Yönetmen: Darren Lynn Bousman
Senaryo: Darren Lynn Bousman
Oyuncular: Timothy Gibbs, Michael Landes, Denis Rafter, Wendy Glenn
Yapım Yılı: 2011
Ülke: ABD, İspanya
Note: You can rate this post by visiting the site.

Konu: Ailesini gizemli bir yangında kaybeden ünlü yazar Joseph Crone bu olayın etkisinden kurtulamaz. Tanrıya inancı olmayan materyalist bir adam olan Crone, babasının ölüm döşeğinde olduğu haberini alır. Babası ve erkek kardeşinin Barselona’da yerel bir kiliseleri vardır. Crone Barselona’ya gittiğinde tarihler 8 Kasım 2011′i göstermektedir. Her gece saat 11:11′de evde bazı uğursuz olaylar olmakta, güvenlik kameralarında karanlık figürler belirmektedir. Crone ailesinin ölüm raporunda ölüm saatlerinin de gece 11:11 olduğunu hatırlar. Bu tesadüfün üzerine gidip araştırmaya başladığında bazı kötü gizli güçlerin ve 11-11-11 rakamı üzerine kurulu kült bir tarikat ve inanış olduğunu öğrenecektir. Tarihler 11-11-11′i göstermeden bu gizemi çözebilmesi için sınırlı zamanı vardır.

Yönetmen Darren Lyn Bousman Testere 2-3-4′ü yöneterek isim yaptı. Sonrasında çevirdiği Repo-Genetic Opera, korku ile operayı başarılı bir şekilde harmanladığı dikkat çekici bir ekstravaganzaydı. Yine bu yıl sinemalarda izlediğimiz, 80′lerin kült korkularından Mother’s Day (Anneler Günü) serbest uyarlaması da eli yüzü düzgün bir film sayılabilir. Ancak bu son filmi Bousman’ın çok parlak olmayan filmografisi açısından bile başarısız bir film. Dünyayı kasıp kavuran 11-11-11 çılgınlığından nemalanmayı hedefleyen bu filmin kötü senaryosunun altında da Bousman’ın imzası bulunuyor.

Filmin adının hakkını verircesine (onbir onbir onbir onbir onbir onbir….) sürekli aynı ılık fikre batıp çıkmaktan yorgun tatsız bir püsküvüt olduğunu söylemek çok yanlış olmaz. 11-11-11 ifadesi filmde o kadar çok geçiyor ki, sürekli güvenlik kameralarında kabak gibi belli olan ecinnilere bakılıp o denli çok “hımmm bu işin içinde bir iş olabilir” deniliyor ki, film ilk 30 dakikadan sonra kabak tadı veriyor. Joseph Crone’un filmin başlarında geçirdiği, öykü açısından hiçbir anlam ifade etmeyen trafik kazası sahnesi de aslında bir “twist”; ancak yanlış düşünülmüş bir twist. Çünkü Crone’un bu kazada aslında öldüğünü, bundan sonra olacakların ölüm döşeğindeki hayalleri olduğunu, dolayısıyla bu anlatının Jacob’s Ladder formulünü uyguladığını bilinçli izleyici hemen düşünüyor ve bu fikirden de filmin sonuna değin vazgeçmiyor. Filmin sonu da yeterince güçlü olmadığından bu twist başarısız düşünülmüş ve kurgulanmış, hükümsüz bir twist olarak kötü korku filmleri limbosunda kendisine 3 metrekarelik bir arsa ediniyor. Bu filmin tek kelimelik yorumu, “tırt” olabilir.

Bu onbir-onbir-onbir çılgınlığından yine ökkült temalı bir filmde daha iyi faydalanabilmek olanaklı olabilirdi. Ancak olmamış. (Senaryoyu Bousman 8 Kasım’da aceleyle yazmaya başlamış olabilir) Dolayısıyla ümidimizi 2111-11-11′e ve 2011-11-11′de evlenip çoluk çocuk sahibi olucak çiftlerin çocuklarının korku filmi sevdalısı olmasına bağlayıp bu tatsız bahsi kapatıyoruz.

Related Post

Yönetmen:Mikael Hafstrom
Senaryo:Stephen King (Öykü), Matt Greenberg, Scott Alexander, Larry Karaszewski
Oyuncular:John Cusack, Samuel L. Jackson, Mary McCormack
Yapım Yılı: 2007
Ülke: ABD
Note: You can rate this post by visiting the site.

Konu: Stephen King’in aynı isimli öyküsünden uyarlanan bu filmde Mike Enslin (Cusack) isimli bir yazar, hayatını abuk subuk paranormal araştırma yazıları yazmaya adamıştır. Ülkeyi baştan uca dolaşıp, en korkunç yerleri bir tatil kitapçığı mahiyetinde kaleme almaktadır. En dağ başı, en kervan geçmez birçok hayaletli rivayetli otelde kalıp bir tek hayalet bile göremedikten sonra aradığı lezzeti New York’un göbeğindeki Dolphin otelinin 1408 numaralı odasında bulacaktır. Posterin diğer yakasındaki Samuel Jackson da bu durumda hayalet değil, otelin kısa bir sahnede görünen müdürüdür. Film posterde göründüğünün aksine Cusack ve Jackson arasında değil, Cusack ve üzerinde ters 1408 yazısı olan anahtar arasında geçmektedir.

