Yönetmen:David Slade
Senaryo:Steve Niles, Stuart Beattie, Brian Nelson, Steve Niles (Çizgi Roman), Ben Templesmith (Çizgi Roman)
Oyuncular:Josh Hartnett, Melissa George, Danny Huston, Ben Foster
Yapım Yılı: 2007
Ülke: ABD, Yeni Zelanda
Note: You can rate this post by visiting the site.

Konu: Korku seven ve sevdiren Sam Raimi’nin yapımcılığında, Hard Candy’nin yönetmeni David Slade’den, bir çizgi-roman uyarlaması. Alaska’da küçük bir kasaba, bir ay sürecek geceye hazırlanmaktadır. Güneş son cılız ışıklarını gönderir ve gündüz yavaşça geceye dönerken, kasaba kalabalık bir grup vampirin saldırısına uğrayacaktır. Şafağa ve kurtuluşa bir gece değil, tamı tamına 30 gün ve gece uzaklıkta olan kasabalıların tek kurtuluş ümidi, karı koca olan kanun koruyucusu Eben ve Stella Oleson çiftidir.

Korku Filmleri Yorumu: 30 Gün Gece’den öğrendiklerim:

1. Özkan Uğur’dan çok güzel “baş vampir” olur. Vampirlerin şefini oynayan Danny Huston, hem psikopat mimikleri ile hem de genel endamı, giyim ve ifade tarzı ile Özkan’a benziyor.

2. David Slade geleceği çok parlak bir yönetmen. Birincisi, adam orijin olarak video klip yönetmeni ve bu film gibi filmleri çok başarılı yönetebilir. İkincisi, filmlerine belli bir duygu hükmünü de çok iyi biçimde yedirebiliyor. Bir klip yönetmeninin, Hard Candy (Lolipop) gibi kapalı alan psikolojik gerilim filmini bir ilk film olarak çekmesi ilginç olabilirdi, tabi eğer Slade’de o duygu aktarım yeteneği olmasaydı. Ama Slade’de bu yetenek var ve bu filmde de örneğin, video klip tarzı bir sunumun ötesine geçmeyi başarıyor ve acizliği ve umutsuzluğu çok başarıyla ortaya koyuyor.

3. Bir filmin ikinci yarısının, ilk yarısından daha iyi olması, tam tersinden daha iyidir. Ama yine de her iki yarı da “çok iyi” olsa o zaman tadından yenmez. 30 gün gece filminin ilk yarısı biraz dağınık. Buna karşılık ikinci yarı başlar başlamaz her şey yoluna giriyor. İlk yarılar genellikle, öyküyü kurmak, gerilim atmosferini yaratmak, karakterleri oluşurmak için kullanılır. Buna karşılık bu filmde ilk yarı tam olarak bu amaçlarla kullanılmıyor; çünkü meydana gelen bir takım detay olaylar var ve ne tam anlamıyla bir olay akışı sunumu var, ne de tam anlamıyla karakter ve atmosfer gelişim var. Bu açıdan dağınık ve hafif bir ilk yarı.

4. İkinci yarıda hayatta kalan bir grup kasabalının (Oleson çifti de dahil) 30 günlük saklanışlarının ve korku dolu, umutsuz bekleyişlerinin anlatımına başlanıyor. Ama bu kez de zaman biraz dar geliyor ve 30 günün akışı ve açılımı basitçe geçildiğinden (alt yazı ile “üçüncü gün” “beşinci gün” biçiminde) bu esnada mükemmelen kurulabilecek gerilim duygusu pek de fazla kurulamıyor.

