Yönetmen: Darren Lynn Bousman
Senaryo: Darren Lynn Bousman
Oyuncular: Timothy Gibbs, Michael Landes, Denis Rafter, Wendy Glenn
Yapım Yılı: 2011
Ülke: ABD, İspanya
Note: You can rate this post by visiting the site.

Konu: Ailesini gizemli bir yangında kaybeden ünlü yazar Joseph Crone bu olayın etkisinden kurtulamaz. Tanrıya inancı olmayan materyalist bir adam olan Crone, babasının ölüm döşeğinde olduğu haberini alır. Babası ve erkek kardeşinin Barselona’da yerel bir kiliseleri vardır. Crone Barselona’ya gittiğinde tarihler 8 Kasım 2011′i göstermektedir. Her gece saat 11:11′de evde bazı uğursuz olaylar olmakta, güvenlik kameralarında karanlık figürler belirmektedir. Crone ailesinin ölüm raporunda ölüm saatlerinin de gece 11:11 olduğunu hatırlar. Bu tesadüfün üzerine gidip araştırmaya başladığında bazı kötü gizli güçlerin ve 11-11-11 rakamı üzerine kurulu kült bir tarikat ve inanış olduğunu öğrenecektir. Tarihler 11-11-11′i göstermeden bu gizemi çözebilmesi için sınırlı zamanı vardır.

Yönetmen Darren Lyn Bousman Testere 2-3-4′ü yöneterek isim yaptı. Sonrasında çevirdiği Repo-Genetic Opera, korku ile operayı başarılı bir şekilde harmanladığı dikkat çekici bir ekstravaganzaydı. Yine bu yıl sinemalarda izlediğimiz, 80′lerin kült korkularından Mother’s Day (Anneler Günü) serbest uyarlaması da eli yüzü düzgün bir film sayılabilir. Ancak bu son filmi Bousman’ın çok parlak olmayan filmografisi açısından bile başarısız bir film. Dünyayı kasıp kavuran 11-11-11 çılgınlığından nemalanmayı hedefleyen bu filmin kötü senaryosunun altında da Bousman’ın imzası bulunuyor.

Filmin adının hakkını verircesine (onbir onbir onbir onbir onbir onbir….) sürekli aynı ılık fikre batıp çıkmaktan yorgun tatsız bir püsküvüt olduğunu söylemek çok yanlış olmaz. 11-11-11 ifadesi filmde o kadar çok geçiyor ki, sürekli güvenlik kameralarında kabak gibi belli olan ecinnilere bakılıp o denli çok “hımmm bu işin içinde bir iş olabilir” deniliyor ki, film ilk 30 dakikadan sonra kabak tadı veriyor. Joseph Crone’un filmin başlarında geçirdiği, öykü açısından hiçbir anlam ifade etmeyen trafik kazası sahnesi de aslında bir “twist”; ancak yanlış düşünülmüş bir twist. Çünkü Crone’un bu kazada aslında öldüğünü, bundan sonra olacakların ölüm döşeğindeki hayalleri olduğunu, dolayısıyla bu anlatının Jacob’s Ladder formulünü uyguladığını bilinçli izleyici hemen düşünüyor ve bu fikirden de filmin sonuna değin vazgeçmiyor. Filmin sonu da yeterince güçlü olmadığından bu twist başarısız düşünülmüş ve kurgulanmış, hükümsüz bir twist olarak kötü korku filmleri limbosunda kendisine 3 metrekarelik bir arsa ediniyor. Bu filmin tek kelimelik yorumu, “tırt” olabilir.

Bu onbir-onbir-onbir çılgınlığından yine ökkült temalı bir filmde daha iyi faydalanabilmek olanaklı olabilirdi. Ancak olmamış. (Senaryoyu Bousman 8 Kasım’da aceleyle yazmaya başlamış olabilir) Dolayısıyla ümidimizi 2111-11-11′e ve 2011-11-11′de evlenip çoluk çocuk sahibi olucak çiftlerin çocuklarının korku filmi sevdalısı olmasına bağlayıp bu tatsız bahsi kapatıyoruz.

Related Post

Yönetmen:David Slade
Senaryo:Steve Niles, Stuart Beattie, Brian Nelson, Steve Niles (Çizgi Roman), Ben Templesmith (Çizgi Roman)
Oyuncular:Josh Hartnett, Melissa George, Danny Huston, Ben Foster
Yapım Yılı: 2007
Ülke: ABD, Yeni Zelanda
Note: You can rate this post by visiting the site.

Konu: Korku seven ve sevdiren Sam Raimi’nin yapımcılığında, Hard Candy’nin yönetmeni David Slade’den, bir çizgi-roman uyarlaması. Alaska’da küçük bir kasaba, bir ay sürecek geceye hazırlanmaktadır. Güneş son cılız ışıklarını gönderir ve gündüz yavaşça geceye dönerken, kasaba kalabalık bir grup vampirin saldırısına uğrayacaktır. Şafağa ve kurtuluşa bir gece değil, tamı tamına 30 gün ve gece uzaklıkta olan kasabalıların tek kurtuluş ümidi, karı koca olan kanun koruyucusu Eben ve Stella Oleson çiftidir.

