Yönetmen:Ryuhei Kitamura
Senaryo:Tsutomu Takahashi (Manga), Ryuhei Kitamura
Oyuncular:Hideo Sakaki, Ryo, Kyoki
Yapım Yılı: 2002
Ülke: Japonya
Note: You can rate this post by visiting the site.

Korku Filmleri Yorumu: Bu adam gerçekten bomba bir aksiyon yönetmeni. Alive’ı ise pek tutmadım. Çok kötü bir senaryo olmuş. Yine bir manga serisinden uyarlama (kitamura’nın tüm filmleri öyle sanırım, versus u bilmiyorum ama). Senaryo beni benden aldı, öyle diyim. Film hafiften Cube filmini andıran bir sette ve kurguda gelişiyor. Başlar tamam, kabul edilebilir. İdam mahkumu bir arkadaş var, tam idam edeceklerken klasik soru: “Bak istersen keselim biletini ama istersen gel senin için güzel bir projemiz var” hikayesi.Adamımız kabul ediyor tabi. Sonra bir bakıyor, cube’daki gibi bir odada, karşısında başka bir proje mahkumu, kuzu kuzu oturuyorlar. Adamımız sevgilisine tecavüz eden altı adamı ve sevgilisini vahşice öldürmüş (pek de masum değil) diğeri ise kadınlara tecavüz edip öldüren bir seri katil. Enteresan bir ikili. İlk başta krallar gibi birkaç gün geçiriyorlar ama sonra iş ciddiye biniyor.İlk başta das experiment, ya da cube gibi insan karakterini irdeleyen bir film gibi görünürken sonra birden bilim kurguya dönüşüyor. Uzaylı bir güç, hükümet ajanları, 51. bölge, hayalet sevgili, uzaylı orangutanlar… şşşt noluyoruz. Kitamura da burada çuvallamış. Sürekli birileri gelip yeni birşeyler söylüyor ve öykü tuhaf bir bulamaca dönüşüyor. Komik ve gereksiz. Oysa kitamura setini güzel kurmuş, başını sonunu iyi hesaplamış. Güzel icatlar yaratmış. Demek ki öyküdeki hızlı bir akışla baş edemiyor. Sanırım koca bir manga serisini tüm filme yedirmeye çalışmışlar ve şekere doymuş bir bardak çayın dibindeki şeker katmanı gibi bir görüntü oluşmuş. Bu filmle Kitamura’nın da tiyatroya dönük bir yanının olduğunu gözlemledim. Ve bir sonraki izlediğim filmi de bu gözlemimi destekledi. Dolayısıyla Kitamura aslında daha minimal öykülerin yönetmeni olabilir diyebilirim. Gökyüzünü sadece son sahnede görebilirsin, çünkü tüm film bir odada geçiyor. Müzikler başdöndürücü.

Gökhan Toka

Film:

Korkutuculuk:

Gerilim:

Kan & Revan:

Related Post

Yönetmen:Byeong-ki Ahn
Senaryo:Byeong-ki Ahn, Pool Kang (Öykü)
Oyuncular:So-young Ko, Seong-jin Kang
Yapım Yılı: 2006
Ülke: Güney Kore
Note: You can rate this post by visiting the site.

Korku Filmleri Yorumu: Bryan Singer’ın APT Pupil’i diye aldık. İçinden bu Kore korku filmi çıktı. Filmler karışmış, iyi mi? Allahım! Ne kadar sevindiğimizi anlatamam! Hemen oturduk seyrettik tabi. Yeni taşındığı binanın camından bakan leydimiz, karşı apartmandaki ışıkların gecenin tam belli bir saatinde aynı anda sönüp yandığını görür. Sonra da zaten tuhaf ölümler başlar. Hadi bakalım. Film korkunç olmasına gerçekten korkunç, hatta bu anlamda gerçekten de işlevsel, hakkını vermek lazım. Ama hiçbir biçimde, kesinlikle orijinal değil. Bir an Ring, bir an One Missed call izliyormuşum gibi oldu. Ancak öykü bir hayli kötü, sonunda bütünüyle anlamsız ve kopuk aktarılıyor. Ama örneğin aynı özellikteki Grudge (Ju-on) serisini sevdiyseniz bunu da sevme ihtimaliniz olabilir. Korkunçsa korkunç, ama hepsi o kadar, doğu cephesinde yeni birşey yok.

