Yönetmen:Juan Carlos Fresnadillo
Senaryo:Juan Carlos Fresnadillo, Jesus Olmo, Enrique Lopez Lavigne, Rowan Joffe
Oyuncular:Robert Carlyle, Mackintosh Muggleton, Imogen Poots, Jeremy Renner, Rose Byrne
Yapım Yılı: 2007
Ülke: İngiltere, İspanya
Note: You can rate this post by visiting the site.

Korku Filmleri Yorumu: Zombi teması sinemada şimdiye dek iki devrim, bir de sarsıntı atlattı. “Zombi” kelimesi aslında Afrika kültürüne ait. Daha sonra kölelikle birlikte Atlantik’i aşarak, Karayip kültüründeki Voodo ayinleri içinde bir unsur olarak karşımıza çıktığını görüyoruz. Kelime anlamıyla zombilik orijin olarak Voodo büyücülerinin, çeşitli kimyasallarla kurbanlarının yaşam fonksiyonlarını neredeyse sıfır seviyesine indirmeleri ve onları kendilerine bağımlı kılarak böylece emirlerine amade hale getirmeleri olarak nitelendirilebilir. Tıpkı günümüzdeki patron-kuş kadar maaş sistematiğinde olduğu gibi. Orijinal anlamıyla zombiler, biz ücretli çalışanlar gibi, efedilerinin emrinden çıkamayan, düşünme kapasitesi olmayan ve bireysel hareket edemeyen, ölümle yaşam arasında sıkışmış insanlardır. 1940′larda zombi temasının ilk defa sinemada ele alındığı filmlerde zombilik hep Afrika ve Karayip kültürlerinin bir parçası olarak yukarıda bahsettiğim çerçevede işlendi; ancak bu filmler çok da gerçekçi değildiler; beyazlar tarafından çekildikleri için bu zenci folkolorü o yıllarda küçümseniyordu. Zombi temasının sinemadaki malzemesi ile ilgili olarak ilk devrimi Romero, 1968 tarihli Dawn Of The Dead filminde yaptı ve zombiliği yaygın bir politik çerçeve içinde anlam olarak genişleterek yeniden tanımladı. Tema, orijinal ve dar anlamından, işveren ve işçi arasında mikroekonomik bir boyutta sıkışan anlamdan :) çıkarak böylece umuma açık hale, kapitalizm ve tüketim kültürü odağında makroekonomik düzeye geldi. Bu arada da ipini koparan, üç beş bedbahtı wua wua sesleri eşliğinde asgari ücretle ağır aksak yürütebilen herkes zombi filmi çekti tabi. Arada Wes Creven 88 tarihli The Serpent and the Rainbow’u ile temanın gerçekçi kökenlerini aradı ve çöplüğe dönen bu alt türü adam etmek için bir sarsıntı yaratmış oldu. Nihayet 2000′lerin başında Danny Boyle’un 28 Gün Sonra filmiyle zombilik ikinci devrimini yaşadı ve o zamana kadar romatizmalı 80lik dedeler gibi hareket eden ve sürekli “babam sağolsunlara”, “see you later alligator”lara, “arabada bebek varlara” seyirci kalan zombiler tabiri yerindeyse “it gibi koşmaya” başladılar.

Hayatında spor yapmamış bir nesilin, virüsü aldıktan sonra bu biçimde it gibi koşması, virüsü henüz almamış ve aynı biçimde hayatında spor yapmamış geri kalan “sağlıklı :))” (ne söz sanatı yaparmışım ya..) bireyler için elbette ki inanılmayacak biçimde korkutucuydu.

Trainspotting, Shallow Grave, Beach, sinemalardaki Sunshine ve bir önceki 28 Days Later’ın müthiş İngiliz yönetmeni Danny Boyle bu ikinci filmde yönetmen koltuğunda karşımıza çıkmıyor. Bunun yerine kadrolu senaristi, her daim ilginç materyallerin yaratıcısı, yazar Alex Garland ile birlikte yapımcı koltuğunu paylaşmış. Yapımcılık zor zanaat. Hal böyle olunca insan 28 Weeks Later’ı görmeden önce düşünüyor: Boyle koltuğu kesin güvenebileceği birine bırakmıştır: kolay değil, işin içinde para var. Filmi izledikten sonra da şu ortaya çıkıyor ki Boyle’un güveni boşa çıkmamış. Yönetmen Juan Carlos Fresnadillo, diğer ispanyol kankaları ile birlikte filmi tam Boyle’un isteyebileceği biçimde yönetmiş.

