Yönetmen:Biray Dalkıran
Senaryo:Hakan Bilir, Biray Dalkıran
Oyuncular:Akasya Aslıtürkmen, Murat Yıldırım
Yapım Yılı: 2006
Ülke: Türkiye
Note: You can rate this post by visiting the site.

Korku Filmleri Yorumu: Bu filmi nasıl eleştirebilir ki insan. Doğrusu sinemamız açısından oldukça üzücü, moral bozucu bir tablo. Bu kadar kötü bir ses kaydı ile bu film vizyona sokulabiliyor ise vay halimize. Tıpkı Dabbe gibi, bitmesi için dua ettiğim bir film oldu. Ben bu filmi sinemada, salonu terk etmeden sonuna kadar izlemiş insanlara evliya demek istiyorum. Bir puan görüntü yönetimi ve ışık için. Sinopsis kağıt üzerinde fena sayılmaz. İşleniş biçimini değil ama senaryodaki yazılı olan fikir bir kısa filmde belki işlenebilir. Senaryo ise doğuştan sakattı: fikri bir uzun metrajı dolduracak nitelikte güçlendirmemişlerdi, dolayısıyla senaryo sadece gereksiz değil aynı zamanda izleyici için acı dolu bir işkenceydi. Bu senaryodan en fazla bir kısa film çekilebilirmiş. Ama amaç uzun olunca gereksiz sahneler ve kliplerle donatılarak uzatılmaya çalışılmış. Çok basit bir biçimde, senaryonun zaten az olan materyalinden birazını keserek bu filmi uzun metraja yaraşacak biçimde uzatmak mümkünmüş. Keserek uzatmak! Nasıl mı? Baştaki, geçmişten, Eda ve Cenk’in evlenmeden önceki, Eda’nın başka biriyle ilişki yaşadığı ve kürtaj olduğu bölümü çıkar. Kes at o bölümü. Filmi evli ve mutlu oldukları, çocuk bekledikleri zamandan başlat. Başlara mutluluk ve huzur sahneleri ekle. Evde dolaşan hayalet çocuğun kim olduğunu, niye nerden çıktığını anlamayalım böylece. Sadece Eda’nın üzerine yıkılan o suçluluk hissi olmasın ve korkuyu seyirci olarak Eda ile aynı bilinçsizlik düzeyine inerek paylaşalım. Daha önce kürtaj yaptığı için çocuğunu düşürdüğü anlaşılınca işin içine biraz daha çok giz, merak elementi girsin. Sonra geçmişi ilerleyen bölümlerde istersen flashback’de koy. Ve giz elementi o ana kadar filmi biraz sürüklesin.

Çok önemli, affedilemez bir kurgu hatası. Bu haliyle bu film kürtaja karşı bir mesaj filmi. İçinde giz elementi olmayan bir hayalet öyküsü nasıl olur bir sorun kendinize ey senaryoyu yazan zeki arkadaşlar??? Filmin özetinde, tanıtımlarında bile Eda’nın kürtaj olduğu ve hayaletin de aldırdığı çocuk olduğu yazıyor zaten. :}

Korku filmi yapmak isteyenlerin önce bol bol korku filmi izlemeleri gerek. İnsanlar bu filmde yaptığınız gibi bööö demeniz ile korkmazlar. (Hadi diyelim ki bazen korkarlar; da hem kamerayı gizli göze koy, hem de bööööö yap: o zaman niye korksunlar!!! Aşağıda bir yerde birisi birisine bööö yapıyor, bundan bze ne derler en fazla) Bu film bu anlamda seyirciye bir hakarettir. İnsan psikolojisini anlamanız ve planlı, detaylı çalışmanız gerek. Tamam korku filmi para kazandıran bir türdür. Tamam, büyük yönetmenlerin bir çoğu sinemaya korku filmi çekerek başlamışlardır. Ama zaten büyük yönetmen oldukları için bu filmleri bu kadar iyi yapabilmişlerdir. Korku, öyle abur cubur, bir koyalım on alalım tadında bir tür değildir. Aksine en zor türlerden biridir. Ve yönetmenlik hakkında. Yönetmenlik demek kamerayı alıp, bu filmde olduğu gibi tekinsiz, gizli göz açılarına taşımak demek değildir. Sinema reklamın aksine iyi bir fikirden ibaret değildir; birçok farklı elemanın – girdinin bir araya gelmesi ile oluşur. Ses, ışık, görüntü, açı, müzik, oyunculuk, senaryo. İyi bir yönetmen, tıpkı bir senfoni yönetmeni gibi, bu farklı sesleri birbirleriyle uzlaştırmak ve bir kakafoniden ve karmaşadan anlamlı bir bütüne, müziğe ulaşmakla mükelleftir. Filmin yapımcılarına tavsiyem filmi bir an önce DVD’de amazon üzerinden satışa çıkarmalarıdır. Çünkü reklamın iyisi kötüsü olmaz. Araf şu anda korku filmleri klasmanında IMDB sitesinde DÜNYANIN en KÖTÜ filmi. Bu filmi satın almak isteyecek bir sürü korku delisi tüm dünyada sıraya girmiş bekliyor.

