Yönetmen:Brian Yuzna
Senaryo:Ángel Sala, Mike Hostench, Matthew Costello (roman)
Oyuncular:Charlotte Salt, Michael McKell, Patrick Gordon, Raquel Meroño
Yapım Yılı: 2005
Ülke: İspanya, İngiltere
Note: You can rate this post by visiting the site.

Konu: Dagon’da prodüktörlük koltuğunda oturan Brian Yuzna, bu filmde Dagon’a benzer bir konu üzerinde, bu kez yönetmen olarak ilerliyor. Yine İspanya, yine sualtı, yine okkültizm. 1965′de İspanya’nın kuzeyindeki Desberia’da yapılan baraj nedeniyle yakınlardaki Marinebad kasabası sular altında kalmak üzeredir. İki küçük çocuk, Teo ve Luis, kasaba sular altında kalmadan önce güvenlik engellerini gizlice aşarak terk edilmiş hayalet kasabayı keşfe çıkarlar. Burada kasaba meydanındaki kilisenin bodrumundan gelen insan çığlıkları duyan çocuklar, bodruma indiklerinde zincirlenmiş insanlarla karşılaşırlar. Bunların bilerek buraya zincirlenmiş tehlikeli bir kültün üyeleri olduğunu bilmeyen çocuklardan Teo, adamların liderlerini serbest bırakır ve Mordecai Salas isimli bu zat tarafından ağzı cart diye yırtılarak öldürülür. Luis ise süratla olay yerinden uzaklaşarak paçayı kurtarır. Bu olayın üzerinden 40 yıl geçmiş, bölge halkı Desberia barajının yapımının kırkıncı yılını kutlamaya hazırlanmaktadır. Önce gölde yüzen gençlerin kaybolmaları ile başlayan, akabinde de tuhaf ve birbirinden nemli olaylarla devam eden bir dizi korkunç vaka meydana gelmeye başlar. Gölün dibindeki Marinebad kasabasında 40 yıldır bekleyen lanet uyanmak üzeredir. Fena olmayan, izleyene güzel bir atmosfer vaat eden açılışla başlayan film daha sonra giderek sıkıcı bir hal alıyor. Mordecai Salas figürü Phantasm’ın ünlü kötü adamı Tall Man’e yakın duruyor. Nasıl ki Lucio Fulci için insan gözleri bir fetiş kaynağı ise, Brian Yuzna’nın da en büyük korkusunun caart diye ayrılan ağızlar olduğunu bu filmle iyice belgeliyoruz.

Related Post

Yönetmen:Daniel Myrick, Eduardo Sanchez
Senaryo:Daniel Myrick, Eduardo Sanchez
Oyuncular:Heather Donahue, Joshua Leonard, Michael C. Williams
Yapım Yılı: 1999
Ülke: ABD
Note: You can rate this post by visiting the site.

Konu: Ekim 1994′de üç sinema öğrencisi Heather Donahue, Joshua Leonard ve Michael C. Williams, yerel bir efsane olan Blair Cadısı ile ilgili bir belgesel çekmeye karar verirler. Konuyla ilgili araştırma yapan öğrenciler, 1940′dan beri küçük çocukların kaybolduğu ve insanların hala girmeye çekindiği ormana giderler. Ormanın derinliklerine doğru ilerledikçe, okuyup araştırdıkları efsanelerde bahsedilen yerleri ve detayları birbir bulup çıkarırlar. Başlangıçta buldukları bazı ipuçlarının ve büyü gereçlerinin turistik bir amaçla çevre halkı tarafından yerleştirildiğini düşünen öğrenciler nihayet aradıkları belayı da bulacaklardır. Geceleri çadırlarının dışındaki karanlık ormanda ürpertici sesler duyan ve ürperen üç genç, yollarını tamamen kaybedecek ve bu lanetli ormanda kapana kısılacaklardır. Blair Cadısı, gösterime girdiği yıllarda “yoksa gerçek mi” diye çok konuşulmuştu. Üç oyuncunun, gerçekten de ellerindeki kameraları ile çektikleri, ve bu süreçte herhangibir yönetmenin müdahelede bulunmadığı film, gerçeklik duygusu ile etkili oluyor. Bu anlamda bir mockumentary (sahte belgesel) olarak değerlendirilebilecek Blair Witch Project, o yıllarda temasal anlamda köşeye sıkışmış olan korku sinemasına yeni bir ivme kazandırmıştı.