Doğrusunu isterseniz, 28 Weeks Later son zamanlarda izlediğim en iyi, en kaliteli devam filmlerinden biri. Arka planda Garland ve Boyle olmasalar böyle olur muydu, açıkçası bilemiyorum. Ancak, daha önce Bahis’ini hayranlıkla izlediğim yönetmen Juan Carlos Fresnadillo’nun da yetenekli olduğu bir gerçek. Aksiyon ve korkuyu birbirleriyle çok iyi karıştırmış ve melodramatik bir buğuyu da formüle katmayı ihmal etmemiş. Filmin müziklerine ve bazı sahnelerdeki adrenalin yüklü anlatımın başarısına hayran kaldım. Post-rock nedir, post-rock nedir, diye diye dolananlar varsa hala, bu filmin müziklerine bir kulak kabartmayı deneyebilirler. Gerçekten de özellikle müziklerden ve müziğin adrenalini artan bir dozda devriye sokmakla yükümlü kullanım biçiminden çok fazla etkilendim. Filmin prologue sayılabilecek açılış bölümü, ve özellikle de bir Doyle filimleri gediklisi olan su katılmamış Skoç Robert Carlyle’ın açık alanda zombilerden kaçtığı bölüm çok başarılıydı. Genelde filmi altyazılara bakmadan seyredebildiysem de Robert Carlyle’ın konuştuğu bölümlerde tek seçenek altyazıya bakmaktı. İskoç aksanından anlayan adama İngilizce biliyor demek lazım aslında, bu ne biçim bir konuşma yahu, kelimesini anlamak mümkün değil. Filmin yönetmenle ilgili, genel gerilim ve temposuyla ilgili hiçbir sorunu yoktu. Aslında tek sorun, Garland’ın varlığına rağmen senaryosuyla ilgiliydi. Gerçi en son Sunshine faciası düşünüldüğünde, bu filmin senaryosuna karışmamış görünmesi çok da kötü değil.

Senaryo daha önce de, Hills Have Eyes 2′yi yorumlarken bahsettiğim üzere, klasik “Holywood İş Yapan İlk Korku Filmi Devam Formülü” kalıbını kuşanmış. Yani şu: “tamam ilk film çok iyiydi ama, onu tükettik artık, malum tüketim kültürü bu, herşeyi çok çabuk tüketiyoruz, o yüzden daha çok aksiyon olsun, daha çok amerikan askeri olsun, gerisi ne olursa olsun”. Bu uygulama Alien 2′de, Hills Have Eyes 2′de, ve bilimum diğer ikinci filmde yapılmıştır. Bakıyoruz 28 Weeks Later da bu 2′ler arasındaki yerini alıyor. Bu kalıplaşmış çerçevesine rağmen, yine de sahip olduğu bazı güzel detaylara ve biçimsel ters simetriye: dramatik anlamda başarılı bir motiflendirme senaryo üzerinde gerçekleştirilmiş. Bazı olası, kağıt üstü detaylar da hatta, tempoyu sürekli kılmak adına yönetmen tarafından ve hatta belki montaj masasında devreden çıkarılmış (Robert Carlyle’ın her yeri açan kartının “daha sonraki” kullanımı ile ilgili olası ek vurgular gibi – çünkü bunlar mantıksallık babında eksik).

