Yönetmen:Takeshi Miike
Senaryo:Itaru Era
Oyuncular:Kenichi Endo, Shungiku Uchida, Kazushi Watanabe
Yapım Yılı: 2001
Ülke: Japonya
Note: You can rate this post by visiting the site.

Konu: Japon gençliğinin yoldan çıkması ve toplumsal yozlaşma üzerine haberler yapmış olan, bu konuya takıntılı eski bir haber spikeri ve onun bu takıntı nedeniyle yapısal bozgunla sınadığı ailesine gizemli bir yabancı konuk olur. Biz ona “Misafir Q” deriz. Misafir Q’nun gelişi ile eroin bağımlısı bir anne, anneye fiziksel işkence yapmaktan zevk alan erkek çocukları, fahişe bir kız, fahişe kızıyla para karşılığı yatan babadan oluşan bu “müthiş” aile çok değişecektir.

Korku Filmleri Yorumu: Bu filmi altına koyabilecek uygun bir başlık bulabilmek hiç kolay değil. Aslında bu, sadece bu film için değil, bir çok Takeshi Miike filmini sınırlandırırken karşılaşılan bir olanaksızlık. Bu tür bir gruplandırma bu adamın filmleri için mümkün değil. Bu nedenle de Takeshi Miike filmlerinin bazı ortak özelliklerinden yola çıkarak tamamen bağımsız ayrı bir ana gruplandırma başlığı belirlemek durumunda kaldım. Bu gruba “yapı bozuculuk” adını verdim. Yapı bozuculuk ile kastım nedir? Ana başlıklara baktığımızda kişilik korkusu (personality horror) adlı bir başlık görüyoruz. Henry vb seri katil filmlerinin bazıları görsel sertliklerinden ziyade sergiledikleri kişiliklerin korkunçluğu ile korkuturlar. Yapı bozuculuğu da benzer biçimde düşündüm ama belii bir kişilikle sınırlandırmadan, genel kabul gören toplumsal bir yapının bir antitezinin sergilendiği ve sınandığı filmler için kullanabiliriz. Yapı bozuculuk, en oturmuş görünen ve tartışılmayan toplumsal yapı ve değerleri alaşağı ederek hayal gücünün sınırsızca sınandığı filmleri gruplamak için kullanabileceğim uygun bir başlık olabilir. Peki ama bu türden soyut bir sınama bir korku filmi ortaya çıkarabilir mi?

Aslında yapı bozuculuk yarattığı sınırsızlık ölçüsünde, modern toplumsal yapılarda ve baskın kültürel normlarda dile getirmeye dahi cesaret edilemeyecek alternatif olasılıkları düşündürerek izleyiciyi arasına sıkıştığı güvenli düşünsel kalıpların dışına çıkmaya ve dolayısıyla korkuya götürebilir. Bu grubu bazı Miike filmleri için özel tasarlamadım elbette. Aklıma bazı Luis Bunuel, Haneke, Lynch filmleri de geldi. Ortak özellikleri sürrealizm olabilen bir dizi film. Sürrealizm başlı başına bir korku biçimi değildir, korkuyla sınırlı ve özdeş değildir çünkü. Ama bu tür filmlerin yapmaya çalıştıklarına, amaçlarına baktığımızda, orada toplumsal genel geçer düzenler açısından korkutucu olan hedeflerini görüyoruz. Ki bu da gayet politik bir hedef olan yapı bozumudur. Örneğin Luis Bunuel’in Exterminating Angel filminde, tamamı burjuva konukların yemek sofrasından bir türlü kalkamamaları ve görünmez bir engelle gayet sürreal biçimde engelleniyor olmaları gibi. Visitor Q da benim için bu tür bir “uydurma” grup başlığı altında toparlayabileceğim şimdilik ilk örnek oldu. Bu filmi elbette ki Kişilik Korkusu altında toparayabilmek de mümkün. Ama bu durumda filmin esas korkutma amacından ve büyük resimden uzaklaşılmış olunur. Çünkü burada korkutucu olan ekranda sergilenen karakter değil, yapı bozuculuğu aracılığı ile korkutulan izleyicinin kendi karakteridir ve yapı bozumuna verdiği olumlu tepkidir.