Korku Filmleri Yorumu: 30 Gün Gece’den öğrendiklerim:

1. Özkan Uğur’dan çok güzel “baş vampir” olur. Vampirlerin şefini oynayan Danny Huston, hem psikopat mimikleri ile hem de genel endamı, giyim ve ifade tarzı ile Özkan’a benziyor.

2. David Slade geleceği çok parlak bir yönetmen. Birincisi, adam orijin olarak video klip yönetmeni ve bu film gibi filmleri çok başarılı yönetebilir. İkincisi, filmlerine belli bir duygu hükmünü de çok iyi biçimde yedirebiliyor. Bir klip yönetmeninin, Hard Candy (Lolipop) gibi kapalı alan psikolojik gerilim filmini bir ilk film olarak çekmesi ilginç olabilirdi, tabi eğer Slade’de o duygu aktarım yeteneği olmasaydı. Ama Slade’de bu yetenek var ve bu filmde de örneğin, video klip tarzı bir sunumun ötesine geçmeyi başarıyor ve acizliği ve umutsuzluğu çok başarıyla ortaya koyuyor.

3. Bir filmin ikinci yarısının, ilk yarısından daha iyi olması, tam tersinden daha iyidir. Ama yine de her iki yarı da “çok iyi” olsa o zaman tadından yenmez. 30 gün gece filminin ilk yarısı biraz dağınık. Buna karşılık ikinci yarı başlar başlamaz her şey yoluna giriyor. İlk yarılar genellikle, öyküyü kurmak, gerilim atmosferini yaratmak, karakterleri oluşurmak için kullanılır. Buna karşılık bu filmde ilk yarı tam olarak bu amaçlarla kullanılmıyor; çünkü meydana gelen bir takım detay olaylar var ve ne tam anlamıyla bir olay akışı sunumu var, ne de tam anlamıyla karakter ve atmosfer gelişim var. Bu açıdan dağınık ve hafif bir ilk yarı.

4. İkinci yarıda hayatta kalan bir grup kasabalının (Oleson çifti de dahil) 30 günlük saklanışlarının ve korku dolu, umutsuz bekleyişlerinin anlatımına başlanıyor. Ama bu kez de zaman biraz dar geliyor ve 30 günün akışı ve açılımı basitçe geçildiğinden (alt yazı ile “üçüncü gün” “beşinci gün” biçiminde) bu esnada mükemmelen kurulabilecek gerilim duygusu pek de fazla kurulamıyor.

5. Filmdeki, yukarda özetlediğim hazmı zorlaştıran sıkıntılar nasıl filmin çizgi roman uyarlaması olmasından kaynaklanan, akışkanlığını bozan senaryo sıkıntıları ise, olumlu yanları da aynı biçimde daha çok o karanlık çizgi roman uyarlamasının sahne sahne başarılı motiflerine dayanıyor. Demek istediğim şudur ki, bütün bir öykü olarak aksak ve sahneleri arasındaki bağlantıları zayıf bir film. Ama sahne sahne bakıldığında son derece başarılı sahnelere sahip bir film. Atmosferi, bütün bir öykünün karanlığına değil, çizgi roman karesi gibi sahnelerinin karanlığına dayanıyor.

6. Baltayla kafa koparmak böyle birşey olmalı. Gördüğüm en güzel baltayla kafa kesme sahnesi bu filmde. Üç darbede, manyakça… Bu sahnenin cinnetini izlerken aklım Carpenter’in The Thing filmine kayıyor. Sonlara doğru gelen bu sahne, izleyicinin algısını ardına kadar açıyor ve son sahneye hazırlıyor. Buna karşılık David Slade gore manyağı mıdır deseniz, kesinlikle alakası yok. Çünkü filmde bu sahneye gelinceye kadar pek de ahım şanlı kanlı sahneler mevcut değil. Ama sonlarda gelen bu sahne ile izleyici de aniden adrenalin enjekte edilmiş gibi delirtiliyor ve çerçevenin dışına çekiliyor. Çok politik ve stratejik bir gore sunumu.. Çünkü 30 günlük gecenin bitmesine ve güneşin doğmasına bir gün, hatta saatler kalmışken, şerifin 29 gün boyunca saklandığı vampirlere meydan okumasına inanabilmemizin ön şartı, ÖNCE KONTROLÜ KAYBETMEMİZ. Bu cinnet sekansı, kontrolün yitimi açısından önemi bir sahne. Akıllıca.

7. Sam Raimi çok akıllı bir adam.

Gökhan Toka

Film:

Korkutuculuk:

Gerilim:

Kan & Revan:

Related Post

Yönetmen:Ataru Oikawa
Senaryo:Ataru Oikawa, Kei Oishi, Takamasa Sato
Oyuncular:Noriko Nakagoshi, Arata Furuta
Yapım Yılı: 2007
Ülke: Japonya
Note: You can rate this post by visiting the site.