İngiltere’de 2002 yılında patlayan o ilk salgının üzerinden 28 hafta geçmiştir. Virüse maruz kalanlar, ortalıkta yiyecek adam kalmadığı için açlıktan ölmüşlerdir. Bu gibi durumların ince ruhlu müdeahili Amerika Birleşik Devletleri, bitap düşmüş İngiltere’ye huzur ve demokrasi! getirmek için askerlerini İngiltere’ye yollar. Londra’nın göbeğindeki küçük bir alan, kalan sağların Amerikan ordusu gözetimindeki ikametine ayrılmış ve dezenfekte edilmiştir. Yurt dışında kalmak suretiye postu kurtarmış bazı ingilizler ana vatanlarındaki bu kümese kesin dönüş yaparlar. Tammy (Imogen Poots) ve küçük kardeşi Andy (Mackintosh Muggleton) de bunların arasındadır. Babaları, öz skoç Don (Robert Carlyle) ise salgını İngiltere’de kalarak atlatmış azınlıktan biri olarak onları beklemektedir. Don, eşinin zombiler tarafından öldürüldüğünü gördüğünü düşünmektedir. Ama bu tür şeyler düşünmekle, varsaymakla olmaz. Gerçekten görmek lazım.

Görünüz efendim. Güzel, heyecanlı, klişelerine rağmen aksiyon dolu bir film. Benim nezdimde ise post-rock tarzı müzikleri, bazı sahnelerindeki gücü ve aksiyon anlamındaki başarısı ile yer etti. Bu yazın şüphesiz, izlediğim en iyi yeni korku filmiydi. Tekrar çekim olmasına, amerikan askerli aksiyon devam formülünü kullanmasına rağmen.

Gökhan Toka

Film:

Korkutuculuk:

Gerilim:

Kan & Revan:

Related Post

Yönetmen: Joe Cornish
Senaryo: Joe Cornish
Oyuncular: John Boyega, Jodie Whittaker, Alex Esmail
Yapım Yılı: 2011
Ülke: İngiltere, Fransa
Note: You can rate this post by visiting the site.

Konu: Londra’nın güneyindeki bir mahalle uzaylı yaratıklar tarafından istila edilir. Hiçkimsenin farkında olmadığı bu işgal karşısında mahalleyi kurtarma görevi çocuklardan kurulu bir sokak çetesine düşer.

Yılın en iyi yaratık filmi olan Attack The Block, hiç düşmeyen temposu ile olağanüstü eğlenceli zaman geçirmenizi garanti ediyor.

Related Post

Yönetmen:Jonas Barnes, Michael Manasseri
Senaryo:Jonas Barnes
Oyuncular:Sarah Thompson, Matt Dallas, Monty Bane, Bruce Thomas, Bill Moseley
Yapım Yılı: 2008
Ülke: ABD
Note: You can rate this post by visiting the site.

Konu: Dini bütün ve iffetli bir genç kız olan Angie kolej okumak için ana ocağından ayrılır ve yaban ellere gelir. Burada oldukça zorlu yaşam koşulları ile karşılaşan kız kendisine bir bebek bakıcılığı işi bulmak zorunda kalır. Civarda ardı ardına genç kızlar kaybolmaktadır. Sevimli görünüşlü bir gençle arkadaşlık kuran, sapık görünüşlü bir adam tarafından da sürekli izlenen Angie’nin, tatlı Stanton ailesinin kırda bayırdaki evlerinde sessiz afacan Sam’e bakıcılık yaptığı ilk gecesi bitmek bilmeyecektir.

Korku Filmleri Notu:

Film:

Korkutuculuk:

Gerilim:

Kan & Revan:

Related Post

Yönetmen:Frank Henenlotter
Senaryo:Frank Henenlotter
Oyuncular:Rick Hearst, Jennifer Lowry, Gordon MacDonald
Yapım Yılı: 1988
Ülke: ABD
Note: You can rate this post by visiting the site.

Korku Filmleri Yorumu: Her ne kadar yönetmen Henenlotter, Aylmer’in penisi simgelediğini söylese de, filmin erkeksi bir zevk yıkıcılığından ziyade, uyuşturucunun zeki ve çevik dimağlar üzerine oluşturageldiği yıkım üzerinde durduğunu söylemek yanlış olmaz. Ayrıca bana göre Aylmer penisten ziyade, Dark Wing Duck’a daha fazla benziyor. İlk bakışta Hülya Avşar’ın gençliğini andıran bu mavi gözlü güzeller güzeli, aslında bünye üzerinde daha çok İbrahim Tatlıses etkisi yaratacak olan birkaçbin yıl yaşında saygıdeğer bir parazit. Haçlı seferleri sırasında Aylmer’ın Avrupa’ya getirildiğini biliyoruz ki bu Aylmer’in ortadoğu kökenli olduğuna işaret. Aceba sunumda muazam bir tematik zenginlik arz eden bu dopdolu filmin böylece siyasi bir boyutu da olabilir mi? Yuh daha neler. Bir filmi anlatmaya da ancak bu kadar kötü başlanabilir. Kendimle gurur duyuyorum.