5. Filmdeki, yukarda özetlediğim hazmı zorlaştıran sıkıntılar nasıl filmin çizgi roman uyarlaması olmasından kaynaklanan, akışkanlığını bozan senaryo sıkıntıları ise, olumlu yanları da aynı biçimde daha çok o karanlık çizgi roman uyarlamasının sahne sahne başarılı motiflerine dayanıyor. Demek istediğim şudur ki, bütün bir öykü olarak aksak ve sahneleri arasındaki bağlantıları zayıf bir film. Ama sahne sahne bakıldığında son derece başarılı sahnelere sahip bir film. Atmosferi, bütün bir öykünün karanlığına değil, çizgi roman karesi gibi sahnelerinin karanlığına dayanıyor.

6. Baltayla kafa koparmak böyle birşey olmalı. Gördüğüm en güzel baltayla kafa kesme sahnesi bu filmde. Üç darbede, manyakça… Bu sahnenin cinnetini izlerken aklım Carpenter’in The Thing filmine kayıyor. Sonlara doğru gelen bu sahne, izleyicinin algısını ardına kadar açıyor ve son sahneye hazırlıyor. Buna karşılık David Slade gore manyağı mıdır deseniz, kesinlikle alakası yok. Çünkü filmde bu sahneye gelinceye kadar pek de ahım şanlı kanlı sahneler mevcut değil. Ama sonlarda gelen bu sahne ile izleyici de aniden adrenalin enjekte edilmiş gibi delirtiliyor ve çerçevenin dışına çekiliyor. Çok politik ve stratejik bir gore sunumu.. Çünkü 30 günlük gecenin bitmesine ve güneşin doğmasına bir gün, hatta saatler kalmışken, şerifin 29 gün boyunca saklandığı vampirlere meydan okumasına inanabilmemizin ön şartı, ÖNCE KONTROLÜ KAYBETMEMİZ. Bu cinnet sekansı, kontrolün yitimi açısından önemi bir sahne. Akıllıca.

7. Sam Raimi çok akıllı bir adam.

Gökhan Toka

Film:

Korkutuculuk:

Gerilim:

Kan & Revan:

Related Post

Yönetmen: Joe Cornish
Senaryo: Joe Cornish
Oyuncular: John Boyega, Jodie Whittaker, Alex Esmail
Yapım Yılı: 2011
Ülke: İngiltere, Fransa
Note: You can rate this post by visiting the site.

Konu: Londra’nın güneyindeki bir mahalle uzaylı yaratıklar tarafından istila edilir. Hiçkimsenin farkında olmadığı bu işgal karşısında mahalleyi kurtarma görevi çocuklardan kurulu bir sokak çetesine düşer.

Yılın en iyi yaratık filmi olan Attack The Block, hiç düşmeyen temposu ile olağanüstü eğlenceli zaman geçirmenizi garanti ediyor.

Related Post

Yönetmen:Jonas Barnes, Michael Manasseri
Senaryo:Jonas Barnes
Oyuncular:Sarah Thompson, Matt Dallas, Monty Bane, Bruce Thomas, Bill Moseley
Yapım Yılı: 2008
Ülke: ABD
Note: You can rate this post by visiting the site.

Konu: Dini bütün ve iffetli bir genç kız olan Angie kolej okumak için ana ocağından ayrılır ve yaban ellere gelir. Burada oldukça zorlu yaşam koşulları ile karşılaşan kız kendisine bir bebek bakıcılığı işi bulmak zorunda kalır. Civarda ardı ardına genç kızlar kaybolmaktadır. Sevimli görünüşlü bir gençle arkadaşlık kuran, sapık görünüşlü bir adam tarafından da sürekli izlenen Angie’nin, tatlı Stanton ailesinin kırda bayırdaki evlerinde sessiz afacan Sam’e bakıcılık yaptığı ilk gecesi bitmek bilmeyecektir.

Korku Filmleri Notu:

Film:

Korkutuculuk:

Gerilim:

Kan & Revan:

Related Post

Yönetmen:Frank Henenlotter
Senaryo:Frank Henenlotter
Oyuncular:Kevin Van Hentenryck, Judy Grafe, Annie Ross, Heather Rattray
Yapım Yılı: 1990
Ülke: ABD
Note: You can rate this post by visiting the site.