Konu: Bazı TV kanallarında Garez’in yönetmeninden diye sunulan bu filmin Garez’le aslında bağı yok. Konu neredeyse birebir aynı olduğu için zannedersem böyle bir yakıştırma yapılmış. Mariko’nun gayet neşeli bir bayan olan kız kardeşi, arkadaşlarıyla parti yaptığı bir sırada birden dellenerek kendini 1303 nolu apartman dairesinin balkonundan aşağı atmıştır. Mariko bu intiharın ardındaki sırrı çözmek için 1303 nolu daireye taşınır. Garez’in iş yaptığını gören bir takım Japon, bunun apartman dairesindeki versiyonunu yapalım demiş olabilirler. Yönetmen Atoru Oikawa aslında Tomie serisinin ilk filminin yönetmenidir. Filmin başlangıçtak gerilimi iyi olsa da daha sonra, köşe bucak bilinen öykü ve sonlara doğru da iyice anlamsızlaşan ve darmaduman olan korku unsuru nedeniyle güdük bir filme dönüşüyor. Bu filmin vizyona sürülmesinin altında da bazı dağıtımcı firmaların Garezin başarısı üzerinden prim elde etme ve bilerek ve isteyerek film ve Garez arasında ilişki söylentisi yaymak üzerinde izah edilebilecek bazı komplovari finansal nedenler yatıyor olabilir. Çünkü bu film aslında doğrudan videoya çekilmiş, vizyona girmesi amacıyla çekilmemiş düşük bütçeli bir yapım.

Gökhan Toka

Film:

Korkutuculuk:

Gerilim:

Kan & Revan:

Related Post

Yönetmen: Joe Cornish
Senaryo: Joe Cornish
Oyuncular: John Boyega, Jodie Whittaker, Alex Esmail
Yapım Yılı: 2011
Ülke: İngiltere, Fransa
Note: You can rate this post by visiting the site.

Konu: Londra’nın güneyindeki bir mahalle uzaylı yaratıklar tarafından istila edilir. Hiçkimsenin farkında olmadığı bu işgal karşısında mahalleyi kurtarma görevi çocuklardan kurulu bir sokak çetesine düşer.

Yılın en iyi yaratık filmi olan Attack The Block, hiç düşmeyen temposu ile olağanüstü eğlenceli zaman geçirmenizi garanti ediyor.

Related Post

Yönetmen:Anthony C. Ferrante
Senaryo:Anthony C. Ferrante
Oyuncular:Trish Coren, Rachel Harland, Jilon Ghai
Yapım Yılı: 2005
Ülke: ABD
Note: You can rate this post by visiting the site.

Korku Filmleri Yorumu: Benden size oldukça pratik ve işe yarar bir tavsiye. Film alırken kapağına iyi bakın. Eğer üzerinde “bilmemne filminin yapımcılarından” ya da ingilizce olarak “FROM THE PRODUCERS OF …” yazıyorsa kesinlikle filmi aldığınız rafa geri bırakın. From the Director of yazıyorsa alın, producer yazıyorsa almayın. Bu kadar basit. Bunun üzerinde de “From The Producers of Dog Soldiers” yazıyordu. Kötü olacağını biliyor muydum? Tabi biliyordum, adından belli değil mi zaten. Ama aldım çünkü işim bu: korku filmi seyrederim. :) Klasik, haydi haloween gecesi kız arkadaşlarımızı vahşice cinayetlerin işlendiği terk edilmiş lanetli bir hastane binasında korkutalım ne duruyoruz ki hikayesi. Senaryo, oyunculuklar, efektler, anlatım epey kötü. Filmin tek güzel tarafı set kurulumu. Çok güzel olmuş, atmosferi iyi yaratmışlar. Bir de ışık çok garip. Film kapalı ve dar alanda geçiyor. Işığı öyle bir patlatmışlar ki oyuncular tiyatro sahnesinde spotlar altında duruyor gibi olmuşlar. Bu da bir numara bir set dekorasyonunu, filmin amatör havasına daha çok yakıştıran bir tiyatro dekorasyonuna dönüştürmüş. Kazayla olmuş herhalde ama kötü mü olmuş. Yoo.

Gökhan Toka

Film:

Korkutuculuk:

Gerilim:

Kan & Revan:

Related Post

Yönetmen:Ulli Lommel
Senaryo:Ulli Lommel
Oyuncular:Gerard Griesbaum
Yapım Yılı: 2005
Ülke: ABD
Note: You can rate this post by visiting the site.