Yönetmen Frank Henenlotter, film koleksiyonumda gururla ağırladığım “Basket Case” serisinin yönetmenidir. Basket Case, biri talihin kötü bir cilvesi sonucu hilkat garibesi olan siyam ikizleri hakkındadır. İkizler vaktiyle bir operasyon neticesinde ayrılmışlardır ancak ayrılışlarının acısını, bundan sorumlu kişilerden çıkarmak üzere organize olmuşlardır. Hilkat garibesi olmayan ikiz Tommy filmindeki Tommy’e benzeyen bonus kafalı (kısaca: KKK – kıvırcık koyun kafalı) saykopatik bir duygusaldır. Oysa ki korku filmlerinde duygusal erkeklerden her zaman uzak durmak gerekir; Basket Case buna güzel bir örnektir. (Bkz Ichi The Killer… Ayrıca bu kural gerçek hayat için de geçerlidir, çünkü korku filmleri hayatı formulüze ederler) Buna karşılık hilkat garibesi olan ikiz çok daha nettir ve önüne gelen herkesi parçalamaktadır. Film, hilkat garibesi olan kardeş, tipinden dolayı muhtardan ikametgah belgesi alamadığı ve diğerinin sürekli yanında taşıdığı bir sepetin içerisinde ikamet ettiği için “Basket Case” ünvanına nail olmuştur.

Brain Damage ise 80′ler korku sinemasının en güzel icatlarından biri olan “beyin emen parazitler” ekseni üzerine kurulmuş müthiş bir kült başyapıtı. (Bu konuyu özellikle Crononberg ilk filmleri ile kafalara güzel kakmıştır) Henenlotter tıpkı Basket Case’de olduğu gibi korku unsurunu yine özdeşleşilen bireyin vücutsal bütünlüğünün sınırlarının hemen dışında konumlandırmış. Basket Case de çok iyi bir kült yapım olmasına rağmen iki kardeş arasındaki ilişki üzerinde içselleştiği için, Brain Damage geniş hareket alanına sahip konusu ile çok daha iyi bir film. Ayrıca, Basket Case’den sadece birkaç yaş daha genç olmasına rağmen, Brain Damage’deki yapım kalitesinin çok daha üst düzeyde olduğuna şahit oluyoruz. Filmdeki renkler gerçekten hayranlık uyandırıcı nitelikte. Işık ve mekan kullanımı da gerçekten çok iyi. Oyunculukların kalitesinin ise kıyası olmaz, çünkü bu filmde son derece iyi oyunculuklar görülüyor. Brain Damage beni şaşkınlıklara garketti çünkü açıkçası 20 yaşındaki bir kült yapımdan bu kadar üst düzey bir yapım kalitesi beklemiyordum. Kahramanın parazit dolayısı ile hayal gördüğü bir su baskını sahnesi vardı ki, bu sahne örneğin Hours filmindeki benzer sahneye göre çok çok daha iyi çekilmişti.

Aylmer insan beyinleri ile beslenen bir parazit. Ancak her parazit gibi Aylmer’in da bir taşıyıcı vücuda ihtiyacı var. Bu amaçla kahramanımızın vücudunu kullanacak ve yiyeceğe böylece ulaşacak. Bu taşımacılık hizmetinizin karşılığında Aylmer’in size önerdiği şey ise “dünyayı güzelleştiren özel bir zevk sıvısı”. Aylmer’ı vücudunuzda taşımayı kabul ederseniz, Aylmer beyninize bir sıvı enjekte ediyor ve güzel bir hayal alemine dalıyorsunuz. Ancak işin kötü tarafı bir süre sonra sıvının bağımlısı oluyorsunuz. Eh o kadar kusur kadı parazitinde de olur.