Konu: Basket Case 2, ilk filmin bittiği yerden başlar. Kaldıkları otel odasının camından düşen “vaktiyle yapışık” ikiz kardeşler Duane ve “Hilkat Garibesü Ücübe” hastaneye kaldırılırlar. Lakin polis, birinci filmdeki doktorları ve hemşerileri bu ikilinin katlettiğini tespit etmiş olduğundan gözlem altındadırlar. İkili, yine Hlikat Garübesü Ücübe’nin üstün gayretleri sonucu bu ablukadan kurtulmayı başarırlar. Öldürmeleri gereken herkesi bir önceki filmde öldürmüş oldukları için “amaçsız” oldukları bu filmde, doğanın garübelerini evine buyur etmekten “tuhaf” bir zevk alan bir ev sahibesinin ve onun çok tuhaf çetesinin misafiri olurlar. Olaylar gelişir :)

Korku Filmleri Yorumu: İlk filmle karşılaştırıldığında doğrusu pek çekilmiyor. Henenlotter burada ciddi bir senaryo problemiyle karşılaşmış. İlk filmde, zorla ayrılmış olan bu ikizler, ayrılışlarının acısını operasyonu yapan doktor ve hemşirlerden çıkarıyorlardı. Arada bi sürü insan da güme gidiyordu gerçi. Ama sonuçta ilk film hem zevkliydi, hem de kült mertebesini hakkedecek kadar enterasandı. Bu filmde senaryosunun bir başı tamam, bir de sonu tamam. Ama aradaki gelişmesi gereken olayları tam olarak başarıyla kuramamış ve film resmen sıkıcı bir “freak show” a dönüşmüş.

Bu filmde Henenlotter çok daha iyi şartlarda çalışmış:ışığı, görüntü yönetimi, makyaj, efektler ve oyunculukları ile düpedüz iyi şartlara sahipmiş. Ama ortada intikam çerçeveli bir olay örgüsü kalmadığı için, Henenlotter burada konuyu “yaratık” olmak, “farklı olmak” üzerine sardırmış. Neredeyse demokrasi, politik sistem, çoğunluğun farklı bakış açılarındaki anlamı vs üzerine gitmiş ama bunu daha çok da kadraja yığdığı tuhaf garübeler aracılığı ile yapmış.

Filmi olsa olsa, Star Wars filmlerindeki bar sahnelerinin ucuca eklendiği durumda ortaya çıkacak “görüntüler bütünü” olarak nitelendirebilirim. İlk filmin hatrına, garübe ücübe ve söz konusu muhitte bulduğu en az kendi kadar garübe bir dişi ücübe arasındaki sevişme sahnesi (öyk!) nedeniyle ve bir de filmin sonu güzel bittiği için izlenebilir. Onun dışında star wars barı kaçkını tipitiplerin bir evin içinde aşağı yukarı yürüyüp, makyaj sanatçısının yaratıcı dehasını bıktırasıya kanıtlamaya çalıştıkları sıkıcı bir film.

Gökhan Toka

Film:

Korkutuculuk:

Gerilim:

Kan & Revan:

Related Post

Yönetmen:Kenta Fukasaku, Kinji Fukasaku
Senaryo:Kenta Fukasaku, Norio Kida
Oyuncular:Tatsuya Fujiwara, Ai Maeda, Sonny Chiba, Takeshi Kitano
Yapım Yılı: 2003
Ülke: Japonya
Note: You can rate this post by visiting the site.