Gökhan Toka

Film:

Korkutuculuk:

Gerilim:

Kan & Revan:

Dipnot: Bir takım “gazagelen” yurttaşlarımızın gaza gelmesi üzerine verdikleri 10 puanlarla film aslında layık olduğu çukurun dibinden çıkmış görünüyor. Böylece yapımcılar bu fırsatı da ulusal gazagelme tutkumuz nedeniyle kaçırmış oldular. Halbuki ben yunanlıların filme 1 puan verdiklerini sanmıyorum, filme verse verse ancak “izlemiş olanlar” 1 vermişlerdir.

Related Post

Yönetmen:Martin Schmidt
Senaryo:Dennis Jürgensen
Oyuncular:Anne Birgitte Lind, Jakob Cedergren, Dejan Cukic, Andrea Vagn Jensen
Yapım Yılı: 2005
Ülke: Danimarka
Note: You can rate this post by visiting the site.

Korku Filmleri Yorumu: İlk defa Danimarka yapımı bir korku filmi izledim. Ne oyuncular, ne yönetim ne de öykü. Hiçbiri iyi değildi. Bir aile yeni bir ev satın alıyor. Bir süre sonra da evde bir hayalet olduğunu fark ediyorlar. Klasik batı tarzı hayalet öyküsü. Yalnız burada artık Danimarka kaynaklı dogma sinemasının gerçekliğinin ülkedeki sanatsal üretime olan etkisi midir nedir bilmiyorum, fantastik bir öyküyü yönetmenin düpedüz anlatamadığına ya da daha da ilginci anlatmak istemediğine şahit oluyoruz! Tam olarak Schmidt’in ne yapmak istediği belli değil. Ciddi mi yoksa korku sineması ile dalga mı geçiyor, bu bile anlaşılmıyor. Kullandığı her yöntem çok ucuz, film eğer etiketimde korku filmi yazacaksa ben resmen kötü bir filmim diye bağırıyor. Daha düşük bir puan da verirdim ama son onbeş dakikasında takıldı, bir daha bulabileceğimi ve bulmak istediğimi de sanmıyorum, o yüzden opsiyonlu bir dört!

Gökhan Toka

Film:

Korkutuculuk:

Gerilim:

Kan & Revan:

Related Post

Yönetmen:Frank Henenlotter
Senaryo:Frank Henenlotter
Oyuncular:Kevin Van Hentenryck, Judy Grafe, Annie Ross, Heather Rattray
Yapım Yılı: 1990
Ülke: ABD
Note: You can rate this post by visiting the site.

Konu: Basket Case 2, ilk filmin bittiği yerden başlar. Kaldıkları otel odasının camından düşen “vaktiyle yapışık” ikiz kardeşler Duane ve “Hilkat Garibesü Ücübe” hastaneye kaldırılırlar. Lakin polis, birinci filmdeki doktorları ve hemşerileri bu ikilinin katlettiğini tespit etmiş olduğundan gözlem altındadırlar. İkili, yine Hlikat Garübesü Ücübe’nin üstün gayretleri sonucu bu ablukadan kurtulmayı başarırlar. Öldürmeleri gereken herkesi bir önceki filmde öldürmüş oldukları için “amaçsız” oldukları bu filmde, doğanın garübelerini evine buyur etmekten “tuhaf” bir zevk alan bir ev sahibesinin ve onun çok tuhaf çetesinin misafiri olurlar. Olaylar gelişir :)

Korku Filmleri Yorumu: İlk filmle karşılaştırıldığında doğrusu pek çekilmiyor. Henenlotter burada ciddi bir senaryo problemiyle karşılaşmış. İlk filmde, zorla ayrılmış olan bu ikizler, ayrılışlarının acısını operasyonu yapan doktor ve hemşirlerden çıkarıyorlardı. Arada bi sürü insan da güme gidiyordu gerçi. Ama sonuçta ilk film hem zevkliydi, hem de kült mertebesini hakkedecek kadar enterasandı. Bu filmde senaryosunun bir başı tamam, bir de sonu tamam. Ama aradaki gelişmesi gereken olayları tam olarak başarıyla kuramamış ve film resmen sıkıcı bir “freak show” a dönüşmüş.