Bu film tam bir kült klasiği. Gülmek, korkmak, dalga geçmek, iğrenmek, şaşırmak; herşey serbest. Özellikle blow job sahnesinin nadide bir gök olayı niteliğinde olması nedeniyle kesintisiz bir versiyonunun bulunarak izlenmesi tavsiye olunur. Filmdeki metro sahnesinde Basket Case’in KKK’sını ve kucağındaki sepetini görmek de eğlenceli bir detay. Hehangibir kült ya da başyapıt vb yakıştırma yapmaksızın ayrıca diyebilirim ki yapılmış en güzel ve etkili uyuşturucu karşıtı filmlerden biri.

Gökhan Toka

Film:

Korkutuculuk:

Gerilim:

Kan & Revan:

Related Post

Yönetmen:Neil Marshall
Senaryo:Neil Marshall
Oyuncular:Kevin McKidd, Sean Pertwee, Emma Cleasby
Yapım Yılı: 2002
Ülke: İngiltere
Note: You can rate this post by visiting the site.

Korku Filmleri Yorumu: İşte haftanın filmi. ne zamandır bu filmi arıyordum, sonunda buldum. pek yeni bi film sayılmaz, belki sinemaya da gelmiştir. o dönem komada olduğum için bilemiyorum. ingilizler bir kez daha zoru başarmışlar ve harika bir korku filmi çekmişler. üstelik kurtadamlar hakkında! bu inanılmaz çünkü kurt adam fikri üzerine bir film izleyip de bırakın tedirgin olmayı, esnemeden durabileceğimi bile düşünmezdim. ama oluyormuş, üstelik düşük bütçeye ve içine komedi elemanları katılmış olmasına rağmen! bu ingilizlerin çok enteresan bir özelliği. ingilizler gotik geleneğinden gelir ve espri anlayışlarının da bunda katkısı olsa gerek, iki unsur birleştiğinde (ingiliz gotik korku geleneği ve ingiliz espri geleneği) ortaya çok ilginç bir bileşim çıkıyor. hem tam anlamıyla bir korku filmi var ortada, yani komik diyaloglara ve olaylara rağmen hiçbirşeye gülmeden filmi hop oturup hop kalkarak bitirebilirsiniz. ya da bolbol gülersiniz. ama genellikle fark edebilirseniz gülüyorsunuz biçiminde oluyor. o da gerilimin içinde ne kadar yapabilirseniz. kısaca konu: kuzey gallerde bir ormanda tatbikata giden bir grup asker kurtadamlarla müşerref oluyor. bir kız tarafından kurtarılıp geceyi bir evde geçirmek durumunda kalıyorlar. bu kadar. örnek: spoon diye bir er var. çavuş, spoon’a saatini ödünç vermiştir. artık kurtadamlar evin içinde. spoon’u parça pinçik ediyorlar. ondan geriye kalan bir öbek kan ve et parçası. çavuş adamıyla odaya giriyor. bir yandan da imkansızı başarıp enselerindeki yaratıklardan kurtulmaları lazım. adamı soruyor. – where’s spoon? çavuş saatini etlerin içinden alırken cevap veriyor: “there’s no spoon” :) hadi koooş. -whats matrix yani… haftanın bombası. biraz evil dead biraz da carpenter’in the thing filmi gibi. ama kesinlikle beşon yıl içinde, bu ikisi gibi kült olacak bir film. bunu çok net söyleyebilirim. bir tek senaryoda kıza gerek yokmuş, filmi ve öyküyü biraz bozuyor. (the thing de castında hiç kadın olmayan hatırladığım yegane filmlerdendir – dog soldiers bu anlamda şansını tepmiş). bu arada çavuşun körfez savaşında ölen arkadaşı eddie ile ilgili anlattığı öykü muhteşem!

Gökhan Toka

Film:

Korkutuculuk:

Gerilim:

Kan & Revan:

Related Post

Yönetmen:Nicolas Roeg
Senaryo:Daphne Du Maurier (Öykü), Allan Scott
Oyuncular:Donald Sutherland, Julie Christie
Yapım Yılı: 1973
Ülke: İngiltere, İtalya
Note: You can rate this post by visiting the site.

