuzuncu sınıflar bir kura çekimine tabidirler. Her yıl bu kura çekimi ile belirlenen bir sınıf, Battle Royale’e katılmak zorundadır. Battle Royale’de sınıftaki gençler, terk edilmiş bir adada hayatta kalmak için savaşırlar. Ölümüne savaşacakları kişiler de yine birbirleri olacaktır. Üç gün süren Battle Royale’in sonunda hayatta yalnızca bir öğrenci kalmalıdır.

Related Post

Yönetmen:Takeshi Miike
Senaryo:Itaru Era
Oyuncular:Kenichi Endo, Shungiku Uchida, Kazushi Watanabe
Yapım Yılı: 2001
Ülke: Japonya
Note: You can rate this post by visiting the site.

Konu: Japon gençliğinin yoldan çıkması ve toplumsal yozlaşma üzerine haberler yapmış olan, bu konuya takıntılı eski bir haber spikeri ve onun bu takıntı nedeniyle yapısal bozgunla sınadığı ailesine gizemli bir yabancı konuk olur. Biz ona “Misafir Q” deriz. Misafir Q’nun gelişi ile eroin bağımlısı bir anne, anneye fiziksel işkence yapmaktan zevk alan erkek çocukları, fahişe bir kız, fahişe kızıyla para karşılığı yatan babadan oluşan bu “müthiş” aile çok değişecektir.

Korku Filmleri Yorumu: Bu filmi altına koyabilecek uygun bir başlık bulabilmek hiç kolay değil. Aslında bu, sadece bu film için değil, bir çok Takeshi Miike filmini sınırlandırırken karşılaşılan bir olanaksızlık. Bu tür bir gruplandırma bu adamın filmleri için mümkün değil. Bu nedenle de Takeshi Miike filmlerinin bazı ortak özelliklerinden yola çıkarak tamamen bağımsız ayrı bir ana gruplandırma başlığı belirlemek durumunda kaldım. Bu gruba “yapı bozuculuk” adını verdim. Yapı bozuculuk ile kastım nedir? Ana başlıklara baktığımızda kişilik korkusu (personality horror) adlı bir başlık görüyoruz. Henry vb seri katil filmlerinin bazıları görsel sertliklerinden ziyade sergiledikleri kişiliklerin korkunçluğu ile korkuturlar. Yapı bozuculuğu da benzer biçimde düşündüm ama belii bir kişilikle sınırlandırmadan, genel kabul gören toplumsal bir yapının bir antitezinin sergilendiği ve sınandığı filmler için kullanabiliriz. Yapı bozuculuk, en oturmuş görünen ve tartışılmayan toplumsal yapı ve değerleri alaşağı ederek hayal gücünün sınırsızca sınandığı filmleri gruplamak için kullanabileceğim uygun bir başlık olabilir. Peki ama bu türden soyut bir sınama bir korku filmi ortaya çıkarabilir mi?

Aslında yapı bozuculuk yarattığı sınırsızlık ölçüsünde, modern toplumsal yapılarda ve baskın kültürel normlarda dile getirmeye dahi cesaret edilemeyecek alternatif olasılıkları düşündürerek izleyiciyi arasına sıkıştığı güvenli düşünsel kalıpların dışına çıkmaya ve dolayısıyla korkuya götürebilir. Bu grubu bazı Miike filmleri için özel tasarlamadım elbette. Aklıma bazı Luis Bunuel, Haneke, Lynch filmleri de geldi. Ortak özellikleri sürrealizm olabilen bir dizi film. Sürrealizm başlı başına bir korku biçimi değildir, korkuyla sınırlı ve özdeş değildir çünkü. Ama bu tür filmlerin yapmaya çalıştıklarına, amaçlarına baktığımızda, orada toplumsal genel geçer düzenler açısından korkutucu olan hedeflerini görüyoruz. Ki bu da gayet politik bir hedef olan yapı bozumudur. Örneğin Luis Bunuel’in Exterminating Angel filminde, tamamı burjuva konukların yemek sofrasından bir türlü kalkamamaları ve görünmez bir engelle gayet sürreal biçimde engelleniyor olmaları gibi. Visitor Q da benim için bu tür bir “uydurma” grup başlığı altında toparlayabileceğim şimdilik ilk örnek oldu. Bu filmi elbette ki Kişilik Korkusu altında toparayabilmek de mümkün. Ama bu durumda filmin esas korkutma amacından ve büyük resimden uzaklaşılmış olunur. Çünkü burada korkutucu olan ekranda sergilenen karakter değil, yapı bozuculuğu aracılığı ile korkutulan izleyicinin kendi karakteridir ve yapı bozumuna verdiği olumlu tepkidir.