Korku Filmleri Yorumu: Kurayla seçilen şanssız liseli japon gençlerinin hükümet programı destekli bir tv show’u için birbirlerini boğazladıkları bu filmi türün meraklılarına tavsiye ederim. tabi böyle bir tür ve bunun meraklıları varsa. :) sonuçta körpe dimağlar osakayı tokyoyu anlayıp “birbirimizi öldüreceğimize başkaldıralım kahpe düzene” diyorlar ve alabildiğine anarşist alabildiğine terörist bir son. Terörizme dair mesajlar da doğrudan ABD’ye yollanıyor, ilginç. Ne var ki japon insanı bu gibi konularda ne yaparsa yapsın turist, ya da öyle hissediliyor, bu yüzden samimi gelmiyor. İlki kadar iyi bir film değil, haddinden fazla iddalı. yer yer epey usandırıcı ve hatta komik oluyor. o kadar komik oluyor ki görmen lazım. ama ilkini çeken yönetmen Kinji Fukasaku bu filmin çekimleri sırasında ölünce filmi oğlu tamamlamıştı. o yüzden film parça parça gerçekten iyi olsa da genelde çuvallıyor. yoksa açık alan ateş hattı sahneleri maşallah er ryan’ı aratmıyor. bu filmde ABD başkanı rolü Quentin Tarantino’ya teklif edilmiş, o da kibarca reddetmiş.

Gökhan Toka

Film:

Korkutuculuk:

Gerilim:

Kan & Revan:

Related Post

Yönetmen:Jonathan King
Senaryo:Jonathan King
Oyuncular:Nathan Meister, Danielle Mason, Peter Feeney, Tammy Davis, Glenis Levestam
Yapım Yılı: 2006
Ülke: Yeni Zelanda
Note: You can rate this post by visiting the site.

Konu: Küçükken abisinin yaptığı eşek şakası yüzünden koyunlardan korkmaya başlayan ve babasının ölümünün ardından koyun çiftliğinden ayrılan Henry, onbeş yıl boyunca şehirde yaşamıştır. Henry çitflikteki hissesini abisi Angus’a satmak üzere son bir kez çiftliğe gitmek zorundadır. Angus’un babasından kalan geleneksel hayvancılık yönemlerinin ötesine geçme arzusu vardır. Angus, çiftliğin gizli bir bölgesinde kurduğu labaratuvarda koyun dna’ları üzerinde deneyler yapmaktadır. Diğer yandan iki çevreci hippi bu deneylere müdahil olalım derken, yanlışlıkla sağlıklı koyunların kana susamış koyunlara dönüşmesine neden olan bir virüsü çiftliğe bulaştırırlar. Koyunlar çiftlik eşrafını parça pinçik edip, besin zincirinin tepesine otururlar. Gün onların günü, bayram onların bayramıdır. Böylece Henry, koyunlardan korkmakta ne kadar haklı olduğunu sonunda ispatlama şansına kavuşacaktır. Geçen yılki IF festivalinde de gösterilen Kara Koyun, bayramda izlemek için iyi bir tercih.

Gökhan Toka

Film:

Korkutuculuk:

Gerilim:

Kan & Revan:

Related Post

Yönetmen:Roland Joffe
Senaryo:Larry Cohen, Joseph Tura
Oyuncular:Elisha Cuthbert, Daniel Gillies, Pruitt Taylor Vince
Yapım Yılı: 2007
Ülke: ABD, Rusya
Note: You can rate this post by visiting the site.

Konu: Korku sinemasının önemli senarist ve yönetmenlerinden Larry Cohen’in senaryosunu yazdığı bu filmde Saw (Testere) benzeri bir uygulama ile karşı karşıyayız. Güzel bir model olan Jenifer uyandığında kendini çıkışı olmayan karanlık bir hücrede bulur. Burada çeşitli işkencelere maruz kalan Jenifer, kaçmak istediğinde oradaki tek tutsağın kendisi olmadığını fark eder. Böylece tanışan Gary ve Jenifer ikilisi, birlikte kaçma yolları aramaya başlarlar.

Korku Filmleri Yorumu: Otel ya da Testere gibi film serilerinin şiddeti istismar etme noktasında arsız davrandıklarını düşünüyorsanız bu filmi henüz görmediniz demektir. Otel ve Testere gibi filmler, kimileri beğenmese de aslında gayet sağlam altyapısı olan, iyi yazılmış, “iyi” filmlerdir. Captivity (Dehşet Odası) ise bir film sayılmaz, bu başarısız bir “istismar denemesi”.