Gökhan Toka

Film:

Korkutuculuk:

Gerilim:

Kan & Revan:

Related Post

Yönetmen:Frank Henenlotter
Senaryo:Frank Henenlotter
Oyuncular:Kevin Van Hentenryck, Annie Ross, Gil Roper
Yapım Yılı: 1992
Ülke: ABD
Note: You can rate this post by visiting the site.

Konu: İkinci filmin sonunda kafayı iyice yiyip kendisi ve ikiz kardeşi hilkat garübesü ücübeyü aralarındaki buzları eritme amacıyla dikiş iğnesi ve ipliği kullanmak suretiyle birbirine diken Duane, dikişler çözülmek suretiyle hilkat garübesü ücübeden bir kez daha ayrılmıştır. Duane, ücübe kardeşi, ücübelerin dünya tatlısı ev sahibeleri ve bir otobüs dolusu diğer ücübe bu filmde tatile çıkarlar. Ama yüklüdürler. Çünkü hilkat garübesü ücübe, eşinden çocuk beklemektedir.

Korku Filmleri Yorumu: Kötülük anlamında ikinci filmden hiçbir farkı yok. Ama her iki film de elinizin altındaysa ikinci filmi seyredip zaman kaybetmek yerine sadece bunu izlemekle de yetinebilirsiniz. Çünkü ikinci filmdeki az sayıdaki birkaç güzel sahne bu filmde olduğu gibi mevcut. Filmin açılışı, ikinci filmdeki meşhur ücübeler arası sevişme sahnesi ile başlıyor. İkinci filmin sonunu, Henenlotter bu filmin başına aynen, olduğu gibi koymuş.

Yine aynı kostümleri giymiş yine aynı tipitipler, bu kez “Hababam Sınıfı Tatilde” gibi bir formatta, otobüs yolculuğuna çıkıp ambiyans değiştiriyorlar. Bu filmde ikinciye oranla biraz daha fazla hareket ve freak show kapsamı dışına taşabilen absürdite var, ama çekimlerinin ve takip edilebilirliğinin ikinci filme göre bile daha kötü kaldığını söyleyebilirim. Ücübenün mini mini bisürü, kendisinin maketi gibi ücübe yavruları oluyor. Polisler bizim ücübenün eşini öldürüp, ücübeyü dul bırakmakla kalmıyor aynı zamanda zavallı yavruları da kaçırıyorlar. E tabi ücübemüz de bu duruma çok sinirlenip intikama soyunuyor, falan filan. Yine sıkıcı… Duane’i tamamen arka plana attığı bu filmde, bu intikam güdüsü ilk filmdeki sürükleyici güdüyü çağrıştırsa da freak show hissini daha fazla baki kılıyor. Dağınık bir film.

Gökhan Toka

Film:

Korkutuculuk:

Gerilim:

Kan & Revan:

Related Post

Yönetmen:Anthony C. Ferrante
Senaryo:Anthony C. Ferrante
Oyuncular:Trish Coren, Rachel Harland, Jilon Ghai
Yapım Yılı: 2005
Ülke: ABD
Note: You can rate this post by visiting the site.

Korku Filmleri Yorumu: Benden size oldukça pratik ve işe yarar bir tavsiye. Film alırken kapağına iyi bakın. Eğer üzerinde “bilmemne filminin yapımcılarından” ya da ingilizce olarak “FROM THE PRODUCERS OF …” yazıyorsa kesinlikle filmi aldığınız rafa geri bırakın. From the Director of yazıyorsa alın, producer yazıyorsa almayın. Bu kadar basit. Bunun üzerinde de “From The Producers of Dog Soldiers” yazıyordu. Kötü olacağını biliyor muydum? Tabi biliyordum, adından belli değil mi zaten. Ama aldım çünkü işim bu: korku filmi seyrederim. :) Klasik, haydi haloween gecesi kız arkadaşlarımızı vahşice cinayetlerin işlendiği terk edilmiş lanetli bir hastane binasında korkutalım ne duruyoruz ki hikayesi. Senaryo, oyunculuklar, efektler, anlatım epey kötü. Filmin tek güzel tarafı set kurulumu. Çok güzel olmuş, atmosferi iyi yaratmışlar. Bir de ışık çok garip. Film kapalı ve dar alanda geçiyor. Işığı öyle bir patlatmışlar ki oyuncular tiyatro sahnesinde spotlar altında duruyor gibi olmuşlar. Bu da bir numara bir set dekorasyonunu, filmin amatör havasına daha çok yakıştıran bir tiyatro dekorasyonuna dönüştürmüş. Kazayla olmuş herhalde ama kötü mü olmuş. Yoo.