Korku Filmleri Yorumu: Bu film nicedir arşivimde duruyordu. nereden nasıl geldi bilmiyorum. bilirsin bu konuda muazzam hafızam vardır. hangi filmi nerden aldım, nerde ne zaman kiminle izledim gün ve gün hatırlarım. bunu nerden buldum bilemiyorum. besbelli benim değil. neyse, nicedir görüyordum, dont look now yazısını okuyunca “tamam tamam şşşş” deyip görmezden geliyordum. ama geçenlerde internette cüce katiller hakkında bir araştırma yaparken bu filmin adıyla da karşılaştım ve izlemeye karar verdim.
evet doğru duydun, cüce katiller hakkında araştırma yapıyordum. ne olmuş, fantastik bir insanım suç mu? izlememe bir sebep de donald sutherland ve kadın oyuncu arasında gelişen sevişme sahnesinin dillere destan oluşuydu. gerçekten de öyleydi, bırakın o dönemi bu dönem için bile baya baya bir sahneydi. dont look now eski korku filmlerinin ne kadar farklı ve özel olduklarını hatırlattı bana defter. bütün filmi maksimum tedirginlik katsayısı ile adeta diken üzerinde seyrettim. gerçi katilin cüce olduğunu biliyordum ama :) bu durum katsayıyı azaltmadı bile. filmin venediğin küflü ve karanlık atmosferinde geçmesi ve italyan korku sinemasının birçok estetik özelliğini barındırması diğer artılarıydı. yönetmen çok iyi bir iş çıkarmıştı. öykü iyi gelişiyordu, çok iyi aktarılıyordu ama saçmasapan biçimde sonlanıyordu ki bu durum beni biraz üzdüyse de sonuçta şekli biraz yamuk olsa da yine de istiridyede bir inci bulmuş bir kaptan kadar buruk sevindim. night shayamalan bu filmi her an yeniden çekebilir. öyküsü onun tarzına yakın. sonunu değiştirmesi lazım ama biraz. tam italyan tarzı (argento vb) bir son olmuş. yönetmen de ingiliz aslen ama bence burada daha çok italyanların etkisi var.

Gökhan Toka

Film:

Korkutuculuk:

Gerilim:

Kan & Revan:

Related Post

Yönetmen:Anthony DiBlasi
Senaryo:Anthony DiBlasi, Clive Barker (öykü)
Oyuncular:Jackson Rathbone, Shaun Evans, Hanne Steen
Yapım Yılı: 2009
Ülke: ABD, İngiltere
Note: You can rate this post by visiting the site.

Konu: Aykırı bir sinema öğencisi olan Stephen tesadüfen Quaid ile tanışır. Kısa sürede iyi arkadaş olan ikilinin ortak bir özellikleri vardır. Her ikisinin de geçmişinde, üzerlerinde derin izler bırakan travmatik ve korku dolu olaylar yaşanmıştır. Stephen bir araba kazasında kardeşini kaybetmiştir, bu nedenle de araba kullanamaz. Quaid’in ailesi ise o çok küçükken gözlerinin önünde vahşice öldürülmüştür. Stephen bitirme tezi için bir fikir aradığında bunu beraberce bulurlar. İnsanların en büyük korkularını araştıracakları bir belgesel çekeceklerdir. İnsanlarla röportajlar yapmaya başlarlar ancak bir süre sonra Quaid bu belgesel konusunda Stephen’dan daha takıntılı olmaya başlar. İşler kontrolden çıkar, konuştukları insanların ve kendilerinin en büyük korkuları gerçek olmaya başlar.

Korku ustası Clive Barker’ın bir öyküsüne dayanan The Dread oldukça başarılı bir uyarlama. Önceleri biraz yavaş bir tempoda açılan film ilerledikçe sertleşmeye başlıyor. Filmin sonu izleyici üzerinde yıkıcı bir etkiye sahip ve midenizi zorlayabilir. Başarılı soundtrack’i ile de dikkat çeken filmde özellikle Stephen’ın et kokusundan nefret eden vejeteryen kız arkadaşının başına gelenler pişmiş tavuğun bile başına gelmemelidir.