Bu filmde Henenlotter çok daha iyi şartlarda çalışmış:ışığı, görüntü yönetimi, makyaj, efektler ve oyunculukları ile düpedüz iyi şartlara sahipmiş. Ama ortada intikam çerçeveli bir olay örgüsü kalmadığı için, Henenlotter burada konuyu “yaratık” olmak, “farklı olmak” üzerine sardırmış. Neredeyse demokrasi, politik sistem, çoğunluğun farklı bakış açılarındaki anlamı vs üzerine gitmiş ama bunu daha çok da kadraja yığdığı tuhaf garübeler aracılığı ile yapmış.

Filmi olsa olsa, Star Wars filmlerindeki bar sahnelerinin ucuca eklendiği durumda ortaya çıkacak “görüntüler bütünü” olarak nitelendirebilirim. İlk filmin hatrına, garübe ücübe ve söz konusu muhitte bulduğu en az kendi kadar garübe bir dişi ücübe arasındaki sevişme sahnesi (öyk!) nedeniyle ve bir de filmin sonu güzel bittiği için izlenebilir. Onun dışında star wars barı kaçkını tipitiplerin bir evin içinde aşağı yukarı yürüyüp, makyaj sanatçısının yaratıcı dehasını bıktırasıya kanıtlamaya çalıştıkları sıkıcı bir film.

Gökhan Toka

Film:

Korkutuculuk:

Gerilim:

Kan & Revan:

Related Post

Yönetmen:Frank Henenlotter
Senaryo:Frank Henenlotter
Oyuncular:Kevin Van Hentenryck, Annie Ross, Gil Roper
Yapım Yılı: 1992
Ülke: ABD
Note: You can rate this post by visiting the site.

Konu: İkinci filmin sonunda kafayı iyice yiyip kendisi ve ikiz kardeşi hilkat garübesü ücübeyü aralarındaki buzları eritme amacıyla dikiş iğnesi ve ipliği kullanmak suretiyle birbirine diken Duane, dikişler çözülmek suretiyle hilkat garübesü ücübeden bir kez daha ayrılmıştır. Duane, ücübe kardeşi, ücübelerin dünya tatlısı ev sahibeleri ve bir otobüs dolusu diğer ücübe bu filmde tatile çıkarlar. Ama yüklüdürler. Çünkü hilkat garübesü ücübe, eşinden çocuk beklemektedir.

Korku Filmleri Yorumu: Kötülük anlamında ikinci filmden hiçbir farkı yok. Ama her iki film de elinizin altındaysa ikinci filmi seyredip zaman kaybetmek yerine sadece bunu izlemekle de yetinebilirsiniz. Çünkü ikinci filmdeki az sayıdaki birkaç güzel sahne bu filmde olduğu gibi mevcut. Filmin açılışı, ikinci filmdeki meşhur ücübeler arası sevişme sahnesi ile başlıyor. İkinci filmin sonunu, Henenlotter bu filmin başına aynen, olduğu gibi koymuş.

Yine aynı kostümleri giymiş yine aynı tipitipler, bu kez “Hababam Sınıfı Tatilde” gibi bir formatta, otobüs yolculuğuna çıkıp ambiyans değiştiriyorlar. Bu filmde ikinciye oranla biraz daha fazla hareket ve freak show kapsamı dışına taşabilen absürdite var, ama çekimlerinin ve takip edilebilirliğinin ikinci filme göre bile daha kötü kaldığını söyleyebilirim. Ücübenün mini mini bisürü, kendisinin maketi gibi ücübe yavruları oluyor. Polisler bizim ücübenün eşini öldürüp, ücübeyü dul bırakmakla kalmıyor aynı zamanda zavallı yavruları da kaçırıyorlar. E tabi ücübemüz de bu duruma çok sinirlenip intikama soyunuyor, falan filan. Yine sıkıcı… Duane’i tamamen arka plana attığı bu filmde, bu intikam güdüsü ilk filmdeki sürükleyici güdüyü çağrıştırsa da freak show hissini daha fazla baki kılıyor. Dağınık bir film.

Gökhan Toka

Film:

Korkutuculuk:

Gerilim:

Kan & Revan:

Related Post

Yönetmen:Kenta Fukasaku, Kinji Fukasaku
Senaryo:Kenta Fukasaku, Norio Kida
Oyuncular:Tatsuya Fujiwara, Ai Maeda, Sonny Chiba, Takeshi Kitano
Yapım Yılı: 2003
Ülke: Japonya
Note: You can rate this post by visiting the site.