Ara sıra denk geldikçe senaryo problemlerinden bahsediyoruz eleştirilerimizde. Dehşet Odası’nın senaryo sorunu Araf gibi örnekler dolayısıyla çok kolay teşhis edebildiğimiz, “kısa metraj senaryosunu uzun metraja yedirme arzusu” hastalığı. Dehşet Odası’nın uzun metraj olabilecek hiçbir tarafı yok. Senaryo ise, sinopsis üzerinde bir ihtimal elle tutulur olabilecek bir fikrin hem yazar (Larry Cohen) hem de yönetmen (Roland Joffe) tarafından başarısız (çok başarısız) biçimde açılması olarak özetlenebilir. Ve işin ilginci her iki isim de önemli, önceki işleri dolayısıyla da çok başarılı bulduğumuz isimler. Dolayısıyla: büyük bir hayalkırıklığı ile karşı karşıyayız.

Filme neden film değil de, “salt istismar denemesi” yakıştırması yaptığıma gelirsek; Dehşet Odası sıradan izleyicinin bilinçaltındaki bazı şiddet ve iğrençleşme isteklerini gütmeyi hedefleyen bir çaba. Filmin kahramanı olan Jenifer, ne oldum budalası, kendini insan üstü görmeye meyilli, gayet snob, gece kulübüne bile fifi köpeği ile giden bir tiki. Daha sonra Jenifer kaçırılacak ve türlü işkencelere maruz kalacak. Bu işkenceler, Jenifer’ı izleyici gözünde ve izleyici bilinçaltı isteğine uygun olarak aşağılamayı, onun da bir insan olduğunu ve aynı acılara tabi olduğunu kendisine belletmeyi hedefleyen türde işkenceler. Ona bu esnada yapılan işkenceler de, aslında izleyici bilinçaltının isteklerinden ibaret. Örneğin kızın fifi köpeğinin parçalanması, güzelliğinin bozulmasına yönelik tehditler, blenderda çırıpılmış et-kan-göz karışımının bir huni vasıtasıyla kıza içirilmesi. …Ama bir saniye. Burda herhangibir konu var mı, yoksa ben mi kaçırdım. Filmin ilk yarısı Jenifer’a yapılan işkenceleri izlediğimiz bir yarı ve izleyicinin bilinçaltındaki bu şiddet eğilimini istismar etmek dışında hiçbir amacı yok. Jenifer bize hiç tanıtılmadığı için onun tarafını tutmamıza olanak yok. Sapığın motivasyonunu ise hiç mi hiç merak etmiyoruz. Ortada birinin diğerine işkence yaptığı bir süreçler bütünü var. Ve bir ikiden sonra gelen üç-dört-beş-altı diye giden işkence sekanslarının artık bizi ilgilendirmediğini söyleyebilirim.

Kaçma çabaları da işin içine girdiğinde, iş iyice kendini tekrar eder bir hal alıyor. Tüm kaçma girişimleri birbir başarısız oluyor. Ama zaten bunların başarısız olacağının da gayet farkındayız; çünkü tüm film burada, bu mekanda geçmek zorunda, bu çok bariz. (çünkü karakterleri tanımıyoruz, bunların bizim gözümüzde bu mekan dışında geçen bir hayatları yok ve BU FİLM BURADA GEÇECEK BU BELLİ). Öyleyse tekrar tekrar, defalarca kaçmaya çalışmalarının ne anlamı var. En başta dediğim gibi, bu durum kısa metrajlık bir öykünün uzun metraja uygulanmasında karşılaşılan problemlerden biri.

