Yönetmen:John Landis
Senaryo:John Landis
Oyuncular:David Naughton, Griffin Dunne, Jenny Agutter
Yapım Yılı: 1981
Ülke: ABD
Note: You can rate this post by visiting the site.

Konu: İki genç Amerikalı turist (David Naughton ve Griffin Dunne), İtalya’ya gitmeden önce geldikleri İngiltere’yi otostop yaparak turlamaktadırlar. Gezip görecek başka yer yokmuş gibi, ülkenin kuzeyindeki her daim sisli, nemli, karanlık ve çorak arazileri turlayan ikili, geceyi geçirmek için yollarının üzerindeki bir köyde konaklamak isterler. Ancak köy halkı pek dost canlısı değildir ve gençler dışarıda olmanın içeride olmaktan daha iyi olduğunu düşünüp köyden uzaklaşırlar. Köylülerin, “yoldan ayrılmayın” uyarısını da pek ciddiye almayan iki genç, vahşi bir yaratığın saldırısına uğrarlar. Jack (Griffin Dunne) parçalanarak ölür, buna karşılık David (David Naughton) yaralı olarak kurtarılır. Londra’da bir hastaneye yatırılan ve yaklaşık bir ay hastanede kalan David bu sürede iyileşir ve hastanedeki güzel bir hemşire (Jenny Agutter) ile de yakınlaşır. Taburcu olan ve hemşirenin evine yerleşen David, rahmetli arkadaşı Jack’in zombi hayali tarafından sık sık ziyaret edilmektedir. Jack zombisi, David’in aldığı ısırıklar nedeniyle iki gün içinde kurtadama dönüşeceğini idda etmektedir ve David’den bir isteği vardır: Başka insanlar zarar görmeden önce lanet sona ermeli ve David kendini öldürmelidir. Kara komedi ustası John Landis’den, hiç yaşlanmayan bir kara komedi klasiği.

Related Post

Yönetmen:Joe D’Amato
Senaryo:Joe D’Amato, George Eastman
Oyuncular:Tisa Farrow, Saverio Vallone, Serena Grandi, Margaret Mazzantini, Mark Bodin, Bob Larsen, Rubina Rey
Yapım Yılı: 1980
Ülke: İtalya
Note: You can rate this post by visiting the site.

Konu: Buio Omega ile favori korku filmlerim listeme giriş yapan Joe D’Amato’dan bir başka korku filmi daha. Aslında yönetmenin bu ikisi dışında bildiğim kadarıyla başka bir korku filmi daha yok. Joe D’Amato’nun bu iki film dışındaki filmleri porno türünde. Buio Omega tam olmasa da, özellikle Antropophagus tam bir Trash örneği. Bir grup İtalyanca konuşan turist (İtalyanca konuşuyor olmaları İtalyan oldukları anlamına gelmiyor, büyük olasılıkla Amerikalılar) Yunanistan tatillerine yat kiralayarak devam ederler. Kiraladıkları yatla da, içlerinden birinin arkadaşlarının yaşadığı ve “yılın bu mevsiminde sessiz sakin bir cennet parçası” olarak nitelendirdiği, Ege Denizi’ndeki bir adaya doğru yola çıkarlar. Adaya vardıklarında, buradaki kasabanın tamamen terk edilmiş olduğunu görürler. Hatta cesetler de bulurlar. Geri dönmek isteyen turistlerin yatları, akıntıya kapılıp adadan uzaklaşmıştır. Adada mahsur kalan turistler, buradaki arkadaşlarının evlerine giderler, ancak orası da boştur. Evde arkadaşlarının kör kızını, çıldırmanın eşiğinde bulurlar. Kız, herkesin öldürüldüğünü söylemektedir ve tüm bu zaman boyunca, kokusundan tanıdığı bu katilden dolaplara saklanarak kurtulmuştur. Turistler katili durdurabilmenin hayatta kalabilmek için tek yolları olduğunu düşünürler. Tepedeki büyük evin içindeki gizli bir odada, katilin kanlı geçmişi ve tüm bu şiddetin nedenini gösteren kanıtlar bulurlar. Başroldeki Tisa Farrow, Mia Farrow’un kız kardeşi. Yönetmen bu filmde, Buio Omega ile kıyaslanmayacak kadar düşük standartlarda çalışmış: ışık ve görüntü oldukça kötü. (Buio Omega müzikleri Goblin imzalı misal). Filmin başlangıcındaki gerilim atmosferi ve kurulum çok iyi, ancak ortalarından sonra sürekli benzer sahneler devreye giriyor ve film iyice Trash kimliğine bürünüyor. Tam bir istismar örneği: yamyamlık ve gore, ara sıra uç noktalara çıkıyor. Özellikle manyağın, hamile kadının bebeğini karnından çıkarıp elma gibi yemesi iğrençti.