Korku Filmleri Yorumu: Kurayla seçilen şanssız liseli japon gençlerinin hükümet programı destekli bir tv show’u için birbirlerini boğazladıkları bu filmi türün meraklılarına tavsiye ederim. tabi böyle bir tür ve bunun meraklıları varsa. :) sonuçta körpe dimağlar osakayı tokyoyu anlayıp “birbirimizi öldüreceğimize başkaldıralım kahpe düzene” diyorlar ve alabildiğine anarşist alabildiğine terörist bir son. Terörizme dair mesajlar da doğrudan ABD’ye yollanıyor, ilginç. Ne var ki japon insanı bu gibi konularda ne yaparsa yapsın turist, ya da öyle hissediliyor, bu yüzden samimi gelmiyor. İlki kadar iyi bir film değil, haddinden fazla iddalı. yer yer epey usandırıcı ve hatta komik oluyor. o kadar komik oluyor ki görmen lazım. ama ilkini çeken yönetmen Kinji Fukasaku bu filmin çekimleri sırasında ölünce filmi oğlu tamamlamıştı. o yüzden film parça parça gerçekten iyi olsa da genelde çuvallıyor. yoksa açık alan ateş hattı sahneleri maşallah er ryan’ı aratmıyor. bu filmde ABD başkanı rolü Quentin Tarantino’ya teklif edilmiş, o da kibarca reddetmiş.

Gökhan Toka

Film:

Korkutuculuk:

Gerilim:

Kan & Revan:

Related Post

Yönetmen:Takeshi Miike
Senaryo:Itaru Era
Oyuncular:Kenichi Endo, Shungiku Uchida, Kazushi Watanabe
Yapım Yılı: 2001
Ülke: Japonya
Note: You can rate this post by visiting the site.

Konu: Japon gençliğinin yoldan çıkması ve toplumsal yozlaşma üzerine haberler yapmış olan, bu konuya takıntılı eski bir haber spikeri ve onun bu takıntı nedeniyle yapısal bozgunla sınadığı ailesine gizemli bir yabancı konuk olur. Biz ona “Misafir Q” deriz. Misafir Q’nun gelişi ile eroin bağımlısı bir anne, anneye fiziksel işkence yapmaktan zevk alan erkek çocukları, fahişe bir kız, fahişe kızıyla para karşılığı yatan babadan oluşan bu “müthiş” aile çok değişecektir.

Korku Filmleri Yorumu: Bu filmi altına koyabilecek uygun bir başlık bulabilmek hiç kolay değil. Aslında bu, sadece bu film için değil, bir çok Takeshi Miike filmini sınırlandırırken karşılaşılan bir olanaksızlık. Bu tür bir gruplandırma bu adamın filmleri için mümkün değil. Bu nedenle de Takeshi Miike filmlerinin bazı ortak özelliklerinden yola çıkarak tamamen bağımsız ayrı bir ana gruplandırma başlığı belirlemek durumunda kaldım. Bu gruba “yapı bozuculuk” adını verdim. Yapı bozuculuk ile kastım nedir? Ana başlıklara baktığımızda kişilik korkusu (personality horror) adlı bir başlık görüyoruz. Henry vb seri katil filmlerinin bazıları görsel sertliklerinden ziyade sergiledikleri kişiliklerin korkunçluğu ile korkuturlar. Yapı bozuculuğu da benzer biçimde düşündüm ama belii bir kişilikle sınırlandırmadan, genel kabul gören toplumsal bir yapının bir antitezinin sergilendiği ve sınandığı filmler için kullanabiliriz. Yapı bozuculuk, en oturmuş görünen ve tartışılmayan toplumsal yapı ve değerleri alaşağı ederek hayal gücünün sınırsızca sınandığı filmleri gruplamak için kullanabileceğim uygun bir başlık olabilir. Peki ama bu türden soyut bir sınama bir korku filmi ortaya çıkarabilir mi?