Gökhan Toka

Film:

Korkutuculuk:

Gerilim:

Kan & Revan:

Related Post

Yönetmen:Ulli Lommel
Senaryo:Ulli Lommel
Oyuncular:Gerard Griesbaum
Yapım Yılı: 2005
Ülke: ABD
Note: You can rate this post by visiting the site.

Konu: 1974-1991 tarihleri arasında Kansas’da en az 10 kişiyi öldürdüğü bilinen Dennis Rader ve cinayetleri anlatılmaktadır. BTK, “Bind, Torture and Kill” (Bağla, İşkence ve Öldür) kısaltmasıdır ve katil kurbanlarını bu biçimde öldürmüştür. Kurbanları kadınlar. Seksüel bir sapkınlığı ve süreklilik içeren bir işkence metodu var. Boğuyor, ayıltıyor, sonra tekrar boğuyor.. bunu sürekli tekrarlıyor.. gibi.. Katil DNA testlerinin kullanmaya başlandığı yıllarda tesadüfen yakalanır, ancak filmde bir TV programı sunucusunun kışkırtması ile yakalanmış görünmektedir.

Korku Filmleri Yorumu: Bu film oldukça uzun bir süre IMDB korku filmleri sıralamasının son sırasında kalmıştı. Şu anda da yaklaşık 1.5 puan gibi bir puanı var. Hemen herkes filme en düşük puanı vermiş. Ama işin aslı bu değil. Film çok düşük bütçeli, bir art-house filmini andırıyor. Filme bu denli düşük not veren izleyicinin genelde ABD’li olmaları, BTK katilinin Amerikan tarihinin en bilinen seri katillerinden biri olması, bunun da filmi haddinden fazla afişe etmesi sebebiyle potansiyel izleyici portföyünün gereğinden geniş olması ve bu kitlenin beklentilerinin de ancak ticari bir filmden beklenebilecek içerik ve düzeyde olmasına neden oluyor; ve tabi sonuçta izleyici hayal kırıklığına kapılıyor. Ama aslında film çok kötü bir film değil. İzleyiciye bir öykü anlatmayı değil, onu içine almayı hedefleyen türden bir film; dolayısıyla bir holywood tekniği söz konusu değil, ve katilin gerçek öyküsünü anlatmak gibi bir gayesi de yok. Hatta filmde aşırı şiddet ve gore kullanımı da söz konusu değil, çünkü bunlar da aslında bir anlatıyı izleyici algısında yabancılaştıran faktörlerdir. Film, gerçekten de izleyiciyi içine çekmeyi ve aynı anda hem kurban hem de katil gözüne bürümeyi hedefliyor.

Film açılışında gerçekten, her tür izleyicinin beklentilerini karşılayacak etkileyici bir işkence sahnesi ile açılıyor. Ancak filmin daha sonraki bölümü izleyiciyi farklı kutuplara böler nitelikte. Çünkü açılış sahnesi haricinde (zaten o bir rüya sahnesi olduğundan teknik ikinci planda dikkat çekmeden durabiliyor) geri kalan film çok ucuz görünüyor. Filmin diğer özelliği insanı “yeter artık” diye bağırmaya teşvik edecek kadar takrarcı olması. Filmin her sahnesi bir öncekinin tekrarı gibi. Katilin temel özelliği, işkence metodunun tekrara dayanması. Bunun kurban üzerinde yarattığı psikolojik etkiyi, yönetmen de böylece izleyiciye dikte ettirmeye çalışmış. Burada işkence olarak nitelenen şey, katilin kurbanı aşağılaması, boğması, ağzına canlı hayvanlar sokması gibi şeyler.