Miike’ın tüm filmlerinde, düşünce ve sergilemedeki sınır tanımazlık bir tür yapı tehditini de beraberinde getirir. Ancak Visitor Q haricindeki tüm filmlerinin odağında izlenebilir bir öykü çizgisi bulunur. Visitor Q’da ise, yapı bozma amacı ve film arasında herhangibir takip edilebilir alternatif öykü çizgisi yok. Bu film salt tehditten oluşmaktadır.

Film, “Hiç babanızla seks yaptınız mı” sorusuyla başlıyor. Sonrasında fahişelik yapan küçük kızın babasıyla seks yaptıkları sahne ile açılıyor. Bir hayli uzun süren bu sahne izleyiciyi büyük bir tuzağın içine çekmeyi amaçlıyor. Ağırlık olarak bakıldığında filmin eşit önemdeki benzer sahneleri bundan çok daha kısadır. Bu sahne uzundur, yavaş akar, nedeni izleyiciyi azdırmak istemesidir. Bu çok garip ve hatta iğrenç gelebilir. Ama şöyle bir durum var: Ekranda baba-kız oldukları idda edilen iki kişi var ve ara sıra baba “bu çok yanlış” dese de sevişiyorlar. İzleyici bunu bir noktaya kadar alır ve bu yanlışlığı olanca sertliği ile hatta mide bulantısı ile kabul eder. Ama bir noktadan sonra ekrandaki görselliğin etkisine girecektir. Ne de olsa bu sadece bir filmdir. Ama tez ortadadır. Teze rağmen bu sekans izleyicinin geçici dikkatini çekmeyi başarabilir. Bu noktada, izleyicinin hissedebileceği karakter korkusu kendi karakterine yönelik olandır. Bir ensest görüntüsünü izlemekten keyif aldığını fark eden izleyici kendinden korkar.

Film sonrasında, “Hiç Annenizi dövmeyi düşündünüz mü?” sorusuyla devam eder ve izleyiciye yönelttiği tehditlerini çeşitlendirir.

Filmde ensest, aile içi şiddet, uyuşturucu kullanımı, zina, fahişelik, hatta nekrofili, olağan ve kabul gören bir sıradanlık ve alenilikte yaşanan olaylardır. Miike ailedeki tüm karakterleri sırayla izleyicinin kullanımına sunar. Birinin takip edilmez aykırılıkta ve agresiflikte sunulduğu noktada bir başka karakter resesif (çekinik) bir formatta sunulur ve izleyicinin pasif dikkatini bir sonraki değiş tokuşa kadar taşır. Her karakter çarpıktır ama bu çarpıklığın anlaşılması izleyici açısından zaman alıcıdır. İzleyici karakterin gerçekten çarpık ve ahlaki açıdan izlenemez olduğunu kavrayıncaya kadar uzunca bir süre sanki öyleymiş gibi karakteri istekle kabul ve takip eder. Her bayrak değişimi izleyici bakışının kendi kendini aldattığı birer andır.

Bu çarpık karakterlerin sıradanlık eksenini oluşturdukları bu yapının bozumu Visitor Q sayesinde olur. Garip bir yabancı birden bire hayatlarına girer, yemek sofralarına tek kelime etmeden oturur. Kimi zaman başlarına taşla vurarak ve izleyicinin vicdanını ve arzusunu yerine getirerek bu çarpıklığa karşı durur. Kimi zaman ise onların oyunlarına katılarak izleyiciye ihanet eden bir karakter de o olur. Filmin sonları geldiğinde, Visitor Q’nun da yardımına koştuğu bu devinimler sayesinde, filmin başlarında çok büyük ölçüde yadırganabilecek gariplikler artık izleyicinin açılan algısı sayesinde rahatça kabul edilebilir hale gelmiştir.