Miike’ın tüm filmlerinde, düşünce ve sergilemedeki sınır tanımazlık bir tür yapı tehditini de beraberinde getirir. Ancak Visitor Q haricindeki tüm filmlerinin odağında izlenebilir bir öykü çizgisi bulunur. Visitor Q’da ise, yapı bozma amacı ve film arasında herhangibir takip edilebilir alternatif öykü çizgisi yok. Bu film salt tehditten oluşmaktadır.

Film, “Hiç babanızla seks yaptınız mı” sorusuyla başlıyor. Sonrasında fahişelik yapan küçük kızın babasıyla seks yaptıkları sahne ile açılıyor. Bir hayli uzun süren bu sahne izleyiciyi büyük bir tuzağın içine çekmeyi amaçlıyor. Ağırlık olarak bakıldığında filmin eşit önemdeki benzer sahneleri bundan çok daha kısadır. Bu sahne uzundur, yavaş akar, nedeni izleyiciyi azdırmak istemesidir. Bu çok garip ve hatta iğrenç gelebilir. Ama şöyle bir durum var: Ekranda baba-kız oldukları idda edilen iki kişi var ve ara sıra baba “bu çok yanlış” dese de sevişiyorlar. İzleyici bunu bir noktaya kadar alır ve bu yanlışlığı olanca sertliği ile hatta mide bulantısı ile kabul eder. Ama bir noktadan sonra ekrandaki görselliğin etkisine girecektir. Ne de olsa bu sadece bir filmdir. Ama tez ortadadır. Teze rağmen bu sekans izleyicinin geçici dikkatini çekmeyi başarabilir. Bu noktada, izleyicinin hissedebileceği karakter korkusu kendi karakterine yönelik olandır. Bir ensest görüntüsünü izlemekten keyif aldığını fark eden izleyici kendinden korkar.

Film sonrasında, “Hiç Annenizi dövmeyi düşündünüz mü?” sorusuyla devam eder ve izleyiciye yönelttiği tehditlerini çeşitlendirir.

Filmde ensest, aile içi şiddet, uyuşturucu kullanımı, zina, fahişelik, hatta nekrofili, olağan ve kabul gören bir sıradanlık ve alenilikte yaşanan olaylardır. Miike ailedeki tüm karakterleri sırayla izleyicinin kullanımına sunar. Birinin takip edilmez aykırılıkta ve agresiflikte sunulduğu noktada bir başka karakter resesif (çekinik) bir formatta sunulur ve izleyicinin pasif dikkatini bir sonraki değiş tokuşa kadar taşır. Her karakter çarpıktır ama bu çarpıklığın anlaşılması izleyici açısından zaman alıcıdır. İzleyici karakterin gerçekten çarpık ve ahlaki açıdan izlenemez olduğunu kavrayıncaya kadar uzunca bir süre sanki öyleymiş gibi karakteri istekle kabul ve takip eder. Her bayrak değişimi izleyici bakışının kendi kendini aldattığı birer andır.

Bu çarpık karakterlerin sıradanlık eksenini oluşturdukları bu yapının bozumu Visitor Q sayesinde olur. Garip bir yabancı birden bire hayatlarına girer, yemek sofralarına tek kelime etmeden oturur. Kimi zaman başlarına taşla vurarak ve izleyicinin vicdanını ve arzusunu yerine getirerek bu çarpıklığa karşı durur. Kimi zaman ise onların oyunlarına katılarak izleyiciye ihanet eden bir karakter de o olur. Filmin sonları geldiğinde, Visitor Q’nun da yardımına koştuğu bu devinimler sayesinde, filmin başlarında çok büyük ölçüde yadırganabilecek gariplikler artık izleyicinin açılan algısı sayesinde rahatça kabul edilebilir hale gelmiştir.