Konu: 1974-1991 tarihleri arasında Kansas’da en az 10 kişiyi öldürdüğü bilinen Dennis Rader ve cinayetleri anlatılmaktadır. BTK, “Bind, Torture and Kill” (Bağla, İşkence ve Öldür) kısaltmasıdır ve katil kurbanlarını bu biçimde öldürmüştür. Kurbanları kadınlar. Seksüel bir sapkınlığı ve süreklilik içeren bir işkence metodu var. Boğuyor, ayıltıyor, sonra tekrar boğuyor.. bunu sürekli tekrarlıyor.. gibi.. Katil DNA testlerinin kullanmaya başlandığı yıllarda tesadüfen yakalanır, ancak filmde bir TV programı sunucusunun kışkırtması ile yakalanmış görünmektedir.

Korku Filmleri Yorumu: Bu film oldukça uzun bir süre IMDB korku filmleri sıralamasının son sırasında kalmıştı. Şu anda da yaklaşık 1.5 puan gibi bir puanı var. Hemen herkes filme en düşük puanı vermiş. Ama işin aslı bu değil. Film çok düşük bütçeli, bir art-house filmini andırıyor. Filme bu denli düşük not veren izleyicinin genelde ABD’li olmaları, BTK katilinin Amerikan tarihinin en bilinen seri katillerinden biri olması, bunun da filmi haddinden fazla afişe etmesi sebebiyle potansiyel izleyici portföyünün gereğinden geniş olması ve bu kitlenin beklentilerinin de ancak ticari bir filmden beklenebilecek içerik ve düzeyde olmasına neden oluyor; ve tabi sonuçta izleyici hayal kırıklığına kapılıyor. Ama aslında film çok kötü bir film değil. İzleyiciye bir öykü anlatmayı değil, onu içine almayı hedefleyen türden bir film; dolayısıyla bir holywood tekniği söz konusu değil, ve katilin gerçek öyküsünü anlatmak gibi bir gayesi de yok. Hatta filmde aşırı şiddet ve gore kullanımı da söz konusu değil, çünkü bunlar da aslında bir anlatıyı izleyici algısında yabancılaştıran faktörlerdir. Film, gerçekten de izleyiciyi içine çekmeyi ve aynı anda hem kurban hem de katil gözüne bürümeyi hedefliyor.

Film açılışında gerçekten, her tür izleyicinin beklentilerini karşılayacak etkileyici bir işkence sahnesi ile açılıyor. Ancak filmin daha sonraki bölümü izleyiciyi farklı kutuplara böler nitelikte. Çünkü açılış sahnesi haricinde (zaten o bir rüya sahnesi olduğundan teknik ikinci planda dikkat çekmeden durabiliyor) geri kalan film çok ucuz görünüyor. Filmin diğer özelliği insanı “yeter artık” diye bağırmaya teşvik edecek kadar takrarcı olması. Filmin her sahnesi bir öncekinin tekrarı gibi. Katilin temel özelliği, işkence metodunun tekrara dayanması. Bunun kurban üzerinde yarattığı psikolojik etkiyi, yönetmen de böylece izleyiciye dikte ettirmeye çalışmış. Burada işkence olarak nitelenen şey, katilin kurbanı aşağılaması, boğması, ağzına canlı hayvanlar sokması gibi şeyler.

Düzenli olarak, ve özellikle de cinayet sahnelerinde araya montajla sokulan bazı görüntüler var ve bunlar da hem tekrarlanmaları hem de içerikleri nedeniyle mide bulantısı hissini artırıyorlar. Bunlar da bir mezbahadaki, hayvanların kesilip kanlarının akıtıldığı, yakıldıkları, hatta ağır işkence gördükleri diyelim, gerçek kesim görüntüleri. Oldukça etkileyici görüntüler. Ama sürekli tekrarlardan sonra onlara artık bakamaz oluyorsunuz. Özellikle katilin psikolog olan kurbanın evine girdiğinde, beraberinde getirdiği derisi yüzülmüş sığır kafasını kurbanın masasına koyması ve öylece sohbet etmeleri çok ilginç bir sahne; tam anlamıyla 70′lerin art-house kokulu bağımsız korku filmlerinde görülebilecek türden bir sahneydi.

Filmin bunun dışında ise hiçbir argümanı, tezi, öyküsü vs yok. Neyin neden olduğu, katilin amacı ve iç dünyası gibi şeyler hiç net değil ve bu iç dünyayı anlamanın imkansızlığı da katilin bazı şiir ve yazılarını okuduğu bölümlerde orataya çıkan katastrofik anlam (sızlık) bombardımanında izleyiciye aktarılıyor. Yönetmen izleyicinin tam anlamıyla kurban psikolojisine bürünmesini istemiş. Bakış katil bakışı olsa da, onu bütünüyle anlaşılmaz kılarak bu amacını katmerlemiş ve iyice çelişkili hale getirmiş.

Dolayısıyla izleyici açısından çok zor bir film. Standard tarzda bir slasher, bir seri-katil filmi değil. Bu türden bir beklentiniz var ise uzak durun.

Gökhan Toka

Film:

Korkutuculuk:

Gerilim:

Kan & Revan:

Related Post

Yönetmen:Roland Joffe
Senaryo:Larry Cohen, Joseph Tura
Oyuncular:Elisha Cuthbert, Daniel Gillies, Pruitt Taylor Vince
Yapım Yılı: 2007
Ülke: ABD, Rusya
Note: You can rate this post by visiting the site.