Filmin ikinci yarıda Jenifer ve Gary arasında bir aşk öyküsüne dönüşmesi saçmalığın daniskası. Bu şartlar altında, her tarafta kameralar varken, ve başka bir işi olmadığı her halinden belli olan bir sapık tüm teknolojik olanaklarla sizi gözetlerken inanın aşk meşk önceliklerinizden biri değildir. Kaldı ki kadınlara yönelik sapıkça ve yoğun bir ilgisi olan, bu ilgiye rağmen onlara işkence ederken de elini hiç korkak alıştırmayan bir psikopat, Gary gibi bir adamı ne diye besler?

SPOILER UYARISI! BURADA FILMIN SONUYLA ILGILI BILGI VAR: TIKLARSAN GOSTERIR!!!

Bu sebeplerden dolayı filmin çözüleceği ikinci yarısı, ilk yarısına oranla bile daha monoton ve daha sıkıcı bir hal alıyor. The Marsh (Lanetli Bataklık) ile birlikte, bu sezon izlediğim en kötü korku-gerilim filmi Dehşet Odası. Her ikisi de vizyonda, her ikisini de tavsiye etmiyorum. The Marsh’ın aksine, senaristi Cohen ve yönetmeni Joffe’nin önceki işlerinin kalitesi düşünüldüğünde ise çok büyük bir hayal kırıklığı. Kan-revan severler dışındakilere tavsiye etmiyorum.

Gökhan Toka

Film:

Korkutuculuk:

Gerilim:

Kan & Revan:

Related Post

Yönetmen:Takeshi Miike
Senaryo:Yasushi Akimoto (Roman), Minako Daira
Oyuncular:Kou Shibasaki, Anna Nagata
Yapım Yılı: 2003
Ülke: Japonya
Note: You can rate this post by visiting the site.

Korku Filmleri Yorumu: Miike tıpkı popüler yakuza filmleri yaptığı gibi 2003′de cevapsız arama ile popüler-ticari korku sinemasını da denemişti. İmge ve çağrışım metodu ve beklenmeyeni sunarak korkutmak yerine bu filmde klasik hayalet öyküsü metodunu kullanıyor. Cep Telefonunuz çalmaya başlıyor. Açtığınızda karşıda kendi sesinizi duyuyorsunuz; arayan da sizin numaranız. Ve tam öldüğünüz anda söylediklerinizi duyuyorsunuz. Standart bir J-horror öyküsünü de kendine özgü uslubu ile burada özgün bir anlatıya dönüştürdüğünü görüyoruz. Ancak bunu yaparken türün olmazsa olmazlarını da layığıyla yerine getiriyor. Miike hem kendi dünyasından sessiz ve sakin imgeler kullanırken hem de diğer yandan türün kimyasal zorunluluklarını da yerine getirmekten çekinmemiş. Cevapsız arama, Miike’ın anlık yüklemeleri ile bazı bölümlerinde bitmek bilmeyen ve gerçekten ürpertici – acımasız bir korku bombardımanına dönüşüyor. Tıpkı grudge’da olduğu gibi. Yalnız grudge’dan farklı olarak burada Miike esanslı olarak sunulan, tatmin edici sayılabilecek bir öykü var. Açık söylemek gerekirse, Holywood bu filmi yeniden çekmek için can atıyor olmalı. Tüm mantıksal ve kurgusal işleyişi ile Tam istedikleri film. Ancak ne yaparlarsa yapsınlar buradan, bu filmde olduğu gibi bir atmosfer ve anlatı çıkaramayacaklar. Her çekik gözlü insan japon değildir, her japon filmi aynı değildir, her yönetmen Miike değildir ve Miike gibi bir yönetmen de bırakın amerika sinemasını, dünya sinemasında bile nadir bulunur. Bu filmi de korkutucu yapan ve klasik bir hayalet öyküsünün bildik sığlığı içinden tutup çıkaran kişi miike’dan başkası değildir. Örneğin terk edilmiş hastane binasındaki bitmek bilmeyen heyecan dolu korku bombardımanı ve tv stüdyosundaki ölüm sahnesindeki mükemmel anlatı onun ustalığının birkaç kanıtı. Dolayısıyla buradaki öyküyü araklaması Holywood’a utanç ve klişe dolu bir uyarlama dışında hiçbirşey kazandırmayacaktır. Miike gibi bir yönetmen ve böyle bir yönetmenin yetişmesine olanak verebilecek özgür ortamı sağlayamadıkça… Gerçekten de, piyasadaki popüler korku sineması örnekleri içinde izleyip de gönül rahatlığı ile korkulabilecek nadir filmlerden bir tanesi. Kendine has stili ve derinliği olan usta bir yönetmenin popüler korku sinemasına vurduğu bu damgayı da mutlaka görünüz.
İşte yapılmakta olan Holywood uyarlaması, yanılmamışım varmış. 2007′de sinemalarda. Yazık… Çok yazık.