Düzenli olarak, ve özellikle de cinayet sahnelerinde araya montajla sokulan bazı görüntüler var ve bunlar da hem tekrarlanmaları hem de içerikleri nedeniyle mide bulantısı hissini artırıyorlar. Bunlar da bir mezbahadaki, hayvanların kesilip kanlarının akıtıldığı, yakıldıkları, hatta ağır işkence gördükleri diyelim, gerçek kesim görüntüleri. Oldukça etkileyici görüntüler. Ama sürekli tekrarlardan sonra onlara artık bakamaz oluyorsunuz. Özellikle katilin psikolog olan kurbanın evine girdiğinde, beraberinde getirdiği derisi yüzülmüş sığır kafasını kurbanın masasına koyması ve öylece sohbet etmeleri çok ilginç bir sahne; tam anlamıyla 70′lerin art-house kokulu bağımsız korku filmlerinde görülebilecek türden bir sahneydi.

Filmin bunun dışında ise hiçbir argümanı, tezi, öyküsü vs yok. Neyin neden olduğu, katilin amacı ve iç dünyası gibi şeyler hiç net değil ve bu iç dünyayı anlamanın imkansızlığı da katilin bazı şiir ve yazılarını okuduğu bölümlerde orataya çıkan katastrofik anlam (sızlık) bombardımanında izleyiciye aktarılıyor. Yönetmen izleyicinin tam anlamıyla kurban psikolojisine bürünmesini istemiş. Bakış katil bakışı olsa da, onu bütünüyle anlaşılmaz kılarak bu amacını katmerlemiş ve iyice çelişkili hale getirmiş.

Dolayısıyla izleyici açısından çok zor bir film. Standard tarzda bir slasher, bir seri-katil filmi değil. Bu türden bir beklentiniz var ise uzak durun.

Gökhan Toka

Film:

Korkutuculuk:

Gerilim:

Kan & Revan:

Related Post

Yönetmen:Renpei Tsukamoto
Senaryo:Yasushi Akimoto (Roman), Minako Daira
Oyuncular:Mimura, Yu Yoshizawa, Renji Ishibashi
Yapım Yılı: 2005
Ülke: Japonya
Note: You can rate this post by visiting the site.

Korku Filmleri Yorumu: Bir devam filmi olarak başarılı sayılabilir. İlk filmdeki öykünün ve tekinsizliğin fazlasıyla bozulduğunu ve bütün orijinalliğinden arındırıldığını görüyoruz. Burada tam anlamıyla The Rİng, Grudge ya da The Eye’daki gibi klasik bir öykünün (küçük kıza yamuk yaparlar, kız da intikam alır) hiçbir yerine dokunulmadan sunulması söz konusu. Hani ikisini arka arkaya izleyince şöyle hissediyor insan: Bu film aslında ilk filmmiş, sonra yapımcılar ikinciyi çekerken öyküyü farklı biçimde sunması için Miike’ı işe almışlar ve Miike ikinci film olarak aslında ilk olan filmi çekmiş… Film bir korku filmi olarak, herşeyden bağımsız olarak düşünüldüğünde korku sineması izleyicisinin beklentisini yerine getirebiliyor. Fazlasıyla mekanik ve işlevsel. Sanırım amerikalıların yapacakları yeniden çevrim de bundan çok farklı olmayacak. Hatta filmi Miike’ın katkısından arındırarak aptallığı mükemmelen kuşanmak istiyorlarsa bu ikinci filmi birinci filmmiş gibi çekmelerinde fayda var. Daha az yorulurlar. Burada öyküyü daha net anlaşılır bir aşk öyküsünün sürüklediğini görüyoruz ki tam Holywood’un ilgisini çekebilecek katkı maddesi. Yalnız şu orijinal olmadığını söylediğmiiz filmin kötücül sonu ve karabasanlar yaratan çıkışsızlığından hareketle, ne kadar na-orijinal olursa olsun, amerikan stili bir na-orijinallik karşısında bu tür bir na-orijinalliğin aslında ne kadar da Orijinal durduğunu söylemeliyiz. Gerçekten de bir korku filmine yaraşır güzel bir son.