Konu: Korku sinemasının önemli senarist ve yönetmenlerinden Larry Cohen’in senaryosunu yazdığı bu filmde Saw (Testere) benzeri bir uygulama ile karşı karşıyayız. Güzel bir model olan Jenifer uyandığında kendini çıkışı olmayan karanlık bir hücrede bulur. Burada çeşitli işkencelere maruz kalan Jenifer, kaçmak istediğinde oradaki tek tutsağın kendisi olmadığını fark eder. Böylece tanışan Gary ve Jenifer ikilisi, birlikte kaçma yolları aramaya başlarlar.

Korku Filmleri Yorumu: Otel ya da Testere gibi film serilerinin şiddeti istismar etme noktasında arsız davrandıklarını düşünüyorsanız bu filmi henüz görmediniz demektir. Otel ve Testere gibi filmler, kimileri beğenmese de aslında gayet sağlam altyapısı olan, iyi yazılmış, “iyi” filmlerdir. Captivity (Dehşet Odası) ise bir film sayılmaz, bu başarısız bir “istismar denemesi”.

Ara sıra denk geldikçe senaryo problemlerinden bahsediyoruz eleştirilerimizde. Dehşet Odası’nın senaryo sorunu Araf gibi örnekler dolayısıyla çok kolay teşhis edebildiğimiz, “kısa metraj senaryosunu uzun metraja yedirme arzusu” hastalığı. Dehşet Odası’nın uzun metraj olabilecek hiçbir tarafı yok. Senaryo ise, sinopsis üzerinde bir ihtimal elle tutulur olabilecek bir fikrin hem yazar (Larry Cohen) hem de yönetmen (Roland Joffe) tarafından başarısız (çok başarısız) biçimde açılması olarak özetlenebilir. Ve işin ilginci her iki isim de önemli, önceki işleri dolayısıyla da çok başarılı bulduğumuz isimler. Dolayısıyla: büyük bir hayalkırıklığı ile karşı karşıyayız.

Filme neden film değil de, “salt istismar denemesi” yakıştırması yaptığıma gelirsek; Dehşet Odası sıradan izleyicinin bilinçaltındaki bazı şiddet ve iğrençleşme isteklerini gütmeyi hedefleyen bir çaba. Filmin kahramanı olan Jenifer, ne oldum budalası, kendini insan üstü görmeye meyilli, gayet snob, gece kulübüne bile fifi köpeği ile giden bir tiki. Daha sonra Jenifer kaçırılacak ve türlü işkencelere maruz kalacak. Bu işkenceler, Jenifer’ı izleyici gözünde ve izleyici bilinçaltı isteğine uygun olarak aşağılamayı, onun da bir insan olduğunu ve aynı acılara tabi olduğunu kendisine belletmeyi hedefleyen türde işkenceler. Ona bu esnada yapılan işkenceler de, aslında izleyici bilinçaltının isteklerinden ibaret. Örneğin kızın fifi köpeğinin parçalanması, güzelliğinin bozulmasına yönelik tehditler, blenderda çırıpılmış et-kan-göz karışımının bir huni vasıtasıyla kıza içirilmesi. …Ama bir saniye. Burda herhangibir konu var mı, yoksa ben mi kaçırdım. Filmin ilk yarısı Jenifer’a yapılan işkenceleri izlediğimiz bir yarı ve izleyicinin bilinçaltındaki bu şiddet eğilimini istismar etmek dışında hiçbir amacı yok. Jenifer bize hiç tanıtılmadığı için onun tarafını tutmamıza olanak yok. Sapığın motivasyonunu ise hiç mi hiç merak etmiyoruz. Ortada birinin diğerine işkence yaptığı bir süreçler bütünü var. Ve bir ikiden sonra gelen üç-dört-beş-altı diye giden işkence sekanslarının artık bizi ilgilendirmediğini söyleyebilirim.

Kaçma çabaları da işin içine girdiğinde, iş iyice kendini tekrar eder bir hal alıyor. Tüm kaçma girişimleri birbir başarısız oluyor. Ama zaten bunların başarısız olacağının da gayet farkındayız; çünkü tüm film burada, bu mekanda geçmek zorunda, bu çok bariz. (çünkü karakterleri tanımıyoruz, bunların bizim gözümüzde bu mekan dışında geçen bir hayatları yok ve BU FİLM BURADA GEÇECEK BU BELLİ). Öyleyse tekrar tekrar, defalarca kaçmaya çalışmalarının ne anlamı var. En başta dediğim gibi, bu durum kısa metrajlık bir öykünün uzun metraja uygulanmasında karşılaşılan problemlerden biri.

