Yönetmen:Ataru Oikawa
Senaryo:Ataru Oikawa, Kei Oishi, Takamasa Sato
Oyuncular:Noriko Nakagoshi, Arata Furuta
Yapım Yılı: 2007
Ülke: Japonya
Note: You can rate this post by visiting the site.

Konu: Bazı TV kanallarında Garez’in yönetmeninden diye sunulan bu filmin Garez’le aslında bağı yok. Konu neredeyse birebir aynı olduğu için zannedersem böyle bir yakıştırma yapılmış. Mariko’nun gayet neşeli bir bayan olan kız kardeşi, arkadaşlarıyla parti yaptığı bir sırada birden dellenerek kendini 1303 nolu apartman dairesinin balkonundan aşağı atmıştır. Mariko bu intiharın ardındaki sırrı çözmek için 1303 nolu daireye taşınır. Garez’in iş yaptığını gören bir takım Japon, bunun apartman dairesindeki versiyonunu yapalım demiş olabilirler. Yönetmen Atoru Oikawa aslında Tomie serisinin ilk filminin yönetmenidir. Filmin başlangıçtak gerilimi iyi olsa da daha sonra, köşe bucak bilinen öykü ve sonlara doğru da iyice anlamsızlaşan ve darmaduman olan korku unsuru nedeniyle güdük bir filme dönüşüyor. Bu filmin vizyona sürülmesinin altında da bazı dağıtımcı firmaların Garezin başarısı üzerinden prim elde etme ve bilerek ve isteyerek film ve Garez arasında ilişki söylentisi yaymak üzerinde izah edilebilecek bazı komplovari finansal nedenler yatıyor olabilir. Çünkü bu film aslında doğrudan videoya çekilmiş, vizyona girmesi amacıyla çekilmemiş düşük bütçeli bir yapım.

Gökhan Toka

Film:

Korkutuculuk:

Gerilim:

Kan & Revan:

Related Post

Yönetmen:Martin Schmidt
Senaryo:Dennis Jürgensen
Oyuncular:Anne Birgitte Lind, Jakob Cedergren, Dejan Cukic, Andrea Vagn Jensen
Yapım Yılı: 2005
Ülke: Danimarka
Note: You can rate this post by visiting the site.

Korku Filmleri Yorumu: İlk defa Danimarka yapımı bir korku filmi izledim. Ne oyuncular, ne yönetim ne de öykü. Hiçbiri iyi değildi. Bir aile yeni bir ev satın alıyor. Bir süre sonra da evde bir hayalet olduğunu fark ediyorlar. Klasik batı tarzı hayalet öyküsü. Yalnız burada artık Danimarka kaynaklı dogma sinemasının gerçekliğinin ülkedeki sanatsal üretime olan etkisi midir nedir bilmiyorum, fantastik bir öyküyü yönetmenin düpedüz anlatamadığına ya da daha da ilginci anlatmak istemediğine şahit oluyoruz! Tam olarak Schmidt’in ne yapmak istediği belli değil. Ciddi mi yoksa korku sineması ile dalga mı geçiyor, bu bile anlaşılmıyor. Kullandığı her yöntem çok ucuz, film eğer etiketimde korku filmi yazacaksa ben resmen kötü bir filmim diye bağırıyor. Daha düşük bir puan da verirdim ama son onbeş dakikasında takıldı, bir daha bulabileceğimi ve bulmak istediğimi de sanmıyorum, o yüzden opsiyonlu bir dört!

Gökhan Toka

Film:

Korkutuculuk:

Gerilim:

Kan & Revan:

Related Post

Yönetmen:Frank Henenlotter
Senaryo:Frank Henenlotter
Oyuncular:Kevin Van Hentenryck, Judy Grafe, Annie Ross, Heather Rattray
Yapım Yılı: 1990
Ülke: ABD
Note: You can rate this post by visiting the site.