Korku Filmleri Yorumu: Filmin temel sorunu izleyiciye çok fazla vaatte bulunduktan sonra, bu vaatleri yerine getirmekte vaatleri yaparken olduğu kadar istekli ve yaratıcı olamamasıdır.

Korku sinemasında mainstream’i, yani aile modelindeki, veya belli bir yaşın üzerindeki izleyicileri hedefleyen bunun gibi filmler dönem dönem ortaya çıkıyor. Bana sorarsanız film oldukça sıkıcı ama geleneğinde korku filmi izlemek olmadığı halde, “ah bugün bir kaçamak yapıp bi korku filmi seyredeyim, hii çok korkar mıyım acaba” diyen izleyici modeli için bir olasılık iyi bir tercih olabilir.

Filmin, Cusack’ın 1408′e girip ilk birkaç imareyi gördüğü ve korkmaya başladığı kısım dahil, açılış bölümleri, izleyicinin dikkatini belli bir gerilim seviyesinde sürekli tutmayı başarabiliyor. Ama filmin bundan sonrası odanın içerisinde geçtiğinden, birkaç ilginç buluş dışında izleyiciye önerebileceği fazla birşeyi yok. Yine Holivud tipi korku filmlerinde iyiden iyiye görmeye alıştığımız o efekt hayaletler, yine aynı şeyler. Problem şu ki, film kuruluş kısmında izleyiciyi öyle bir şişiriyor ki, “o denli korkunç ve daha önce görmediğin şeyler göreceksin birazdan” vaadinde bulunuyor ki sonunda gelen bu sıradan sunum izleyiciyi ister istemez aldatıldığı hissine götürüyor. Hele ki Samuel Jackson’un otel müdürü rolünde yaptığı, Cusack’ı 1408′de kalmaktan vaz geçirmeye yönelik bitmek bilmez konuşma (“80 kişi öldü, şöyle oldu böyle oldu bak korkarsın çok fena bak yapma bak kime diyorum yapmasana”) tam bir kandırmaca. Olay koskaca film tek bir starla gitmeyeceği, yanına biri lazım olduğundan Jackson’ın da kadroya dahil edilmesi, afişlere koca koca Jackson yazdıkları halde adamın rolünün beş dakka bile olmaması noktasında düğümleniyor. Jackson gibi bir ismi sonuna kadar, suyunu sıka sıka kullanmak icap ettiğinden adama bitmek bilmez bir caydırma konuşması yazmışlar. Filmi satmak ister bir satıcı modelinde Jacson’un yaptığı bu konuşma, film ilerledikçe sürekli hatırlanacak bir kazıklanma hatırası olarak baki kalıyor.

Senaryoda da bir yarım kalmışlık var. Öyküyü bilmiyorum ama senaryo bu haliyle kusurlu bir senaryo. Cusack’ın canlandırdığı Enslin karakterinin tanıtımında sorunlar var. Bu tanıtım bu filmin iç dinamiği açısından çok önemli; çünkü filmde Enslin’den başka bir ikinci kişi daha yok. Tüm filmi bir odanın içinde, Enslin ile birlikte geçiriyoruz. Film, bir bilinmezin keşfi ve bir gerilimin tüketilmesi üzerine olduğundan izleyicinin bu baş karakterin kişiliğine ve bakış açısına bürünmesinde çok fayda var. Enslin’in hayatı ve karakteri ile ilgili olarak tanıtılan detaylar ise açılış bölümünden çok, o odanın içindeyken, hatta bazıları filmin sonlarına doğru yapılıyor. Bu tercihin yanlış olduğunu düşünüyorum. Bu durum izleyici algısı açısından bir kayıtsızlık oluşturuyor. Korkutucu unsurlar Enslin üzerinde kişiselleşirken, biz izleyiciler bu korkutuculuktan kaçıp kurtuluyoruz, çünkü Enslin bilincine ve sorumluluğuna sahip değiliz.

Dediğim gibi filmde birkaç güzel buluş var. Bunlar da daha çok ortaya konan klastrofobi hissini yoğunlaştırmaya yönelik olan buluşlar. Bir hayalet filmi olarak vasat bir film. Klastrofobi hissini aktarmakta ise kısmen başarılı. Klastrofobi hissi dolayısıyla filmde bir Identity (Kimlik) filmi çağrışımı var; Cusack belki de bu yüzden zaten filmin esas adamı olarak seçilmiş. Ama kalite açısından iki filmin arasında epey bir mesafe var.

Gökhan Toka

Film:

Korkutuculuk:

Gerilim:

Kan & Revan:

Related Post

Yönetmen:Courtney Solomon
Senaryo:Brent Monahan, Courtney Solomon
Oyuncular:Donald Sutherland, Sissy Spacek, James D’Arcy, Rachel Hurd-Wood
Yapım Yılı: 2005
Ülke: ABD
Note: You can rate this post by visiting the site.

Korku Filmleri Yorumu: Yönetmenin sahnelerini çekmekte mekanik anlamda başarılı olduğu Amerikan Büyüsü, o sahneler bir araya geldiğinde ve film olduğunda insanı yuhalama isteğine boğuyor. Eski zaman amerikasındaki bir hayalet öyküsünü anlatmaya gayret eden film, amerikan izleyicisini okşama maksadıyla (çünkü amerikalılar o geçmiş zamanı algılayamayabilirler) günümüzde açılınca ilk nacizane yanlışını yapıyor. Esas oyuncular bu bölümdekiler olmadığı için (ha bir de mutlaka bir amerikan korku filmi aksiyon ve korku sahnesi ile başlamalıdır ya: bir de bu tür bir sahne ile açılınca ve o sahnedeki kız dolayısıyla açık ara çuvallayınca) film sizi bir kere kötü oyunculukla karşılıyor. Sonra birden faz blurblurblur diye değişiyor ve nihayet geçmişe geliyoruz allahtan. Geçmişte bizi klasik korku sinemasının iki büyük ismi karşılıyor: Sissy Spacek ve Donald Sutherland. süper süper süper bir ikili.