Filmin ikinci yarıda Jenifer ve Gary arasında bir aşk öyküsüne dönüşmesi saçmalığın daniskası. Bu şartlar altında, her tarafta kameralar varken, ve başka bir işi olmadığı her halinden belli olan bir sapık tüm teknolojik olanaklarla sizi gözetlerken inanın aşk meşk önceliklerinizden biri değildir. Kaldı ki kadınlara yönelik sapıkça ve yoğun bir ilgisi olan, bu ilgiye rağmen onlara işkence ederken de elini hiç korkak alıştırmayan bir psikopat, Gary gibi bir adamı ne diye besler?

SPOILER UYARISI! BURADA FILMIN SONUYLA ILGILI BILGI VAR: TIKLARSAN GOSTERIR!!!

Bu sebeplerden dolayı filmin çözüleceği ikinci yarısı, ilk yarısına oranla bile daha monoton ve daha sıkıcı bir hal alıyor. The Marsh (Lanetli Bataklık) ile birlikte, bu sezon izlediğim en kötü korku-gerilim filmi Dehşet Odası. Her ikisi de vizyonda, her ikisini de tavsiye etmiyorum. The Marsh’ın aksine, senaristi Cohen ve yönetmeni Joffe’nin önceki işlerinin kalitesi düşünüldüğünde ise çok büyük bir hayal kırıklığı. Kan-revan severler dışındakilere tavsiye etmiyorum.

Gökhan Toka

Film:

Korkutuculuk:

Gerilim:

Kan & Revan:

Related Post

Yönetmen:Matt Reeves
Senaryo:Drew Goddard
Oyuncular:Lizzy Caplan, Jessica Lucas, T.J. Miller, Michael Stahl-David, Mike Vogel, Blake Lively
Yapım Yılı: 2008
Ülke: ABD
Note: You can rate this post by visiting the site.

Konu: Film, irice bir ne idüğü belirsiz yaratığın New York’un göbeğindeki bir binayı yakıp yıkması ve özgürlük heykelinin kafasını koparıp sokaklarda sürümesi şeklindeki görüntülerle açılır. Beş New Yorklu vatandaş, olaylara yakından bakabilmek maksadıyla ellerinde dv kameraları, olay yerine nüfuz etmişlerdir. Film Blair Cadısı formatında bir yaratık öyküsüdür. Çekimler tamamen arkadaşların dv kameraları üzerinden aktarılmaktadır.

Korku Filmleri Yorumu: Cloverfield (Canavar), Amerikan tipi korku filmi üretim şablonu içerisinde, amacı şablonu zorlamak ve çuvaldızı kendine batırmak olan, buna karşılık bunu tam anlamıyla yapmayan iğne kalınlığında bir yapım.

Blair Cadısı tadında bir film olarak lanse edildi; ancak Blair Cadısını sevdiyseniz bu filmi sevme olasılığınız çok az. Çekimlerin amatör kamera ile yapılması dışında bu film ve BC arasında hiçbir bağ yok. Blair Cadısını çekimleri nedeniyle sevmediyseniz bu filmi sevme olasılığınız yine çok az. Blair Cadısını, olay eksikliği ve sıkıcılığı nedeniyle sevmediyseniz, bu film size göre.

ABD tipi standard aksiyon korku filminin, bol efektli, canavarlı manavarlı, patlamalı çatlamalı amerikan filminin, inandırıcılık kazanmak adına sokağa döküldüğü, kameranın yer seviyesine, göz seviyesine indirildiği bir film. Bunun iki temel sonucu olmuş:

1. Film inandırıcılık kazanmamış ama bunun yerine etkileyicilik kazanmış. Belli oranda oyuncuların, yaşananların dehşetini ve korkusunu, izleyicilerin daha net hissedebilmeleri olanaklı olmuş. Bu tür bir filmi rahatça “korku filmi” olarak etiketleyebilmek genelde çok mümkün olmasa da bu filmi rahatlıkla korku filmi olarak etiketleyebilirsiniz.

2. Film samimiyetini yitirmiş. Çünkü aksiyon şemasının yoğunluğu tipik Holywood aksiyon filminden az değil. Sokak seviyesindeki bir göz seviyesine inmesine rağmen bakış açımız maşallah hiçbirşeyi kaçırmıyor ve her türlü yaratık aktivitesinin, her türlü belalı aksiyonun her seferinde en göbeğinde yer alıyor. Sanki koskaca yaratık işi gücü bırakmış bizim kameranın peşinde koşuyor. Tankları bile zonk diye eziveren, özgürlük heykelinin kafasıyla tek kale maç yapan, koca koca binaları püf diye yıkıveren heyhula gibi koskoca yaratık, bizim tayfadan birini gümlettiği zaman adamcağız her nasılsa tam kameranın karşısında, nurlar içerisinde yerde yatar vaziyette görülebiliyor. Tabi sadece bu da değil. Amerikalı dostlarımız yine ne yapmışlar ne etmişler, işin içine aşk hikayesi katmaktan kendilerini alıkoyamamışlar. Hatta öyle ki, film neredeyse bir “aşk filmi”.