Film, bir öze dönme ve küçülme ritüeli ile son bulur. Tüm aile, çıkış noktaları olan, her şey çarpılmadan önce bir zamanlar bilinçsizlikle var oldukları bir utero huzuruna geri dönerler ve bundan çok da mutludurlar.

Birçok Miike filmi izlemiş olmama rağmen içlerinden en yırtıcı ve en tehditkar olanın bu film olduğunu söylemeliyim. Oldukça sürreal görünmekle birlikte amacının netliği ve politikliği sayesinde, Miike’ın sürrealizmi eksen olarak kullanan birçok filmine göre çok daha net ve anlaşılır bir film. Ama kesinlikle güvenli bir film değil. Bu filmin, yönetmenin en iyi bulduğum iki filmi Audition ve Katil Ichi ile aynı kalitede olduğunu düşünüyorum.

Gökhan Toka

Film:

Korkutuculuk:

Gerilim:

Kan & Revan:

Related Post

Yönetmen:Ulli Lommel
Senaryo:Ulli Lommel
Oyuncular:Gerard Griesbaum
Yapım Yılı: 2005
Ülke: ABD
Note: You can rate this post by visiting the site.

Konu: 1974-1991 tarihleri arasında Kansas’da en az 10 kişiyi öldürdüğü bilinen Dennis Rader ve cinayetleri anlatılmaktadır. BTK, “Bind, Torture and Kill” (Bağla, İşkence ve Öldür) kısaltmasıdır ve katil kurbanlarını bu biçimde öldürmüştür. Kurbanları kadınlar. Seksüel bir sapkınlığı ve süreklilik içeren bir işkence metodu var. Boğuyor, ayıltıyor, sonra tekrar boğuyor.. bunu sürekli tekrarlıyor.. gibi.. Katil DNA testlerinin kullanmaya başlandığı yıllarda tesadüfen yakalanır, ancak filmde bir TV programı sunucusunun kışkırtması ile yakalanmış görünmektedir.

Korku Filmleri Yorumu: Bu film oldukça uzun bir süre IMDB korku filmleri sıralamasının son sırasında kalmıştı. Şu anda da yaklaşık 1.5 puan gibi bir puanı var. Hemen herkes filme en düşük puanı vermiş. Ama işin aslı bu değil. Film çok düşük bütçeli, bir art-house filmini andırıyor. Filme bu denli düşük not veren izleyicinin genelde ABD’li olmaları, BTK katilinin Amerikan tarihinin en bilinen seri katillerinden biri olması, bunun da filmi haddinden fazla afişe etmesi sebebiyle potansiyel izleyici portföyünün gereğinden geniş olması ve bu kitlenin beklentilerinin de ancak ticari bir filmden beklenebilecek içerik ve düzeyde olmasına neden oluyor; ve tabi sonuçta izleyici hayal kırıklığına kapılıyor. Ama aslında film çok kötü bir film değil. İzleyiciye bir öykü anlatmayı değil, onu içine almayı hedefleyen türden bir film; dolayısıyla bir holywood tekniği söz konusu değil, ve katilin gerçek öyküsünü anlatmak gibi bir gayesi de yok. Hatta filmde aşırı şiddet ve gore kullanımı da söz konusu değil, çünkü bunlar da aslında bir anlatıyı izleyici algısında yabancılaştıran faktörlerdir. Film, gerçekten de izleyiciyi içine çekmeyi ve aynı anda hem kurban hem de katil gözüne bürümeyi hedefliyor.

Film açılışında gerçekten, her tür izleyicinin beklentilerini karşılayacak etkileyici bir işkence sahnesi ile açılıyor. Ancak filmin daha sonraki bölümü izleyiciyi farklı kutuplara böler nitelikte. Çünkü açılış sahnesi haricinde (zaten o bir rüya sahnesi olduğundan teknik ikinci planda dikkat çekmeden durabiliyor) geri kalan film çok ucuz görünüyor. Filmin diğer özelliği insanı “yeter artık” diye bağırmaya teşvik edecek kadar takrarcı olması. Filmin her sahnesi bir öncekinin tekrarı gibi. Katilin temel özelliği, işkence metodunun tekrara dayanması. Bunun kurban üzerinde yarattığı psikolojik etkiyi, yönetmen de böylece izleyiciye dikte ettirmeye çalışmış. Burada işkence olarak nitelenen şey, katilin kurbanı aşağılaması, boğması, ağzına canlı hayvanlar sokması gibi şeyler.