Related Post

Yönetmen:Joe D’Amato
Senaryo:Ottavio Fabbri, Giacomo Guerrini (öykü)
Oyuncular:Kieran Canter, Franca Stoppi, Cinzia Monreale
Yapım Yılı: 1979
Ülke: İtalya
Note: You can rate this post by visiting the site.

Konu: Anne ve babası o küçükken bir trafik kazasında ölmüş olan Frank Wyler, büyük serveti ile ve orta yaşının üzerindeki hizmetçisi Iris ile birlikte bir başına yaşamaktadır. Hayatında tek sevdiği kişi olan sevgilisi Anna, hastanede ölür (Aslında Anna’nın ölümüne sebep olan, Frank’le aralarında sapık bir ilişki olan Iris’in voodoo büyüleridir). Anna’ya o ölürken, “ölümün bile kendilerini ayıramayacağı” sözünü veren Frank, Anna’nın cesedini mezarını açarak kaçırır. Cesedi iç organlarını boşaltarak dolduran Frank, onu bir kukla gibi baş köşeye oturtur. Büyüleri sonucunda isteğine kavuşmuş olan ve Frank ile arasında kimse kalmamış olan Iris ise bu duruma hoşgörüyle yaklaşmaktadır. Frank’le evlenme hayalleri kuran Iris, Frank’in bazı genç kadınları manyakça bir biçimde öldürdüğü durumlarda da ona cesetleri parçalaması ve yok etmesi noktasında büyük destek verecektir.

Related Post

Yönetmen:Man-dae Bong
Senaryo:Kwang-soo Son
Oyuncular:Ah-yung Ahn, Gyu-ryun Ahn, So-min Jeon, Se-Kyeong Shin
Yapım Yılı: 2006
Ülke: Güney Kore
Note: You can rate this post by visiting the site.

Korku Filmleri Yorumu: Hastalıklı ve dramatik bir film. Anne var, kız var. Güzelleşmek için bıçak altına yatmaya hazır kızlar, kadınlar vb. Şu güzelleşme tutkusu zaten başlı başına hastalıklı bir durum. Filmde ne olduğu, korku unsurunun, estetik ameliyat olan kadınlara musallat olan korkunç bir hayalet mi, katil bir cerrah anne mi, şok edici toplumsal bir çılgınlık anlatısı mı olduğu belli değil. Bence hepsinden biraz olmakla birlikte daha çok cadılık ve büyücülükle ilgili. Adından da anlaşılacağı üzere birlikte yaşayan plastik
cerrah anne ve öğrenci kızının evlerinde kızın varlığından haberdar olmadığı biri daha var: cinderella. Anlatım açısından oldukça başarılı, üstteki filmin aksine uzakdoğu korku sinemasının karışık kurgu tekniğini barındırıyor. Hastalıklı anne kız ilişkisi, melodramatik yapısı ve güzelleşme çılgınlığı üzerine güzel, ürpertici bir film. Filmin oldukça amatör olduğu yanları olmasa çok daha iyi olabilir. Özellikle hayalet imgeleri iyi değil ve çok işlevsel kullanılamıyor. Ayrıca bu güzelleşme deliliği denen şey de tam olarak anlatılamıyor ve örneklemeler oldukça basit ve yüzeysel kalıyor.

Gökhan Toka

Film:

Korkutuculuk:

Gerilim:

Kan & Revan:

Related Post

Yönetmen:James Wan
Senaryo:Leigh Whannell, James Wan
Oyuncular:Ryan Kwanten, Donnie Wahlberg, Michael Fairman, Amber Valletta
Yapım Yılı: 2007
Ülke: ABD
Note: You can rate this post by visiting the site.

Korku Filmleri Yorumu: Henüz vizyona girmemiş olan bu korku filminin altında James Wan imzası görüyoruz. James Wan, bilindiği üzere Saw serisinin yaratıcısı ve ilk Saw’ın yönetmeni. Dead Silence da onun ikinci uzun metraj filmi ve yazın eli yüzü düzgün yeni korku filmlerinden bir tanesi. Filmin afişine bakıp Çaki ile bir alakası olduğunu düşünür iseniz yanılırsınız, çakiyle amca, hala, akraba, erkan düzeyinde; hiçbir alakası yok.