Related Post

Yönetmen:Frank Henenlotter
Senaryo:Frank Henenlotter
Oyuncular:Kevin Van Hentenryck, Terri Susan Smith, Beverly Bonner
Yapım Yılı: 1982
Ülke: ABD
Note: You can rate this post by visiting the site.

Konu: Duane Bradley, elinde kocaman sepeti ve kıvırcık saçları ile, köyden indim şehire modelinde New York’un altını üstüne getirmektedir. Ucuz bir otele yerleşen Duane’in sepetinin içinde öğlen yemeğinin olmadığını bir dizi flashback vasıtasıyla anlarız. Duane, yapışık ikizinden, küçükken geçirdiği bir ameliyat sonucunda ayrılmıştır. Duane normal görünüşlü kıvırcık kafalı bir adamken, buna karşılık yapışık ikizi insan demeye bin şahit gerektirecek bir “hilkat ül garübe” dir. Operasyon sonucunda Duane kendi yoluna, hilkatülgarübe kendi yoluna (çöp tenekesine) gitmelerine rağmen, iki kardeş arayı hep sıcak tutmuşlardır. Duane, ikizini yıllar boyunca sepetinin içinde taşımış ve beslemiştir. Ama artık intikam zamanıdır. Duane ve hilkatülgarübe, New York sokaklarındadırlar ve onları birbirinden ayıran doktor ve hemşireleri bularak “parçalarına ayırmak” için mobilize olmuşlardır.

Related Post

Yönetmen:Takeshi Miike
Senaryo:Itaru Era
Oyuncular:Kenichi Endo, Shungiku Uchida, Kazushi Watanabe
Yapım Yılı: 2001
Ülke: Japonya
Note: You can rate this post by visiting the site.

Konu: Japon gençliğinin yoldan çıkması ve toplumsal yozlaşma üzerine haberler yapmış olan, bu konuya takıntılı eski bir haber spikeri ve onun bu takıntı nedeniyle yapısal bozgunla sınadığı ailesine gizemli bir yabancı konuk olur. Biz ona “Misafir Q” deriz. Misafir Q’nun gelişi ile eroin bağımlısı bir anne, anneye fiziksel işkence yapmaktan zevk alan erkek çocukları, fahişe bir kız, fahişe kızıyla para karşılığı yatan babadan oluşan bu “müthiş” aile çok değişecektir.

Korku Filmleri Yorumu: Bu filmi altına koyabilecek uygun bir başlık bulabilmek hiç kolay değil. Aslında bu, sadece bu film için değil, bir çok Takeshi Miike filmini sınırlandırırken karşılaşılan bir olanaksızlık. Bu tür bir gruplandırma bu adamın filmleri için mümkün değil. Bu nedenle de Takeshi Miike filmlerinin bazı ortak özelliklerinden yola çıkarak tamamen bağımsız ayrı bir ana gruplandırma başlığı belirlemek durumunda kaldım. Bu gruba “yapı bozuculuk” adını verdim. Yapı bozuculuk ile kastım nedir? Ana başlıklara baktığımızda kişilik korkusu (personality horror) adlı bir başlık görüyoruz. Henry vb seri katil filmlerinin bazıları görsel sertliklerinden ziyade sergiledikleri kişiliklerin korkunçluğu ile korkuturlar. Yapı bozuculuğu da benzer biçimde düşündüm ama belii bir kişilikle sınırlandırmadan, genel kabul gören toplumsal bir yapının bir antitezinin sergilendiği ve sınandığı filmler için kullanabiliriz. Yapı bozuculuk, en oturmuş görünen ve tartışılmayan toplumsal yapı ve değerleri alaşağı ederek hayal gücünün sınırsızca sınandığı filmleri gruplamak için kullanabileceğim uygun bir başlık olabilir. Peki ama bu türden soyut bir sınama bir korku filmi ortaya çıkarabilir mi?