Düzenli olarak, ve özellikle de cinayet sahnelerinde araya montajla sokulan bazı görüntüler var ve bunlar da hem tekrarlanmaları hem de içerikleri nedeniyle mide bulantısı hissini artırıyorlar. Bunlar da bir mezbahadaki, hayvanların kesilip kanlarının akıtıldığı, yakıldıkları, hatta ağır işkence gördükleri diyelim, gerçek kesim görüntüleri. Oldukça etkileyici görüntüler. Ama sürekli tekrarlardan sonra onlara artık bakamaz oluyorsunuz. Özellikle katilin psikolog olan kurbanın evine girdiğinde, beraberinde getirdiği derisi yüzülmüş sığır kafasını kurbanın masasına koyması ve öylece sohbet etmeleri çok ilginç bir sahne; tam anlamıyla 70′lerin art-house kokulu bağımsız korku filmlerinde görülebilecek türden bir sahneydi.

Filmin bunun dışında ise hiçbir argümanı, tezi, öyküsü vs yok. Neyin neden olduğu, katilin amacı ve iç dünyası gibi şeyler hiç net değil ve bu iç dünyayı anlamanın imkansızlığı da katilin bazı şiir ve yazılarını okuduğu bölümlerde orataya çıkan katastrofik anlam (sızlık) bombardımanında izleyiciye aktarılıyor. Yönetmen izleyicinin tam anlamıyla kurban psikolojisine bürünmesini istemiş. Bakış katil bakışı olsa da, onu bütünüyle anlaşılmaz kılarak bu amacını katmerlemiş ve iyice çelişkili hale getirmiş.

Dolayısıyla izleyici açısından çok zor bir film. Standard tarzda bir slasher, bir seri-katil filmi değil. Bu türden bir beklentiniz var ise uzak durun.

Gökhan Toka

Film:

Korkutuculuk:

Gerilim:

Kan & Revan:

Related Post

Yönetmen:William Friedkin
Senaryo:Tracy Letts
Oyuncular:Ashley Judd, Michael Shannon, Harry Connick Jr.
Yapım Yılı: 2006
Ülke: ABD
Note: You can rate this post by visiting the site.

Konu: Tracy Letts’in aynı adlı ünlü tiyatro eserinden uyarlanan bu filmin senaryosu da Letts’e ait. Yalnız yaşayan, dramatik ve travmatik bir geçmişe sahip bir garson olan Agnes (Ashley Judd), aynı şekilde travmatik bir geçmişe sahip bir körfez savaşı gazisi olan Peter (Michael Shannon) ile tanışır. Hapisten yeni çıkmış olan eski kocasının şiddetine maruz kalan ve hayatında güzel hiçbirşey olmayan Agnes, kendisiyle ilgilenen ve iyi bir adama benzeyen Peter ile yakınlaşır. Ne var ki normal bir adam gibi görünen Peter, paranoyak davranmakta ve bazı “böceklerin” varlığından söz etmektedir. Zaman geçtikçe, Agnes da yaşadıkları dolayısıyla ona inanmaya başlayacaktır. Özündeki tiyatro biçimine uygun olarak tamamı bir otel odasında geçen bu filmin yönetmen koltuğunda Exorcist yönetmeni William Friedkin var. Bize göre gayet başarılı bir film olan ve oyuncularının muazzam bir performans gösterdikleri Böcek’i, tiyatro veya kişilik korkusu biçimi ile arası iyi olmayanlara tavsiye etmiyoruz.

Related Post

Yönetmen:Joe D’Amato
Senaryo:Ottavio Fabbri, Giacomo Guerrini (öykü)
Oyuncular:Kieran Canter, Franca Stoppi, Cinzia Monreale
Yapım Yılı: 1979
Ülke: İtalya
Note: You can rate this post by visiting the site.