Bu filmle şunu fark ettim ki James Wan denen bu Malezyalı yeni yetme, tahta kuklalardan feci halde tırsıyor. Saw serisinde de Jigsaw’ı temsilen ekranı dolduran spiral yanaklı tipitip, sonuçta başlı başına bir kuklaydı. (Adı da Billy idi galiba). Bu filmde de yine başrollerde Billy isimli bir vantrolog kuklasını görüyoruz. Sanırım Wan küçükken bu Çaki olayına fazla maruz kalmış, Billy isimli bir hayali kahraman geliştirip ona sığınmış, şimdi de bu işin ceremesinden para kazanıyor.

Açık söylemek gerekirse bu vantrolog kuklalarından her zaman korkmuşumdur. Hatta palyaçolardan korktuğumdan bile çok. Komik desen değil, sevimli desen değil, tıpkı palyançolar gibi ne idüğü belirsiz, güvenilmez tekinsiz tiplerdir bu kuklalar. Zaten bizim ülkemizde de bunlardan hiç yetişmez, mendebur bir türdür. Palyançolar üzerine korku sinemasında çok yazılmıştır ama bu kukla meselesi biraz öksüz kalmıştır hep. James Wan da bu alanda korku sinemasında var olan bir boşluğu doldurarak konunun üzerine gitmiş de gitmiş.

Film Saw’da olduğu gibi zekice sayılabilecek bir sonla kapanan, izlenebilir, çok klasik bir hayalet öyküsü kalıbı sunuyor izleyicilere. Yeni evli bir çift, evlerinin kapısında bir gece, paket içerisinde Billy isimli nursuz suratlı bir kukla bulurlar. Aynı gece karısı dili koparılarak öldürülen Ryan, (Jamie Ashen) bu cinayetin sırrını araştırmak için baba ocağına geri döner, beraberinde “Billy” ile. Ryan’dan şüphelenen bir detektif de (Donnie Wahlberg) onun peşi sıra gider. Ama her ikisinin de karşı koyabileceğinden çok daha büyük bir güç onları beklemektedir.

Film nokta nokta yükselen bir gerilim atmosferine sahip. Ancak öykü çok klasik olduğu için sürekli olarak etkileyici olmayı başaramıyor. Filmde, iyi korku filmi izleyicisinin çok çabuk fark edebileceği derin bir kontrast mevcut. Bu kontrast, öykünün yönetmen tarafından dinamik bir formatta anlatılması ve altyapıyı oluşturan senaryonun klasikliği arasında oluşuyor ve izleyicide bitmek bilmeyen “bir sürpriz dönüş – twist” beklentisi oluşturuyor. Anlatım daha çok bir TV dizisi kurgusunu akla getiriyor; filmin kurgusu daha çok “Masters of Horror” TV dizisi serisinin izlediğim bazı bölümlerindeki kurguları çağrıştırıyor. Olaylar ve sahnelerin akışı hızlı bir süreçte gelişir gibi görünürken, aslında çok da fazla yol kat edilmemiş oluyor, çünkü senaryo sanki bir TV dizisi biçiminde sunuluyor. Bir yenilik getirmeyen benzer öykü parçaları, benzer gerilim unsurları, benzer sahneler aralıklarla tekrar tekrar ziyaret ediliyor. Bu sanki bir masa tenisi maçı izlemek gibi; twist beklentisi de işte bu nedenle ortaya çıkıyor, monoton frekansın bir yerde kırılmasını bekliyorsunuz, akıl dolu birşey olmasını. Çünkü sürekli olarak Lostwari bir bilgi bombardımanı görsel olarak, benzeşik gerilim unsurları üzerinden veriliyor. Sonunda birşey oluyor gerçekten ama bunun beklentinizle ve öykünün temel akışıyla çok da fazla ilgisi bulunmuyor.

Ama bu TV formatı biçimi, her ne amaçla kullanılmış olursa olsun, bende James Wan’ın burada biraz hile yaptığı hissini uyandırdı. Filmi iyi ve sarsıcı bir sonla bitirmek için filmin genel düzeyini bilerek indirgemiş ve izleyici bilincini uyuşturmaya çalışmış gibi görünüyor. Büyük bir sorunun önemli cevabını arama vaadiyle açılan film, sonrasında gerilimli olduğu yadsınamayacak, ancak monoton bir frekansa indirgenmiş olan bir TV showuna dönüşüyor. Dolayısıyla bu hile neticesinde kesinlikle kötü olmayan, ancak kanımca yeterince de iyi olamayan bir korku filmi ortaya çıkıyor. Korku filmi severler için yine de görülmesi keyifli olabilecek bir seyirlik.