Aslında yapı bozuculuk yarattığı sınırsızlık ölçüsünde, modern toplumsal yapılarda ve baskın kültürel normlarda dile getirmeye dahi cesaret edilemeyecek alternatif olasılıkları düşündürerek izleyiciyi arasına sıkıştığı güvenli düşünsel kalıpların dışına çıkmaya ve dolayısıyla korkuya götürebilir. Bu grubu bazı Miike filmleri için özel tasarlamadım elbette. Aklıma bazı Luis Bunuel, Haneke, Lynch filmleri de geldi. Ortak özellikleri sürrealizm olabilen bir dizi film. Sürrealizm başlı başına bir korku biçimi değildir, korkuyla sınırlı ve özdeş değildir çünkü. Ama bu tür filmlerin yapmaya çalıştıklarına, amaçlarına baktığımızda, orada toplumsal genel geçer düzenler açısından korkutucu olan hedeflerini görüyoruz. Ki bu da gayet politik bir hedef olan yapı bozumudur. Örneğin Luis Bunuel’in Exterminating Angel filminde, tamamı burjuva konukların yemek sofrasından bir türlü kalkamamaları ve görünmez bir engelle gayet sürreal biçimde engelleniyor olmaları gibi. Visitor Q da benim için bu tür bir “uydurma” grup başlığı altında toparlayabileceğim şimdilik ilk örnek oldu. Bu filmi elbette ki Kişilik Korkusu altında toparayabilmek de mümkün. Ama bu durumda filmin esas korkutma amacından ve büyük resimden uzaklaşılmış olunur. Çünkü burada korkutucu olan ekranda sergilenen karakter değil, yapı bozuculuğu aracılığı ile korkutulan izleyicinin kendi karakteridir ve yapı bozumuna verdiği olumlu tepkidir.

Miike’ın tüm filmlerinde, düşünce ve sergilemedeki sınır tanımazlık bir tür yapı tehditini de beraberinde getirir. Ancak Visitor Q haricindeki tüm filmlerinin odağında izlenebilir bir öykü çizgisi bulunur. Visitor Q’da ise, yapı bozma amacı ve film arasında herhangibir takip edilebilir alternatif öykü çizgisi yok. Bu film salt tehditten oluşmaktadır.

Film, “Hiç babanızla seks yaptınız mı” sorusuyla başlıyor. Sonrasında fahişelik yapan küçük kızın babasıyla seks yaptıkları sahne ile açılıyor. Bir hayli uzun süren bu sahne izleyiciyi büyük bir tuzağın içine çekmeyi amaçlıyor. Ağırlık olarak bakıldığında filmin eşit önemdeki benzer sahneleri bundan çok daha kısadır. Bu sahne uzundur, yavaş akar, nedeni izleyiciyi azdırmak istemesidir. Bu çok garip ve hatta iğrenç gelebilir. Ama şöyle bir durum var: Ekranda baba-kız oldukları idda edilen iki kişi var ve ara sıra baba “bu çok yanlış” dese de sevişiyorlar. İzleyici bunu bir noktaya kadar alır ve bu yanlışlığı olanca sertliği ile hatta mide bulantısı ile kabul eder. Ama bir noktadan sonra ekrandaki görselliğin etkisine girecektir. Ne de olsa bu sadece bir filmdir. Ama tez ortadadır. Teze rağmen bu sekans izleyicinin geçici dikkatini çekmeyi başarabilir. Bu noktada, izleyicinin hissedebileceği karakter korkusu kendi karakterine yönelik olandır. Bir ensest görüntüsünü izlemekten keyif aldığını fark eden izleyici kendinden korkar.