Konu: Anne ve babası o küçükken bir trafik kazasında ölmüş olan Frank Wyler, büyük serveti ile ve orta yaşının üzerindeki hizmetçisi Iris ile birlikte bir başına yaşamaktadır. Hayatında tek sevdiği kişi olan sevgilisi Anna, hastanede ölür (Aslında Anna’nın ölümüne sebep olan, Frank’le aralarında sapık bir ilişki olan Iris’in voodoo büyüleridir). Anna’ya o ölürken, “ölümün bile kendilerini ayıramayacağı” sözünü veren Frank, Anna’nın cesedini mezarını açarak kaçırır. Cesedi iç organlarını boşaltarak dolduran Frank, onu bir kukla gibi baş köşeye oturtur. Büyüleri sonucunda isteğine kavuşmuş olan ve Frank ile arasında kimse kalmamış olan Iris ise bu duruma hoşgörüyle yaklaşmaktadır. Frank’le evlenme hayalleri kuran Iris, Frank’in bazı genç kadınları manyakça bir biçimde öldürdüğü durumlarda da ona cesetleri parçalaması ve yok etmesi noktasında büyük destek verecektir.

Related Post

Yönetmen:Woo-cheol Lee
Senaryo:Woo-cheol Lee
Oyuncular:Hyeon-a Seong
Yapım Yılı: 2005
Ülke: Güney Kore
Note: You can rate this post by visiting the site.

Korku Filmleri Yorumu: İlk kez oldukça düşük bütçeli bir güney kore korku filmi, hatta daha genel bir ifadeyle düşük bütçeli bir güney kore filmi gördüm. Film, öyküsündeki izleyiciyi rahatsız edici nitelikte noktalara rağmen, kendi ipini kendisi çekmiş ve normal şartlarda bir korku filmi için büyük problem oluşturmayacak düşük bütçeyi gerçekten önemli bir dezavantaja çevirmiş. Bir kere her beş dakikada bir grudge misali korku daireleri yaratmış ki çok gereksiz. O sahnelerde bir dolu efekt de kullanılması icap eden hayalet vb imgeleri olduğu için zaman zaman kötü ve kalitesiz görüntüler ortaya çıkmış. Buna karşılık bazı sahnelerinde de şaşırtıcı biçimde etkili olmuş ve bunu da düşük bütçenin zorunlu kıldığı, alışılmışın dışında, korku seyircisinin panzehirine sahip olmadığı metodlar (örneğin efektle değil, basit ve mekanik) kullanarak başarmış. Bazılarının nasıl yapıldığı ise tam bir muamma. Yalnız bununla kalsa iyi. Başroldeki oyuncu, uzakdoğu filmlerinde görmeye alışık olmadığım biçimde bu filmde birçok sahnede çuvallamış. Ancak bunun sorumlusu da o değil, çünkü film çok hızlı gelişiyor ve oyuncudan, ancak çok iyi oyunculardan beklenebilecek bir performans sergilemesi bekleniyor. Bir kere beş dakikada bir deli gibi korkacaksınız, ondan önce şaşıracaksınız, endişe olacak, merak olacak, kızınızın ölümüne ağlayacaksınız, eşiniz ölünce bağıracaksınız. Oh ohh. Zor dostum zor. Dolayısıyla ortaya ruhsuz ve mekanik bir oyunculuk çıkmış. Ancak bu filmi çeken yönetmenin potansiyeli olduğunu söyleyebilirim. Korku sineması açısından bakıldığında anlatımı ve tercihleri çok doğru. Daha makul bir öyküde (bu grudge misali dairesel korku ritüelleri de hakkatten can sıkıcı) korku türünde çok başarılı olabilecek bir yönetmen. Hatta öyle ki, film çok iyi olmamasına rağmen adını da yazıcam deftere. Wo-Cheol Lee. Görücez bakalım.