Gökhan Toka

Film:

Korkutuculuk:

Gerilim:

Kan & Revan:

Related Post

Yönetmen:Sam Raimi
Senaryo:Sam Raimi, Ivan Raimi
Oyuncular:Alison Lohman, Justin Long, Lorna Raver, Dileep Rao, Adriana Barraza
Yapım Yılı: 2009
Ülke: ABD
Note: You can rate this post by visiting the site.

Korku Filmleri Yorumu: Sene 1969 Califonia. Göçmen oldukları belli olan bir çift araçları ile büyük bir evin önünde durur. Araçtan çıkan ve kucağında oğlu olan panik halindeki bir kadın telaşla evin kapısını çalmakta ve yardım istemektedir. Kapıyı açan kadına oğlundaki tuhaf durumdan bahseder ve eve girerler. Burada müthiş bir açılış sekansı ile filme giriş yapan Raimi, son dönem korku sinemasında eski sinemacılık gücünü ve kalitesini günümüzde de sürdürebilmenin ayrıcalığını hissettirir ilk dakikalardan itibaren. Drag me to hell, ilk dakikalarından son saniyesine kadar aynı heyecanı bozmadan filmin tüm süresine yayabilen kaliteli bir film. Gerçek bir korku filmi olmayı kan kullanmadan başarabilen, geren ve fragmanından gördüğümüz kadarı ile yükselen beklentilerimizi karşılayabilen ve bunu Sam Raimi ayrıcalığı ile sergilerken son dönem korku sinemasında, türdeşleri yanından alnının akı ile çıkan başarılı bir yapım. Filmdeki tüm oyuncuların figüranlar da dahil özenle iş çıkardığını gönül rahatlığı ile söyleyebilirim ki karanlık spritüal güçler ile ilgili bir konusu olduğu halde kurguya sardığı gerçeklik hissi güçlü oyunculuk yetenekleri ile bütünleşip filmi gerçek bir korku filmi yapmış.

Sene: günümüz. Genç bir bankacı kadın Christine görünüşte monoton bir hayat sürmekte, erkek arkadaşının kalbini tam anlamı ile kazanmak için ( erkek arkadaşının annesi ile yaptığı telefon görüşmesinden anladığımız kadarı ile ) kariyerine özen göstermektedir. Bu genç kadının yüzündeki keyifsiz ifadeden anladığımız kadarı ile hayatının en önemli amacı erkek arkadaşı ve işindeki başarı grafiğinin doğru orantılı olmasını sağlamaktır. Bir gün bankaya gelen yaşlı bir kadın Bayan Ganush hakkında bir karar vermesi gerekir. Bu karar ona patronu tarafından paslanan, Christine’e işinde inisiyatif kullanma hakkı gibi görünen riskli bir karardır ( neye göre, kime göre ?). Yaşlı kadın hayattaki tek dayanağı olan evinden atılma tehlikesi ile yaşamakta ve bankadan kredi istemektedir. Ve genç bankacı bir karar verir. Kaderin sorgulanması, filmde zaman zaman karşımıza çıkan felsefi açılımlarla gerek karakterlerin, gerek izleyicinin yorumlanması ile anlam kazandırılan bir unsur. Genç kadının verdiği karar, dünyevi hırslarına bir adım daha yaklaşmasını sağlarken, kaderine dahil olan yaşlı kadın için bir onur savaşına dönüşüyor başlangıçta. Öyle ki, hem evini kaybeden, hem de Christine tarafından bankadaki çalışanlar yanında rencide edici bir duruma düşürülen kadının intikamı oldukça ağır bedeller ödetiyor. Bu intikam spritüal karanlık güçlerin yaklaşması uslubu ile adım adım örülürken, içine düştüğü tehlikenin boyutlarını tam olarak idrak edemeyen kurban durumundaki Christine karakteri de endişe ve panik psikolojisini mimikler ve yüz ifadelerine ağırlık vererek başarılı şekilde kurguya adaptasyonu sağlamış ve materyal dünya ile lanet unsuru arasındaki dengeyi bu şekilde daha iyi kurmuş diye düşünüyorum. Zaten bu aktriste film itibarı ile en çok dikkatimi çeken bu oldu. Filmin yükünü yaşlı kadın karakterinin sırtına yüklemeden denge ile paylaşmış ve üzerine düşen rolü çok iyi oynamış. Kaynağının ne olduğuna emin olduğunuz tekinsiz olaylar zinciri , üzerlerindeki gizem perdesinin açık olmasına rağmen kusursuza yakın ürkütücülük atmosferi filmin heyecanını ve temposunu düşürmemiş. Genç kadının vicdan azabı çizgisi ile yaşadıklarına dair endişesi o kadar iç içe ki, sınırı ve yoğunlaşmayı anlamak mümkün değil. Kaldı ki yaşlı ürkütücü kadın için de acımak ile korkmak arasındaki sınır da o denli iç içe. Yalnız net olan bir şey var ki, izleyicinin asıl endişesi Christine üzerinde yoğunlaşmış durumda. Her an zirveye çıkacak izlenimi veren tekinsiz olaylar, gerçekmiş gibi görünen rüya sekansları, olayla mantıklı açıklama getirmeye ve bu şekilde anlamaya çalışan destek olan erkek arkadaş modeli ( bu erkek arkadaşın kızın kendisini kabul ettirmesi gereken, kariyer sahibi bir gelin isteyen bir ailesi vardır ) Sam Raimi’nin usta kamerası ve kurgusu ile birleşince sinirleri tavan yapan ve kontrolden çıkmaya başlayan Christine karakterinin gündüz ve gece kabusları hız kesmeden sürerken adeta nefes almadan izliyoruz olan biteni. Çaresizlik içinde boğulan genç kadın, gerilimli olaylar henüz tam olarak başlamamışken gittiği falcıdan bir kez daha yardım isteyecektir. Buradaki falcı film için çok önemli bir köprü görevinde: olayların sebep ve sonuçlarına dair bilgi aktarımı yapabilen bir anlamlandırma görevi bu.