Film sonrasında, “Hiç Annenizi dövmeyi düşündünüz mü?” sorusuyla devam eder ve izleyiciye yönelttiği tehditlerini çeşitlendirir.

Filmde ensest, aile içi şiddet, uyuşturucu kullanımı, zina, fahişelik, hatta nekrofili, olağan ve kabul gören bir sıradanlık ve alenilikte yaşanan olaylardır. Miike ailedeki tüm karakterleri sırayla izleyicinin kullanımına sunar. Birinin takip edilmez aykırılıkta ve agresiflikte sunulduğu noktada bir başka karakter resesif (çekinik) bir formatta sunulur ve izleyicinin pasif dikkatini bir sonraki değiş tokuşa kadar taşır. Her karakter çarpıktır ama bu çarpıklığın anlaşılması izleyici açısından zaman alıcıdır. İzleyici karakterin gerçekten çarpık ve ahlaki açıdan izlenemez olduğunu kavrayıncaya kadar uzunca bir süre sanki öyleymiş gibi karakteri istekle kabul ve takip eder. Her bayrak değişimi izleyici bakışının kendi kendini aldattığı birer andır.

Bu çarpık karakterlerin sıradanlık eksenini oluşturdukları bu yapının bozumu Visitor Q sayesinde olur. Garip bir yabancı birden bire hayatlarına girer, yemek sofralarına tek kelime etmeden oturur. Kimi zaman başlarına taşla vurarak ve izleyicinin vicdanını ve arzusunu yerine getirerek bu çarpıklığa karşı durur. Kimi zaman ise onların oyunlarına katılarak izleyiciye ihanet eden bir karakter de o olur. Filmin sonları geldiğinde, Visitor Q’nun da yardımına koştuğu bu devinimler sayesinde, filmin başlarında çok büyük ölçüde yadırganabilecek gariplikler artık izleyicinin açılan algısı sayesinde rahatça kabul edilebilir hale gelmiştir.

Film, bir öze dönme ve küçülme ritüeli ile son bulur. Tüm aile, çıkış noktaları olan, her şey çarpılmadan önce bir zamanlar bilinçsizlikle var oldukları bir utero huzuruna geri dönerler ve bundan çok da mutludurlar.

Birçok Miike filmi izlemiş olmama rağmen içlerinden en yırtıcı ve en tehditkar olanın bu film olduğunu söylemeliyim. Oldukça sürreal görünmekle birlikte amacının netliği ve politikliği sayesinde, Miike’ın sürrealizmi eksen olarak kullanan birçok filmine göre çok daha net ve anlaşılır bir film. Ama kesinlikle güvenli bir film değil. Bu filmin, yönetmenin en iyi bulduğum iki filmi Audition ve Katil Ichi ile aynı kalitede olduğunu düşünüyorum.

Gökhan Toka

Film:

Korkutuculuk:

Gerilim:

Kan & Revan:

Related Post

Yönetmen:Daniel Myrick, Eduardo Sanchez
Senaryo:Daniel Myrick, Eduardo Sanchez
Oyuncular:Heather Donahue, Joshua Leonard, Michael C. Williams
Yapım Yılı: 1999
Ülke: ABD
Note: You can rate this post by visiting the site.