Sevgililerin Coney adasına yaptıkları romantik bir gezinin görüntüleri üzerine kaydedilen filme konu yaratık faciası görüntüleri, yine ara sıra bu eski görüntüler tarafından kesiliyor. Bu iyi bir buluş olmuş ve çok da iyi biçimde kullanılmış. Kısacası aşk, intikam, öfke, patlama, aksiyon, yaratık, uzaylılar, askerler, tanklar, çöken binalar: Ne ararsan bu filmde var. Samimiyet hariç herşey. Bir yandan sokağa inen, insan gözüne özenen bir kamera ile erişilmek istenen bir korku ve inandırıcılık düzeyi, bir yandan inandırıcılığı ortadan kaldıran amerikan şablonu etliye sütlüye dokunmaz hoş ve boş aksiyon filmi anlatısı.

Gökhan Toka

Film:

Korkutuculuk:

Gerilim:

Kan & Revan:

Related Post

Yönetmen:Jean Baptiste Andrea, Fabrice Canepa
Senaryo:Jean Baptiste Andrea, Fabrice Canepa
Oyuncular:Lin Shaye, Alexandra Holden, Ray Wise
Yapım Yılı: 2003
Ülke: ABD, Fransa
Note: You can rate this post by visiting the site.

Korku Filmleri Yorumu: Geçtiğimiz yıl sinemalarda olan Reeker: Davetsiz Gelen isimli korku filminin neredeyse birebir aynısı. Reeker 2005 filmiydi, bu ise 2003. Orda arkadaşlar vardı burda ise çekirdek aile. Reeker kendini akıllı zanneden aptal bir filmdi, bu ise aptallığın rahat koynunda gocunmadan gücenmeden yüzüyor. Gozu’daki gibi değil, ama klasik anlamda komedi ve korkunun birarada kullanılmasını sevmem. Tiyatroyu da sevmem. Sinemaya tiyatro karışmasından ise özellikle imtina ederim. (Kubrick’in Full Metal Jacket filminde komutan kahramana sorar: miğferinde neden barış işareti var? sen nasıl askersin? Kahramanımız cevap verir: İnsan ruhunun ikiliğine dikkat çekmek için… Sinemada tiyatroyu sevmem desem de Ingmar Bergman sinemasına bayılırım. Ne alaka?) Dead End ise aslında o kadar aptal ki, ne bir korku filmi ne de gerçekte sinema. Bu film komik bir tiyatro eseri. Reeker’da olan olaylar aynen meydana geliyor, ama tüm film arabada ve ağaçların arasında geçtiği için, diyaloglar inanılma arzusunun ötesinde gülünme arzusunda olduğu için, oyunculuklar ve senaryo sinemadan ziyade tiyatroya yakıştığı için, bu aslında iki perdelik bir korku komedisi. Örnek: Genç bayan kendi kendine telaffuz eder: “Brad senden ayrılmak istiyorum”. Sonra bir ara Brad ölür. Genç bayan zaten sevgilisinden ayrılmak istediği için çabuk toparlanır ve gülmece faslı sekteye uğramaz. Örnek 2: Çocuk ölür. Anne onun başka birinden olduğunu söyler. Baba ve kardeşin üzülme katsayısı azalır. Anne delirtilir. Ağlama zırlama, zorlayıcı oyunculuk, gerilim olmaz. Gülmece faslı sekteye uğramaz. Çok pratik bir senaryo, tıpkı tiyatrodaki gibi. Komedi tiyatrosunu ve desperate housewives dizisini sevenlere. Anneyi oynayan Lin Shaye’in performansı gerçekten çok hoş ve komik. İsmini bir kenara yazalım. Film aslında gayet güzel bir proje ama bu tiyatro fobisini üzerimden atmam, bu korkuyla yüzleşmem gerek. Fıldır fıldır tiyatro broşürleri topluyorum. Kesin yenicem bu ikiliği.

Gökhan Toka

Film:

Korkutuculuk:

Gerilim:

Kan & Revan:

Related Post

Yönetmen:Timur Bekmambetov
Senaryo:Timur Bekmambetov, Sergei Lukyanenko (roman)
Oyuncular:Konstantin Khabensky, Mariya Poroshina, Vladimir Menshov, Galina Tyunina, Viktor Verzhbitsky
Yapım Yılı: 2006
Ülke: Rusya
Note: You can rate this post by visiting the site.

Konu: Bu bir ikinci film. Yönetmenin 2004′de çektiği Night Watch (Gece Nöbeti) filminin devamı. İyi ve kötü güçler arasında yapılmış olan bir anlaşma ile denge sağlanmış ve çözüme bürokratik bir yaklaşım ile ulaşılmıştır. Buna göre kötüler (vampirler) yalnızca geceleri, eğer tüm evrakları onaylanırsa avlanabilmekte ve hareketleri iyi güçlerin görevlendirdiği Gece Nöbetçileri tarafından izlenmektedir. Aynı durum gündüz için de tam tersi biçimde uygulanmaktadır. Bir gece nöbetçisi olan Anton, ilk filmin sonunda oğlunun kötü güçlerin safına katılması ile üzülüyordu. Bu filmde ise kötü paktın üyeleri faili meçhul cinayetlere kurban gitmektedir. Herkes Anton’dan şüphelenir. Anton’un yakalanması için emir verilir, bu durumda Anton hem peşindeki gündüz nöbetçilerinden kurtulmak, hem gerçek katili bulmak, hem de oğlunu kötü güçlerden geri almak için elinden geleni yapacaktır.