Spritüal saldırıların sahnelenmesinin, özellikle son dönem korku sineması örneklerindeki görsel işleyişe göre gerek mekanik gerekse gerçekçilik izlenimi olarak bir hayli başarılı olduğuna inanıyorum. Neden bilmem, korku filmlerinde zaman zaman eğrilen, dönen ve sonra tekrar normale dönen kamera açılarına bayılırım. Raimi’nin kimi sahnelerde kullandığı bu teknik “şimdi normal olmayan bir duruma hazır olun” sinyali vermiş.

Drag me to hell, her karesi, her sahnesi ile özgün bir film. Spoiler vermemek için inanın kendimi zor tutuyorum. Öyle sahneleri var ki, gördüğünüz hiçbir filmde benzerine rastlamadığınız niteliklere sahip. Christine karakterini canlandıran aktistin yeni dönem korku sinemasında özlem duyduğum “rolle bütünleşme ve kurguya adaptasyon” görevini çok ama çok iyi bir performansla gerçekleştirmesi filme ve yönetmene olduğu kadar oyuncuya da olan hayranlığımı yükseltti açıkçası. İşte hep anlatmak isteyip ifade edemediğim “güzel kadın ve korku filmi” konsepti tam olarak nasıl olmalı, bunu oyunculuğu ile ifade ediyor kendisi.Film gücünü onun güzelliğinden değil, bunun kat kat üzerinde olan oyunculuğundan alıyor. Lanet ve büyü temalı film, başrol karakteri kadar izleyiciye de cehennemi dehşeti yaşatan çok başarılı bir yapım. Sam Raimi’ye ne kadar teşekkür etsek az. Uzun zamandır böyle bir film izlemedim diyeceğiniz filmi kesinlikle tavsiye ediyorum.İddea ediyorum ilk saniyeden son saniyeye dek koltuğunuzdan kalkamayacaksınız. Yanınızda susadığınızda içmek için bir bardak su bulundurun, yoksa mutfağa gitmek için filmin bitmesini bekleyeceksiniz. İşte o derece iyi. Mutlaka izleyin, mutlaka…

Melisa Aydın

Related Post

Yönetmen:Stuart Gordon
Senaryo:H.P. Lovecraft (öykü), Stuart Gordon, Dennis Paoli
Oyuncular:Ezra Godden, Jay Brazeau, Campbell Lane, Chelah Horsdal
Yapım Yılı: 2005
Ülke: ABD
Note: You can rate this post by visiting the site.