Konu: Ekim 1994′de üç sinema öğrencisi Heather Donahue, Joshua Leonard ve Michael C. Williams, yerel bir efsane olan Blair Cadısı ile ilgili bir belgesel çekmeye karar verirler. Konuyla ilgili araştırma yapan öğrenciler, 1940′dan beri küçük çocukların kaybolduğu ve insanların hala girmeye çekindiği ormana giderler. Ormanın derinliklerine doğru ilerledikçe, okuyup araştırdıkları efsanelerde bahsedilen yerleri ve detayları birbir bulup çıkarırlar. Başlangıçta buldukları bazı ipuçlarının ve büyü gereçlerinin turistik bir amaçla çevre halkı tarafından yerleştirildiğini düşünen öğrenciler nihayet aradıkları belayı da bulacaklardır. Geceleri çadırlarının dışındaki karanlık ormanda ürpertici sesler duyan ve ürperen üç genç, yollarını tamamen kaybedecek ve bu lanetli ormanda kapana kısılacaklardır. Blair Cadısı, gösterime girdiği yıllarda “yoksa gerçek mi” diye çok konuşulmuştu. Üç oyuncunun, gerçekten de ellerindeki kameraları ile çektikleri, ve bu süreçte herhangibir yönetmenin müdahelede bulunmadığı film, gerçeklik duygusu ile etkili oluyor. Bu anlamda bir mockumentary (sahte belgesel) olarak değerlendirilebilecek Blair Witch Project, o yıllarda temasal anlamda köşeye sıkışmış olan korku sinemasına yeni bir ivme kazandırmıştı.

Related Post

Yönetmen:Herschell Gordon Lewis
Senaryo:Allison Louise Downe
Oyuncular:William Kerwin, Mal Arnold
Yapım Yılı: 1963
Ülke: ABD
Note: You can rate this post by visiting the site.

Konu: Mısırlı bir catering şirketi sahibi olan “Fuad Ramses” (evet doğru duydunuz: isim Fuad, soyad Ramses) kafayı mısırlı bir tanrıça olan İştar’ı hayata döndürmekle bozmuştur. Genç kadınları doğrayıp, fırınlayıp, standard bir catering operasyonu sırasında olan bitenden habersiz konuklara yedirdiğinde bu operasyonu tamamlayacağına inanmaktadır. Fuad Ramses’in bu işte en büyük sıkıntısı yeter miktarda çıpıl kadın bulup onları doğramaktır ki peşindeki detektiflerin basiretsizliği ve çıpıl kadın bolluğu nedeniyle bunda aslında pek de sıkıntı çekmeyecektir.

Korku Filmleri Yorumu: H. Gordon Lewis’in 1963 tarihli bu filmi, korku sinemasında ilk gore ya da splatter filmi olarak tanınmaktadır. Filmde anlamsız bir biçimde çok et ve kan görüntüsüne yer veriliyor. Bu aynı zamanda ilk “şok istismarı” (shock exploitation) film olarak da etiketlenebilir. Çünkü görsel şiddetin ve detayın filmin öyküsünü destekleyen hiçbir yanı yok; şok sahneleri, kesme biçmeler, et ve kemik görüntüleri tam anlamıyla istismar amacıyla, dikkat çekmek için kullanılıyor. Bu anlamda, özellikle gore-splatter sinemasının istismarcı kökenini inceleyebilmek açısından çok yararlı bir film.

Aynı zamanda hem çok kötü ve amatörce çekilmiş olan hem de tüm bu sebeplerden dolayı çok eğlenceli bir film. 50′lerin Ed Wood filmleri havasında bir filmde, son derece kötü oyunculuklar, berbat diyaloglar, tüm görsel istismarın ardındaki kıytırık bir detektiflik teması hep birlikte ele ele tutuşmuşlar bizi bekliyorlar. Yan karakterler ve hatta hesapta başrolde olan detektif karakterleri o derece berbat yazılıp çizilmişler ve yeteneksizlik abidesi oyuncular tarafından o kadar abartıyla sunulmuşlar ki Fuad Ramses muhteşem bir karakter olup çıkıyor.