Başroldeki ufak kız da hiç fena oynamıyor. Set dekor, sanat yönetimi vs yine büyük bütçeli bir holywood filmine yaraşacak biçimde olabileceğin en iyisi. Görüntü yönetimi de açıkçası hiç fena değil. Yönetmen de iyi bir anlatıma sahip olunca ilk dakikalar, (açılışı unutursak tabi) “way be sanırım bu kez amerikalılar yapıcaklar” diyerek, güzel bir gerilimle geçti. Ama film ne zaman ki otuzuncu dakikasına ulaştı: ortada film diye birşey olmadığını gördük. Doğrusu bu filme uzun metraj bir film diyebilmek pek kolay değil. Film, asabi bir hayaletin yaptığı maskaralıkları izlediğimiz bir sirk gösterisinden farklı değil. BAkın hayalet bana tokat atıyor, aaa, oooo, bakın hayalet merdivenleri çıkıyr, waaa yapma beee, bakın hayalet şimdi de yağlıboya resim yapıyor, waooow, ohyeaaah, veri ekspireşınist, bakın hayalet akbilini dolduruyor, ilginç!

Koca film böyle bir sirk gösterisi biçiminde geçip gidiyor. (Hatta sırf o gösteri aksamadan her gece devam etsin diye hayaletli evde yatmaya ve zavallı kızcağızı da hayaletli odada bir başına uyutmaya özen gösteriyorlar) Film en sonunda da şaşırtıcı bir sonla öldürücü vuruşu indiriyor. Ne şaşırtıcı bir son ama var ya. Şaşır şaşır öldüm. Aslında daha yüksek bir puan olabilirdi ama sırf bu “şaşırtıcı” sonun hatrına bu. Neden mi? Şaşırtıcı sonun ne olduğunu söylersem filmin esprisi (artık ne esprisi varsa) kaçar. Amaaa bu tür bir “şaşırtıcı” sonun etkili olabilmesi için tüm film boyunca bir hayalet sirki gösterisi sunmamış olmanız gerekir!!! Biraz karakter ve ilişki sunumu yapmalısınız!!! Yoksa “bu tür bir şaşırtıcı son” hiçbir işinize yaramayan, bu eğlencelik sirk filminden ayrı duran saçmasapan ve gereksiz bir parçadır. Nedir bu şaşırtıcı son sevdası?

Gökhan Toka

Film:

Korkutuculuk:

Gerilim:

Kan & Revan:

Related Post

Yönetmen:Ataru Oikawa
Senaryo:Ataru Oikawa, Kei Oishi, Takamasa Sato
Oyuncular:Noriko Nakagoshi, Arata Furuta
Yapım Yılı: 2007
Ülke: Japonya
Note: You can rate this post by visiting the site.

Konu: Bazı TV kanallarında Garez’in yönetmeninden diye sunulan bu filmin Garez’le aslında bağı yok. Konu neredeyse birebir aynı olduğu için zannedersem böyle bir yakıştırma yapılmış. Mariko’nun gayet neşeli bir bayan olan kız kardeşi, arkadaşlarıyla parti yaptığı bir sırada birden dellenerek kendini 1303 nolu apartman dairesinin balkonundan aşağı atmıştır. Mariko bu intiharın ardındaki sırrı çözmek için 1303 nolu daireye taşınır. Garez’in iş yaptığını gören bir takım Japon, bunun apartman dairesindeki versiyonunu yapalım demiş olabilirler. Yönetmen Atoru Oikawa aslında Tomie serisinin ilk filminin yönetmenidir. Filmin başlangıçtak gerilimi iyi olsa da daha sonra, köşe bucak bilinen öykü ve sonlara doğru da iyice anlamsızlaşan ve darmaduman olan korku unsuru nedeniyle güdük bir filme dönüşüyor. Bu filmin vizyona sürülmesinin altında da bazı dağıtımcı firmaların Garezin başarısı üzerinden prim elde etme ve bilerek ve isteyerek film ve Garez arasında ilişki söylentisi yaymak üzerinde izah edilebilecek bazı komplovari finansal nedenler yatıyor olabilir. Çünkü bu film aslında doğrudan videoya çekilmiş, vizyona girmesi amacıyla çekilmemiş düşük bütçeli bir yapım.

Gökhan Toka

Film:

Korkutuculuk:

Gerilim:

Kan & Revan:

Related Post

Yönetmen:Biray Dalkıran
Senaryo:Hakan Bilir, Biray Dalkıran
Oyuncular:Akasya Aslıtürkmen, Murat Yıldırım
Yapım Yılı: 2006
Ülke: Türkiye
Note: You can rate this post by visiting the site.