Gökhan Toka

Film:

Korkutuculuk:

Gerilim:

Kan & Revan:

Related Post

Yönetmen:Neil Marshall
Senaryo:Neil Marshall
Oyuncular:Shauna Macdonald, Natalie Jackson Mendoza
Yapım Yılı: 2005
Ülke: İngiltere
Note: You can rate this post by visiting the site.

Filme İlgili Korku Kritikler:

Cehenneme Bir Adım – Gökhan Toka

Korku Filmleri Notu:

Film:

Korkutuculuk:

Gerilim:

Kan & Revan:

Related Post

Yönetmen:Nicolas Roeg
Senaryo:Daphne Du Maurier (Öykü), Allan Scott
Oyuncular:Donald Sutherland, Julie Christie
Yapım Yılı: 1973
Ülke: İngiltere, İtalya
Note: You can rate this post by visiting the site.

Korku Filmleri Yorumu: Bu film nicedir arşivimde duruyordu. nereden nasıl geldi bilmiyorum. bilirsin bu konuda muazzam hafızam vardır. hangi filmi nerden aldım, nerde ne zaman kiminle izledim gün ve gün hatırlarım. bunu nerden buldum bilemiyorum. besbelli benim değil. neyse, nicedir görüyordum, dont look now yazısını okuyunca “tamam tamam şşşş” deyip görmezden geliyordum. ama geçenlerde internette cüce katiller hakkında bir araştırma yaparken bu filmin adıyla da karşılaştım ve izlemeye karar verdim.
evet doğru duydun, cüce katiller hakkında araştırma yapıyordum. ne olmuş, fantastik bir insanım suç mu? izlememe bir sebep de donald sutherland ve kadın oyuncu arasında gelişen sevişme sahnesinin dillere destan oluşuydu. gerçekten de öyleydi, bırakın o dönemi bu dönem için bile baya baya bir sahneydi. dont look now eski korku filmlerinin ne kadar farklı ve özel olduklarını hatırlattı bana defter. bütün filmi maksimum tedirginlik katsayısı ile adeta diken üzerinde seyrettim. gerçi katilin cüce olduğunu biliyordum ama :) bu durum katsayıyı azaltmadı bile. filmin venediğin küflü ve karanlık atmosferinde geçmesi ve italyan korku sinemasının birçok estetik özelliğini barındırması diğer artılarıydı. yönetmen çok iyi bir iş çıkarmıştı. öykü iyi gelişiyordu, çok iyi aktarılıyordu ama saçmasapan biçimde sonlanıyordu ki bu durum beni biraz üzdüyse de sonuçta şekli biraz yamuk olsa da yine de istiridyede bir inci bulmuş bir kaptan kadar buruk sevindim. night shayamalan bu filmi her an yeniden çekebilir. öyküsü onun tarzına yakın. sonunu değiştirmesi lazım ama biraz. tam italyan tarzı (argento vb) bir son olmuş. yönetmen de ingiliz aslen ama bence burada daha çok italyanların etkisi var.

Gökhan Toka

Film:

Korkutuculuk:

Gerilim:

Kan & Revan:

Related Post

Yönetmen:Anthony DiBlasi
Senaryo:Anthony DiBlasi, Clive Barker (öykü)
Oyuncular:Jackson Rathbone, Shaun Evans, Hanne Steen
Yapım Yılı: 2009
Ülke: ABD, İngiltere
Note: You can rate this post by visiting the site.

Konu: Aykırı bir sinema öğencisi olan Stephen tesadüfen Quaid ile tanışır. Kısa sürede iyi arkadaş olan ikilinin ortak bir özellikleri vardır. Her ikisinin de geçmişinde, üzerlerinde derin izler bırakan travmatik ve korku dolu olaylar yaşanmıştır. Stephen bir araba kazasında kardeşini kaybetmiştir, bu nedenle de araba kullanamaz. Quaid’in ailesi ise o çok küçükken gözlerinin önünde vahşice öldürülmüştür. Stephen bitirme tezi için bir fikir aradığında bunu beraberce bulurlar. İnsanların en büyük korkularını araştıracakları bir belgesel çekeceklerdir. İnsanlarla röportajlar yapmaya başlarlar ancak bir süre sonra Quaid bu belgesel konusunda Stephen’dan daha takıntılı olmaya başlar. İşler kontrolden çıkar, konuştukları insanların ve kendilerinin en büyük korkuları gerçek olmaya başlar.