Konu: Basket Case 2, ilk filmin bittiği yerden başlar. Kaldıkları otel odasının camından düşen “vaktiyle yapışık” ikiz kardeşler Duane ve “Hilkat Garibesü Ücübe” hastaneye kaldırılırlar. Lakin polis, birinci filmdeki doktorları ve hemşerileri bu ikilinin katlettiğini tespit etmiş olduğundan gözlem altındadırlar. İkili, yine Hlikat Garübesü Ücübe’nin üstün gayretleri sonucu bu ablukadan kurtulmayı başarırlar. Öldürmeleri gereken herkesi bir önceki filmde öldürmüş oldukları için “amaçsız” oldukları bu filmde, doğanın garübelerini evine buyur etmekten “tuhaf” bir zevk alan bir ev sahibesinin ve onun çok tuhaf çetesinin misafiri olurlar. Olaylar gelişir :)

Korku Filmleri Yorumu: İlk filmle karşılaştırıldığında doğrusu pek çekilmiyor. Henenlotter burada ciddi bir senaryo problemiyle karşılaşmış. İlk filmde, zorla ayrılmış olan bu ikizler, ayrılışlarının acısını operasyonu yapan doktor ve hemşirlerden çıkarıyorlardı. Arada bi sürü insan da güme gidiyordu gerçi. Ama sonuçta ilk film hem zevkliydi, hem de kült mertebesini hakkedecek kadar enterasandı. Bu filmde senaryosunun bir başı tamam, bir de sonu tamam. Ama aradaki gelişmesi gereken olayları tam olarak başarıyla kuramamış ve film resmen sıkıcı bir “freak show” a dönüşmüş.

Bu filmde Henenlotter çok daha iyi şartlarda çalışmış:ışığı, görüntü yönetimi, makyaj, efektler ve oyunculukları ile düpedüz iyi şartlara sahipmiş. Ama ortada intikam çerçeveli bir olay örgüsü kalmadığı için, Henenlotter burada konuyu “yaratık” olmak, “farklı olmak” üzerine sardırmış. Neredeyse demokrasi, politik sistem, çoğunluğun farklı bakış açılarındaki anlamı vs üzerine gitmiş ama bunu daha çok da kadraja yığdığı tuhaf garübeler aracılığı ile yapmış.

Filmi olsa olsa, Star Wars filmlerindeki bar sahnelerinin ucuca eklendiği durumda ortaya çıkacak “görüntüler bütünü” olarak nitelendirebilirim. İlk filmin hatrına, garübe ücübe ve söz konusu muhitte bulduğu en az kendi kadar garübe bir dişi ücübe arasındaki sevişme sahnesi (öyk!) nedeniyle ve bir de filmin sonu güzel bittiği için izlenebilir. Onun dışında star wars barı kaçkını tipitiplerin bir evin içinde aşağı yukarı yürüyüp, makyaj sanatçısının yaratıcı dehasını bıktırasıya kanıtlamaya çalıştıkları sıkıcı bir film.

Gökhan Toka

Film:

Korkutuculuk:

Gerilim:

Kan & Revan:

Related Post

Yönetmen:Kenta Fukasaku, Kinji Fukasaku
Senaryo:Kenta Fukasaku, Norio Kida
Oyuncular:Tatsuya Fujiwara, Ai Maeda, Sonny Chiba, Takeshi Kitano
Yapım Yılı: 2003
Ülke: Japonya
Note: You can rate this post by visiting the site.

Korku Filmleri Yorumu: Kurayla seçilen şanssız liseli japon gençlerinin hükümet programı destekli bir tv show’u için birbirlerini boğazladıkları bu filmi türün meraklılarına tavsiye ederim. tabi böyle bir tür ve bunun meraklıları varsa. :) sonuçta körpe dimağlar osakayı tokyoyu anlayıp “birbirimizi öldüreceğimize başkaldıralım kahpe düzene” diyorlar ve alabildiğine anarşist alabildiğine terörist bir son. Terörizme dair mesajlar da doğrudan ABD’ye yollanıyor, ilginç. Ne var ki japon insanı bu gibi konularda ne yaparsa yapsın turist, ya da öyle hissediliyor, bu yüzden samimi gelmiyor. İlki kadar iyi bir film değil, haddinden fazla iddalı. yer yer epey usandırıcı ve hatta komik oluyor. o kadar komik oluyor ki görmen lazım. ama ilkini çeken yönetmen Kinji Fukasaku bu filmin çekimleri sırasında ölünce filmi oğlu tamamlamıştı. o yüzden film parça parça gerçekten iyi olsa da genelde çuvallıyor. yoksa açık alan ateş hattı sahneleri maşallah er ryan’ı aratmıyor. bu filmde ABD başkanı rolü Quentin Tarantino’ya teklif edilmiş, o da kibarca reddetmiş.