Gökhan Toka

Film:

Korkutuculuk:

Gerilim:

Kan & Revan:

Related Post

Yönetmen:Woo-cheol Lee
Senaryo:Woo-cheol Lee
Oyuncular:Hyeon-a Seong
Yapım Yılı: 2005
Ülke: Güney Kore
Note: You can rate this post by visiting the site.

Korku Filmleri Yorumu: İlk kez oldukça düşük bütçeli bir güney kore korku filmi, hatta daha genel bir ifadeyle düşük bütçeli bir güney kore filmi gördüm. Film, öyküsündeki izleyiciyi rahatsız edici nitelikte noktalara rağmen, kendi ipini kendisi çekmiş ve normal şartlarda bir korku filmi için büyük problem oluşturmayacak düşük bütçeyi gerçekten önemli bir dezavantaja çevirmiş. Bir kere her beş dakikada bir grudge misali korku daireleri yaratmış ki çok gereksiz. O sahnelerde bir dolu efekt de kullanılması icap eden hayalet vb imgeleri olduğu için zaman zaman kötü ve kalitesiz görüntüler ortaya çıkmış. Buna karşılık bazı sahnelerinde de şaşırtıcı biçimde etkili olmuş ve bunu da düşük bütçenin zorunlu kıldığı, alışılmışın dışında, korku seyircisinin panzehirine sahip olmadığı metodlar (örneğin efektle değil, basit ve mekanik) kullanarak başarmış. Bazılarının nasıl yapıldığı ise tam bir muamma. Yalnız bununla kalsa iyi. Başroldeki oyuncu, uzakdoğu filmlerinde görmeye alışık olmadığım biçimde bu filmde birçok sahnede çuvallamış. Ancak bunun sorumlusu da o değil, çünkü film çok hızlı gelişiyor ve oyuncudan, ancak çok iyi oyunculardan beklenebilecek bir performans sergilemesi bekleniyor. Bir kere beş dakikada bir deli gibi korkacaksınız, ondan önce şaşıracaksınız, endişe olacak, merak olacak, kızınızın ölümüne ağlayacaksınız, eşiniz ölünce bağıracaksınız. Oh ohh. Zor dostum zor. Dolayısıyla ortaya ruhsuz ve mekanik bir oyunculuk çıkmış. Ancak bu filmi çeken yönetmenin potansiyeli olduğunu söyleyebilirim. Korku sineması açısından bakıldığında anlatımı ve tercihleri çok doğru. Daha makul bir öyküde (bu grudge misali dairesel korku ritüelleri de hakkatten can sıkıcı) korku türünde çok başarılı olabilecek bir yönetmen. Hatta öyle ki, film çok iyi olmamasına rağmen adını da yazıcam deftere. Wo-Cheol Lee. Görücez bakalım.

Gökhan Toka

Film:

Korkutuculuk:

Gerilim:

Kan & Revan:

Related Post

Yönetmen:Man-dae Bong
Senaryo:Kwang-soo Son
Oyuncular:Ah-yung Ahn, Gyu-ryun Ahn, So-min Jeon, Se-Kyeong Shin
Yapım Yılı: 2006
Ülke: Güney Kore
Note: You can rate this post by visiting the site.