Film, bir öze dönme ve küçülme ritüeli ile son bulur. Tüm aile, çıkış noktaları olan, her şey çarpılmadan önce bir zamanlar bilinçsizlikle var oldukları bir utero huzuruna geri dönerler ve bundan çok da mutludurlar.

Birçok Miike filmi izlemiş olmama rağmen içlerinden en yırtıcı ve en tehditkar olanın bu film olduğunu söylemeliyim. Oldukça sürreal görünmekle birlikte amacının netliği ve politikliği sayesinde, Miike’ın sürrealizmi eksen olarak kullanan birçok filmine göre çok daha net ve anlaşılır bir film. Ama kesinlikle güvenli bir film değil. Bu filmin, yönetmenin en iyi bulduğum iki filmi Audition ve Katil Ichi ile aynı kalitede olduğunu düşünüyorum.

Gökhan Toka

Film:

Korkutuculuk:

Gerilim:

Kan & Revan:

Related Post

Yönetmen:Ruggero Deodato
Senaryo:Gianfranco Clerici
Oyuncular:Robert Kerman, Francesca Ciardi, Perry Pirkanen, Luca Barbareschi, Salvatore Basile, Carl Gabriel Yorke
Yapım Yılı: 1980
Ülke: İtalya
Note: You can rate this post by visiting the site.

Konu: Amazonlara, ilkel yamyam kabileleri ile ilgili belgesel çekmeye giden bir ekip kaybolur ve kendilerinden uzun süre haber alınamaz. Ekibin akibetini öğrenmek isteyen Professor Harold Monroe Amazonlar’a yolculuk yapar ve kaybolanların izini sürer. Ormanın derinliklerindeki Yanomamo kabilesi tarafından hoş karşılanan profesör, ekipten geriye kalan yegane kalıntıları bu kabileden alır: Film kasetlerini. New York’a döndükten sonra, Profesör kasetleri seyretmeye koyulur. Bu ham çekimlerde gördüğü kadarıyla, ekip üyeleri istedikleri görüntüleri alabilmek için kabile üyelerine resmen işkence etmişler ve çok kötü davranmışlardır. Profesörün itirazına rağmen, etik olmasa da bu çalışmayı yayınlamak isteyen TV kanalı, Profesör onlara ekibin sonunu ve yerlilerin korkunç intikamını gösteren son görüntüleri de izlettikten sonra oha falan olurlar. Birkaç yıl öncesine kadar pek çok ülkede yasak olan (halen bazı ülkelerde yasak) Cannibal Holocaust, yönetmeninin tutuklanmasına dek giden pekçok nahoş ve çalkantılı olaya sebebiyet vermişti. İtalyanların özellikle korku ve şiddet istismarı konusundaki liderliklerini tüm dünyaya müjdeleyen bu yapım, modern ya da değil, şiddetin her insanın içindeki doğal bir birikim olduğunu idda eden bir kült film.

Related Post

Yönetmen:Manabu Asou
Senaryo:-
Oyuncular:Maki Horikita, Itsuji Itao, Yun-seok Jang
Yapım Yılı: 2006
Ülke: Japonya
Note: You can rate this post by visiting the site.