Gökhan Toka

Film:

Korkutuculuk:

Gerilim:

Kan & Revan:

Related Post

Yönetmen:Christopher Smith
Senaryo:Christopher Smith
Oyuncular:Franka Potente, Vas Blackwood
Yapım Yılı: 2004
Ülke: İngiltere
Note: You can rate this post by visiting the site.

Korku Filmleri Yorumu: Creep beni çok şaşırttı. Toplu bir korku filmi alım işlemi sırasında, kiloyla aldığım filmlerin :) arasından çıktı. Değerli bir taş gibi. Korku filminden anlamayan IMDB’ciler bu filme ortalamada 5.5 vermişler. Yazıktır, günahtır. Gerçekten, alırken yönetmenine de dikkat etmemiştim. Seyrettikten sonra Smith olduğunu öğrendim ki Severance’da (Kanlı Mesai) çıkardığı iş hiç fena sayılmazdı. Creep bir önceki filmi ve kesinlikle komedi değil. Zaten Kanlı Mesai’yi izlerken komediye karşılık kullanılan korku unsurunun ciddiyetinden ve betimlenmesinden etkilenmiştim. Creep ise hem yarattığı atmosfer ve anlatım tekniği açısından, hem de ciddiyeti ve gerilimi ile daha iyi bir film. film Londra’da ve daha çok da Londra metrosunda geçiyor. Bilenler için, oldukça köhne ve karışık bir yerdir. Franka Potente’nin oynadığı Kate karakteri bir akşam kız arkadaşları ile bir partideyken “George Clooney” in o gece Londra’da olduğunu öğreniyor. (bunlar ciks kızlar). Ve George Clooney’le belki yatarım diye (hatta kendinden önce aynı amaçla partiyi terk eden bir diğer arkadaşını da ekarte edebilmek amacıyla hışımla) partiden ayrılıyor. George’a kavuşmak için metroyu kullanmaya karar veriyor ama treni beklerken uyuya kalıyor. Uyandığında ise son trenin çoktan gittiğini anlamanın ötesinde, tüm kapıların kapandığını ve istasyondan çıkamadığını da görüyor. Bundan sonrasında ise George Clooney’le tatlı bir gece geçirmenin tatlı hayaliyle yola çıkmış bu ciks kızımız için bambaşka bir gerçekliğin de bu şehrin altında bir yerlerde var olduğunu fark etme gecesi başlıyor. Dışarı çıkabilmek için metro tünellerinde kalan evsiz insanlardan yardım almak istiyor ama tünellerde, evsiz insanları avlayan korkunç bir yaratık daha var.