Korku Filmleri Yorumu: Hastalıklı ve dramatik bir film. Anne var, kız var. Güzelleşmek için bıçak altına yatmaya hazır kızlar, kadınlar vb. Şu güzelleşme tutkusu zaten başlı başına hastalıklı bir durum. Filmde ne olduğu, korku unsurunun, estetik ameliyat olan kadınlara musallat olan korkunç bir hayalet mi, katil bir cerrah anne mi, şok edici toplumsal bir çılgınlık anlatısı mı olduğu belli değil. Bence hepsinden biraz olmakla birlikte daha çok cadılık ve büyücülükle ilgili. Adından da anlaşılacağı üzere birlikte yaşayan plastik
cerrah anne ve öğrenci kızının evlerinde kızın varlığından haberdar olmadığı biri daha var: cinderella. Anlatım açısından oldukça başarılı, üstteki filmin aksine uzakdoğu korku sinemasının karışık kurgu tekniğini barındırıyor. Hastalıklı anne kız ilişkisi, melodramatik yapısı ve güzelleşme çılgınlığı üzerine güzel, ürpertici bir film. Filmin oldukça amatör olduğu yanları olmasa çok daha iyi olabilir. Özellikle hayalet imgeleri iyi değil ve çok işlevsel kullanılamıyor. Ayrıca bu güzelleşme deliliği denen şey de tam olarak anlatılamıyor ve örneklemeler oldukça basit ve yüzeysel kalıyor.

Gökhan Toka

Film:

Korkutuculuk:

Gerilim:

Kan & Revan:

Related Post

Yönetmen:Tim Cox
Senaryo:Kenneth M. Badish (Öykü), Ross Helford, T.M. Van Ostrand
Oyuncular:Michelle Goh, James Marshall
Yapım Yılı: 2004
Ülke: ABD
Note: You can rate this post by visiting the site.

Korku Filmleri Yorumu: Yüz kızartıcı bir proje. Amerika’da hak hukuk yok mudur acep? Ben var sanıyordum şu mahkemeli dizilerden dolayı. Adamlar yaratıklarla ilgili ne kadar film varsa kopyalamışlar ve bu filmi yapmışlar. Hatta gülmekten ölürsünüz, muhtemelen çarşıdaki şaka dükkanından bir tane predator maskesi alıp yaratık kostumü giymiş bir amcaya giydirmişler. Bu predatorun tek farkı dört ayaklı olması. İlginç birşey, yönetmen tim cox bazı sahnelerde gerilimi vermek açısından başarılı. Bunun dışında ise filmin başarıyla uzak yakın hiçbir tarafı yok. Başrolde oynattıkları çekik gözlü kadının oyunculukla bir bağının olmaması gibi. Başroldeki oyuncu çuvallıyorsa filminiz öldü bitti demektir. Yine labaratuvarda yaratık yaptık öyküsü, yine kafayı yiyen, yaratıkları evladı yerine koyup ortalığı harap eden çılgın bilim adamı öyküsü, yine bu duruma bir dur demesi için tesise gönderilen askeri tim. Yine yine yine. Peki bu filmleri yapmaya devam eden şahısları kim durduracak, bi de onu söyleseniz.

Gökhan Toka

Film:

Korkutuculuk:

Gerilim:

Kan & Revan:

Related Post

Yönetmen:James Wan
Senaryo:Leigh Whannell, James Wan
Oyuncular:Ryan Kwanten, Donnie Wahlberg, Michael Fairman, Amber Valletta
Yapım Yılı: 2007
Ülke: ABD
Note: You can rate this post by visiting the site.

Korku Filmleri Yorumu: Henüz vizyona girmemiş olan bu korku filminin altında James Wan imzası görüyoruz. James Wan, bilindiği üzere Saw serisinin yaratıcısı ve ilk Saw’ın yönetmeni. Dead Silence da onun ikinci uzun metraj filmi ve yazın eli yüzü düzgün yeni korku filmlerinden bir tanesi. Filmin afişine bakıp Çaki ile bir alakası olduğunu düşünür iseniz yanılırsınız, çakiyle amca, hala, akraba, erkan düzeyinde; hiçbir alakası yok.

Bu filmle şunu fark ettim ki James Wan denen bu Malezyalı yeni yetme, tahta kuklalardan feci halde tırsıyor. Saw serisinde de Jigsaw’ı temsilen ekranı dolduran spiral yanaklı tipitip, sonuçta başlı başına bir kuklaydı. (Adı da Billy idi galiba). Bu filmde de yine başrollerde Billy isimli bir vantrolog kuklasını görüyoruz. Sanırım Wan küçükken bu Çaki olayına fazla maruz kalmış, Billy isimli bir hayali kahraman geliştirip ona sığınmış, şimdi de bu işin ceremesinden para kazanıyor.