Korku Filmleri Yorumu: Bu filmi nasıl eleştirebilir ki insan. Doğrusu sinemamız açısından oldukça üzücü, moral bozucu bir tablo. Bu kadar kötü bir ses kaydı ile bu film vizyona sokulabiliyor ise vay halimize. Tıpkı Dabbe gibi, bitmesi için dua ettiğim bir film oldu. Ben bu filmi sinemada, salonu terk etmeden sonuna kadar izlemiş insanlara evliya demek istiyorum. Bir puan görüntü yönetimi ve ışık için. Sinopsis kağıt üzerinde fena sayılmaz. İşleniş biçimini değil ama senaryodaki yazılı olan fikir bir kısa filmde belki işlenebilir. Senaryo ise doğuştan sakattı: fikri bir uzun metrajı dolduracak nitelikte güçlendirmemişlerdi, dolayısıyla senaryo sadece gereksiz değil aynı zamanda izleyici için acı dolu bir işkenceydi. Bu senaryodan en fazla bir kısa film çekilebilirmiş. Ama amaç uzun olunca gereksiz sahneler ve kliplerle donatılarak uzatılmaya çalışılmış. Çok basit bir biçimde, senaryonun zaten az olan materyalinden birazını keserek bu filmi uzun metraja yaraşacak biçimde uzatmak mümkünmüş. Keserek uzatmak! Nasıl mı? Baştaki, geçmişten, Eda ve Cenk’in evlenmeden önceki, Eda’nın başka biriyle ilişki yaşadığı ve kürtaj olduğu bölümü çıkar. Kes at o bölümü. Filmi evli ve mutlu oldukları, çocuk bekledikleri zamandan başlat. Başlara mutluluk ve huzur sahneleri ekle. Evde dolaşan hayalet çocuğun kim olduğunu, niye nerden çıktığını anlamayalım böylece. Sadece Eda’nın üzerine yıkılan o suçluluk hissi olmasın ve korkuyu seyirci olarak Eda ile aynı bilinçsizlik düzeyine inerek paylaşalım. Daha önce kürtaj yaptığı için çocuğunu düşürdüğü anlaşılınca işin içine biraz daha çok giz, merak elementi girsin. Sonra geçmişi ilerleyen bölümlerde istersen flashback’de koy. Ve giz elementi o ana kadar filmi biraz sürüklesin.

Çok önemli, affedilemez bir kurgu hatası. Bu haliyle bu film kürtaja karşı bir mesaj filmi. İçinde giz elementi olmayan bir hayalet öyküsü nasıl olur bir sorun kendinize ey senaryoyu yazan zeki arkadaşlar??? Filmin özetinde, tanıtımlarında bile Eda’nın kürtaj olduğu ve hayaletin de aldırdığı çocuk olduğu yazıyor zaten. :}

Korku filmi yapmak isteyenlerin önce bol bol korku filmi izlemeleri gerek. İnsanlar bu filmde yaptığınız gibi bööö demeniz ile korkmazlar. (Hadi diyelim ki bazen korkarlar; da hem kamerayı gizli göze koy, hem de bööööö yap: o zaman niye korksunlar!!! Aşağıda bir yerde birisi birisine bööö yapıyor, bundan bze ne derler en fazla) Bu film bu anlamda seyirciye bir hakarettir. İnsan psikolojisini anlamanız ve planlı, detaylı çalışmanız gerek. Tamam korku filmi para kazandıran bir türdür. Tamam, büyük yönetmenlerin bir çoğu sinemaya korku filmi çekerek başlamışlardır. Ama zaten büyük yönetmen oldukları için bu filmleri bu kadar iyi yapabilmişlerdir. Korku, öyle abur cubur, bir koyalım on alalım tadında bir tür değildir. Aksine en zor türlerden biridir. Ve yönetmenlik hakkında. Yönetmenlik demek kamerayı alıp, bu filmde olduğu gibi tekinsiz, gizli göz açılarına taşımak demek değildir. Sinema reklamın aksine iyi bir fikirden ibaret değildir; birçok farklı elemanın – girdinin bir araya gelmesi ile oluşur. Ses, ışık, görüntü, açı, müzik, oyunculuk, senaryo. İyi bir yönetmen, tıpkı bir senfoni yönetmeni gibi, bu farklı sesleri birbirleriyle uzlaştırmak ve bir kakafoniden ve karmaşadan anlamlı bir bütüne, müziğe ulaşmakla mükelleftir. Filmin yapımcılarına tavsiyem filmi bir an önce DVD’de amazon üzerinden satışa çıkarmalarıdır. Çünkü reklamın iyisi kötüsü olmaz. Araf şu anda korku filmleri klasmanında IMDB sitesinde DÜNYANIN en KÖTÜ filmi. Bu filmi satın almak isteyecek bir sürü korku delisi tüm dünyada sıraya girmiş bekliyor.

Gökhan Toka

Film:

Korkutuculuk:

Gerilim:

Kan & Revan:

Dipnot: Bir takım “gazagelen” yurttaşlarımızın gaza gelmesi üzerine verdikleri 10 puanlarla film aslında layık olduğu çukurun dibinden çıkmış görünüyor. Böylece yapımcılar bu fırsatı da ulusal gazagelme tutkumuz nedeniyle kaçırmış oldular. Halbuki ben yunanlıların filme 1 puan verdiklerini sanmıyorum, filme verse verse ancak “izlemiş olanlar” 1 vermişlerdir.

Related Post

Yönetmen:Sang-hoon Ahn
Senaryo:Sang-hoon Ahn, Seon-ju Jeong
Oyuncular:Dong-Wook Lee, So-yeong Choo, Won-jung Jeong
Yapım Yılı: 2006
Ülke: Güney Kore
Note: You can rate this post by visiting the site.