Konu: Lisede okuyan bir grup Japon genci, hep birlikte sınıfçanak Güney Kore gezisine giderler. Ancak ekipte bir kişi eksikleri vardır: Makai Asuka. Asuka adlı genç bayan, hoyrat ve kaba sınıf arkadaşlarının bitmek bilmeyen alay ve aşağılamalarına bir noktaya kadar sabredebilmiş, ancak o bir noktadan sonra intihar etmiştir. Bu olayın üzerinden kısa bir süre geçmesine rağmen yapılan bu gezide ise herkesin neşesi yerinde gözükmektedir. Ta ki Asuka’nın hayaleti gençlere musallat oluncaya kadar. Cevapsız Arama formatına uygun olarak, gençler aldıkları cep telefonu mesajlarında öldükleri anda söyledikleri o “son sözlerini” işitmekte, eğer almış oldukları mesajı bu süre zarfında başkasına göndermez ve virüsü yaymazlar ise, vaat edilen zaman ve biçimde, ölmektedirler. İkinci filmin sonunda sevdiceğini kaybetmiş ve sırf bu sinir bozucu cep telefonu melodisini bir daha duymamak için “sağır olmayı” tercih etmiş olan genç, kızlardan birine yardım eder. İlk iki filmde, uygulamanın altında, gizliden gizliye takip edilebilir formatta tutulmuş olan, modern çağdaki iletişimsizlik ve güvensizlik korkusu, bu filmde “kör gözün parmağına” misali ağdalı, yineleyen ve bayıcı bir formda çınlatılmış. İnanılmayacak kadar sıkıcı ve bayıcı bu filmin, o kadar iyi film vizyona sokulmazken, salt seri filmi olduğu için yakın zamanda sinemalarımızda oynatılmış olduğuna inanmak güç. Umarız “Final” olur.

Related Post

Yönetmen:Bob Clark
Senaryo:Alan Ormsby
Oyuncular:Richard Backus, John Marley, Lynn Carlin, Anya Ormsby, Jane Daly
Yapım Yılı: 1974
Ülke: ABD, Kanada, İngiltere
Note: You can rate this post by visiting the site.

Konu: Brooks ailesi Vietnam’da savaşan oğulları Andy’nin ölümünü mektupla öğrenirler. Bu haberle yıkılan bayan Brooks, bunu kabul edemez ve tüm gece boyunca “sakın ölme Andy” der. Bu haberi almalarından birkaç gün sonra Andy sırtında çantası ve üzerinde üniforması ile çıkagelir. Andy’nin eski neşesinden eser yoktur. Kimseyle görüşmek istemez, hatta döndüğünü kimseye söylememeleri için ailesini tembih eder. Andy tüm günü odasında ve karanlıkta geçirmekte, yalnızca geceleri dışarı çıkmaktadır. Civarda işlenen vahşi cinayetler sonrasında aile oğulları Andy’den şüphelenmeye başlar.

Related Post

Yönetmen:Bill Paxton
Senaryo:Brent Hanley
Oyuncular:Matt O’Leary, Bill Paxton, Matthew McConaughey, Powers Boothe, Jeremy Sumpter
Yapım Yılı: 2001
Ülke: ABD, Almanya, İtalya
Note: You can rate this post by visiting the site.

Konu: Yağmurlu bir gecede FBI ajanı Wesley Doyle’un ofisine genç bir adam gelir. Adının Fenton Meiks olduğunu söyleyen genç adam, FBI’ın uzun süredir peşinde olduğu tanrı adına cinayetler işleyen “Tanrının Eli” seri katilinin kimliğini bildiğini söyler. Ajan gence inanmaz. Ancak Fenton Meiks katilin kısa bir süre önce intihar etmiş olan kardeşi Adam olduğunda ısrar etmektedir. Fenton, ajana öyküsünü anlatmaya koyulur. Anneleri ölmüş Fenton ve küçük kardeşi Adam, sevgi dolu bir adam olan babaları ile birlikte mutlu bir çocukluk geçirmektedirler. Ta ki bir gece babaları apar topar odalarına dalıp onlara “Tanrının kendisiyle konuştuğunu” söyleyinceye kadar. Babaları bir anda delirmiş gibi davranmaya, tanrının dünyayı iblislerden temizleme işini kendisine verdiğini idda etmeye başlamıştır. Küçük Adam babaya inanmıştır. Buna karşılık Fenton, bu çılgınlık karşısında ne yapacağını ve kardeşi Adam’ı nasıl koruyacağını şaşırmıştır. Çok geçmeden baba tanrının kendisine bu temizlik görevinde tahsis ettiği kutsal araçlar olarak lanse ettiği demir bir boru, deri eldivenler ve çift taraflı bir balta ile gelir. Hemen ardından da gayet normal görünümlü, kıskıvrak bağladığı bir hanımı iblis olarak tanıtır ve baltayla çocuklarının gözleri önünde doğrar. Fenton gerim gerim gerilmektedir.