Açık söylemek gerekirse bu vantrolog kuklalarından her zaman korkmuşumdur. Hatta palyaçolardan korktuğumdan bile çok. Komik desen değil, sevimli desen değil, tıpkı palyançolar gibi ne idüğü belirsiz, güvenilmez tekinsiz tiplerdir bu kuklalar. Zaten bizim ülkemizde de bunlardan hiç yetişmez, mendebur bir türdür. Palyançolar üzerine korku sinemasında çok yazılmıştır ama bu kukla meselesi biraz öksüz kalmıştır hep. James Wan da bu alanda korku sinemasında var olan bir boşluğu doldurarak konunun üzerine gitmiş de gitmiş.

Film Saw’da olduğu gibi zekice sayılabilecek bir sonla kapanan, izlenebilir, çok klasik bir hayalet öyküsü kalıbı sunuyor izleyicilere. Yeni evli bir çift, evlerinin kapısında bir gece, paket içerisinde Billy isimli nursuz suratlı bir kukla bulurlar. Aynı gece karısı dili koparılarak öldürülen Ryan, (Jamie Ashen) bu cinayetin sırrını araştırmak için baba ocağına geri döner, beraberinde “Billy” ile. Ryan’dan şüphelenen bir detektif de (Donnie Wahlberg) onun peşi sıra gider. Ama her ikisinin de karşı koyabileceğinden çok daha büyük bir güç onları beklemektedir.

Film nokta nokta yükselen bir gerilim atmosferine sahip. Ancak öykü çok klasik olduğu için sürekli olarak etkileyici olmayı başaramıyor. Filmde, iyi korku filmi izleyicisinin çok çabuk fark edebileceği derin bir kontrast mevcut. Bu kontrast, öykünün yönetmen tarafından dinamik bir formatta anlatılması ve altyapıyı oluşturan senaryonun klasikliği arasında oluşuyor ve izleyicide bitmek bilmeyen “bir sürpriz dönüş – twist” beklentisi oluşturuyor. Anlatım daha çok bir TV dizisi kurgusunu akla getiriyor; filmin kurgusu daha çok “Masters of Horror” TV dizisi serisinin izlediğim bazı bölümlerindeki kurguları çağrıştırıyor. Olaylar ve sahnelerin akışı hızlı bir süreçte gelişir gibi görünürken, aslında çok da fazla yol kat edilmemiş oluyor, çünkü senaryo sanki bir TV dizisi biçiminde sunuluyor. Bir yenilik getirmeyen benzer öykü parçaları, benzer gerilim unsurları, benzer sahneler aralıklarla tekrar tekrar ziyaret ediliyor. Bu sanki bir masa tenisi maçı izlemek gibi; twist beklentisi de işte bu nedenle ortaya çıkıyor, monoton frekansın bir yerde kırılmasını bekliyorsunuz, akıl dolu birşey olmasını. Çünkü sürekli olarak Lostwari bir bilgi bombardımanı görsel olarak, benzeşik gerilim unsurları üzerinden veriliyor. Sonunda birşey oluyor gerçekten ama bunun beklentinizle ve öykünün temel akışıyla çok da fazla ilgisi bulunmuyor.

Ama bu TV formatı biçimi, her ne amaçla kullanılmış olursa olsun, bende James Wan’ın burada biraz hile yaptığı hissini uyandırdı. Filmi iyi ve sarsıcı bir sonla bitirmek için filmin genel düzeyini bilerek indirgemiş ve izleyici bilincini uyuşturmaya çalışmış gibi görünüyor. Büyük bir sorunun önemli cevabını arama vaadiyle açılan film, sonrasında gerilimli olduğu yadsınamayacak, ancak monoton bir frekansa indirgenmiş olan bir TV showuna dönüşüyor. Dolayısıyla bu hile neticesinde kesinlikle kötü olmayan, ancak kanımca yeterince de iyi olamayan bir korku filmi ortaya çıkıyor. Korku filmi severler için yine de görülmesi keyifli olabilecek bir seyirlik.

Gökhan Toka

Film:

Korkutuculuk:

Gerilim:

Kan & Revan:

Related Post