Gökhan Toka

Film:

Korkutuculuk:

Gerilim:

Kan & Revan:

Related Post

Yönetmen:Ulli Lommel
Senaryo:Ulli Lommel
Oyuncular:Gerard Griesbaum
Yapım Yılı: 2005
Ülke: ABD
Note: You can rate this post by visiting the site.

Konu: 1974-1991 tarihleri arasında Kansas’da en az 10 kişiyi öldürdüğü bilinen Dennis Rader ve cinayetleri anlatılmaktadır. BTK, “Bind, Torture and Kill” (Bağla, İşkence ve Öldür) kısaltmasıdır ve katil kurbanlarını bu biçimde öldürmüştür. Kurbanları kadınlar. Seksüel bir sapkınlığı ve süreklilik içeren bir işkence metodu var. Boğuyor, ayıltıyor, sonra tekrar boğuyor.. bunu sürekli tekrarlıyor.. gibi.. Katil DNA testlerinin kullanmaya başlandığı yıllarda tesadüfen yakalanır, ancak filmde bir TV programı sunucusunun kışkırtması ile yakalanmış görünmektedir.

Korku Filmleri Yorumu: Bu film oldukça uzun bir süre IMDB korku filmleri sıralamasının son sırasında kalmıştı. Şu anda da yaklaşık 1.5 puan gibi bir puanı var. Hemen herkes filme en düşük puanı vermiş. Ama işin aslı bu değil. Film çok düşük bütçeli, bir art-house filmini andırıyor. Filme bu denli düşük not veren izleyicinin genelde ABD’li olmaları, BTK katilinin Amerikan tarihinin en bilinen seri katillerinden biri olması, bunun da filmi haddinden fazla afişe etmesi sebebiyle potansiyel izleyici portföyünün gereğinden geniş olması ve bu kitlenin beklentilerinin de ancak ticari bir filmden beklenebilecek içerik ve düzeyde olmasına neden oluyor; ve tabi sonuçta izleyici hayal kırıklığına kapılıyor. Ama aslında film çok kötü bir film değil. İzleyiciye bir öykü anlatmayı değil, onu içine almayı hedefleyen türden bir film; dolayısıyla bir holywood tekniği söz konusu değil, ve katilin gerçek öyküsünü anlatmak gibi bir gayesi de yok. Hatta filmde aşırı şiddet ve gore kullanımı da söz konusu değil, çünkü bunlar da aslında bir anlatıyı izleyici algısında yabancılaştıran faktörlerdir. Film, gerçekten de izleyiciyi içine çekmeyi ve aynı anda hem kurban hem de katil gözüne bürümeyi hedefliyor.

Film açılışında gerçekten, her tür izleyicinin beklentilerini karşılayacak etkileyici bir işkence sahnesi ile açılıyor. Ancak filmin daha sonraki bölümü izleyiciyi farklı kutuplara böler nitelikte. Çünkü açılış sahnesi haricinde (zaten o bir rüya sahnesi olduğundan teknik ikinci planda dikkat çekmeden durabiliyor) geri kalan film çok ucuz görünüyor. Filmin diğer özelliği insanı “yeter artık” diye bağırmaya teşvik edecek kadar takrarcı olması. Filmin her sahnesi bir öncekinin tekrarı gibi. Katilin temel özelliği, işkence metodunun tekrara dayanması. Bunun kurban üzerinde yarattığı psikolojik etkiyi, yönetmen de böylece izleyiciye dikte ettirmeye çalışmış. Burada işkence olarak nitelenen şey, katilin kurbanı aşağılaması, boğması, ağzına canlı hayvanlar sokması gibi şeyler.