Böyle kötü biçimde tanıttığıma bakmayın; bu filme sadece kötü demek haksızlık olur. Bu film bir kötülük abidesi. Korku filmi seven ortalama bir izleyicinin kaçırmaması gereken, inanılmayacak biçimde eğlenceli bir seyirlik. Hele ki bir de Tarantino ve Rodriguez’in Dehşet Gezegeni-Ölüm Geçirmez ikilemesini sevdiyseniz. Bu ikilinin “kötü film üretme” projelerinde alıp alabilecekleri en büyük ilham, istismar ve özellikle şiddet istismarı konusunda bir ilk olan bu filmdir.

Gökhan Toka

Film:

Korkutuculuk:

Gerilim:

Kan & Revan:

Related Post

Yönetmen:Frank Henenlotter
Senaryo:Frank Henenlotter
Oyuncular:Rick Hearst, Jennifer Lowry, Gordon MacDonald
Yapım Yılı: 1988
Ülke: ABD
Note: You can rate this post by visiting the site.

Korku Filmleri Yorumu: Her ne kadar yönetmen Henenlotter, Aylmer’in penisi simgelediğini söylese de, filmin erkeksi bir zevk yıkıcılığından ziyade, uyuşturucunun zeki ve çevik dimağlar üzerine oluşturageldiği yıkım üzerinde durduğunu söylemek yanlış olmaz. Ayrıca bana göre Aylmer penisten ziyade, Dark Wing Duck’a daha fazla benziyor. İlk bakışta Hülya Avşar’ın gençliğini andıran bu mavi gözlü güzeller güzeli, aslında bünye üzerinde daha çok İbrahim Tatlıses etkisi yaratacak olan birkaçbin yıl yaşında saygıdeğer bir parazit. Haçlı seferleri sırasında Aylmer’ın Avrupa’ya getirildiğini biliyoruz ki bu Aylmer’in ortadoğu kökenli olduğuna işaret. Aceba sunumda muazam bir tematik zenginlik arz eden bu dopdolu filmin böylece siyasi bir boyutu da olabilir mi? Yuh daha neler. Bir filmi anlatmaya da ancak bu kadar kötü başlanabilir. Kendimle gurur duyuyorum.

Yönetmen Frank Henenlotter, film koleksiyonumda gururla ağırladığım “Basket Case” serisinin yönetmenidir. Basket Case, biri talihin kötü bir cilvesi sonucu hilkat garibesi olan siyam ikizleri hakkındadır. İkizler vaktiyle bir operasyon neticesinde ayrılmışlardır ancak ayrılışlarının acısını, bundan sorumlu kişilerden çıkarmak üzere organize olmuşlardır. Hilkat garibesi olmayan ikiz Tommy filmindeki Tommy’e benzeyen bonus kafalı (kısaca: KKK – kıvırcık koyun kafalı) saykopatik bir duygusaldır. Oysa ki korku filmlerinde duygusal erkeklerden her zaman uzak durmak gerekir; Basket Case buna güzel bir örnektir. (Bkz Ichi The Killer… Ayrıca bu kural gerçek hayat için de geçerlidir, çünkü korku filmleri hayatı formulüze ederler) Buna karşılık hilkat garibesi olan ikiz çok daha nettir ve önüne gelen herkesi parçalamaktadır. Film, hilkat garibesi olan kardeş, tipinden dolayı muhtardan ikametgah belgesi alamadığı ve diğerinin sürekli yanında taşıdığı bir sepetin içerisinde ikamet ettiği için “Basket Case” ünvanına nail olmuştur.