Korku Filmleri Yorumu: Kore korku sinemasından başka bir örnek. Arang’ın yapmaya çalıştığı şey biraz farklı birşey. Ama aynı zamanda yapmayı başaramadığı birşey. Farklı bir hayalet filmi olmaya çalışıyor ama nafile. Yapmaya çalıştığını takdir etsem de yine de bu filmi pek sevmedim. Klasik doğu usulu, kıza yamuk yaptılar sonra da kız hayalet oldu intikam peşinde öyküsünü polisiye bir öyküye çevirmişler ve aslında bir ihtimal “hayalet diye birşey olamayabileceğine” ancak “cinayet diye birşey olabileceğine” getirmeye çalışmışlar. Ama bu film hem anlatım biçimiyle hem de yapmaya çalıştığı şey ile başka türlü bir kültürel bakışı düşündürüyor. Bir yakışmazlık ve yapaylık var. Sanki bir amerikalı tarafından çekilmiş ve doğu korku sineması masaya yatırılmış gibi. Dahası anlatım çoğuna korkunç gelebilir ama bana pek de korkunç gelmedi. Sinematografi, kareleme tercihleri ve biraz da “hehee biz aslında hayalet filmi yapmıyoruz cinayet filmi buuuu” diyen bakışın türe yukarıdan bakması neticesine korku sahnelerinde aşırı yükleme yaptığı klişeler nedeniyle bu korkutuculuktan uzaklaşma durumu söz konusu oluyor. Kötü bir film değil ama iyi de değil. Bir de özellikle popüler kore sinemasında holywood tarzı anlatımların diğer doğu ülkelerine oranla biraz daha güçlü olduğunu görüyorum. Nasıl etkiliyorsa artık, bu da diğer ülkelere oranla ABD’ye tarihi, politik ve sosyokültürel anlamda daha yakın olmasından kaynaklanıyor olmalı.

Gökhan Toka

Film:

Korkutuculuk:

Gerilim:

Kan & Revan:

Related Post

Yönetmen:Martin Schmidt
Senaryo:Dennis Jürgensen
Oyuncular:Anne Birgitte Lind, Jakob Cedergren, Dejan Cukic, Andrea Vagn Jensen
Yapım Yılı: 2005
Ülke: Danimarka
Note: You can rate this post by visiting the site.

Korku Filmleri Yorumu: İlk defa Danimarka yapımı bir korku filmi izledim. Ne oyuncular, ne yönetim ne de öykü. Hiçbiri iyi değildi. Bir aile yeni bir ev satın alıyor. Bir süre sonra da evde bir hayalet olduğunu fark ediyorlar. Klasik batı tarzı hayalet öyküsü. Yalnız burada artık Danimarka kaynaklı dogma sinemasının gerçekliğinin ülkedeki sanatsal üretime olan etkisi midir nedir bilmiyorum, fantastik bir öyküyü yönetmenin düpedüz anlatamadığına ya da daha da ilginci anlatmak istemediğine şahit oluyoruz! Tam olarak Schmidt’in ne yapmak istediği belli değil. Ciddi mi yoksa korku sineması ile dalga mı geçiyor, bu bile anlaşılmıyor. Kullandığı her yöntem çok ucuz, film eğer etiketimde korku filmi yazacaksa ben resmen kötü bir filmim diye bağırıyor. Daha düşük bir puan da verirdim ama son onbeş dakikasında takıldı, bir daha bulabileceğimi ve bulmak istediğimi de sanmıyorum, o yüzden opsiyonlu bir dört!

Gökhan Toka

Film:

Korkutuculuk:

Gerilim:

Kan & Revan:

Related Post

Yönetmen:Bob Clark
Senaryo:Roy Moore
Oyuncular:Olivia Hussey, Keir Dullea, Margot Kidder, Andrea Martin
Yapım Yılı: 1974
Ülke: Kanada
Note: You can rate this post by visiting the site.

Korku Filmleri Yorumu: Geçen yıl izlediğim tüm filmler içinde sanırım en heyecan verici olanlar şunlardı: Sympathy for Mr. Vengeance (Chan Wook Park), Fallen Angels (Wong Kar Wai), Bittersweet Life (Woon Ji Kim), Pan’ın Labirenti (Guillermo Del Toro – Bu Cuma nihayet dünya prömiyerinden neredeyse bir yıl sonra ülkemizde de vizyona giriyor) ve 74 yapımı Black Christmas. Ama özellikle bir korku sineması tutkunu oluşum nedeniyle üzerimde en büyük sarsıntı yapan filmin de Black Christmas olduğunu belirtmeliyim.

Black Christmas’ı bu kadar geç seyretmiş olmamın geçerli nedenleri var aslında. Bir kere öncelikle korku sinemasındaki slasher (kanlı cinayet) türünü çok fazla hazzetmem. Diğer bir neden de Carpenter’ın kendini meşhur eden Halloween serisini, bu film, yani Black Christmas üzerine kurduğunu bilmemdi. Açıkçası Halloween da çok fazla sevdiğim bir seri değildir. Çünkü korku türünü işlevsel olduğu zaman seviyorum, yani korkuttuğu zaman. O adrenalin ve gerilim duygusuna bağımlıyım. Ancak örneğin Halloween ya da Jason vb gibi ikonik kötücül figürler üzerine yüklenen ve kötülüğü ehlileştirerek popularize etmek yoluyla katilleri birer anti-kahraman suretinde yeniden sunan bu tür “slasher” yapımları bu gerilim duygusunu yok ediyor ve korkuyu ehil bir popüler tüketim aracına indirgiyorlar. Halbuki kontrol edilemeyen ve ikonik olmayan, dışında duramaycağınız bir korku biçimi bence çok daha etkili. Neyseeee…