Korku Filmleri Yorumu: From Beyond, Re- Animator, Dagon dersem kimi hatırlarsınız, tabi ki Stuart Gordon. Peki H.P.Lovecraft dersem? Neleri hatırlamassınız ki. Uzun zamandır tüylerim diken diken olmamıştı diyorsanız Masters of Horror’da bu iki devi bir araya getiren “Cadı evinde rüyalar” ı izlemeniz gerekir. Okültizm, necronomicon, cadı, büyücü gibi fenomenleri ile günümüze kadar bir çok korku ustasına açık ilham kaynağı olan Lovecraft’a ne kadar teşekkür etsek azdır korkuseverler olarak. Serimizin bu bölümünde yazarımız izleyiciyi can damarından vurmuş, okült bir kurguya bilimsel açıdan göz kırparak : gökbilimcileri, yıldızları bilimsel gerçekleri öykünün bir yerinde kurguya yedirmiş, hemde paralel boyutları işin içine katarak.Tek amacı gürültüsüz bir ortamda ders çalışmak olan genç bir öğrenci, kiralık bir ev bulur. Tahmin edeceğimiz gibi sıradışı olaylar başlayacaktır o evde. Ama ne sıradışı! Bizi en çok yerimizden zıplatacak olan şudur, tam şimdi bu olacak dediğimiz her karede yanılırız. Kurgu sadece sonda değil her karede süprizlerle doludur. Başrol kahramanımız çırpınır durur, ne biz , nede o huzura erer. İnsan suratlı fare, duvarların içindeki sesler, cadılar, necronomicon, iyi niyetli bir genç adam, eski bir ev, evdeki gizemli yaşlı adam gibi unsurları bi araya getiren Lovecraft’ın kaleminden damlayan korkuyu Stuart Gordon ‘un kamerasından izlemek ayrı bir keyife dönüşür.Genç kahramanımızın rüya ile gerçeği karıştırmaya başlaması ile birlikte biz izleyenlerin de bu algısal yanılsama döngüsünde kalması, öyküye adaptasyon aşamasında okült öğelerde mantıksallık aramamızı engelliyor ki bu bir tür mesafeye sebep oluyor yazarın hayal gücü ile aramızdaki yolda. Elbetteki bu mesafenin amacı belli: şok etkisini ,gerilim dozunu dengede tutmak.Olayların çığrından çıkması ile birlikte, yan karakterlerden birinin en başından beri anlatmaya çalıştığı izleyene nefes aldırmayan kasvetli olaylar örgüsündeki gotik atmosfer filmin son saniyesine kadar dengede duruyor. Bu dengeyi bozmak imkansız, bu da Lovecraft’ın gücüdür zannımca..

Melisa Aydın

Related Post

Yönetmen:Lucio Fulci
Senaryo:Lucio Fulci, Giorgio Mariuzzo, Dardano Sacchetti
Oyuncular:Catriona MacColl, David Warbeck, Cinzia Monreale
Yapım Yılı: 1981
Ülke: İtalya
Note: You can rate this post by visiting the site.

Konu: New Yorklu genç ve güzel bir bayan olan Liza Merril’e (Katherine MacColl) Louisiana’da uzun yıllardır boş olan bir otel miras olarak kalır. Ekonomik bir sıkıntıda olan ve New York’da bir türlü tutunamamış olan Liza, Lousiana’ya gelerek oteli yeniden açmak ister. Öncelikle kötü durumdaki binada tadilat yapmak isteyen Liza’nın, binaya getirdiği ne kadar boyacı, tesisatçı, sıvacı varsa hepsi ya ölür ya kaybolur ya da sakat kalır. Binanın bu uğursuz gizemi karşısında ne yapacağını bilemeyen Liza’ya, Dr. John McCabe (David Warbeck) yardımcı olur. Buna karşılık kör bir bayan olan Emily (Sarah Keller) ise Liza’yı vakit geçirmeden buradan ayrılması konusunda uyarmaktadır. Doktor ve Liza, otelin cehennemin dünyaya açılan kapılarından biri olduğunu ve açıldığında ölülerin dünyada yürümeye başlayacağını anlarlar. Lucio Fulci’nin en iyi filmlerinden biri olarak kabul edilen The Beyond, özellikle yapım kalitesi anlamında, günümüzde izlendiğinde bile sırıtmayan bir duruşa sahip. Bununla birlikte İtalyan istismar korku sinemasının en güzel özelliklerini de bünyesinde barındırıyor.