Öyküdeki boşluklara rağmen çok beğendim. Oldukça dışavurumcu bir anlatımı olduğunu, tuhaf, karanlık, rahatsız edici ve yüksek gerilimli, acımasız bir film olduğunu uyarı niteliğinde söylemeliyim. Ve tabi korkunç olduğunu da. Sadece bir korku filmi olmakla da kalmıyor kendi konteksini de bir biçimde süt pembe bir bilinçsizliği ve yüzeyselliği eleştirerek ve underground acımasız gerçekliğe dikkat çekerek yaratıyor. Bu hafta izlediğim en iyi film diyebilirim. Son ana kadar acımasızlığı ve öyküsündeki boşluklar nedeni ile ve kabus havasıyla bu kadın rüya mı görüyor diye düşündürüyor ama ne yazık ki rüya değil. Hatta ilginç bir şey, en çok korktuğum yer de bunun bir rüya olmadığını fark ettiğim son sahnesi oldu. Enteresan bir kişiliğim. Gerçekten de creep’in kendisinden çok (ki onun korkulma kapasitesi bir süre sonra sona eriyor) fark edişler daha korkunç. Bu filmin amacı da böyle bir fark ediş korkusunu anlatmak zaten.

Gökhan Toka

Film:

Korkutuculuk:

Gerilim:

Kan & Revan:

Related Post

Yönetmen:Jean Baptiste Andrea, Fabrice Canepa
Senaryo:Jean Baptiste Andrea, Fabrice Canepa
Oyuncular:Lin Shaye, Alexandra Holden, Ray Wise
Yapım Yılı: 2003
Ülke: ABD, Fransa
Note: You can rate this post by visiting the site.

Korku Filmleri Yorumu: Geçtiğimiz yıl sinemalarda olan Reeker: Davetsiz Gelen isimli korku filminin neredeyse birebir aynısı. Reeker 2005 filmiydi, bu ise 2003. Orda arkadaşlar vardı burda ise çekirdek aile. Reeker kendini akıllı zanneden aptal bir filmdi, bu ise aptallığın rahat koynunda gocunmadan gücenmeden yüzüyor. Gozu’daki gibi değil, ama klasik anlamda komedi ve korkunun birarada kullanılmasını sevmem. Tiyatroyu da sevmem. Sinemaya tiyatro karışmasından ise özellikle imtina ederim. (Kubrick’in Full Metal Jacket filminde komutan kahramana sorar: miğferinde neden barış işareti var? sen nasıl askersin? Kahramanımız cevap verir: İnsan ruhunun ikiliğine dikkat çekmek için… Sinemada tiyatroyu sevmem desem de Ingmar Bergman sinemasına bayılırım. Ne alaka?) Dead End ise aslında o kadar aptal ki, ne bir korku filmi ne de gerçekte sinema. Bu film komik bir tiyatro eseri. Reeker’da olan olaylar aynen meydana geliyor, ama tüm film arabada ve ağaçların arasında geçtiği için, diyaloglar inanılma arzusunun ötesinde gülünme arzusunda olduğu için, oyunculuklar ve senaryo sinemadan ziyade tiyatroya yakıştığı için, bu aslında iki perdelik bir korku komedisi. Örnek: Genç bayan kendi kendine telaffuz eder: “Brad senden ayrılmak istiyorum”. Sonra bir ara Brad ölür. Genç bayan zaten sevgilisinden ayrılmak istediği için çabuk toparlanır ve gülmece faslı sekteye uğramaz. Örnek 2: Çocuk ölür. Anne onun başka birinden olduğunu söyler. Baba ve kardeşin üzülme katsayısı azalır. Anne delirtilir. Ağlama zırlama, zorlayıcı oyunculuk, gerilim olmaz. Gülmece faslı sekteye uğramaz. Çok pratik bir senaryo, tıpkı tiyatrodaki gibi. Komedi tiyatrosunu ve desperate housewives dizisini sevenlere. Anneyi oynayan Lin Shaye’in performansı gerçekten çok hoş ve komik. İsmini bir kenara yazalım. Film aslında gayet güzel bir proje ama bu tiyatro fobisini üzerimden atmam, bu korkuyla yüzleşmem gerek. Fıldır fıldır tiyatro broşürleri topluyorum. Kesin yenicem bu ikiliği.

Gökhan Toka

Film:

Korkutuculuk:

Gerilim:

Kan & Revan:

Related Post