2006′da bir tekrar çekimi yapıldı Black Christmas’ın. Üzerine bir de Vietnam Savaşı’nın popüler korku sinemasının doğuşuna etkileri üzerine bir okuma yapıyordum ki Bob Clark’ın ismiyle karşılaştım. Aslen Kanadalı bir yönetmen olan Clark yine 74 yılında çektiği Dead of Night isimli zombi filmiyle bu fenomenin tam kalbine nüfuz etmiş ve Vietnam’ın, Korku Kültürü üzerine etkisini en etkin biçimde sosyal bir sorunun gırtlağını sıkarak irdelemiş bir yönetmen olarak karşıma çıktı. (Vietnam’dan evine zombi olarak dönen ve ölmek isteyen ancak ölemeyen bir askerin üzerine kurduğu bir korku-dram) Yönetmenin aynı yıl içinde çektiği Black Christmas ise, kendinden sonraki korku sinemasını çok büyük öçlüde etkilemiş başlı başına BİR FENOMEN. Yani Bob Clark, popüler korku sineması açısından bir yılda çektiği bu iki filmle çok büyük bir fenomen.

Ancak Black Christmas’ın da aslında UĞURSUZ ya da LANETLİ FİLMLER başlığı altında irdelenmesi gerektiğini düşünüyorum. Çünkü Dead of Night’ın aksine, Black Christmas ile Clark, çok büyük tepki çekmiş. Özellikle Hiristiyan ve tutucu kesimler kendisini kutsal ve mutlu bir zaman olan yılbaşı dönemini bir korku ve işkence periyodu olarak sunduğu ve o dönemki özgürlükçü gençliğin tutucu kesimle sürtüşmesini bu denli sert bir biçimde ele aldığı için çok fazla eleştirmişler. Film ABD’de vizyona girdiğinde de başka bir isimle girmek zorunda kalmış zaten. Ama sonrası Clark için hiç hoş olmamış. Sadece iki filminden de olsa yola çıkarak diyebilirim ki Clark, müthiş bir korku sineması ustasıymış. Özellikle BC’daki gerilimi daha önce hiçbir filmde bu denli yoğun biçimde hissetmediğimi söylemeliyim. Ve bu bir tesadüf olamaz. Adam gerçekten bir gerilim ustası. Ama buna karşılık Clark’ın sonraki filmografisine bakıldığına bu filmdeki anlatım başarısı, ve her iki filmdenki tematik özgünlüğe kıyas dahi olmayacak bir sıradanlıkla karşılaşıyoruz. Büyük bir yönetmen adayı böylece yapımcı sinemasına düşen gelenekselin ve hazımsızlığın gölgesinde yok edilmiş.

Clark’ın Black Christmas sonrası en büyük başarısı ise oldukça trajikomik bir biçimde “A Christmas Story” adlı, aile değerleri vb gibi saçmalıkları ılıman ve esprili bir dilde irdelediği gerzek bir komedi. Afaroz edilen birinin dine yeniden kabul edilme çabası olarak değerlendirileblir bu yapım. Ama her ne olursa olsun Black Christmas, bir yaratıcı ve usta yönetmenin gücünü ve geleceğini emen, çok güçlü çekim kuvvetine sahip karanlık ve uğursuz bir kütle.

Film, yılbaşından hemen önce, kızlar yurdu gibi nitelendirilebilecek bir evde geçiyor. Eve sapık telefonları geliyor (ve telefonlar gerçekten de çok sinir bozucu ve sapıkça) ve oluşacak gerilim kasırgasının ilk esintileri böylece sunulmuş oluyor. Tatil dönemi olduğu için kızların büyük bölümü ailelerinin yanına gidiyorlar ancak tek tük de olsa evde kalacak olan asıl kızlarımız için eziyet ve ölümden beter gerilim dolu saatler beklenmekte. Tek bir şey söyleyeceğim bunun dışında, bu filmin doğrudan konusu ile ilgili olarak: BU Film, “telefonla arayan sapık katil aslında evin içinde!!!” – the killer is in the house!!! (çatı katında) uygulamasının korku sinemasındaki ilk örneğidir :))

Kutsal ve kutlu tatilde evlerine gidip mutluluğa gömülmek yerine, belirsiz geleceklerini, kürtaj olup olmamayı, uyuşturucuyu, ağız dolusu küfürler eşliğinde inceleyen, cinsel özgürlükleri muntazaman teslim edilmiş elde kalan bu bir avuç huzursuz kızımız için Yılbaşı tüm belirgin sınırları ve gerçeğin bir hayli berisinde kalmış masalsı fluluğu ile bir zıtlaşma kutubudur. Film arka planına oldukça silik bir biçimde oturttuğu bu anlam üzerinde müthiş bir gerilim gücüne erişiyor. Hayatımda gördüğüm en sinir bozucu katil tiplemesi ile karşı karşıyayım. Telefon konuşmalarında ve son ses, canhıraş, bütünüyle anlamsız !!! çığlıkları ile katil, şimdiye dek gördüğüm en asab bozucu ve sinir yıpratıcı sunumu gerçekleştiriyor. Asıl katlanılmaz olanı da olaylara büyük ölçüde onun, yani katilin gözünden bakıyor oluşumuz. Bu kadar antipatik ve bu kadar asab bozucu bir vizörü göz olarak kabul etmek rahatsızlık hissinin daha da büyümesine neden oluyor. Film aslında, ey sen bu kızları yargılayan ve ahlaksızlıkla suçlayan toplum, ey sen kutlu ve mutlu etliye sütlüye dokunmayan pasif izleyici, şimdi onların biletlerini kes, cezalarını ver onların, katil sensin diyor ve lafın ne kadar boş olduğunu gösteriyor. Kimse kimseyi cezalandıramaz ya da yargılayamaz çünkü salt ahlak ya da hak bir diğerini diğerinden daha az zavallı yapmaz.