Korku Filmleri Yorumu: Bakın… Ara sıra düşünüyorum da “bu film eleştirileri ne işe yarıyor” diye. Canım bir filmi seyretmek istiyorsa, bir izleyici olarak beni hiçbir eleştiri durduramaz. Hiçbir eleştirmen de örneğin bir romantik komediye gitmem için beni ikna edemez. Ama bu defa iş biraz değişik. Şu anda ilk defa bu kadar işe yarar bir eleştiri metni okuyorsunuz. Kısa da olacak. Şöyle ki:

Eğer bu serinin ilk filmini, yani 2004 tarihli Gece Nöbetini (Night Watch) izlemediyseniz BU FİLME KESİNLİKLE GİTMEYİN. Büyük olasılıkla daha ilk yarı bitmeden beyniniz kamaşmış bir biçimde filmden çıkarsınız. Hiçbir insan evladının, yetersiz bilgi ışığında, bu filme yarım saatten fazla dayanabileceğini sanmıyorum.

Hayatımda ilk defa bu kadar acaip bir devam filmi gördüm. Yüzüklerin efendisi serisini şöyle bir aklımıza getirelim. Diyelim ki ilk filmi izlemediniz. İkinciden, ya da hatta üçten başladınız izlemeye. Bu durum yine de o filmden keyif almanıza, o filmi anlamanıza engel değildir. Durum çok açıktır. Bir grup bastırbacak, belalı bir yüzüğü bir yerden bir yere götürmekteler, bazı şekilsiz ücübelerle bir takım süperkahraman kılıklı afilli güçler de bu esnada cenk etmekteler.

Koskaca Yüzüklerin Efendisi bile, isterseniz konuyu hiç bilmeyin, kitabı olduğunu bilmeyin ve okumamış olun, ilk filmi (filmleri) izlememiş olun: konuyu size flashback’le, diyalogla, şöyle ya da böyle, yarısından girseniz de anlayabileceğiniz biçimde aktarır. Bu filmde bu yok! Aslında örneğin flashbackler falan oluyor filmin içinde ara ara. AMA FİLMİN KONSEPTİ O KADAR FANTASTİK Kİ, o flashbackleri gördüğünüzde zaten hali hazırda karışık olan kafanız DAHA DA KARIŞIYOR. Ben ilk filmi bir yıl kadar önce izlemiştim. Ama inanın bu bile yeterli değil; bu filmin ilk bölümünü birkaç saat önce izlemiş olmalısınız.

İşin ilginci, örneğin ilk film en az bunun kadar karışık olmasına rağmen orda çok keyifli ve zor da olsa takip edilebilir, bütün filmi sürükleyen bir konu var. Burada ise konu o kadar detaya bulanmış ve temel bir konudan arındırılmış ki, olan olaylar o denli saçmasapan ki kusmak isteyeceksiniz. Resmen efekte ve süper mario tadında detaya bulanmış bir karmaşa bulutu. Olan olaylar insanı düşünmekten soğutan cinsten. Deha denebilecek bir zihinden çıkmış, fantazmanın sınırlarını zorlayan uygulamalar; buna karşılık tam anlamıyla özü olmayan bir bulamaç. Neredeyse iki saat süren bir videoklip süreci.

Bu filmin IMDB notu dikkat çekici: 7.1. Orası da bir nevi örövizyona döndü sanırım. Ruslar filme puanı yığmış da yığmışlar. Koskaca IMDB’ye mi inanıcaz, Korku Filmleri.net’e mi diyenler bi zahmet bu filme bi gitsinler bakalım.

Not: İlk filmin aksine, bu film kendini ilgiyle izlettirecek formda olmadığı için başka şeylere bakabiliyor insan. Örneğin bu Rus yapımı seride ilk defa şunu fark ettim ki kötü güçler (vampirler/karanlık taraf) sahip oldukları zevküsefa ile kapitalistleri, diğer yandan iyi güçler (aydınlık taraf) tüm o süper maryomsu dediğim eski püskü alet-edavat ve sefil yaşam biçimleri ile komunistleri temsil ediyorlar. Anton’un kendi tarafını seçtiği zamanı flashback içinde görünce de tam netleşti: 1992. Yani yine izleyici bilinçaltına (bu durumda Rus izleyiciler oluyor) nizami şarjlar. Bakalım bizim korku filmi yapmak isteyen tayfamız bu işin böyle yapılması gerektiğini ne zaman anlayacaklar.

Gökhan Toka

Film:

Korkutuculuk:

Gerilim:

Kan & Revan:

Related Post