Aslında yapı bozuculuk yarattığı sınırsızlık ölçüsünde, modern toplumsal yapılarda ve baskın kültürel normlarda dile getirmeye dahi cesaret edilemeyecek alternatif olasılıkları düşündürerek izleyiciyi arasına sıkıştığı güvenli düşünsel kalıpların dışına çıkmaya ve dolayısıyla korkuya götürebilir. Bu grubu bazı Miike filmleri için özel tasarlamadım elbette. Aklıma bazı Luis Bunuel, Haneke, Lynch filmleri de geldi. Ortak özellikleri sürrealizm olabilen bir dizi film. Sürrealizm başlı başına bir korku biçimi değildir, korkuyla sınırlı ve özdeş değildir çünkü. Ama bu tür filmlerin yapmaya çalıştıklarına, amaçlarına baktığımızda, orada toplumsal genel geçer düzenler açısından korkutucu olan hedeflerini görüyoruz. Ki bu da gayet politik bir hedef olan yapı bozumudur. Örneğin Luis Bunuel’in Exterminating Angel filminde, tamamı burjuva konukların yemek sofrasından bir türlü kalkamamaları ve görünmez bir engelle gayet sürreal biçimde engelleniyor olmaları gibi. Visitor Q da benim için bu tür bir “uydurma” grup başlığı altında toparlayabileceğim şimdilik ilk örnek oldu. Bu filmi elbette ki Kişilik Korkusu altında toparayabilmek de mümkün. Ama bu durumda filmin esas korkutma amacından ve büyük resimden uzaklaşılmış olunur. Çünkü burada korkutucu olan ekranda sergilenen karakter değil, yapı bozuculuğu aracılığı ile korkutulan izleyicinin kendi karakteridir ve yapı bozumuna verdiği olumlu tepkidir.

Miike’ın tüm filmlerinde, düşünce ve sergilemedeki sınır tanımazlık bir tür yapı tehditini de beraberinde getirir. Ancak Visitor Q haricindeki tüm filmlerinin odağında izlenebilir bir öykü çizgisi bulunur. Visitor Q’da ise, yapı bozma amacı ve film arasında herhangibir takip edilebilir alternatif öykü çizgisi yok. Bu film salt tehditten oluşmaktadır.

Film, “Hiç babanızla seks yaptınız mı” sorusuyla başlıyor. Sonrasında fahişelik yapan küçük kızın babasıyla seks yaptıkları sahne ile açılıyor. Bir hayli uzun süren bu sahne izleyiciyi büyük bir tuzağın içine çekmeyi amaçlıyor. Ağırlık olarak bakıldığında filmin eşit önemdeki benzer sahneleri bundan çok daha kısadır. Bu sahne uzundur, yavaş akar, nedeni izleyiciyi azdırmak istemesidir. Bu çok garip ve hatta iğrenç gelebilir. Ama şöyle bir durum var: Ekranda baba-kız oldukları idda edilen iki kişi var ve ara sıra baba “bu çok yanlış” dese de sevişiyorlar. İzleyici bunu bir noktaya kadar alır ve bu yanlışlığı olanca sertliği ile hatta mide bulantısı ile kabul eder. Ama bir noktadan sonra ekrandaki görselliğin etkisine girecektir. Ne de olsa bu sadece bir filmdir. Ama tez ortadadır. Teze rağmen bu sekans izleyicinin geçici dikkatini çekmeyi başarabilir. Bu noktada, izleyicinin hissedebileceği karakter korkusu kendi karakterine yönelik olandır. Bir ensest görüntüsünü izlemekten keyif aldığını fark eden izleyici kendinden korkar.

Film sonrasında, “Hiç Annenizi dövmeyi düşündünüz mü?” sorusuyla devam eder ve izleyiciye yönelttiği tehditlerini çeşitlendirir.

Filmde ensest, aile içi şiddet, uyuşturucu kullanımı, zina, fahişelik, hatta nekrofili, olağan ve kabul gören bir sıradanlık ve alenilikte yaşanan olaylardır. Miike ailedeki tüm karakterleri sırayla izleyicinin kullanımına sunar. Birinin takip edilmez aykırılıkta ve agresiflikte sunulduğu noktada bir başka karakter resesif (çekinik) bir formatta sunulur ve izleyicinin pasif dikkatini bir sonraki değiş tokuşa kadar taşır. Her karakter çarpıktır ama bu çarpıklığın anlaşılması izleyici açısından zaman alıcıdır. İzleyici karakterin gerçekten çarpık ve ahlaki açıdan izlenemez olduğunu kavrayıncaya kadar uzunca bir süre sanki öyleymiş gibi karakteri istekle kabul ve takip eder. Her bayrak değişimi izleyici bakışının kendi kendini aldattığı birer andır.

Bu çarpık karakterlerin sıradanlık eksenini oluşturdukları bu yapının bozumu Visitor Q sayesinde olur. Garip bir yabancı birden bire hayatlarına girer, yemek sofralarına tek kelime etmeden oturur. Kimi zaman başlarına taşla vurarak ve izleyicinin vicdanını ve arzusunu yerine getirerek bu çarpıklığa karşı durur. Kimi zaman ise onların oyunlarına katılarak izleyiciye ihanet eden bir karakter de o olur. Filmin sonları geldiğinde, Visitor Q’nun da yardımına koştuğu bu devinimler sayesinde, filmin başlarında çok büyük ölçüde yadırganabilecek gariplikler artık izleyicinin açılan algısı sayesinde rahatça kabul edilebilir hale gelmiştir.