Düzenli olarak, ve özellikle de cinayet sahnelerinde araya montajla sokulan bazı görüntüler var ve bunlar da hem tekrarlanmaları hem de içerikleri nedeniyle mide bulantısı hissini artırıyorlar. Bunlar da bir mezbahadaki, hayvanların kesilip kanlarının akıtıldığı, yakıldıkları, hatta ağır işkence gördükleri diyelim, gerçek kesim görüntüleri. Oldukça etkileyici görüntüler. Ama sürekli tekrarlardan sonra onlara artık bakamaz oluyorsunuz. Özellikle katilin psikolog olan kurbanın evine girdiğinde, beraberinde getirdiği derisi yüzülmüş sığır kafasını kurbanın masasına koyması ve öylece sohbet etmeleri çok ilginç bir sahne; tam anlamıyla 70′lerin art-house kokulu bağımsız korku filmlerinde görülebilecek türden bir sahneydi.

Filmin bunun dışında ise hiçbir argümanı, tezi, öyküsü vs yok. Neyin neden olduğu, katilin amacı ve iç dünyası gibi şeyler hiç net değil ve bu iç dünyayı anlamanın imkansızlığı da katilin bazı şiir ve yazılarını okuduğu bölümlerde orataya çıkan katastrofik anlam (sızlık) bombardımanında izleyiciye aktarılıyor. Yönetmen izleyicinin tam anlamıyla kurban psikolojisine bürünmesini istemiş. Bakış katil bakışı olsa da, onu bütünüyle anlaşılmaz kılarak bu amacını katmerlemiş ve iyice çelişkili hale getirmiş.

Dolayısıyla izleyici açısından çok zor bir film. Standard tarzda bir slasher, bir seri-katil filmi değil. Bu türden bir beklentiniz var ise uzak durun.

Gökhan Toka

Film:

Korkutuculuk:

Gerilim:

Kan & Revan:

Related Post

Yönetmen:Timur Bekmambetov
Senaryo:Timur Bekmambetov, Sergei Lukyanenko (roman)
Oyuncular:Konstantin Khabensky, Mariya Poroshina, Vladimir Menshov, Galina Tyunina, Viktor Verzhbitsky
Yapım Yılı: 2006
Ülke: Rusya
Note: You can rate this post by visiting the site.

Konu: Bu bir ikinci film. Yönetmenin 2004′de çektiği Night Watch (Gece Nöbeti) filminin devamı. İyi ve kötü güçler arasında yapılmış olan bir anlaşma ile denge sağlanmış ve çözüme bürokratik bir yaklaşım ile ulaşılmıştır. Buna göre kötüler (vampirler) yalnızca geceleri, eğer tüm evrakları onaylanırsa avlanabilmekte ve hareketleri iyi güçlerin görevlendirdiği Gece Nöbetçileri tarafından izlenmektedir. Aynı durum gündüz için de tam tersi biçimde uygulanmaktadır. Bir gece nöbetçisi olan Anton, ilk filmin sonunda oğlunun kötü güçlerin safına katılması ile üzülüyordu. Bu filmde ise kötü paktın üyeleri faili meçhul cinayetlere kurban gitmektedir. Herkes Anton’dan şüphelenir. Anton’un yakalanması için emir verilir, bu durumda Anton hem peşindeki gündüz nöbetçilerinden kurtulmak, hem gerçek katili bulmak, hem de oğlunu kötü güçlerden geri almak için elinden geleni yapacaktır.