Related Post

Yönetmen:Xavier Gens
Senaryo:Xavier Gens
Oyuncular:Karina Testa, Aurélien Wiik, Patrick Ligardes, David Saracino
Yapım Yılı: 2007
Ülke: Fransa, İsviçre
Note: You can rate this post by visiting the site.

Konu: Paris’te çıkan bir isyanı fırsat bilerek küçük bir soygun yapan dört arkadaş, peşlerindeki polisleri atlatmak için çareyi şehri terk etmekte bulurlar. Arkadaşların amacı sınırı geçerek belayı gerilerinde bırakmaktır. Ancak sınırdan hemen önce mola verdikleri küçük bir pansiyonda, başları neo-nazi ve yamyam pansiyon işletmecileri ile fena halde belaya girecektir. Texas Katliamı’nın, haklı bir çerçevede politize edilmiş, Avrupa’nın ırkçı bilinaçaltını bünyesinde barındıran, Avrupa malı bir yeniden sunumu. Öykü anlatımında mikro boyutta bütünselliği sağlamakta zorluk çeken, buna karşılık makro anlamda bütünselliği sağladığında ise “kısır” kalan bir film. Yine de kısmen sürükleyici olabilmeyi başarıyor.

Gökhan Toka

Film:

Korkutuculuk:

Gerilim:

Kan & Revan:

Related Post

Yönetmen:Michael Haneke
Senaryo:Michael Haneke
Oyuncular:Susanne Lothar, Ulrich Mühe, Arno Frisch, Frank Giering
Yapım Yılı: 1997
Ülke: Avusturya
Note: You can rate this post by visiting the site.

Korku Filmleri Yorumu: Michael Haneke’nin tüm filmlerinde eksenine aldığı Ann ve Georg karakterleri bana hep burjuvazinin Adem ve Havva’larına gönderme gibi gelir.Bu karakterler ya burjuvazi tarafından ruhen sakat bırakılmış çocukları olan, ya da kendi ruhsal sakatlıklarını fark etmeden varoluşlarını sürdüren kadın ve erkek kahramanlardır.Avrupa’nın yüzeyde düzgün derinde hasarlı işleyen, vaat edilen ve elde edilenlere odaklı sürdürülen konforlu hayatlarına cevapsız sorular sorar yönetmen. Söyleşilerinde de belirttiği gibi filmleri yanıtları değil sorularıdır. Beyazperdeye gerçeğin mahkemesini kurar, bu gerçekliği izleyenin katlanmakta güçlük çekeceği kadar uzun ve eşzamanlı sahneler kullanarak kurguya ortak ederek ve beklenmedik anlarda sert bir yüzleştirme yolu ile ifade eder. İsterik ağlama ve hıçkırık sahneleri, yüzleşme ve farkına varma anlarının dışa dönük vurumuna denktir.Bu onun filmlerinde, burjuvazinin adeta insani duygulardan arındırılmış insanı robotlaştırdığı, hissizleştirdiği, vicdani sorgulamaların vicdana getirilmediği, erdemin konforla garanti edildiği kandırmacasına dönüş, hatırlama ve dışa vurma eylemine benzer. İşte Haneke’nin burjuvaziyi suçladığı filmlerinde suça ortak ettiği karakterler, bizzat biz koltuklarında rahatça oturan, cüzdanlarında yada bankalarında kredi kartları, sosyal sigorta garantileri, metrolarda yada kendi araçlarında yalnızlıklarını konforlarına borçlu olanlarız, tıpkı kurguladığı öykülenmelerdeki karakterlerin farkında olmadan elde ettiklerinden dolayı kaybettikleri gibi.