Brain Damage ise 80′ler korku sinemasının en güzel icatlarından biri olan “beyin emen parazitler” ekseni üzerine kurulmuş müthiş bir kült başyapıtı. (Bu konuyu özellikle Crononberg ilk filmleri ile kafalara güzel kakmıştır) Henenlotter tıpkı Basket Case’de olduğu gibi korku unsurunu yine özdeşleşilen bireyin vücutsal bütünlüğünün sınırlarının hemen dışında konumlandırmış. Basket Case de çok iyi bir kült yapım olmasına rağmen iki kardeş arasındaki ilişki üzerinde içselleştiği için, Brain Damage geniş hareket alanına sahip konusu ile çok daha iyi bir film. Ayrıca, Basket Case’den sadece birkaç yaş daha genç olmasına rağmen, Brain Damage’deki yapım kalitesinin çok daha üst düzeyde olduğuna şahit oluyoruz. Filmdeki renkler gerçekten hayranlık uyandırıcı nitelikte. Işık ve mekan kullanımı da gerçekten çok iyi. Oyunculukların kalitesinin ise kıyası olmaz, çünkü bu filmde son derece iyi oyunculuklar görülüyor. Brain Damage beni şaşkınlıklara garketti çünkü açıkçası 20 yaşındaki bir kült yapımdan bu kadar üst düzey bir yapım kalitesi beklemiyordum. Kahramanın parazit dolayısı ile hayal gördüğü bir su baskını sahnesi vardı ki, bu sahne örneğin Hours filmindeki benzer sahneye göre çok çok daha iyi çekilmişti.

Aylmer insan beyinleri ile beslenen bir parazit. Ancak her parazit gibi Aylmer’in da bir taşıyıcı vücuda ihtiyacı var. Bu amaçla kahramanımızın vücudunu kullanacak ve yiyeceğe böylece ulaşacak. Bu taşımacılık hizmetinizin karşılığında Aylmer’in size önerdiği şey ise “dünyayı güzelleştiren özel bir zevk sıvısı”. Aylmer’ı vücudunuzda taşımayı kabul ederseniz, Aylmer beyninize bir sıvı enjekte ediyor ve güzel bir hayal alemine dalıyorsunuz. Ancak işin kötü tarafı bir süre sonra sıvının bağımlısı oluyorsunuz. Eh o kadar kusur kadı parazitinde de olur.

Bu film tam bir kült klasiği. Gülmek, korkmak, dalga geçmek, iğrenmek, şaşırmak; herşey serbest. Özellikle blow job sahnesinin nadide bir gök olayı niteliğinde olması nedeniyle kesintisiz bir versiyonunun bulunarak izlenmesi tavsiye olunur. Filmdeki metro sahnesinde Basket Case’in KKK’sını ve kucağındaki sepetini görmek de eğlenceli bir detay. Hehangibir kült ya da başyapıt vb yakıştırma yapmaksızın ayrıca diyebilirim ki yapılmış en güzel ve etkili uyuşturucu karşıtı filmlerden biri.

Gökhan Toka

Film:

Korkutuculuk:

Gerilim:

Kan & Revan:

Related Post

Yönetmen:Brian Yuzna
Senaryo:Rick Fry, Woody Keith, Brian Yuzna
Oyuncular:Jeffrey Combs, Bruce Abbott, Claude Earl Jones, Fabiana Udenio, David Gale, Kathleen Kinmont
Yapım Yılı: 1990
Ülke: ABD
Note: You can rate this post by visiting the site.

Konu: Re-animator serisinin bu ikinci filminde, çılgın bilimadamı denince akla ilk gelen isim olan Dr. Herbert West’in (Jeffrey Combs), yardakçısı şuursuz insan Dr. Cain ile birlikte ölüleri canlandıran sıvılarını mükemmel bir kadın yaratmak üzere kullanmaları anlatılıyor. İlk filmde hastane morgundaki ölüleri kontrolsüzce ve şuursuzca canlandıran West, çılgın bir katliamla sona eren bir zombi kasırgası yaratıyordu. Bu filmde ise üzerinden aylar geçmiş olan bu felaketin ardından West ve Cain ikilisi ne yazık ki bir nebze olsun akıllanma belirtisi göstermemektedirler. Cain’in ölen sevgilisinin parçalarının yanına katık ettikleri bazı diğer ölü kadın parçaları ile bir nostalji yaratırlar ama zaten kendi başına bile pek yolunda gitmeyen deneyleri, önceki filmde kafası kopan Doctor Carl Hill’in “kafasının” devreye girmesi ile birlikte iyice kontrolden çıkar. İlk film, Frankenştayn’ın bir parodisi iken, bu film doğal olarak Frankeştayn’ın Gelini’nin bir parodisini sunuyor. Bu filmi sevenler Frankenhooker filmini de denemeliler.