Film, bir öze dönme ve küçülme ritüeli ile son bulur. Tüm aile, çıkış noktaları olan, her şey çarpılmadan önce bir zamanlar bilinçsizlikle var oldukları bir utero huzuruna geri dönerler ve bundan çok da mutludurlar.

Birçok Miike filmi izlemiş olmama rağmen içlerinden en yırtıcı ve en tehditkar olanın bu film olduğunu söylemeliyim. Oldukça sürreal görünmekle birlikte amacının netliği ve politikliği sayesinde, Miike’ın sürrealizmi eksen olarak kullanan birçok filmine göre çok daha net ve anlaşılır bir film. Ama kesinlikle güvenli bir film değil. Bu filmin, yönetmenin en iyi bulduğum iki filmi Audition ve Katil Ichi ile aynı kalitede olduğunu düşünüyorum.

Gökhan Toka

Film:

Korkutuculuk:

Gerilim:

Kan & Revan:

Related Post

Yönetmen:Jonathan King
Senaryo:Jonathan King
Oyuncular:Nathan Meister, Danielle Mason, Peter Feeney, Tammy Davis, Glenis Levestam
Yapım Yılı: 2006
Ülke: Yeni Zelanda
Note: You can rate this post by visiting the site.

Konu: Küçükken abisinin yaptığı eşek şakası yüzünden koyunlardan korkmaya başlayan ve babasının ölümünün ardından koyun çiftliğinden ayrılan Henry, onbeş yıl boyunca şehirde yaşamıştır. Henry çitflikteki hissesini abisi Angus’a satmak üzere son bir kez çiftliğe gitmek zorundadır. Angus’un babasından kalan geleneksel hayvancılık yönemlerinin ötesine geçme arzusu vardır. Angus, çiftliğin gizli bir bölgesinde kurduğu labaratuvarda koyun dna’ları üzerinde deneyler yapmaktadır. Diğer yandan iki çevreci hippi bu deneylere müdahil olalım derken, yanlışlıkla sağlıklı koyunların kana susamış koyunlara dönüşmesine neden olan bir virüsü çiftliğe bulaştırırlar. Koyunlar çiftlik eşrafını parça pinçik edip, besin zincirinin tepesine otururlar. Gün onların günü, bayram onların bayramıdır. Böylece Henry, koyunlardan korkmakta ne kadar haklı olduğunu sonunda ispatlama şansına kavuşacaktır. Geçen yılki IF festivalinde de gösterilen Kara Koyun, bayramda izlemek için iyi bir tercih.

Gökhan Toka

Film:

Korkutuculuk:

Gerilim:

Kan & Revan:

Related Post

Yönetmen:Herschell Gordon Lewis
Senaryo:Allison Louise Downe
Oyuncular:William Kerwin, Mal Arnold
Yapım Yılı: 1963
Ülke: ABD
Note: You can rate this post by visiting the site.

Konu: Mısırlı bir catering şirketi sahibi olan “Fuad Ramses” (evet doğru duydunuz: isim Fuad, soyad Ramses) kafayı mısırlı bir tanrıça olan İştar’ı hayata döndürmekle bozmuştur. Genç kadınları doğrayıp, fırınlayıp, standard bir catering operasyonu sırasında olan bitenden habersiz konuklara yedirdiğinde bu operasyonu tamamlayacağına inanmaktadır. Fuad Ramses’in bu işte en büyük sıkıntısı yeter miktarda çıpıl kadın bulup onları doğramaktır ki peşindeki detektiflerin basiretsizliği ve çıpıl kadın bolluğu nedeniyle bunda aslında pek de sıkıntı çekmeyecektir.

Korku Filmleri Yorumu: H. Gordon Lewis’in 1963 tarihli bu filmi, korku sinemasında ilk gore ya da splatter filmi olarak tanınmaktadır. Filmde anlamsız bir biçimde çok et ve kan görüntüsüne yer veriliyor. Bu aynı zamanda ilk “şok istismarı” (shock exploitation) film olarak da etiketlenebilir. Çünkü görsel şiddetin ve detayın filmin öyküsünü destekleyen hiçbir yanı yok; şok sahneleri, kesme biçmeler, et ve kemik görüntüleri tam anlamıyla istismar amacıyla, dikkat çekmek için kullanılıyor. Bu anlamda, özellikle gore-splatter sinemasının istismarcı kökenini inceleyebilmek açısından çok yararlı bir film.