Korku Filmleri Yorumu: Bakın… Ara sıra düşünüyorum da “bu film eleştirileri ne işe yarıyor” diye. Canım bir filmi seyretmek istiyorsa, bir izleyici olarak beni hiçbir eleştiri durduramaz. Hiçbir eleştirmen de örneğin bir romantik komediye gitmem için beni ikna edemez. Ama bu defa iş biraz değişik. Şu anda ilk defa bu kadar işe yarar bir eleştiri metni okuyorsunuz. Kısa da olacak. Şöyle ki:

Eğer bu serinin ilk filmini, yani 2004 tarihli Gece Nöbetini (Night Watch) izlemediyseniz BU FİLME KESİNLİKLE GİTMEYİN. Büyük olasılıkla daha ilk yarı bitmeden beyniniz kamaşmış bir biçimde filmden çıkarsınız. Hiçbir insan evladının, yetersiz bilgi ışığında, bu filme yarım saatten fazla dayanabileceğini sanmıyorum.

Hayatımda ilk defa bu kadar acaip bir devam filmi gördüm. Yüzüklerin efendisi serisini şöyle bir aklımıza getirelim. Diyelim ki ilk filmi izlemediniz. İkinciden, ya da hatta üçten başladınız izlemeye. Bu durum yine de o filmden keyif almanıza, o filmi anlamanıza engel değildir. Durum çok açıktır. Bir grup bastırbacak, belalı bir yüzüğü bir yerden bir yere götürmekteler, bazı şekilsiz ücübelerle bir takım süperkahraman kılıklı afilli güçler de bu esnada cenk etmekteler.

Koskaca Yüzüklerin Efendisi bile, isterseniz konuyu hiç bilmeyin, kitabı olduğunu bilmeyin ve okumamış olun, ilk filmi (filmleri) izlememiş olun: konuyu size flashback’le, diyalogla, şöyle ya da böyle, yarısından girseniz de anlayabileceğiniz biçimde aktarır. Bu filmde bu yok! Aslında örneğin flashbackler falan oluyor filmin içinde ara ara. AMA FİLMİN KONSEPTİ O KADAR FANTASTİK Kİ, o flashbackleri gördüğünüzde zaten hali hazırda karışık olan kafanız DAHA DA KARIŞIYOR. Ben ilk filmi bir yıl kadar önce izlemiştim. Ama inanın bu bile yeterli değil; bu filmin ilk bölümünü birkaç saat önce izlemiş olmalısınız.

İşin ilginci, örneğin ilk film en az bunun kadar karışık olmasına rağmen orda çok keyifli ve zor da olsa takip edilebilir, bütün filmi sürükleyen bir konu var. Burada ise konu o kadar detaya bulanmış ve temel bir konudan arındırılmış ki, olan olaylar o denli saçmasapan ki kusmak isteyeceksiniz. Resmen efekte ve süper mario tadında detaya bulanmış bir karmaşa bulutu. Olan olaylar insanı düşünmekten soğutan cinsten. Deha denebilecek bir zihinden çıkmış, fantazmanın sınırlarını zorlayan uygulamalar; buna karşılık tam anlamıyla özü olmayan bir bulamaç. Neredeyse iki saat süren bir videoklip süreci.

Bu filmin IMDB notu dikkat çekici: 7.1. Orası da bir nevi örövizyona döndü sanırım. Ruslar filme puanı yığmış da yığmışlar. Koskaca IMDB’ye mi inanıcaz, Korku Filmleri.net’e mi diyenler bi zahmet bu filme bi gitsinler bakalım.

Not: İlk filmin aksine, bu film kendini ilgiyle izlettirecek formda olmadığı için başka şeylere bakabiliyor insan. Örneğin bu Rus yapımı seride ilk defa şunu fark ettim ki kötü güçler (vampirler/karanlık taraf) sahip oldukları zevküsefa ile kapitalistleri, diğer yandan iyi güçler (aydınlık taraf) tüm o süper maryomsu dediğim eski püskü alet-edavat ve sefil yaşam biçimleri ile komunistleri temsil ediyorlar. Anton’un kendi tarafını seçtiği zamanı flashback içinde görünce de tam netleşti: 1992. Yani yine izleyici bilinçaltına (bu durumda Rus izleyiciler oluyor) nizami şarjlar. Bakalım bizim korku filmi yapmak isteyen tayfamız bu işin böyle yapılması gerektiğini ne zaman anlayacaklar.