Eğer 70′li yılların bağımsız kuzey amerika korku sinemasına yabancı iseniz bu filmdeki pek çok unsuru yadırgayabilirsiniz. Evet gerilirsiniz, o kesin, hem de çok gerilirsiniz ama yine de bu yadırgama ve yakıştıramama hissi olacaktır. Bu hissin oluşmasına neden olacak olan şey, filmdeki gülmece unsurlarının absürdlüğü ve dizimidir. Örneğin yurt müdiresi, polis müfettişi, memuru ve polis merkezindeki absürd-komik diyaloglar bu hissi doğurabilir. Bu film, bu yöntemi kullanışı itibarıyla yine aynı ekole ait olan Wes Craven’ın Last House On The Left filmini andırıyor örneğin. Bu biçimi en iyi şöyle anlatabilirim: Bu alıştığımız, günümüz korku sinemasında örneklerini sıkça gördüğümüz popüler bir korku-komedi biçimi değil. Günümüzün korku-komedi olarak nitelendirilebilecek türündeki komedi unsuru filmin ayrıştırılamaz, senaryo ve öykü düzleminde bile var olan asıl bir parçasıdır. Absürdite biçimin ta kendisidir. Oysa 70 ler bağımsız korku sinemasında bu sunum çok daha farklı işler. Absürdite filmin öz ve asıl parçası değildir. Senaryonun özünden bağımsızdır ve bu nedenle öyküyü ya da gerilimi indirgemek amacıyla kullanılamaz. Absürdite bu filmlerde, filmin içinde, aslında gereksiz ve hatta kusur gibi görünen küçük parçalar biçiminde ortaya çıkar. Filmde gereksiz gibi görünen, aslında düpedüz birer komedi filmine aitmiş gibi görünen bazı karakterler ve olaylar aracılığı ile verilir ve sağlanır; buna karşılık film ve öykü tüm gerilimi ve ciddiyeti ile akmaktadır.

Gereksiz gibi görünen bu absürdite parçalarının işlevi ise aslında çok açıktır. Hem Last House On The Left’de hem de Black Christmas’da (tesadüfen her ikisinde de Polistir bu komedinin kaynağı – bunun aslında toplumsal anlamda alt mesajları da vardır – ciddi olması ilk gereken bu zatlar ciddiyetin doruk yaptığı gerilim türünde komedi kralıdırlar) absürdite, algısal zıtlık bilinci yaratacak kutuplar oluşturmak amacıyla kullanılır. Keza film aslında saf korku ve gerilim üzerinedir. Ancak içerisine yerleştirilen ve filmin geneline yayılmaktan alıkonan absürdite ve komedi adacıkları, bu gerilim ve korku hissinin çarpımlanarak katsayılarla artmasına yarayan algısal referans noktaları oluştururlar.

Son söz: MUTLAKA GÖRÜN: Black Christmas, izlediğim en iyi on korku filmi listesine hiç habersiz ve hesapsız giriverdi, oldukça da haklı biçimde girdi. SAf SAF SAF gerilim. Müthiş bir film. Eskiden gerçekten de korku filmi çekiyorlarmış, şimdiki Holywood saçmalığına ve özel efekt budalalığına dayanamıyorum.

Gökhan Toka

Film:

Korkutuculuk:

Gerilim:

Kan & Revan:

ÖNEMLİ DİPNOT: Nereden aklıma geldi tam bu zamanda Clark’ın bu filmini yorumladım bilmiyorum ama az önce okuduğum bir haberle çok şaşırdım. Ben bu yazıyı yazdıktan bir gün sonra Clark ölmüş:

Sarhoş Şöför Dehşeti

Yönetmen Bob Clark ve oğlu trafik kazasında öldü! (5 Nisan 2007)
A Christmas Story, Children Shouldn’t Play With Dead Things ve Black Christmas gibi kült filmlerin yönetmeni Bob Clark, oğlu ile birlikte bulunduğu arabanın sarhoş bir şöförün kullandığı kamyona çarpması sonucu yaşamını yitirdi.
67 yaşındaki sinemacı, aktif olarak film yapmaya devam ediyordu. Spring Broke isimli bir komedi filmi üzerinde çalışıyor, remake’i hazırlanan Howard Stern’s Porky’s filminin senaryosunu elden geçiriyordu.
Sinemacının 22 yaşındaki aktör ve müzisyen oğlu Ariel ise babasının çektiği Baby Geniuses filminde rol almıştı.
24 yaşındaki şöför Hector Velazquez-Nava, olaydan sonra tutuklandı.