Duygusal buzlanma üçlemesinin en çarpıcı bölümü olan Yedinci Kıta filminde bastırılmış öfkenin, vaat ve elde edilen her şeyin hiçsizliğine duyulan isyanın fark ediş anı ölümcül sonuçlara sebep olur. Kurdun Günü’nde dünyanın son günü bir grup insan üzerinden anlatım bulur , yine boşluğun ve anlamsızlığın merkezine düşüş vardır. Diğer filmlerinde de görebileceğiniz gibi buzdağının görünen kısmı ile görünmeyen kısmındaki anlatımı yönetmenin boşlukları doldurmanız gereken eşleştirmelere ne kadar duyarlı olabileceğimizin sorgulanmasıdır.Bunu ister vicdanımızla, ister kendi gerçekliğimizle yapalım, yüzleşme kaçınılmazdır. İzleyİcisinin bir çoğu filmlerindeki uzun ve sabır isteyen eşzamanlı sahneleri katlanmaya değer olarak görür. Bu sahneler, bazen dakikalarca süren bir masa tenisi sahnesi, tekrar tekrar başa sarılan bir dublaj sahnesi, bir tabaktaki yemeğin kaşıklanması, derme çatma bir mezarın başında ağlama sahnesi, bir metro sahnesi gibi sizin o anda orada olduğunuz, tanıklık ettiğiniz, karakterlerle özdeşleşmek zorunda bırakıldığınız anlardır. Gelgitler, ani ve beklenmedik kısa şoklarla devam eder. Kurgunun ritmi, Haneke’nin özgün sinemacılığı ile neye uğradığınızı bilemeyeceğiniz sonlarla hafızalarınızda derin izler bırakacak, içinizde yarım kalan yada hasara uğrayan bir şeyler olacaktır.

1997 yapımı Funny Games, yönetmenin kariyerindeki en sıra dışı filmlerinden biri. Gerçek bir şiddet filmi olmasına rağmen, bunu kurguya gömen, adeta klasik şiddet eleştirilerini ve izleyicinin görmek istediği modüler işleyişi reddedip, ona görmek yada algısal mantığı ile kabul etmek istediği , yada sinemada tekrarlanan ve şablonlara kavuşan şiddet dilini vermeden kendi anlatımına izleyeni taraf yapan ilginç bir film. Aslında film karakterleri ile değil izleyenle oynanan bir oyun. 2007 yapımından çok az bahsedeceğim,üzerinde fazla durmaya değmeyeceğini düşünüyorum .1997 yapımı film başta Susanne Lothar (Anna) olmak üzere tüm oyuncuları ile bir başyapıt. Haneke’nin neden böyle bir işe kalkıştığını hala anlamış değilim fakat Naomi Watts gibi dev bir aktrist bile yeni çevrimi kurtaramamış diye düşünüyorum. Belki burjuvazi, Avrupa’ya daha çok yakışıyordur, belki aşinalığımız Haneke sularından çıktığında yabancılaşıyoruzdur.Kısaca Haneke, 1997 de öyle bir film yapmış ki, bu filmin gücünü 2007 tarihinde kendisi bile aşamamış.

Gelelim filmin konusuna, öncelikle açılış sahnesinde yarattığı kısa şokla gelinecek durum hakkında sert bir ipucu taşıyor. Üç bireyden oluşan aile ya da burjuvazinin en küçük birimi, Ann, Georg ve oğulları Georgie yazlık evlerine doğru arabaları ile seyir halindeler. Klasik müzik dinleyen aile, sıkıcı bir “bu kimin eseri” muhabbeti yapıyorlar.Bize sıkıcı gelen bu sahne, bunun farkında olmayan aile için sıradan ve keyifli oysa ki.Bir anda çalmaya başlayan sert metal müzik ( ki bunu bir tek biz duyabiliyoruz, onlar değil ) nereye varacağı hissettirilen şiddet seyri için akıllıca bir gönderme. Aileyi saracak olan bir tehdit var ve bunu hisseden sadece biziz. Henüz filmin ilk dakikalarında araçtaki koltuğa oturmuşuz bile.