Gökhan Toka

Film:

Korkutuculuk:

Gerilim:

Kan & Revan:

Related Post

Yönetmen:David R. Ellis
Senaryo:Eric Bress, Jeffrey Reddick
Oyuncular:Bobby Campo, Shantel VanSanten, Nick Zano, Haley Webb
Yapım Yılı: 2009
Ülke: ABD
Note: You can rate this post by visiting the site.

Filme İlgili Korku Kritikler:

Sen buraya kaza görmeye mi geldin? – Melisa Aydın

Korku Filmleri Notu:

Film:

Korkutuculuk:

Gerilim:

Kan & Revan:

Related Post

Yönetmen:Rob Zombie
Senaryo:Rob Zombie, John Carpenter (1978 senaryosu)
Oyuncular:Malcolm McDowell, Sheri Moon Zombie, Daeg Faerch, Udo Kier, Bill Moseley
Yapım Yılı: 2007
Ülke: ABD
Note: You can rate this post by visiting the site.

Konu: Konu, 1978′deki ilk filmin aynısıdır. Bir devam filmi olmayıp, ilk filmin Rob Zombie yorumuyla tekrar edilmesidir. 10 yaşında iken tüm ailesini katleden Michael Myers, olaydan 17 yıl sonra, kapatıldığı akıl hastanesinden kaçar. Haddonfield kasabasına geri dönen Myers, burada ailesinden kalan tek kişi olan küçük kız kardeşi Lauire’yi ararken ardında da kan ve yeni cinayetler bırakır. Myers’ın yakalanabilmesi için hastanedeki eski ruh doktoru (Malcolm McDowell) da devreye girecektir.

Filme İlgili Korku Kritikler:

Rob Zombie’nin Michael Myers Aşkı – Gökhan Toka

Korku Filmleri Notu:

Film:

Korkutuculuk:

Gerilim:

Kan & Revan:

Related Post

Yönetmen:Russell Mulcahy
Senaryo:Paul W.S. Anderson
Oyuncular:Milla Jovovich, Oded Fehr, Ali Larter, Ashanti, Iain Glen
Yapım Yılı: 2007
Ülke: ABD
Note: You can rate this post by visiting the site.

Konu: Bu filmde nihayet ambiyans değişir ve kameralar Raccoon şehrinin dışına, ilk iki filmdeki gibi belli bir zaman sınırlandırmasına tabi olmayan bir öyküyü aktarmak üzere çıkar. Raccoon şehrinden kaçmayı başaranlar Alaska’ya doğru kara yoluyla yolculuğa çıkarlar. Bunun için Nevada çölünden geçmeleri gerekmektedir. Alice (Jovovich) yolculara katılır. Bu western ambiyansındaki filmde, hem Umbrella Şirketi ile hem de virüsten etkilenmiş korkunç yaratıklar ile savaşmaları gerekecektir.

Korku Filmleri Yorumu: Rob Zombie’nin Halloween’ı, Invasion (İstila) ve Resident Evil 3 aynı hafta vizyona girmesine ve insana “oo ne güzel, 3 yeni korku filmi var” diye düşündürmelerine rağmen, filmlerin hiçbiri korku/gerilim filmi değil. Resident Evil 3, akılda kalacak nadir birkaç sahnesi olan, düşük bütçeli bir aksiyon filmi.

Öykünün Raccoon şehrinin dışına çıkması, ikinci film Apolcalypse’in bitişiyle beraber zaten mantıksal bir zorunluluk olmuştu. Bu defa ilk iki filmdeki gibi para bulamayacağını anlayan yapımcılar da neredeyse mecburi bir biçimde, bu filmi çölde çekmişler. Bu da Mad Max dolayısıyla zaten alışık ve kolay tüketmeye meyilli olduğumuz bir post-apokaliptik ambiyansı ekranlara taşıyor.