Related Post

Yönetmen:Scott Derrickson
Senaryo:Scott Derrickson, Paul Harris Boardman
Oyuncular:Craig Sheffer, Nicholas Turturro, Doug Bradley
Yapım Yılı: 2000
Ülke: ABD
Note: You can rate this post by visiting the site.

Konu: Kendisi de aslında pek iyi bir adam sayılamayacak olan ve başını uyuşturucu, rüşvet ve zinadan kurtaramayan bir polis dedektifi (Craig Sheffer), bir anti-kahraman, “The Engineer” (Mühendis) adlı sadist bir seri katilin peşine düşer. Mühendis, bir yandan kanlı cinayetler işlemekte, diğer yandan ise olay yerlerinde cesede ait olmayan, bir çocuğa ait olan kopuk parmaklar bırakmaktadır. Bir olay yerinde bulduğu tuhaf küpü bir gece kurcalayan polis, sonraki günlerde çıldırtıcı halüsünasyonlar görmeye ve deliliğin eşiğine sürüklenmeye başlar. Mühendis her kimse, polisle kedinin fareyle oynadığı gibi oynamakta ve polisi cinayetlerin sorumlusu gibi göstermeye çalışmaktadır. Çember giderek daralır, arkadaşları kendisinin peşine düşer ve kopuk parmakların sayısı artarken, dedektif mühendisin kendisine cehennem kadar yakın olduğunu anlayacaktır.

Korku Filmleri Yorumu: Tüm Hellraiser serisinin en iyi filmi olan bu beşinci film, Inferno, diğer filmlerin aksine dünyaya cehennemi getirmeyi başarıyor. Gösterime girmemiş ve yalnızca video (DVD) formatında dağıtılmış olan bu müthiş filmin altında Exorcism of Emily Rose yönetmeni Scott Derrickson imzası var. Aslında popüler korku aleminde pek bilinmese de, Derrickson yazıp yönettiği bu filmi ile ünlü olmuştur. Hellraiser 5 Inferno, bir bakıma şunu da kanıtlayan bir filmdir: Eğer bir devam filmi yapıyorsan ya orijinal fikre tam bağlı olmalısın ya da o fikirden TAM BAĞIMSIZ olmalısın. Hellraiser 2 örneğin, orijinal Hellraiser fikrine tam bağlı olduğundan başarılıdır. 3 ve 4 ise bir yandan orijinal fikrin etrafında dolanırken, diğer yandan başka atraksiyonlara sarmaya çalışmış ve darmaduman senaryolar ile sonuçlanmışlardır. Buna karşılık 5. film Inferno, yalnızca cehennem ve cehennemin modern tasvirine bağlıdır. Gelmiş geçmiş en “hakketmediği kadar düşük puanlı” filmlerden biri olan Inferno, korku meraklılarının kaçırmaması gereken bir başucu filmi. Film Angel Heart gibi filmlerin yanı sıra, sinema dili açısından David Lynch’in akıl karıştıran ve izleyiciyi geren Lost Highway ve Mulholland Drive gibi filmlerine de benzerlikler taşıyor.

Gökhan Toka

Film:

Korkutuculuk:

Gerilim:

Kan & Revan:

Related Post

Yönetmen:Ti West
Senaryo:Ti West
Oyuncular:Jocelin Donahue, Tom Noonan, Mary Woronov
Yapım Yılı: 2010
Ülke: ABD
Note: You can rate this post by visiting the site.

Konu: Samantha, ay tutulmasının yaşanacağı gece bir bebekbakıcılığı işi alır. Oda arkadaşı Megan ile birlikte şehrin dışındaki eve gittiklerinde tuhaf bir adam olan ev sahibi Samantha’ya aslında bebekleri olmadığını itiraf eder. Üst katta hasta annesinin olduğunu ve ona bakacak kimseyi bulamadığını söyler, Samantha’ya geceyi evde geçirmesi için 400 dolar teklif eder. Samantha bu teklifi kabul eder. Ama bir şeytan ayininin kurbanı olacağını bilmemektedir.