Yazlıklarına vardıklarında, komşuları ile karşılaşıyorlar ve onların mutsuz ve tedirgin ifadelerinden bir an için şüpheye düşseler de, bunun üzerinde durmuyorlar. Ne de olsa kendi hayatlarında her şeyin yolunda olmasının rahatlığı var, ve aynı konforlu hayata sahip olan komşuları için daha azı olamaz, ne de olsa burjuvazinin vaatleri saat gibi tıkır tıkır işler. Peki ya bu işleyişi bozan durumlar olursa? İşte bunun garantisinin olmadığını Haneke’nin en sert filminde yaşayacağımız anlar vasıtası ile görür ve kabul ettiriliriz. Aslında sıkıcı ve tekdüze olan hayatlarına pat diye dalan 2 genç, bırakın hareket getirmeyi facianın eşiğine getirip kedi-fare oyunu oynamaya başlamıştır bile. Facia, son derece kibar ve zarif bir konuşma diline sahip olan gencin kapıyı çalıp yumurta istemesi ile başlar.Film boyunca nezaketlerinden ve şiddet eğilimlerinden hiç taviz vermeyen iki genç, zincirleme devam eden ve biz bu sahneye nasıl geldik dedirtecek kadar mantığımızı zorlayan fakat aynı zamanda mümkünlük derecesi ile kabul ettirilen gidişat ile aileye ve izleyene cehennem azabı yaşatacaktır. Amaçlarının sadece oyun oynamak olduğunu iddea eden, sonuçta aileyi öldüreceğini de kibarca belirten gençler antipati yaratırken, nezaketleri ile şaşırtmaktadır. Üstelik filmin bir karesinde gençlerden birinin ekrana dönüp: peki siz hangi tarafı tutacaksınız repliği, bırakın filmi gerçekliğinden koparmak, tam tersi filme kelepçeler bizleri. Bu esaretten kurtulmak için fırsat dahi bulan iki karakter ( o noktada 2 kişi kalmışlardır ) öyle saçma ve stratejik hatalar yaparlar ki, biz izleyenler ekrana atlayıp karakterlere tokat atmak isteriz. Birkaç önceki sahne ise, tam nefes alacağız bir umut doğdu derken beklenmedik bir şekilde meşhur kumanda sahnesi ile tüm ümitlerimizi yıkıma uğratır. Bu sahne oyunu kimin kazanacağını anladığımız an ve bir sonraki az önce bahsettiğimiz an ise emin olduğumuz andır. Uygulanan fiziksel şiddeti görsel detayların gölgesine gizleyen yönetmen, ruhsal şiddetle ezer geçer hepimizi. Bunu yaparken televizyon unsurunu da çok ilginç şekilde kullanacaktır. Zaten film başlı başına gündelik hayatta başka işler için dikkate alınan objelerin özenlice kullanılması değil midir: televizyon, yumurtalar, tv kumandası, telefon, bir bıçak, golf sopası ve şu an aklıma gelmeyen diğer bazı metalar, amacı belli olmayan şiddet yayıcı gençlerin farkındalık sınırında olmayan maddeci burjuvazi ailesinin kabusuna ortak edilir.

Funny Games’in şiddeti hangi amaçla benimsediği belirsiz olan 2 genci, şiddeti bulaşıcı hastalık taşırcasına kapı kapı yaymaktadır. Onlar belki üstün zekalı değildir bu oyunda peki ya aile, neden kendilerini kurtarmak için akıllıca adımlar atmamış ve hatalı stratejiler işlemiştir? Georg’un gençlerden birine attığı tokatta yenilmeyeceğine dair aldığı özgüvenin sebebi nedir, oyunun başladığını fark etmemesi mi, yoksa konforlu hayatında sahip olduklarının kendi hayatı da dahil olmak üzere dış tehditle elinden zorla alınacağına dair fikri olmaması mı?

Haneke’nin Kurdun Günü dışındaki hiçbir filminde az da olsa bir umut mesajı verdiğini hatırlamıyorum. Yalnız hatırladığım şu var ki, bu film bittiğinde dahi devam eden bir şeyler var.Umutsuzluk, kapı kapı dolaşan yıkım ve o iki genç her evin kanepesinden yüzünü bize dönüp soruyor hain bir ifade ile: Peki ya siz, hangi tarafdansınız? Bu sorunun cevabını biliyoruz, fakat ifade etmeye korkuyoruz, yeterince güvende miyiz oyun başlamadan önce? Michael Haneke’nin sorularına cevap verirken dikkatli olun.