Aynı zamanda hem çok kötü ve amatörce çekilmiş olan hem de tüm bu sebeplerden dolayı çok eğlenceli bir film. 50′lerin Ed Wood filmleri havasında bir filmde, son derece kötü oyunculuklar, berbat diyaloglar, tüm görsel istismarın ardındaki kıytırık bir detektiflik teması hep birlikte ele ele tutuşmuşlar bizi bekliyorlar. Yan karakterler ve hatta hesapta başrolde olan detektif karakterleri o derece berbat yazılıp çizilmişler ve yeteneksizlik abidesi oyuncular tarafından o kadar abartıyla sunulmuşlar ki Fuad Ramses muhteşem bir karakter olup çıkıyor.

Böyle kötü biçimde tanıttığıma bakmayın; bu filme sadece kötü demek haksızlık olur. Bu film bir kötülük abidesi. Korku filmi seven ortalama bir izleyicinin kaçırmaması gereken, inanılmayacak biçimde eğlenceli bir seyirlik. Hele ki bir de Tarantino ve Rodriguez’in Dehşet Gezegeni-Ölüm Geçirmez ikilemesini sevdiyseniz. Bu ikilinin “kötü film üretme” projelerinde alıp alabilecekleri en büyük ilham, istismar ve özellikle şiddet istismarı konusunda bir ilk olan bu filmdir.

Gökhan Toka

Film:

Korkutuculuk:

Gerilim:

Kan & Revan:

Related Post

Yönetmen:Frank Henenlotter
Senaryo:Frank Henenlotter
Oyuncular:Rick Hearst, Jennifer Lowry, Gordon MacDonald
Yapım Yılı: 1988
Ülke: ABD
Note: You can rate this post by visiting the site.

Korku Filmleri Yorumu: Her ne kadar yönetmen Henenlotter, Aylmer’in penisi simgelediğini söylese de, filmin erkeksi bir zevk yıkıcılığından ziyade, uyuşturucunun zeki ve çevik dimağlar üzerine oluşturageldiği yıkım üzerinde durduğunu söylemek yanlış olmaz. Ayrıca bana göre Aylmer penisten ziyade, Dark Wing Duck’a daha fazla benziyor. İlk bakışta Hülya Avşar’ın gençliğini andıran bu mavi gözlü güzeller güzeli, aslında bünye üzerinde daha çok İbrahim Tatlıses etkisi yaratacak olan birkaçbin yıl yaşında saygıdeğer bir parazit. Haçlı seferleri sırasında Aylmer’ın Avrupa’ya getirildiğini biliyoruz ki bu Aylmer’in ortadoğu kökenli olduğuna işaret. Aceba sunumda muazam bir tematik zenginlik arz eden bu dopdolu filmin böylece siyasi bir boyutu da olabilir mi? Yuh daha neler. Bir filmi anlatmaya da ancak bu kadar kötü başlanabilir. Kendimle gurur duyuyorum.

Yönetmen Frank Henenlotter, film koleksiyonumda gururla ağırladığım “Basket Case” serisinin yönetmenidir. Basket Case, biri talihin kötü bir cilvesi sonucu hilkat garibesi olan siyam ikizleri hakkındadır. İkizler vaktiyle bir operasyon neticesinde ayrılmışlardır ancak ayrılışlarının acısını, bundan sorumlu kişilerden çıkarmak üzere organize olmuşlardır. Hilkat garibesi olmayan ikiz Tommy filmindeki Tommy’e benzeyen bonus kafalı (kısaca: KKK – kıvırcık koyun kafalı) saykopatik bir duygusaldır. Oysa ki korku filmlerinde duygusal erkeklerden her zaman uzak durmak gerekir; Basket Case buna güzel bir örnektir. (Bkz Ichi The Killer… Ayrıca bu kural gerçek hayat için de geçerlidir, çünkü korku filmleri hayatı formulüze ederler) Buna karşılık hilkat garibesi olan ikiz çok daha nettir ve önüne gelen herkesi parçalamaktadır. Film, hilkat garibesi olan kardeş, tipinden dolayı muhtardan ikametgah belgesi alamadığı ve diğerinin sürekli yanında taşıdığı bir sepetin içerisinde ikamet ettiği için “Basket Case” ünvanına nail olmuştur.