1980′lerde geçen The House of The Devil, herşeyiyle 80lere ait bir film gibi. Screamfest’de en iyi kadın oyuncu da dahil birçok ödül alan House of The Devil her detayıyla özene bezene yaratılmış bir 80ler geçidinden farksız. Gerilimin üst düzeyde olduğu bu olağanüstü atmosferik filmden 80ler korku sinemasına yabancıysanız keyif alma olasılığınız düşük olabilir. Yaklaşık 90 dakikalık bu filmin yine yaklaşık ilk 70 dakikasında neredeyse hiç kan göremeyeceksiniz, son 20 dakika ise oldukça kanlı.

Related Post

Yönetmen:Sergio Martino
Senaryo:Ernesto Gastaldi, Sergio Martino
Oyuncular:Suzy Kendall, Tina Aumont, Luc Merenda, John Richardson
Yapım Yılı: 1973
Ülke: İtalya
Note: You can rate this post by visiting the site.

Konu: Roma’da bir seri katil kanlı bir cinayet zincirine başlar. Katil hakkında tek bilinen kırmızı bir eşarp taktığı ve kurbanlarını bu eşarpla boğarak öldürdüğüdür. Katil daha sonra kurbanlarının kah gözlerini çıkararak, kah göğüslerini yararak, filme adını veren atmosferi yaratmaktadır. Kurbanlarını Roma’daki bir okulun öğrencileri arasından seçer. Okulun hayatta kalan morali bozuk öğrencileri (dört kız arkadaş) hava değişikliğine ihtiyaçları olduğunu analiz ederek içlerinden birinin amcasının kırdaki çiftliğine giderler. Ancak katil de onları takip edecektir.

Korku Filmleri Yorumu: İsminin uzun olmasına aldanmayın. Bu film bir türün ilk örneklerinden (belki de en iyilerinden) biri: Giallo. Genelde tüm kısa isimler vaktiyle kullanıldığı için uzun isimler yenilere kalmıştır. Bu örnekte ise tam tersi bir durum söz konusu. Biz ona kısaca ABD piyasasındaki ismiyle “Torso” diyelim. Yani söz konusu film bundan sonra “Torso” olarak anılacaktır.

Torso biraz gözden ırak kalmış, bu nedenle de pek bilinmeyen iyi bir Giallo. Özellikle gerilim seven korku izleyicisini bir senedir giymediği pantolonun cebinde 20 YTL bulmuş gibi sevindirecek bir film. Özellikle kırdaki villada geçen sahneleri öylesine gerilim yüklü ki, filmin 36 yaşında olması bile bu gerilimin gücünden en ufak parça bile alıp götüremiyor.

Katilin kimliğini öngörebilmeye ihtimal yok. Katil olarak düşünülebilecek adaylar birer birer öldükçe, en sonunda artık ne gelse razı olacağınız bir noktaya sürükleniyorsunuz. Bu da filmin izlenilirliğini artırıyor. Çok fazla sayıda güzel kadını çok deşifre hallerde kullanması nedeniyle bir parça istismar sineması izlerini (veya pro-istismar sineması diyelim) de taşıyor.

Filmin ilginç bir tercihi var. “Final Girl” tarzının tüm gücünü, sonunda ulaştığı gerilim seviyesi sayesinde başarıyla taşıyabilecekken bunu yapmıyor ve katilin karşısına yapay bir kahraman çıkarıyor. Yani asıl kahramanımız olan, gerilimin tepesideki kadın oyuncu (Suzy Kendall) değil, yan roldeki bir erkek karakter katille yüzgöz olmak durumunda kalıyor. Yönetmen izleyici tarafından özdeşleşilen karakterlerini belli bir acizlik havuzu içerisinde tutup, katille birebirde muhatap olamayacak, hatta bunu düşünemeyecek güçsüzlükte kurgulamış. Bu da, bu filmin yıllanmışlığı göz önüne alındığında, bu yıllanmışlık nedeniyle başlangıçtan itibaren pasif ve mesafeli olan izleyici algısının daha rahat hissedebildiği bir gerilimin oluşmasına sebep oluyor.

Gökhan Toka

Film:

Korkutuculuk:

Gerilim:

Kan & Revan:

Related Post