Korku ustası Clive Barker’ın bir öyküsüne dayanan The Dread oldukça başarılı bir uyarlama. Önceleri biraz yavaş bir tempoda açılan film ilerledikçe sertleşmeye başlıyor. Filmin sonu izleyici üzerinde yıkıcı bir etkiye sahip ve midenizi zorlayabilir. Başarılı soundtrack’i ile de dikkat çeken filmde özellikle Stephen’ın et kokusundan nefret eden vejeteryen kız arkadaşının başına gelenler pişmiş tavuğun bile başına gelmemelidir.

Related Post

Yönetmen:Paul Anderson
Senaryo:Philip Eisner
Oyuncular:Laurence Fishburne, Sam Neill, Kathleen Quinlan, Joely Richardson, Richard T. Jones
Yapım Yılı: 1997
Ülke: ABD, İngiltere
Note: You can rate this post by visiting the site.

Konu: 2040 yılında, evrende istenilen noktaya anında yolculuk yapmayı sağlayacak bir motor ilk kez insanlı bir yolculukta denenir. Yolculuğu gerçekleştiren Event Horizon gemisi ve ekibinden ise bir daha haber alınamaz. Bu denemeden tam 7 yıl sonra, 2047′de Event Horizon aniden güneş sisteminde belirir. Ancak gemiye yapılan çağrılara yanıt alınamaz. Fisburne liderliğinde bir kurtarma ekibi, Event Horizon’ı inşa eden bilimadamlarından biri olan Sam Neil’in de katılımıyla gemiye doğru hareket ederler. Event Horizon sandıklarından çok daha uzağa gidip gelmiştir ve terör onları beklemektedir.

Related Post

Yönetmen:Bill Paxton
Senaryo:Brent Hanley
Oyuncular:Matt O’Leary, Bill Paxton, Matthew McConaughey, Powers Boothe, Jeremy Sumpter
Yapım Yılı: 2001
Ülke: ABD, Almanya, İtalya
Note: You can rate this post by visiting the site.

Konu: Yağmurlu bir gecede FBI ajanı Wesley Doyle’un ofisine genç bir adam gelir. Adının Fenton Meiks olduğunu söyleyen genç adam, FBI’ın uzun süredir peşinde olduğu tanrı adına cinayetler işleyen “Tanrının Eli” seri katilinin kimliğini bildiğini söyler. Ajan gence inanmaz. Ancak Fenton Meiks katilin kısa bir süre önce intihar etmiş olan kardeşi Adam olduğunda ısrar etmektedir. Fenton, ajana öyküsünü anlatmaya koyulur. Anneleri ölmüş Fenton ve küçük kardeşi Adam, sevgi dolu bir adam olan babaları ile birlikte mutlu bir çocukluk geçirmektedirler. Ta ki bir gece babaları apar topar odalarına dalıp onlara “Tanrının kendisiyle konuştuğunu” söyleyinceye kadar. Babaları bir anda delirmiş gibi davranmaya, tanrının dünyayı iblislerden temizleme işini kendisine verdiğini idda etmeye başlamıştır. Küçük Adam babaya inanmıştır. Buna karşılık Fenton, bu çılgınlık karşısında ne yapacağını ve kardeşi Adam’ı nasıl koruyacağını şaşırmıştır. Çok geçmeden baba tanrının kendisine bu temizlik görevinde tahsis ettiği kutsal araçlar olarak lanse ettiği demir bir boru, deri eldivenler ve çift taraflı bir balta ile gelir. Hemen ardından da gayet normal görünümlü, kıskıvrak bağladığı bir hanımı iblis olarak tanıtır ve baltayla çocuklarının gözleri önünde doğrar. Fenton gerim gerim gerilmektedir.

Related Post