Related Post

Yönetmen:Joe D’Amato
Senaryo:Ottavio Fabbri, Giacomo Guerrini (öykü)
Oyuncular:Kieran Canter, Franca Stoppi, Cinzia Monreale
Yapım Yılı: 1979
Ülke: İtalya
Note: You can rate this post by visiting the site.

Konu: Anne ve babası o küçükken bir trafik kazasında ölmüş olan Frank Wyler, büyük serveti ile ve orta yaşının üzerindeki hizmetçisi Iris ile birlikte bir başına yaşamaktadır. Hayatında tek sevdiği kişi olan sevgilisi Anna, hastanede ölür (Aslında Anna’nın ölümüne sebep olan, Frank’le aralarında sapık bir ilişki olan Iris’in voodoo büyüleridir). Anna’ya o ölürken, “ölümün bile kendilerini ayıramayacağı” sözünü veren Frank, Anna’nın cesedini mezarını açarak kaçırır. Cesedi iç organlarını boşaltarak dolduran Frank, onu bir kukla gibi baş köşeye oturtur. Büyüleri sonucunda isteğine kavuşmuş olan ve Frank ile arasında kimse kalmamış olan Iris ise bu duruma hoşgörüyle yaklaşmaktadır. Frank’le evlenme hayalleri kuran Iris, Frank’in bazı genç kadınları manyakça bir biçimde öldürdüğü durumlarda da ona cesetleri parçalaması ve yok etmesi noktasında büyük destek verecektir.

Related Post

Yönetmen:Eli Roth
Senaryo:Eli Roth, Randy Pearlstein
Oyuncular:Rider Strong, Jordan Ladd, James DeBello, Cerina Vincent, Joey Kern
Yapım Yılı: 2002
Ülke: ABD
Note: You can rate this post by visiting the site.

Konu: Beş okul arkadaşı, Paul (Rider Strong), Karen (Jordan Ladd), Bert (James DeBello), Marcy (Cerina Vincent) ve Jeff (Joey Kern) tatillerini geçirmek için ormanın ortalık, dağın baş yerinde küçük bir kulube kiralarlar. İlk başta Dawsons Creek rüzgarları estiren gençlerden, ilk ölecek şişko kıvamında olan haylaz Bert, silahıyla ormanda sincap avlamaya gittiğinde yanlışlıkla bir adam vurur. Adam ise vurulmaya pek aldırıyor görünmemektedir çünkü bambaşka, daha ciddi bir sorunu vardır. Adam kötü bir biçimde hasta görünmektedir. Kendisinden yardım isteyen adama yardım getirme sözü veren Bert, kulubeye döndükten sonra bu olayın bahsini bile etmez. Ama adam hasta ve yaralı da olsa azimlidir ve gençlerin kulubesine kadar güç bela ilerlemeyi başarır. Burada tekrar yardım isteyen adam, artık adamdan çok çürüyen bir et yığınına benzediğinden paniğe kapılan gençler tarafından öldüresiye dövülür. Aslında ölmeyen ve gıcıklığına sürüne sürüne gittiği su göletinde ölen adamın cesedi burada çürür. Sudan içen kızlardan biri çürüyüp tel tel dökülmeye başladığında, olaylar Dawsons Creek formatında iken kıza aşık olan genç de dahil olmak üzere herkes, ondan kurtulmak için kızı odunluğa kilitlemeye karar verirler. Ne var ki iş işten bir parça fazla geçmiştir. Şimdi ÇÜRÜME zamanıdır! Türkçe ismini “Dehşetin Gözleri” olarak koyan kişinin filmi izlediğinden feci halde şüphe ettiğim Cabin Fever, bir pazar kahvaltısında melemen yerken yapılabilecek en yanlış film tercihlerinden biri. Aynı zamanda sonradan Otel serisi ile ünlenen, istismar ve gore hastası Eli Roth’un ilk önemli filmi.

Related Post