Brain Damage ise 80′ler korku sinemasının en güzel icatlarından biri olan “beyin emen parazitler” ekseni üzerine kurulmuş müthiş bir kült başyapıtı. (Bu konuyu özellikle Crononberg ilk filmleri ile kafalara güzel kakmıştır) Henenlotter tıpkı Basket Case’de olduğu gibi korku unsurunu yine özdeşleşilen bireyin vücutsal bütünlüğünün sınırlarının hemen dışında konumlandırmış. Basket Case de çok iyi bir kült yapım olmasına rağmen iki kardeş arasındaki ilişki üzerinde içselleştiği için, Brain Damage geniş hareket alanına sahip konusu ile çok daha iyi bir film. Ayrıca, Basket Case’den sadece birkaç yaş daha genç olmasına rağmen, Brain Damage’deki yapım kalitesinin çok daha üst düzeyde olduğuna şahit oluyoruz. Filmdeki renkler gerçekten hayranlık uyandırıcı nitelikte. Işık ve mekan kullanımı da gerçekten çok iyi. Oyunculukların kalitesinin ise kıyası olmaz, çünkü bu filmde son derece iyi oyunculuklar görülüyor. Brain Damage beni şaşkınlıklara garketti çünkü açıkçası 20 yaşındaki bir kült yapımdan bu kadar üst düzey bir yapım kalitesi beklemiyordum. Kahramanın parazit dolayısı ile hayal gördüğü bir su baskını sahnesi vardı ki, bu sahne örneğin Hours filmindeki benzer sahneye göre çok çok daha iyi çekilmişti.

Aylmer insan beyinleri ile beslenen bir parazit. Ancak her parazit gibi Aylmer’in da bir taşıyıcı vücuda ihtiyacı var. Bu amaçla kahramanımızın vücudunu kullanacak ve yiyeceğe böylece ulaşacak. Bu taşımacılık hizmetinizin karşılığında Aylmer’in size önerdiği şey ise “dünyayı güzelleştiren özel bir zevk sıvısı”. Aylmer’ı vücudunuzda taşımayı kabul ederseniz, Aylmer beyninize bir sıvı enjekte ediyor ve güzel bir hayal alemine dalıyorsunuz. Ancak işin kötü tarafı bir süre sonra sıvının bağımlısı oluyorsunuz. Eh o kadar kusur kadı parazitinde de olur.

Bu film tam bir kült klasiği. Gülmek, korkmak, dalga geçmek, iğrenmek, şaşırmak; herşey serbest. Özellikle blow job sahnesinin nadide bir gök olayı niteliğinde olması nedeniyle kesintisiz bir versiyonunun bulunarak izlenmesi tavsiye olunur. Filmdeki metro sahnesinde Basket Case’in KKK’sını ve kucağındaki sepetini görmek de eğlenceli bir detay. Hehangibir kült ya da başyapıt vb yakıştırma yapmaksızın ayrıca diyebilirim ki yapılmış en güzel ve etkili uyuşturucu karşıtı filmlerden biri.

Gökhan Toka

Film:

Korkutuculuk:

Gerilim:

Kan & Revan:

Related Post

Yönetmen:Tim Cox
Senaryo:Kenneth M. Badish (Öykü), Ross Helford, T.M. Van Ostrand
Oyuncular:Michelle Goh, James Marshall
Yapım Yılı: 2004
Ülke: ABD
Note: You can rate this post by visiting the site.

Korku Filmleri Yorumu: Yüz kızartıcı bir proje. Amerika’da hak hukuk yok mudur acep? Ben var sanıyordum şu mahkemeli dizilerden dolayı. Adamlar yaratıklarla ilgili ne kadar film varsa kopyalamışlar ve bu filmi yapmışlar. Hatta gülmekten ölürsünüz, muhtemelen çarşıdaki şaka dükkanından bir tane predator maskesi alıp yaratık kostumü giymiş bir amcaya giydirmişler. Bu predatorun tek farkı dört ayaklı olması. İlginç birşey, yönetmen tim cox bazı sahnelerde gerilimi vermek açısından başarılı. Bunun dışında ise filmin başarıyla uzak yakın hiçbir tarafı yok. Başrolde oynattıkları çekik gözlü kadının oyunculukla bir bağının olmaması gibi. Başroldeki oyuncu çuvallıyorsa filminiz öldü bitti demektir. Yine labaratuvarda yaratık yaptık öyküsü, yine kafayı yiyen, yaratıkları evladı yerine koyup ortalığı harap eden çılgın bilim adamı öyküsü, yine bu duruma bir dur demesi için tesise gönderilen askeri tim. Yine yine yine. Peki bu filmleri yapmaya devam eden şahısları kim durduracak, bi de onu söyleseniz.

Gökhan Toka

Film:

Korkutuculuk:

Gerilim:

Kan & Revan:

Related Post