Melisa Aydın

Film:

Korkutuculuk:

Gerilim:

Kan & Revan:

Related Post

Yönetmen:Takeshi Miike
Senaryo:Sakichi Sato
Oyuncular:Hideki Sone, Sho Aikawa, Kimika Yoshino
Yapım Yılı: 2003
Ülke: Japonya
Note: You can rate this post by visiting the site.

Korku Filmleri Yorumu: Bilir misin bilmem, İhsan Yüce diye çok şahsına munhasır bir oyuncusu vardır Türk sinemasının. Bu İhsan Yüce’yi sarı bıyıkları, sararmış ve çürümüş dişlerinden kolayca tanıyabilirsin. Genellikle köy ağası, ya da zorluk çıkaran, başlık parası diye direten, parayı alınca da fatura kesmeyen kız babası rollerinde görebilirsin. (Kibar Feyzo, Davaro, Çiçek Abbas vb) İhsan Yüce’nin asıl önemli özelliği ise bu filmlerin senaryolarını da yazmış olmasıdır. Allah rahmet eylesin. Bu varan birdi. Şimdi varan iki: Bu gozu’nun senaryosunu da, offf nasıl anlatsam sana, hah, Kill Bill 1′de son dövüşün olduğu hanın sahibini (charlie brown) oynayan Sakichi Sato yazmış. Hemen not al. Hayatımda gördüğüm bu EN ÇILGIN öyküyü adamım Takeshi Miike da çekince, ortaya hayatımda izlediğim EN TUHAF film çıkmış. Takeshi Miike yılda beş altı film çeker. Bunların da birçoğu para kazanmasını sağlayacak klasik yakuza filmleridir. Yakuza filmlerinden parayı kaldırdıktan sonra her yıl bir ya da iki şahsına munhasır aykırı film çeker ki, onlardan detaylıca bahsetmek için yer dar.

Gozu’nun senaryosu Miike’nin önüne klasik bir yakuza öyküsü olarak gelmiş. Miike de o yıl (2003) yeterince yakuza filmi yaptığını söyleyip senaryoyu Sato’ya vermiş ve allah ne verdiyse değiştir bunu, enteresan birşey yap demiş. Sonunda sato öyle birşey yapmış ki… Miike’yi boşverdim şimdi sato’ya taktım kafayı. Sağlıklı bir insan böyle bir öyküyü nasıl yazar? Bu öykü david lynch’i bile utandırır. Lost highway bile ne kadar net ve durağan bir filmmiş bunu görünce anladım. Küçük bir fino köpeğini “yakuza katil köpeği” diye tasmasından tutup yere vura vura öldüren deli bir ağabey, deli abiyi ortadan kaldırması mafya tarafından emredilen seksüel anlamda kafası karışık bir kardeş, abiyi yanlışlıkla presde ezen ve derisini vestiyerde asılı tutan ilginç tipler, öküz kafalı bir yaratık, konuklara içmeleri için kendi sütünü teklif eden bir otel sahibesi, presde ezilmiş abisi olduğunu idda eden seksi bir kadın ve AKABİNDE GELİŞEN OLAYLAR. Bu bir korku filmi, tam da Lynch’in tarzında bir korku filmi, beklenmeyeni, düşünülmeyeni, asla düşünülemeyecek olanı sunarak hislerle korkutuyor. Ama bu aynı zamanda bir de komedi filmi. Korku ve komedi arasındaki uçurum da o kadar geniş ki, birinden diğerine geçerken doğal olarak oluşan his tüm filme hakim oluyor: Tedirginlik. Lynch’i bilenler için: Eraserhead’deki tedirginliğe benzer. Lynch sevmeyenler ya da Miike sevmeyenler kesinlikle izlemesin. Miike’daki en uç nokta…

Gökhan Toka

Film:

Korkutuculuk:

Gerilim:

Kan & Revan:

Related Post