Oyunu sevenlerin bu filmi ilk iki filme oranla çok daha fazla seveceklerini düşünüyorum. O yüzden oyunculara tavsiye ederim. Ama oyunla alakası olmayan izleyici için, Extinction bu seride izlenebilecek en kötü film. Nedeni, öykünün çok basit olması, tıpkı playsation oyunu gibi küçük, birbiriyle pek alakası olmayan sahne ve kurulumların bir araya getirilmesinden oluşması. Buna karşılık filmin aksiyon seviyesi, eğer bir öykünün yokluğunu yadırgamaz iseniz, aksiyon severleri de tatmin edebilecek düzeyde. Ama bunlar dışında, ortada dediğim gibi gerçek bir öykü bulunmadığı ve zorlama bir öykü etrafında film geliştirilmeye çalışıldığı için, birbirinden bağımsız aksiyon sahneleri dışında kalan bölümler oldukça sıkıcı ve tekrara dayalı, filme hiçbirşey katmayan bölümler. Konvoyun ve Jovovich’in hep o aynı standart müzik ve kamera hereketleri eşliğinde yolda git babam gittikleri sahneler gibi.

Filmin tek özendiği yapım Mad Max de değil. Aynı biçimde Alien 4′e de bazı referanslar bulacaksınız. Milla Jovovich de zaten giderek daha fazla Sigourney Weaver’a benzetilmeye çalışılıyor. Hatta bu filmde yaptığı bazı atraksiyonlar ile Sigourney’in Alien 4′deki insanüstü halini bile geride bırakıyor.

Film apaçık bir biçimde 4. bir filme doğru gider vaziyette sonlandırılıyor. Bu filme pek fazla para harcanmamış olduğundan 4. filmin parasını bir ihtimal bu filmin hasılatından çıkarabilrler.

Resident Evil Extinction, oyunu sevenler, aksiyon sevenler ve iflah olmaz zombiciler dışında kalanlar için birşey ifade etmeyecek bir film. Benim aklımda ise zombi karga sürüsünün konvoya saldırısı ve Carlos’un sigara içtiği sahne dışında hiçbirşey kalmadı. İzle ve unut.

Gökhan Toka

Film:

Korkutuculuk:

Gerilim:

Kan & Revan:

Related Post

Yönetmen:Yukihiko Tsutsumi
Senaryo:Naoya Takayama
Oyuncular:Yui Ichikawa, Leo Morimoto
Yapım Yılı: 2006
Ülke: Japonya
Note: You can rate this post by visiting the site.

Korku Filmleri Yorumu: Tsutsami ismen bildiğimiz, Jam Fİlms veya 2LDK gibi filmlerine de severek tanık olduğumuz güzel bir japon yönetmendir. (Hatta 2LDK, Tsutsumi’nin Ryuhei Kitamura’nun ARAGAMİ’sine karşılık olarak DÜELLO PROJESİNDE çektiği film. Aynı şekilde bir haftada, tek bir mekan, iki dövüşçü.) Forbidden Siren ise bir japon playsation oyununa dayanan bir korku-gerilim-gizem öyküsü. Japonya’da bir adada, geceleri siren çalınmaya başladıktan sonra sokağa çıkarsanız sizden büyük ihtimalle bir daha haber alamayacağız demektir. Öykü bu gizem faktörü üzerinde ilerliyor ama korku gerilim unsurlarını da taşıyor. Bir yerden sonra şaşırtıcı sürprizlere sardıralım diyor ama olan biten çok saçma olduğu için o “sürprizleri” açıkçası bekliyor oluyoruz zaten. Can sıkıcı bir film. Belli bir noktaya kadar gizem faktörü öyküyü çok güzel götürüyor ama bir noktadan sonra düpedüz çok sıkıcı ve akışkan olmayan bir öyküye dönüşüyor. Gerilimi de açıkçası çevrim noktasına kadar taşımayı tam olarak başaramıyor. Neyse ki Tsutsumi’nin ustalığı sağolsun, yarattığı vizyon çok başarılı. Aslında düpedüz öyküsüyle kötü bir film olabilecek bu filmi elinden tutup, renkleri ve sinematografisindeki başarı ile iyi kötü izlenebilecek bir boyuta taşıyor.

Gökhan Toka

Film:

Korkutuculuk:

Gerilim:

Kan & Revan:

Related Post