Related Post

Yönetmen:Sam Raimi
Senaryo:Sam Raimi
Oyuncular:Bruce Campbell, Ellen Sandweiss, Richard DeManincor, Betsy Baker, Theresa Tilly
Yapım Yılı: 1981
Ülke: ABD
Note: You can rate this post by visiting the site.

Konu: Beş arkadaş haftasonu tatili için kuş uçmaz kervan geçmez bir dağ başında, ormanın ortasındaki bir kulubeye giderler. İçlerinden şakacı bir haylazın, kulubenin bodrumunda bulduğu bir ses kaydını çalması ile birlikte, oldukça sıkıcı görünen bu tatil hareket kazanır. Meğer bu çaldıkları, Nekronomikon kitabındaki (Ölüler Kitabı) kötülüğü canlandırma büyüsüdür. Büyünün okunması ile birlikte ormanın derinliklerindeki şeytani bir güç harekete geçer. Hepsi sırayla korkunç biçimde ölecek ve deadite lara dönüşeceklerdir. Ashley’in ise (Bruce Campbell) postu deldirmeye niyeti yoktur.

Related Post

Yönetmen:Jessica Hausner
Senaryo:Jessica Hausner
Oyuncular:Franziska Weisz
Yapım Yılı: 2004
Ülke: Almanya, Avusturya
Note: You can rate this post by visiting the site.

Korku Filmleri Yorumu: Avusturya-Almanya ortak yapımı, yaklaşık 80 dakika. Ve filmin nasıl ne zaman bittiğini anlamıyorsun. O arada uyuyabilirdin ama izlemiş de olabilirsin, bu durumda eğer uyumadıysan zamanın göreceliliği konusuna geliyoruz. 80 dakika gerçekten çok kısaymış, ama film çok heyecanlı ve sürükleyici olduğu için değil, aksine öldüresiye sıkıcı ve boş olduğu için. İlk seyrettiğimde hiçbirşey anlamadım, o yüzden bir seksen dakikam daha gitti. Alplerde bir otelde resepsiyonist olarak işe başlayan kızımız, kendinden önceki çalışanın hiçbir iz bırakmadan ortadan kaybolduğunu öğrenir. Bu sırrı araştırmak için soru sormaya kalktığında ise buz gibi bir tepkiyle karşılaşır. Burada Hausner’ın bir öneri, bir argüman sunduğunu görüyoruz. “Ben seyirciye hiçbirşey göstermeden, doğaüstüne başvurmadan, korkuyu karelemeden ve hatta ona imada dahi bulunmadan bir korku/gerilim filmi çekebilir miyim?” diye düşünmüş ve bu filmi yaratmış. Ayrıca tek argüman da bu değil, aksi taktirde blairwitch projesi gibi olurdu. (gerçi o film direkt ima üzerine kurulu – bu onun birkaç aşama daha üstü) Burada aynı zamanda Avrupalı olmak üzerine sosyal bir eleştiri görüyorum. Herkes soğuk ve uzak. Başroldeki kız örneğin siyah derili olsaydı bu film çok başka bir biçimde okunacaktı. Ancak bu haliye en doğru okuma, bilinmezlik ve insanın bilinmezlik karşısındaki küçüklüğü üzerine makine gibi, soğuk ve duygusuz bir gerilim anlatısı. Özellikle disko sahnelerinde insanların nasıl bez kuklalar gibi, her türlü estetik unsurdan arındırılarak sunulduklarına dikkat et. Bilinmezlik ve o bilinmezliğin etkileşimde olduğu insani küçüklük, izleyiciyi de tanrısal koltuğunda rahatsız edebilecek temel korku unsurları olarak kullanılıyor. Ama bu yöntem bana işler gelmedi, en azından belki de bu filmde işlemiş gibi gelmedi. Ben avrupalı olmadığım için bu filmin ruhsuzluğundan ve duygusuzluğundan korktum, ama vermek istediği mesajından ve amacından korkmadım.

Gökhan Toka

Film:

Korkutuculuk:

Gerilim:

Kan & Revan:

Related Post