Related Post

Yönetmen:Matt Reeves
Senaryo:Drew Goddard
Oyuncular:Lizzy Caplan, Jessica Lucas, T.J. Miller, Michael Stahl-David, Mike Vogel, Blake Lively
Yapım Yılı: 2008
Ülke: ABD
Note: You can rate this post by visiting the site.

Konu: Film, irice bir ne idüğü belirsiz yaratığın New York’un göbeğindeki bir binayı yakıp yıkması ve özgürlük heykelinin kafasını koparıp sokaklarda sürümesi şeklindeki görüntülerle açılır. Beş New Yorklu vatandaş, olaylara yakından bakabilmek maksadıyla ellerinde dv kameraları, olay yerine nüfuz etmişlerdir. Film Blair Cadısı formatında bir yaratık öyküsüdür. Çekimler tamamen arkadaşların dv kameraları üzerinden aktarılmaktadır.

Korku Filmleri Yorumu: Cloverfield (Canavar), Amerikan tipi korku filmi üretim şablonu içerisinde, amacı şablonu zorlamak ve çuvaldızı kendine batırmak olan, buna karşılık bunu tam anlamıyla yapmayan iğne kalınlığında bir yapım.

Blair Cadısı tadında bir film olarak lanse edildi; ancak Blair Cadısını sevdiyseniz bu filmi sevme olasılığınız çok az. Çekimlerin amatör kamera ile yapılması dışında bu film ve BC arasında hiçbir bağ yok. Blair Cadısını çekimleri nedeniyle sevmediyseniz bu filmi sevme olasılığınız yine çok az. Blair Cadısını, olay eksikliği ve sıkıcılığı nedeniyle sevmediyseniz, bu film size göre.

ABD tipi standard aksiyon korku filminin, bol efektli, canavarlı manavarlı, patlamalı çatlamalı amerikan filminin, inandırıcılık kazanmak adına sokağa döküldüğü, kameranın yer seviyesine, göz seviyesine indirildiği bir film. Bunun iki temel sonucu olmuş:

1. Film inandırıcılık kazanmamış ama bunun yerine etkileyicilik kazanmış. Belli oranda oyuncuların, yaşananların dehşetini ve korkusunu, izleyicilerin daha net hissedebilmeleri olanaklı olmuş. Bu tür bir filmi rahatça “korku filmi” olarak etiketleyebilmek genelde çok mümkün olmasa da bu filmi rahatlıkla korku filmi olarak etiketleyebilirsiniz.

2. Film samimiyetini yitirmiş. Çünkü aksiyon şemasının yoğunluğu tipik Holywood aksiyon filminden az değil. Sokak seviyesindeki bir göz seviyesine inmesine rağmen bakış açımız maşallah hiçbirşeyi kaçırmıyor ve her türlü yaratık aktivitesinin, her türlü belalı aksiyonun her seferinde en göbeğinde yer alıyor. Sanki koskaca yaratık işi gücü bırakmış bizim kameranın peşinde koşuyor. Tankları bile zonk diye eziveren, özgürlük heykelinin kafasıyla tek kale maç yapan, koca koca binaları püf diye yıkıveren heyhula gibi koskoca yaratık, bizim tayfadan birini gümlettiği zaman adamcağız her nasılsa tam kameranın karşısında, nurlar içerisinde yerde yatar vaziyette görülebiliyor. Tabi sadece bu da değil. Amerikalı dostlarımız yine ne yapmışlar ne etmişler, işin içine aşk hikayesi katmaktan kendilerini alıkoyamamışlar. Hatta öyle ki, film neredeyse bir “aşk filmi”.

Sevgililerin Coney adasına yaptıkları romantik bir gezinin görüntüleri üzerine kaydedilen filme konu yaratık faciası görüntüleri, yine ara sıra bu eski görüntüler tarafından kesiliyor. Bu iyi bir buluş olmuş ve çok da iyi biçimde kullanılmış. Kısacası aşk, intikam, öfke, patlama, aksiyon, yaratık, uzaylılar, askerler, tanklar, çöken binalar: Ne ararsan bu filmde var. Samimiyet hariç herşey. Bir yandan sokağa inen, insan gözüne özenen bir kamera ile erişilmek istenen bir korku ve inandırıcılık düzeyi, bir yandan inandırıcılığı ortadan kaldıran amerikan şablonu etliye sütlüye dokunmaz hoş ve boş aksiyon filmi anlatısı.

Gökhan Toka

Film:

Korkutuculuk:

Gerilim:

Kan & Revan:

Related Post

Yönetmen:Hasan Karacadağ
Senaryo:Hasan Karacadağ
Oyuncular:Sefa Zengin, Deniz Olgaç, İncinur Daşdemir, Leyla Göksun, Muharrem Dalfidan
Yapım Yılı: 2009
Ülke: Türkiye
Note: You can rate this post by visiting the site.

Konu: İstanbul üzerinde kara bulutlar uğursuz biçimde alçalırlar. Kıyamet saati yaklaşmakta ve kıyametin habercisi dabbe, elektromanyetik sistemler üzerinden yayılmaktadır.

İstanbul yakınlarındaki bir kır evinde, evli bir çift tatil için şehir dışından gelecek kızlarını ve arkadaşlarını beklerler. Olacaklardan ve o gece yaşayacakları kıyamet korkusundan habersizdirler. Kuran’da belirtilen kıyamet alameti DUHAN yeryüzüne inmek üzeredir.

Korku Filmleri Notu:

Film:

Korkutuculuk:

Gerilim:

Kan & Revan:

Related Post